H εξίσωση πλουσίων και πτωχών ενώπιον της Πόλεως και του Εθνικού καλού. Επιτάφιος κεφ.42.



42. Γι’ αυτόν μακρηγόρησα για όσα αφορούν την πόλη, αφ’ ενός γιατί ήθελα να σας δείξω, ότι εμείς δεν αγωνιζόμαστε για τον ίδιο σκοπό, που αγωνίζονται όσοι δεν έχουν κανένα από αυτά τα πλεονεκτήματα σε ίσο βαθμό με μας, και αφ’ ετέρου γιατί με αυτόν τον τρόπο ήθελα να κάνω φανερό με αποδείξεις το εγκώμιο των ανδρών, για τους οποίους μιλάω τώρα. Και έχουν ειπωθεί τα κυριότερα σημεία  αυτού του εγκωμίου. Γιατί οι αρετές αυτών και των ομοίων τους έκαναν στολίδια όσα ύμνησα για την πόλη, και άρα για λίγους από τους Έλληνες όπως ακριβώς γι’ αυτούς ο λόγος θα μπορούσε να φανεί ισάξιος με τα έργα τους. Έχω η γνώμη, ότι ο θάνατος αυτών εδώ των νεκρών παρέχει το μέτρο της αξίας ενός ανθρώπου, είτε είναι ο πρώτος που τη φανερώνει, είτε ο τελευταίος που την επισφραγίζει. Γιατί και εκείνοι ακόμη που υστερούν κατά τα άλλα, δικαιούνται να προβάλλουν την ανδραγαθία, που επέδειξαν κατά τους πολέμους, μαχόμενοι υπέρ της πατρίδας. Γιατί εξαφάνισαν το κακό με το καλό, και με τον κοινό αγώνα για το γενικό συμφέρον ωφέλησαν περισσότερο απ’ όσο έβλαψαν με τυχόν σφάλματά τους στην ιδιωτική τους ζωή. Από αυτούς εδώ κανείς δεν δείχθηκε δειλός μπροστά στον θάνατο εξ αιτίας του πλούτου του, δεν προτίμησε δηλαδή να συνεχίσει την απόλαυσή του, ούτε απέφυγε τον κίνδυνο εξ αιτίας της φτώχειας του, από την ελπίδα ότι μπορεί να την αποφύγει επί τέλους και να γίνει πλούσιος. Αντίθετα, πόθησαν την τιμωρία των εχθρών τους περισσότερο από όλα τα αγαθά, και συγχρόνως έκριναν αυτό τον κίνδυνο σαν τον πιο ωραίο από τους κινδύνους, και για αυτό αποφάσισαν να τον αντιμετωπίσουν, να εκδικηθούν τους εχθρούς τους, και για να επιδιώξουν την απόκτηση των αγαθών αυτών΄ την αβεβαιότητα δηλαδή της επιτυχίας την εμπιστεύθηκαν στην ελπίδα, ως προς τον κίνδυνο του θανάτου που βρισκόταν μπροστά τους κατά την μάχη ήταν αποφασισμένοι να στηριχθούν στον εαυτό τους και μόνο. Και μέσα στη μάχη θεώρησαν πάντα προτιμότερο να αντισταθούν και να βρουν τον θάνατο παρά να σωθούν υποχωρώντας, και γι’ αυτό απέφευγαν την αισχρή φήμη της δειλίας, και υπέβαλαν τα σώματά τους σε όλα τα δεινά της μάχης, σε μια κρίσιμη στιγμή, που ήταν στα χέρια της τύχης, στο ύψος της δόξας μάλλον παρά του τρόμου, βρήκαν τον θάνατο.

Ποιά Ελλάδα ονειρεύθηκε ο Καραμανλής και ποιά Ευρώπη;


Quo vadis mea Patria? Πατήσθε επάνω στον τίτλο.

περί του χριστιανικού Εγώ.


