Απόσπασμα από το νέο μου βιβλίο "Η οντολογική ιστορία της φιλοσοφίας".H απομυθοποίηση του Ομήρου.


Όσο και αν φαίνεται παράξενο ο Όμηρος ξεκίνησε την απομυθοποίηση και την ελλογοποίηση αυτού του κόσμου. Όπως τα είπε ο Αριστοτέλης και στην Ποιητική του και αλλού.Η Ποίηση μεταφέρει όλα όσα γίνονται φιλοσοφία, ρητορεία και Πολιτεία. Αν προσέξουμε κανείς ήρωας του Ομήρου δεν ανεβαίνει στον Όλυμπο και δεν  αποθεώνεται όπως ο Ηρακλής στους καθ ΄εαυτούς χρόνους της μυθολογίας. Ο Αχιλλέας αν και αθάνατος εκ της μητρός εμφανίζεται στην Οδύσσεια στον Άδη μαζί με κοινούς θνητούς και θνητές. Πλέον ο άνθρωπος έχει λάβει την πλέον σκληρή απόφαση.
Το κέντρο δράσης μεταφέρεται από τον Όλυμπο στον Άδη, από τον Ουρανό στον υποΟυρανό. Ξέρουμε τι υπάρχει πρίν τη ζωή και μετά τη ζωή. Ο Όλυμπος σηματοδότησε επί των μυθολογικών αιώνων την διπολική σχέση  ηρώων και θεών, ζωής και μεταζωής. Θέτοντας ο Όμηρος και το τρίτο βασίλειο του Άδου ουσιαστικά διαλύει το διπολικό ηρωϊκό ζεύγος ηρώων και θεών και εισάγει το τρίτο μέγεθος, το βασίλειο του κάτω κόσμου. Δεν είναι απαραίτητο να  εννοούμε αυτά τα τρία βασίλεια κλιμακωτά, αλλά θα μπορούσαμε να τα εξηγήσουμε επάλληλα, την ίδια στιγμή κατά εσωτερικό τρόπο να επικοινωνούν.
Αυτό εξηγεί και το ότι ο Όμηρος πέρασε με τους ίδους ήρωες από το μύθο στο λόγο. Δεν θέλει να προσφύγει στις εύκολες λύσεις της αποθέωσης των  ηρώων. Πλέον ο Λόγος, αυξανόμενος στα Ιωνικά παράλια και στην αφυπνισμένη Ελληνική φιλοσοφία περνά στην μεταΌλυμπον εποχή. Η οποία σηματοδοτείται από την κάθοδο του Οδυσσέως στον Άδη. Ποιός είναι ο Οδυσσέας; Είναι το ένα από τα δύο τρομερά λογικά εφευρήματα του Ομήρου. Είναι ο άνθρωπος που για πρώτη φορά θέτει δικό του σκοπό. Ο οποίος μπορεί να μην είναι η πορεία πρός τον Όλυμπο. (η άλλη Ομηρική εφεύρεση είναι το ανθρώπινο Είναι το οποίο διά του ωραίου της Ελένης (συμπαντική τελειότητα) πολεμά να ενωθεί με το Είναι του ωραίου κόσμου).

