O μύθος των σλαβομακεδόνων.



O μύθος των σλαβομακεδόνων θα πρέπει να διαγραφεί άμεσα, ό όρος Σλαβόφωνοι Έλληνες της Κεντρικής και Δυτικής  Μακεδονίας είναι σε κάθε περίπτωση ο  ιστορικός όρος ο  οποίος πλήρως ανταποκρίνεται στην διαχρονική αλήθεια των γεγονότων.  Οι Σλαβόφωνοι Έλληνες της Μακεδονίας είναι αυτοί οι οποίοι είτε ομιλούν είτε κατανοούν το τοπικό ιδίωμα το οποίο ανιχνεύεται στις περιοχές της Δυτικής Μακεδονίας, Καστοριάς και Φλώρινας, επαρχίας Εορδαίας και Κοζάνης, αλλά και σε περιοχές της  Κεντρικής Μακεδονίας (ειδικότερα στους νομούς Ημαθίας, Πέλλας, Κιλκίς και Θεσσαλονίκης). Το ιδίωμα αυτό (το οποίο χαρακτηρίζει μόνο γλωσσικά τους ανθρώπους που το ομιλούν και όχι εθνικά(συζητούμε για Έλληνες ομιλούντες το σχετικό ιδίωμα) προήλθε από μία δυτική Βουλγαρική διάλεκτο κατά τη διάρκεια του 18ου αι.  Σε αυτή τη διάλεκτο συνέβησαν σημαντικές  γραμματικές , συντακτικές και φωνητικές τροποποιήσεις και αλλαγές, υπήρξαν μάλιστα και ετερόγλωσσες συμπληρώσεις. Συγκεκριμένα εμπλουτίσθηκε αυτή η διάλεκτος με στοιχεία Ελληνικά, τουρκικά, βλαχικά, αρβανίτικα. Το αποτέλεσμα είναι  να  δημιουργηθεί μία καινή γλώσσα ονομαζομένη βοηθητική (πίτζιν) η οποία όπως ήδη τονίσαμε δεν χαρακτηρίζει παρά μόνο γλωσσικά τους Έλληνες που την ομιλούσαν και την κατανοούσαν. Τους Σλαβοφώνους Έλληνας της Μακεδονίας και σε καμμία των περιπτώσεων δήθεν σλαβομακεδόνες.

Γιατί ο μύθος ξεπερνά το Λόγο;



Είναι σαφές ότι η πρώτη κίνηση του ανθρωπίνου μυαλού μέσα στο άπειρο Όν ονομάσθηκε μυθολογία. Δεν χρειάζεται να θέσουμε τη μυθολογία ανάμεσα στις Συμπληγάδες πέτρες της αληθείας και του ψεύδους διότι όταν εγεννηθη η μυθολογία μέσα στην άπειρο οντολογική κίνηση δεν είχε  κάν  ανακαλυφθεί η  αλήθεια και το ψέμα. Διότι πολύ απλά ο Ηρακλής και οι λοιποί μυθολογικοί ήρωες (πιο πολύ υπαρκτοί από τα ιστορικά πρόσωπα τουλάχιστον αν υπολογίσουμε τις ιδέες και τις αξίες που  κληρονόμησαν στην ανθρωπότητα) θυμόντουσαν και έπρατταν τα πάντα διότι η μυθολογία και οι ήρωές της είναι πάντα βαθιά βυθισμένοι μέσα στην οντολογική πορεία και γίγνεσθαι.
Θα μπορούσαμε να ισχυρισθούμε ότι η μυθολογία εκτελεί την αντίστροφη πορεία σε σχέση με το λόγο. Η μυθολογία δεν εξωτερικεύει ποτέ την ανθρώπινη μορφή αλλά συνεχώς την κρατεί μέσα στην κίνηση των ιδεών. Δηλαδή υπάρχει η ιδέα ως  μορφή και ως περιεχόμενο κατέχει την εικόνα του ανθρώπου. Αυτό σήμερα γίνεται κατανοητό εάν  ασχοληθούμε με την έννοια του θεού. Ο θεός είναι εξωτερικά ιδέα η οποία εσωτερικά εμπεριέχει την εικόνα του ανθρώπου. Ενώ ο  ανθρώπινος λόγος εκτελεί ακριβώς την αντίστροφη πορεία – την οποία τόσο όμορφα διέκρινε ο Αριστοτέλης. Ο άνθρωπος  ως σώμα εμφανίζεται και η ιδέα πλέον είναι το εσωτερικό περιεχόμενο.

Οι θέσεις του Μάρξ και λοιπών εκπροσώπων του κομμουνισμού περί της ομοφυλοφιλίας.