Ο  Απόστολος Παύλος δένει τον ανθρώπινο εαυτό με τη σύνολη ζωή του Ιησού και με αυτόν τον τρόπο γεννά τη νέα φύση του χριστιανικού Εγώ. Ο άνθρωπος πλέον προσδιορίζεται πέρα από τη φυλή και το έθνος, πέρα από τη σχέση του με τους άλλους και τον κόσμο. Η παγανιστική ένωση και προσδιοριστικότητα του ανθρώπου σε σχέση με τη φύση ξεπερνάται πλήρως. Τώρα ο άνθρωπος ως διαμορφούμενο Εγώ δένεται με τον Ιησού, πρέπει να θυμάται τα λόγια του και τις πράξεις του και αυτές μόνο να πράττει και να θυσιάζεται και να ανασταίνεται για όλες και όλα αυτά. Το χριστιανικό Εγώ επειδή ακριβώς ξεπέρασε τις έννοιες του Έθνους και της φυλής γρήγορα διαδόθηκε σε όλο τον κόσμο( σε ένα κόσμο ο οποίος σταδιακά αναγνώριζε την ύλη ως τη μόνη θεότητα), ήταν η κατάλληλη θρησκεία και για τη νέα ήπειρο της Αμερικής (από τη μία η φιλική εικόνα του θεανθρώπου και από την άλλη το υπερατομικό και υπερεθνικό Εγώ). Ο άνθρωπος με βάση το  χριστιανικό Εγώ μετέπλασε και το βιομηχανικό χαρακτήρα του όταν έδιωξε το Θεό στον ουρανό και έμεινε μόνος του στη γή. Θυσιάζεται για τη δουλειά, παθιάζεται με τη ζωή και την οικογένειά του, σταυρώνεται προκειμένου να τα βγάλει πέρα, ανασταίνεται όταν  εύρει χρήματα, θέσεις και δόξα. Όταν ο θεός έφυγε στον ουρανό και έμεινε ο χριστιανικός εαυτός μόνος στη γή, οικειοποιήθηκε από τους υλικούς εξουσιαστές του κόσμου και δημιούργησε έναν άνθρωπο ο οποίος εξαρτάται από το ψευτοθεό της ύλης και είναι ικανός τα πάντα να θυσιάσει , να πάθει και να κάνει για αυτή. Διότι έχει πεισθεί πώς μόνον με αυτόν τον τρόπο   υπάρχει ανάσταση. Καταλαβαίνουμε ότι η χριστιανική διανόηση και πράξη θα πρέπει άμεσα να επιστρέψει λόγοις και έργοις στους υγιείς αποστολικούς χρόνους, συνδεομένη και πάλι με τις βαθύτατες εθνικές και πνευματικές καταβολές των ανθρώπων.(Aπόσπασμα από το υπό έκδοση βιβλίο μου "η οντολογική ιστορία της φιλοσοφίας".).

Η γένεσις του Σωκρατικού Εγώ.


Δεν είναι τυχαίο το πόσο κουράσθηκε πραγματικά ο Σωκράτης, θυσίασε τον ίδιο του τον εαυτό,προκειμένου να προσδιορίσει και να γεννήσει την έννοια  του Εγώ.Διότι λίγοι πραγματικά έχουν καταλάβει ότι η  θυσία του Σωκράτους έχει άμεση σχέση με την βαθυτέρα οντολογική δικαιολόγηση ότι υπάρχει τέτοιο μέγεθος όπως το Εγώ, το οποίο μπορεί και συγκεντρώνει δυνάμεις, τις μεταβάλλει σε ιδέες και αξίες, σε πράξεις και βούληση ώστε και από τα άλλα Εγώ να διαφέρει και από τα λοιπά έμβια όντα επίσης να μεταφέρει. Η θυσία του Σωκράτους  οριοθέτησε το Εγώ, τώρα ανθρώπινο Εγώ δεν  είναι η ελεύθερη συμπαντική δύναμη αλλά η περίκλειστη σε ιδέες και συγκεκριμένες αξίες και πράξεις και όνειρα, ύπαρξη.Αν  και σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να θυμόμαστε πάντα ότι αυτό το κλεινόν Εγώ μεγαλούργησε μέσα στη γή η οποία απαίτησε και απαιτεί συγκεκριμένα μεγέθη και αξίες.(απόσπασμα από το υπό έκδοσιν βιβλίο μου "Η οντολογική ιστορία της φιλοσοφίας").