Ο Αχιλλέας δεν θα αποθεωθεί λοιπόν στον Όλυμπο. Ο Οδυσσέας θα τον εύρει στον Κάτω Κόσμο. Για πρώτη φορά ο έλλογος άνθρωπος του σκοπού θέλει να αυτογνωσθεί και να ετερογνωσθεί. Πηγαίνει στο έτερο του Ολύμπου Βασίλειο. Εκεί βλέπει πραγματικά ποιός είναι σε σχέση με τον Όλυμπο και τη γήϊνη ζωή. Η αυτοσυνειδησία του είναι δεδομένη. Πλέον ο ήρωας γίνεται περισσότερο αυτεγνωσμένος άνθρωπος παρά αποθεωμένος άνθρωπος . Θέλει πιά να καλύψει τον μεταζωή εαυτό του με τη δική του υποσυνείδητη γνώση παρά να καλυφθεί με την έτοιμη θεϊκή γνώση του Ολύμπου.
Το βήμα είναι κολοσσιαίο. Ο Όμηρος μετά τη ζωή επανασηματοδοτεί τον ήρωα. Ήρωας δεν είναι πλέον ο  Ηρακλής  ο οποίος προσφεύγει στον Όλυμπο και ησυχάζει. Αντίθετα είναι αυτός ο οποίος πηγαίνει στον αντιΌλυμπο. Εκεί οι δυνάμεις εκτός σώματος αποκαλύπτονται χωρίς την παρουσία θεών. Τώρα ο άνθρωπος είναι αντιμέτωπος με την συμπαντική αλήθεια. Σε επίπεδο αγνών και ασωμάτων δυνάμεων βλέπει  και γνωρίζει τον μη συνειδητό εαυτό του, όχι στο φώς του ηλίου (σωματικά) αλλά στο φώς της οντολογικής σκοτεινής αλλά τόσο πνευματικά φωτεινής αλήθειας. Χωρίς την επικουρία των  θεών ο άνθρωπος γνωρίζει ότι είναι δυνάμεις οι οποίες φορούν σώμα για όσο χρειάζεται , διά της τελείας ζωής επί της γής δύνανται να οδεύσουν πρός το Είναι στην μετά το σώμα εποχή. Όμως ο άνθρωπος έμαθε πλέον  να ζεί χωρίς θεούς στο χάος. Είναι η στιγμή της οντολογικής απελευθέρωσης. Μετά τον Προμηθέα για πρώτη φορά ο άνθρωπος ζεί χωρίς το Δία. Όταν ειδικά στον Άδη αυτοελέγξει τις δυνάμεις (το οντολογικό υποσυνείδητο) και μαζέψει τα οντολογικά κομμάτια του δημιουργώντας τον τέλειο οντολογικό άνθρωπο , τότε ο ενιαίος άνθρωπος των τριών  Βασιλείων θα  φύγει και πάλι στο Βασίλειο του Χάους. Ο Όμηρος ρίχνει το μόνο άνθρωπο στο χάος του μη σώματος χωρίς θεούς. Μόνος ο άνθρωπος με το Λόγο θα καταλάβει ότι μπορεί να ελέγξει τις δυνάμεις του με ή χωρίς σώμα. Έχοντας συνεχώς την Ιθάκη του Είναι στο νού του. Μέσα από την τελεία συνεργασία του αοράτου Αγαθού με την ορατή πόλη. Δεν είναι τυχαίο  ότι γι αυτούς τους λόγους ο Όμηρος εδιδάχθη στο κλεινόν άστυ. Οι Αθηναίοι, οι Έλληνες ελέγχοντας τις σωματικές και ασώματες δυνάμεις (το παράδειγμα του Επιταφίου είναι σαφές, οι Έλληνες ζούσαν αυτοελεγχόμενοι εν σώματι και έξω από αυτό) ένωσαν το βασίλειο του Ολύμπου και του Άδη και της Γής.Ο Παρθενώνας μάλλον αυτό δηλώνει με την τελεία αρμονία του. Όσο και αν  προσπάθησε ο χριστιανισμός αυτό να το κάνει καθολικό είναι για τους μύστες και τους ελλόγους ήρωες. Ο Σωκράτης είχε ελέγξει μέσα του τη Γή και τον Άδη και όδευσε πρός τον Όλυμπο. Αυτοβούλως. Ουσιαστικά ο Όμηρος,πολύ πρίν το Νίτσε αποθέωσε την  ανθρώπινη βούληση.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

H πρόσφατη ανάρτηση.

Eξαιρετική προσέγγιση.

Διαχρονικός λόγος.  Πατήσθε επάνω στον τίτλο.

Δημοφιλείς αναρτήσεις.