Μεταφέρουμε την περίφημη επιστολή του Ένγκελς στο Μάρξ (22 Ιουνίου, 1869).
Μάντσεστερ,  22, Ιουνίου, 1869.
Αγαπητέ Μαυριτανέ.
Δεν ξέρω αν ο καιρός σε εσάς είναι τόσο καλός όσο εδώ, αλλά η ημέρα έχει μικρύνει τόσο που πρέπει να ανάβουμε το γκάζι από τις 4 το απόγευμα. Και είναι εκνευριστικό να γράφεις και να διαβάζεις όταν δεν ξέρεις εάν είναι νύχτα ή ημέρα.
Η Τάσι (Ελεανόρα Ένγκελς)  είναι πολύ ευδιάθετη. Σήμερα το πρωΐ όλη η οικογένεια πήγε για ψώνια και αύριο το απόγευμα θέλουν να πάνε στο θέατρο. Διάβασε το Χέρμαν και Δωροθέα (Γκαίτε) με κάποια δυσκολία εξ αιτίας της φλυαρίας αυτού του ειδυλιακού φιλισταίου. Τώρα τις έδωσα τη νεωτέρα Έλντα η οποία περιέχει μερικές καλές ιστορίες. Από την παλαιότερη μπορεί να διαβάσει τα τραγούδια του Σίγκουρντ και της Γκαντρούν. Επίσης παίζει πιάνο με ενεργητικότητα. Επίσης μαζί ξαναδιαβάσαμε αυτό το Δανό τον Kjampeviser.
Ώστε αυτή είναι η επιτυχία  του Γουλιέλμου. Η σερνικοθήλυκη  και η εντελώς θηλυκή πλευρά των Λασσαλιστών ενώθηκαν. Πραγματικά πέτυχε  κάτι το σημαντικό.  Ο Σβάϊτσερ φυσικά και θα επανεκλεγεί αν σκεφθεί κανείς τη βιασύνη με την οποία έγινε η δουλειά –και για μία ακόμη φορά θα γίνει ο εκλεκτός της γενικής προσπάθειας για απελευθέρωση. Ο Γουλιέλμος κρατάει μία έντονη σιωπή γι αυτό το γεγονός.

Γιατί το πάθος;

Καθώς λοιπόν η ανθρωπότητα οδεύει πρός την εικονική πραγματικότητα (την καθαρά ουδέτερη άποψη της Αποκάλυψης του περιφήμου 666) όλα σμιλεύονται στο βωμό και στα καλλίγραμμα εξαρτήματα αυτής της ελκυστικής νέας κατάστασης πραγμάτων.

Σαφέστατα η εικονική πραγματικότητα αποτελεί το τελευταίο στάδιο της ανθρωπότητας μετά το μύθο, τον κόσμο,το θεό, τον ανθρωπιστικό λόγο και τώρα την εικονική πραγματικότητα (η οποία θα παράξει τη δική της τεχνική νοημοσύνη).

Αγαπητέ Σταγειρίτη από εκεί ψηλά που ευρίσκεσαι βλέπεις την τελεία αντιστροφή του συστήματός σου. Πρόταξες το Λόγο υπέρ των παθών προκειμένου διά της μεσότητας , της αρετής και της ενδελέχειας ο άνθρωπος να θρώσκει ψηλά.Όμως είχες στο νού σου το Σωκράτη και τον Αλέξανδρο αλλά και την Αντιγόνη.

Σήμερα τα πάθη καθορίζουν το Λόγο και τη Λογική αυτού του κόσμου.
Χάριν της εικονικής πραγματικότητας. Σαν τη λευχαιμία όπου μηδενίζεται ο οργανισμός προκειμένου να μεταμοσχευθεί ο νωτιαίος μυελός,παρόμοια οι άνθρωποι μηδενίζονται και εξαφανίζονται διά των παθών ,μαζοποιούνται και χειραγωγούνται επί το γήϊνον,προκειμένου νωχελείς ράθυμοι και υπνώδεις να απορροφηθούν από την ενσωματωμένη εικονική πραγματικότητα.
Το πάθος ζεί από τη γή όπως και η εικονική πραγματικότητα. Σε λίγο οι μηδενισμένοι και άλογοι άνθρωποι έχοντας καταστή εικονικές μηχανές θα βιώσουν το μέγιστο πάθος:να εξαφανισθούν ως αλήθεια και να ζήσουν ως ψεύτικη ύπαρξη.

H απουσία ανεξάρτητης Ελλάδος διαχρονικά.