Η έννοια της Ελληνικής Αθανασίας.


H υπερήφανη οντολογική στάση των Ελλήνων, αυτή η οποία τόσο έντονα αναφάνηκε στο Λεωνίδα και στο Μιλτιάδη αλλά και σε  πλείστους άλλους ήρωες της ιστορίας μας, αποδεικνύεται και από τον τρόπο σύμφωνα με τον οποία εννοούσαν την «αθανασία». Όχι σαν συνέχεια ζωής, ούτε ως λύτρωση λόγω κάποιου θεού. Ο Φαίδων και άλλοι Πλατωνικοί λόγοι συζήτησαν ότι η αθανασία  ταυτίζεται με την έννοια της «θεϊκότητας». Ο αθάνατος είναι αυτός ο οποίος αποκτά τον τρόπο των θεών. Συγκεκριμένα ταυτίζει βούληση και πίστη, λόγια και έργα, επιθυμίες και πραγματώσεις αυτών. Ίσως  γι αυτό ο Κάντ συνδύασε την αθανασία με το θεό και την ελευθερία της βουλήσεως. Σε κάθε περίπτωση συνεπάγεται ένα σπουδαιότατο συμπέρασμα. Ο άνθρωπος ο οποίος ομοιάζει τω θεώ είναι αθάνατος διότι βρήκε τον τρόπο η ουσία  του να επιβάλλεται της μορφής του. Περί Ελλήνων και Ελληνικού οντολογικού Πνεύματος ο λόγος.
Βασίλειος Μακρυπούλιας.

Eξαιρετική προσέγγιση.


Διαχρονικός λόγος. Πατήσθε επάνω στον τίτλο.

Η συνθήκη του Βουκουρεστίου ως κατοχύρωση της Ελληνικότητας της Μακεδονίας.


