Περί του εαυτού....


To  θάψιμο και η εξαφάνιση του πραγματικού εαυτού αποτελεί μία  από τις βασικότερες συνέπειες της εμφάνισης και επικράτησης των ποικίλων θεολογικών και πολιτικών συστημάτων. Ο άνθρωπος του παγανισμού, ο άνθρωπος της φύσεως, δεν πίστευε πουθενά, ήταν μέρος του όλου, το οποίο παρατηρούσε, ακολουθούσε, ζούσε μαζί του. Ήταν ο εαυτός του διότι έπραττε αυτό το οποίο βίωνε χωρίς θρησκευτική ή πολιτική καθοδήγηση. Δεν ήθελε τίποτε να αλλάξει, υπήκουε στις  φυσικές πορείες. Η εμφάνιση του νοός, των θρησκειών και των πολιτικών συστημάτων,επειδή ακριβώς επενέβησαν στη χαραξη αυτής της διάστασης,  αντικατέστησαν τον άπειρο και μη συγκεκριμένο και χωρίς ταυτότητα εαυτό με  το συγκεκριμένο άνθρωπο ο οποίος κάπου πιστεύει και κάτι ακολουθεί. Πλέον ο άνθρωπος δεν Είναι αλλά φαίνεται, δεν Υπάρχει αλλά μιμείται. Αρκεί να πείς ότι είσαι της τάδε θρησκείας ή του δείνα πολιτικού συστήματος και η άμεση αγιοποίηση όπως και εχθροποίηση αμέσως ενεργοποιείται, χωρίς κανείς να σε γνωρίζει μπορεί να σε μισήσει όσο και να σε αγαπήσει. Και ας μην ξέρει ποιος πραγματικά είναι ο συνοδοιπόρος στα θρησκευτικά και πολιτικά συστήματα. Η απώλεια του πραγματικού εαυτού οδήγησε στον αποπολιτισμό της εποχής μας. Οι άνθρωποι δηλώνουν αυτό που Είναι και δεν το αποδεικνύουν ποτέ. Προσποιούνται, και τον πραγματικό τους εαυτό ούτε οι ίδιοι δεν τον γνωρίζουν. Διότι δεν είναι ελεύθεροι έναντι του απείρου ώστε να αυτοαναπτυχθούν αλλά ακολουθούν κανόνες κάποιου κυρίου  θεού και πολιτικού και αυτό από μόνο του κρύβει το πραγματικό Εγώ και αποκαλύπτει το αναγκαίο Εγώ. Ως εκ τούτου η επιστροφή της κοσμικής αφύπνισης του ανθρώπου, η επανασύνδεσή του με τη φύση, η απόδειξη ότι Είναι κάτι το οποίο πράγματι τον προσδιορίζει έναντι του Αληθινού κοσμικού προτσές, είναι ακόμα  μία λύση στο σημερινό ιδεολογικό και ηθικό αδιέξοδο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

H πρόσφατη ανάρτηση.

Ποιά ήταν η θρυλική Μ.Ο.Μ.Α;  Πατήσθε στο σύνδεσμο.

Δημοφιλείς αναρτήσεις.