"Το Ελληνικόν Έθνος, δυνάμει της παρούσης πράξεως, θέτει εκουσίως την ιεράν παρακαταθήκην της αυτού Ελευθερίας, Εθνικής Ανεξαρτησίας και της πολιτικής αυτού υπάρξεως υπό την μοναδικήν υπεράσπισιν της Μεγάλης Βρεττανίας.".
Απόσπασμα από την act of submission (πράξη υποτέλειας) την οποία μετεβίβασε και ο Κολοκοτρώνης πρός τις Βρεττανικές αρχές το 1825. Τηρουμένων των αναλογιών 200 χρόνια μετά Ισπανός διαιτητής διαιτητεύει αγώνα Ελληνικών ομάδων.
Η τάση ξενοδουλείας και εξάρτησης είναι η μία και η αυτή. Η Ελλάδα ποτέ δεν υπήρξε ανεξάρτητο κράτος. Από τον Όμηρο όπου τα σκόρπια κρατίδια ενώθηκαν με το ομόγλωσσον και ομόθρησκον και ομόφυλον, έως τις συμφωνίες Αθηναίων και Σπαρτιατών με τους πέρσες. Από το κράτος του Αλεξάνδρου το οποίο διαβρώθηκε από τους επιγόνους έως το βυζάντιο όπου ο Ελληνισμός απλά έγινε η βακτηρία του χριστιανισμού. Έως την επανάσταση του 1821 (οι Φαναριώτες και οι έμποροι Έλληνες ήδη είχαν καταλάβει τους οθωμανούς) η οποία ποδηγετήθηκε τόσο από τους ευρωπαίους ώστε αντί για τον Καποδίστρια να έχουμε τον Όθωνα(ας θυμήσω και μόνο ότι το απαίσιο εξεταστοκεντρικό σύστημα του σχολείου μας είναι δική του κληρονομιά).
Από εκείκαι πέρα μόλις σταμάτησε το χρήμα των ευρωπαίων ο Τρικούπης και ο Μάξιμος σχεδόν κήρυξαν πτώχευση. Έως τους καιρούς του ευρώ. Απλά το χάπι χρυσώνεται με το Ρήγα και την Αρβελέρ οι οποίοι ομιλούν για την παγκόσμιο ιδέα του Ελληνισμού η οποία ενώνει όλους τους ανθρώπους , στηριζόμενοι αμφότεροι στο γνωστό χωρίο του Ισοκράτους.Απλά όποιος ίδει τηνιστορία ήρεμα θα συμφωνήσει ότι οι Έλληνες δημιούργησαν ανάδελφο οικουμενικό φωτισμένο πνεύμα το οποίο όμως είναι ικανό για όλα εκτός από τη δημιουργία ανεξαρτήτου Ελληνικού κράτους.
Γι αυτό οι ΈΛληνες έχουν σώσει με τον πολιτισμό τους και την αξιωσύνη τους όλους εκτός από τον εαυτό τους.Στον καιρό της τεχνολογίας, σήμερα, είναι πλέον έκδηλο. Βέβαια θεραπεία δεν υπάρχει. Καλή αντάμωση στον κόσμο των Ελληνικών ιδεών. Εκεί είναι ο μόνος ανεξάρτητος Ελληνικός χώρος.

Απόσπασμα από το νέο μου βιβλίο "Η οντολογική ιστορία της φιλοσοφίας".H απομυθοποίηση του Ομήρου.