Η συνθήκη του Βουκουρεστίου  σταθεροποίησε την πλήρη Ελληνικότητα της Μακεδονίας. Στο περίφημο έργο  «ο γλωσσικός χάρτης της Κεντρικής και Βόρειας Ελλάδος κατά  την Αρχαιότητα»  ο επιφανής καθηγητής Dosuna  του πανεπιστημίου της Salamanca ρητά αναφέρει ότι «η αρχική κοιτίδα και πατρίδα των Μακεδόνων ήταν η παράκτια περιοχή γύρω από το Θερμαϊκό κόλπο η οποία υδροδοτούνταν από τον Αξιό και τον Αλιάκμονα και περιέκλειε την Πιερία και τη Βοττιαία μεταξύ Θεσσαλίας στο νότο και Παιονίας στο Βορρά». Αυτές ακριβώς οι περιοχές με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου αποδόθηκαν ως Μακεδονία στην Ελλάδα. Οι περιοχές οι οποίες κατακτήθηκαν από το Φίλιππο και τους λοιπούς Μακεδόνες Βασιλείς (χώρες Ιλλυριών και Παιόνων κ.λ.π) αποδόθηκαν με την ίδια συνθήκη ως Σερβία και Βουλγαρία στη Σερβία και τη Βουλγαρία. Οι οποίες επιδόθηκαν σε εκσερβισμό και εκβουλγαρισμό των πληθυσμών χωρίς να έχουν καμμία σχέση (ιστορική ή άλλη) με την Ελληνική και μόνη Μακεδονία.Αυτό το οποίο σιωπάται προσεκτικά είναι το ότι μέσα από τη συνθήκη του Βουκουρεστίου η Βουλγαρία ως Βουλγαρία συμφώνησε για τα ΕλληνοΒουλγαρικά σύνορα να γκρεμισθούν όλα τα φρούρια και να μη χτισθούν καινούργια, ασφαλίζοντας ειρηνικά Ελληνοβουλγαρικά σύνορα.Δεν γίνεται πουθενά κουβέντα για περιοχές οι οποίες αφήνουν ιστορικές αμφισβητήσεις. Σαφώς οι Anderson και Hersey αναφέρουν  ότι η Βουλγαρία απέτυχε να λάβει τη Μακεδονία, αυτή που οδηγεί στο Αιγαίο,έλαβε μέρη μιάς Μακεδονίας η οποία ανέκαθεν αποτελούσε απλά τομέα κατάκτησης των Μακεδόνων βασιλέων και τίποτε άλλο.Τα περίφημα τρία κομμάτια δήθεν εις τα οποία χωρίσθηκε η Μακεδονία με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου δεν είναι τίποτε άλλο παρά ότι η μία και μόνη Ελληνική Μακεδονία( αυτή η οποία ιδρύθηκε από   Έλληνες Τημενίδες Βασιλείς)  απεδόθη ορθά στη μητέρα Ελλάδα και οι κατακτηθείσες περιοχές ( οι οποίες απλά ιστορικά απετέλεσαν προϊόντα νίκης και κατάκτησης των Μακεδόνων Βασιλέων) δόθηκαν στη Σερβία και τη Βουλγαρία, οι οποίες όχι απλά ΔΕΝ τις είδαν ως Μακεδονία αλλά αμέσως επιδόθηκαν σε εκσερβισμό και εκβουλγαρισμό. Διότι μέσα από τη συνθήκη του Βουκουρεστίου η πανάρχαια μία και μόνη Ελληνική Μακεδονία η οποία ιδρύθηκε και ανδρώθηκε πολιτιστικά και άλλως από τους Έλληνες Μακεδόνες Βασιλείς δόθηκε ολοκληρωτικά στην Ελλάδα.
Βασίλειος  Μακρυπούλιας δρ φιλοσοφίας.

O αγώνας τού Αδαμάντιου Κοραή (1748 -1833) για την καθιέρωση τής Κοινής,



Ο αγώνας τού Αδαμάντιου Κοραή (1748 -1833) για την καθιέρωση τής Κοινής, τής απλούστερης προφορικής γλώσσας,ως επίσημης γλώσσας και για τον γραπτό λόγο υπήρξε καθοριστικός για την τελική έκβαση τού γλωσσικού ζητήματος. Αυτό που ξεκίνησε να συζητείται σποραδικά δύο σχεδόν αιώνες πριν, με τον Κοραή παίρνει τις διαστάσεις ενός καίριου πνευματικού, παιδευτικού, κοινωνικού και, εν τέλει, εθνικού ζητήματος, το οποίο τίθεται πλέον επισήμως από την πιο έγκυρη γραφίδα των αρχών τού 19ου αιώνα, από τον αρχηγέτη τού Νεοελληνικού Διαφωτισμού, ο οποίος -κατά τον Κ.Θ. Δημαρά που δανείζεται μια φράση τού Π. Αργυρόπουλου- εξέδιδε «παραινέσεις ως διαταγάς σχεδόν ακουομένας εις τόπους κατά τριακοσίας λεύγας απέχοντας».Ο Κοραής τάσσεται υπέρ τής καθιερώσεως τής απλούστερης προφορικής γλώσσας, υπέρ τής Κοινής, απορρίπτοντας τα άκρα, δηλ. τόσο την ακαλλιέργητη λαϊκή (τη «χυδαία») και την ιδιωματική (τη «γλωσσηματική») όσο και την αρχαΐζουσαλογιοτατίστικη μορφή γλώσσας (την «Ελληνική»). Έτσι έγινε ο θεωρητικός και πρακτικός υποστηρικτής τής λεγόμενης «μέσης οδού» στο γλωσσικό : «και όταν πιάση τον κάλαμον, δεν γράφει ούτε διά τους σοφούς, ούτε διά τους απαίδευτους τού έθνους, αλλά δι’ όλον αυτού το έθνος. Διά να φύγη τα δύο ταύτα, μηδέ να μακρύνει από τα γραφόμενα μήτε τους πρώτους διά την αηδίαν, μήτε τους δευτέρους διά το δυσνόητον, ή και το ακατανόητον, πρέπει να μεταχειρισθή την γλώσσαν των Κλασσικών […] Εις ημάς, μη έχοντας ακόμη Κλασσικούς, αν θέλωμεν να ταχύνωμεν την γένεσιν αυτών, πάλιν την μέσηνοδόν τής γλώσσης πρέπει να πατήσωμεν, διά να μεταδώσωμεν εις τους απαιδεύτους, αν έχωμέν τι καλόν, και να δώσωμεν εις τους σοφούς αφορμήν να μεταδώσωσικαλήτερα. Αλλά την μέσηνοδόν εκείνος μόνος είναι καλός να πατήση, όστις εξέτασεν ακριβώς την κατάστασιν τής γλώσσης. Ας αρχίσωμεν, λοιπόν, από την έρευναν αυτής».(Από την «Εισαγωγή» (σελ. 27-28) τού Γ. Μπαμπινιώτη στο συλλογικό έργο «Το γλωσσικό ζήτημα. Σύγχρονες προσεγγίσεις» [Εκδ. Ιδρύματος της Βουλής των Ελλήνων : Αθήνα 2011, 619 σελ.] με την επιστημονική επιμέλεια τού Γ. Μπαμπινιώτη)

Mάρξ και Φρόϋντ: Οι δύο άξονες του μαζικού υλισμού.



Ίσως ο πλέον άχαρος ρόλος της φιλοσοφίας είναι το ανακαλύπτει τις υπόγειες κοινές καταβολές θεωριών,φιλοσόφων και συστημάτων. Αποδεικνύοντας ότι όλοι ο σκεπτόμενοι άνθρωποι μέσα από τη σκέψη τους –ίσως πολλές φορές χωρίς να το καταλαβαίνουν- υπηρετούν την προϋπάρχουσα ενότητα όλων των προσώπων και πραγμάτων επί της γης. Ο Κάρολος Μάρξ μέσα από τη θεωρία του περί διαλεκτικού υλισμού-θεμέλιο του επιστημονικού σοσιαλισμού- προσπάθησε να ασχοληθεί αφυπνιστικά (σύμφωνα με την άποψή του) με ένα ανθρώπινο σύνολο το οποίο μέχρι τις ημέρες του πάντα υπήρχε ιστορικά αλλά μέσα σε ένα άλλο πλαίσιο. Συγκεκριμένα με το εργασιακό - πτωχό υλικά κομμάτι της κοινωνίας το οποίο στο δικό του λεξιλόγιο έλαβε την προσωνυμία «προλετάριοι». Ας αναφέρουμε ότι πάντα υπήρχαν εργάτες,πτωχοί άνθρωποι του μεροκάματου, όμως τώρα άλλαζε το όλο πλαίσιο της ζωής των. Το κομμάτι αυτό έφυγε από το φεουδαρχικό (δουλοπάροικο) σύστημα και εισήλθε στη βιομηχανική εποχή όπου άλλαξε και ο τρόπος παραγωγής αλλά και τα μέσα παραγωγής. Υπήρχε δηλαδή περίπτωση μία οικογένεια αγροτών οι οποίοι ζούσαν πτωχικά αλλά ευτυχισμένα στο κτήμα τους στην αγροτική-φεουδαρχική εποχή, τώρα να αναγκάζονταν να μετακινηθούν σε ένα διαμέρισμα στη βιομηχανική πόλη κοντά στο εργοστάσιο, όπου πλέον παραφύλαγε η εξαθλίωση και η αλλοίωση. Άλλες οι συνθήκες της πόλεως και  της αστικής ζωής, άλλες τελείως της φύσης και του αγροτικού τρόπου παραγωγής. Ο Μάρξ όμως δεν ασχολήθηκε στο έργο του με το συνδυασμό του φυσικού ανθρώπου( ο οποίος διαθέτει όλο το νού ώστε να διαχειρισθεί το πέρασμα στη νέα του ζωή ) με τον προλετάριο ο οποίος πλέον διαμένει στην αστική ζωή. Κατά περίεργο τρόπο ο Γερμανός φιλόσοφος ακολούθησε μέσα από την κομμουνιστική οδό το νέο καπιταλιστικό τρόπο ζωής. Απέκοψε τελείως τον φυσικό άνθρωπο του ανοικτού νοός (όπως η Ελληνική φιλοσοφία το σηματοδότησε) από τον αστικό τρόπο ζωής. Ως «υπαρξιακή» λύση στο φιλοσοφικό του σύστημα –όσον αφορά τις μάζες των προλεταρίων- προκρίνει την επανάσταση και την κατάληψη της εξουσίας των μέσων και τρόπων παραγωγής.

Το διδακτόν της αρετής.

Ίσως η πλέον σημαντική κληρονομιά του Ελληνικού πνεύματος στο παγκόσμιο πνευματικό γίγνεσθαι είναι η δυνατότητα της αρετής να διδαχθεί. Αυτό αποτέλεσε τότε αλλά και πάντα παγκόσμια πρωτοτυπία και πρωτοβουλία πραγματικά φωτισμένων συμπαντικά νόων όπως ο Σωκράτης και ο Πρωταγόρας. Ο άνθρωπος εις τον Ελληνικό πολιτισμό δεν αποτελεί πρόσωπο αλλά σύνολο δυνάμεων εν κινήσει, όχι πρόσωπο εν ακινησία σε σχέση προσδιοριστική με το θεό. Ο Έλλην άνθρωπος κινείται , δεν θέλει να κατασταλάξει είναι πολλές οι δυνάμεις που τον κινούν. Δεν θέλει να τις ακινητοποιήσει ώστε να φτιάξει ένα συγκεκριμένο χαρακτήρα προσώπου έναντι κάποιου θεού. Αυτό το αναπλήρωσαν οι Έλληνες με την εμμονή τους στα σταθερά αγάλματα(γι αυτό οι εβραίοι δεν έφτιαξαν ποτέ αγάλματα ούτε οι χριστιανοί διότι ακινητοποιήθηκαν ως πρόσωπα οι ίδιοι έναντι του θεού τους). Για τον Έλληνα όμως η γνώση της αρετής ήταν μέγεθος το οποίο απλωνόταν από το σύμπαν έως τον πολίτη. Για το χριστιανό η γνώση της αρετής ήταν από μόνη της αξία διότι προερχόταν μέσα από τη γνωριμία με το θεάνθρωπο. Η γνώση της αρετής στο χριστιανό είναι τόσο προσωποποιημένη λόγω του θεανθρώπου ώστε φαντάζει ως παράδοξο: Αρκεί να γνωρίζεις το θεό και ξέρεις τι πρέπει να κάνεις. Η γνώση ως τέτοια σώζει ή τουλάχιστον εάν συνοδευθή από πράξη ούτως ή άλλως σώζει. Όχι όμως για τους Έλληνες οι οποίες έζησαν μπόλικες γενεές σε σχέση με το Παρμενίδειο Άπειρο. Η γνώση της αρετής για τον Έλληνα είναι τόσο χαώδης ώστε μόνο η φυγή πρός το Είναι την αποδεικνύει. Ο Έλληνας γνωρίζει την αρετή μόνον εάν βυθισθή στο Αγαθό ως ανάμνηση και βούληση, χωρίς την παρρησία κανενός θεού. Αποτελεί την έσχατη αβέβαιη στιγμή του υποκειμένου το οποίο θεωρεί ότι η αρετολογική ισορροπία του Όλου μπορεί να διδαχθεί από το Δία-Νού και να φέρει τον άνθρωπο ενώπιον του απροσώπου Όντος.H διδαχή της αρετής καθαγίασε σε τέτοιο βαθμό τον ανθρώπινο Νού ώστε σχεδόν αμέσως είχαμε τον Μέγα Αλέξανδρο και το Θεάνθρωπο επί της γής (μέσα από το συγκρητισμό της Ελληνιστικής εποχής). (Από το υπό έκδοση βιβλίο μου "Η Οντολογική ιστορία της φιλοσοφίας").

H φιλοσοφία του Γερμανικού Ιδεαλισμού (από το Φίχτε έως τον Έγελο και το Σέλλινγκ) .



Φαίνεται ότι η  φιλοσοφία του Γερμανικού Ιδεαλισμού αποτελεί τη διαχρονική φιλοσοφική σύνθεση ανάμεσα στον προσωκρατικό λογισμό και στη χριστιανική θρησκεία, η οποία ως γνωστόν διαδόθηκε στη Δύση ως Αρειανισμός (ως ή αίρεση του Αρείου δεχόταν το Χριστό ως κτίσμα του Θεού, αποδιώχνοντας ουσιαστικά το Θεό στο σύμπαν,κρατώντας ανέπαφη την  άπειρο και αΐδιον φύση του). Το  Διά-Υποκείμενο του Φίχτε και του Σέλλινγκ, το καθολικό Υποκείμενο του Εγέλου συγκεντρώνει συνθετικά στοιχεία και του Αναξαγορείου και Ξενοφανείου Νοός αλλά και του Απείρου Θεού ο οποίος προσπελαύνεται από το  κτίσμα του Ανθρώπου σύμφωνα με τον τρόπο του Ιησού. Ο Ιησούς όπως παρουσιάζεται στην αίρεση του Αρείου είναι ο θείος άνθρωπος ο οποίος συναισθανόμενος τις άπειρες οντολογικές του δυνάμεις φωτίζεται και φωτίζει οντολογικά, προχωρώντας σε σκέψεις και πράξεις οι οποίες εξελίσσουν οντολογικά τον Άνθρωπο οδηγώντας τον στη συναίσθηση του Είναι.  Η αρχή είχε συμβεί με τον Αναξαγόρα και τον Ξενοφάνη οι οποίοι είχαν κατανοήσει  ότι μέσα στο σύμπαν (όχι προσωπικά όπως οι χριστιανοί αλλά καθαρά κοσμικά) οι άπειρες κοσμικές δυνάμεις του υπερκόσμου πλημμυρίζουν τον άνθρωπο και τον βοηθούν να κατανοήσει την πρώτη κοσμική αρχή που διέπει τα πάντα. Αυτή η  αρχή όταν γνωσθεί από τον άνθρωπο τον ωριμάζει τόσο πολύ οντολογικά ώστε του ανοίγει τους ορίζοντές του προς το Είναι. Αυτό συνέβη με το δια-υποκείμενο του Φίχτε και του Εγέλου και του Σέλλινγκ.(Aπόσπασμα από το υπό έκδοση βιβλίο μου :"η οντολογική φιλοσοφία της ιστορίας").

Eξαιρετική φιλοσοφική ξενάγηση στην ιδεαλιστική φιλοσοφία των νέων χρόνων , από το Φίχτε, τον Έγελο κ.α. Εξαιρετική δουλειά από την κ.Σοφία Μακράκη.

http://www.ideotopos.gr/posts/philosophy/1153-%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%B5%CF%83-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%B5%CE%B3%CE%B3%CE%B9%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%83-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF-%CE%AE-%CE%B8%CE%B5%CF%89%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%BF-%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF.html

ΜΥΘΙΚΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ: Οι συν-δέοντες με τους θεούς δεν επιζητούν την επι...

ΜΥΘΙΚΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ: Οι συν-δέοντες με τους θεούς δεν επιζητούν την επι...: Όποιος θέλει να τιμήσει την   Ελληνική κληρονομιά,  αυτή της φιλοσοφίας, της επιστήμης,  των πατρώων θεών και θεσμών, θα πρέπει να μπει ...

H 29η Μαΐου 1453. Μία διαφορετική προσέγγιση.



Η Πόλη, η Βασιλεύουσα έπρεπε να κυριευθεί από τα στίφη των οθωμανών του Μωάμεθ. Η ιστορία έχει τους δικούς της  νόμους, οι οποίοι σε πολλά ταυτίζονται  με τους φυσικούς νόμους της ζωής. Ας θυμηθούμε τα γένη του Θωμά του Ακινάτη. Ό,τι γεννάται πεθαίνει, η Πόλη ως εξωτερικότητα έπεσε στους οθωμανούς, ως εσωτερικότητα κυβερνά και θα κυβερνά τον κόσμο και την εξέλιξή του.
Η 29η Μαΐου του 1453, σηματοδοτεί απλά την εξωτερική πορεία της Κωνσταντινούπολης από τους Έλληνας προς τους οθωμανούς. Μόνον εξωτερικά η Πόλη άλλαξε ανθρώπους στη διοίκηση, στο στρατό, στην οικονομία. Οι οθωμανοί ποτέ δεν  μπόρεσαν να κατακτήσουν το πνεύμα της Βασιλεύουσας (από τη φιλοσοφία έως την οικονομία) το οποίο διεσπάρη σε όλο τον κόσμο από την Ανατολή έως τη Δύση, διαγράφοντας την κουλτούρα  και τη μορφή του νέου κόσμου, από την Αναγέννηση έως το Διαφωτισμό έως την ανάπτυξη της Επιστήμης και της τεχνολογίας. Η Πόλη ομοίαζε με έναν ανομοιογενή και ανισόρροπο οργανισμό. Είχε συσσωρεύσει τόσες πνευματικές, πολιτικές και οικονομικές ανακαλύψεις , δεν μπορούσε πλέον να τις αντέξει, έπρεπε να σκλαβωθεί, να εκραγεί η ίδια της η ανεξαρτησία ώστε να απελευθερωθούν όλες οι νοητικές και κοινωνικές και πολιτικές και άλλες δυνάμεις ώστε να ανθίσει παντοειδώς το λουλούδι της κουλτούρας της και τα άνθη όλον τον κόσμο να  πλημμυρίσουν, σαν τον άνθρωπο ο οποίος όταν πεθαίνει χάνει τη μερικότητα του σώματος και κερδίζει την παντοδυναμία του πνευματικού ανοίγματος.Η Πόλις εάλω , η Πόλις ξέφυγε επιτέλους από τα τείχη της , έγινε πνεύμα το οποίο από την ευρώπη έως την Ανατολή, μέσα από τον Ελληνικό ανθρωπισμό της, τον Ελληνοκεντρικά προσωπικό χριστιανισμό της, την εννοιοποίηση του θείου, τη θεοποίηση του ανθρώπου αυτοκράτορος, την ανάδειξη της καλής και αγαθής πολιτείας, της δυναμικής και αρμονικής κυβέρνησης της γης με τους νόμους του ουρανού, έκτισε την οικουμενική παγκοσμιότητα της γης, η οποία για λόγους ασχέτους με αυτή την εργασία, αρνείται  να εμφανισθεί και να πραγματοποιηθεί.

H πρόσφατη ανάρτηση.

Aκόμα ένα επιχείρημα περί της ανυπόστατης εικασίας των σκοπιανών για το όνομα της γλώσσας των.

Το επιχείρημα το οποίο καταρρίπτει παταγωδώς την εικασία των σκοπιανών για την ύπαρξη της ψευδούς και ανυπόστατης «μακεδονικής» τους ...

Δημοφιλείς αναρτήσεις.