Όσο και αν φαίνεται παράξενο ο Όμηρος ξεκίνησε την απομυθοποίηση και την ελλογοποίηση αυτού του κόσμου. Όπως τα είπε ο Αριστοτέλης και στην Ποιητική του και αλλού.Η Ποίηση μεταφέρει όλα όσα γίνονται φιλοσοφία, ρητορεία και Πολιτεία. Αν προσέξουμε κανείς ήρωας του Ομήρου δεν ανεβαίνει στον Όλυμπο και δεν  αποθεώνεται όπως ο Ηρακλής στους καθ ΄εαυτούς χρόνους της μυθολογίας. Ο Αχιλλέας αν και αθάνατος εκ της μητρός εμφανίζεται στην Οδύσσεια στον Άδη μαζί με κοινούς θνητούς και θνητές. Πλέον ο άνθρωπος έχει λάβει την πλέον σκληρή απόφαση.
Το κέντρο δράσης μεταφέρεται από τον Όλυμπο στον Άδη, από τον Ουρανό στον υποΟυρανό. Ξέρουμε τι υπάρχει πρίν τη ζωή και μετά τη ζωή. Ο Όλυμπος σηματοδότησε επί των μυθολογικών αιώνων την διπολική σχέση  ηρώων και θεών, ζωής και μεταζωής. Θέτοντας ο Όμηρος και το τρίτο βασίλειο του Άδου ουσιαστικά διαλύει το διπολικό ηρωϊκό ζεύγος ηρώων και θεών και εισάγει το τρίτο μέγεθος, το βασίλειο του κάτω κόσμου. Δεν είναι απαραίτητο να  εννοούμε αυτά τα τρία βασίλεια κλιμακωτά, αλλά θα μπορούσαμε να τα εξηγήσουμε επάλληλα, την ίδια στιγμή κατά εσωτερικό τρόπο να επικοινωνούν.
Αυτό εξηγεί και το ότι ο Όμηρος πέρασε με τους ίδους ήρωες από το μύθο στο λόγο. Δεν θέλει να προσφύγει στις εύκολες λύσεις της αποθέωσης των  ηρώων. Πλέον ο Λόγος, αυξανόμενος στα Ιωνικά παράλια και στην αφυπνισμένη Ελληνική φιλοσοφία περνά στην μεταΌλυμπον εποχή. Η οποία σηματοδοτείται από την κάθοδο του Οδυσσέως στον Άδη. Ποιός είναι ο Οδυσσέας; Είναι το ένα από τα δύο τρομερά λογικά εφευρήματα του Ομήρου. Είναι ο άνθρωπος που για πρώτη φορά θέτει δικό του σκοπό. Ο οποίος μπορεί να μην είναι η πορεία πρός τον Όλυμπο. (η άλλη Ομηρική εφεύρεση είναι το ανθρώπινο Είναι το οποίο διά του ωραίου της Ελένης (συμπαντική τελειότητα) πολεμά να ενωθεί με το Είναι του ωραίου κόσμου).

Ο Θεοσοφικός Διαφωτιστής Θεόφιλος Καΐρης.




Περίπου τον Οκτώβριο του 1839 , πενήντα πέντε ετών περίπου, ο διδάσκαλος του Γένους Θεόφιλος Καΐρης, γνωρίζει την καταδίκη από την εν Ελλάδι Ορθόδοξο εκκλησία  όσον αφορά το θέμα της «Θεοσέβειας». Ο Θεόφιλος Καϊρης πέρασε στην ιστορία ως αιρετικός κληρικός και φιλόσοφος.  Μάλιστα στη νήσο Άνδρο υπάρχει ένας ανδριάντας αφιερωμένος στη μνήμη του ο οποίος τοποθετήθηκε το 1896. Ο Καίρης ήταν ένας πολύ μορφωμένος κληρικός, απόγονος ισχυρής οικογένειας από την Άνδρο ,  ήταν  μάλιστα αυτός ο οποίος σήκωσε πρώτος το λάβαρο της Επανάστασης στο νησί , το 1821. Όταν ο πόλεμος τελείωσε και ιδρύθηκε το πρώτο Ελληνικό κράτος ο Καϊρης στη γενέτειρά του Άνδρο ίδρυσε ένα πρότυπο ορφανοτροφείο για τα ορφανά της Επανάστασης. Πρίν όμως ιδρύσει το ορφανοτροφείο ταξίδεψε στην Ευρώπη προκειμένου να διευρύνει τις γνώσεις του. Ο Καΐρης  καταδεικνύει έναν καθαρά μεταβυζαντινό Έλληνα άνθρωπο ο οποίος θέλει μέσα από το ανοιχτό Ηρακλείτειο μυαλό του να συλλάβει ένα Ελληνικό κράτος ελεύθερο από δυνάστες θεούς και ανθρώπους.
Είναι χαρακτηριστικό ότι στο Λονδίνο ίδρυσε ένα σύλλογο Θεοσοφίας. Είναι γνωστό ότι πέρα από την επίσημη θρησκεία του χριστιανισμού η Ευρώπη προσπάθησε να συγκεράσει τις πίστεις από τον Πλατωνισμό έως το Νεοπλατωνισμό, οδηγουμένη σε μία συμπαντική και ενική θέαση των πραγμάτων.  Ας σημειώσουμε και μόνο ότι ο Καΐρης είναι τόσο πρωτοπόρος ώστε ίδρυσε τη θεοσοφικη εταιρεία τριάντα χρόνια πρίν την επίσημη ιδρύτρια της Θεοσοφίας, την Μαντάμ Μπλαβάσκυ.Είχε τέτοιο πνευματικό υπόβαθρο και εκτόπισμα ώστε πάμπολλοι πλούσιοι φίλοι του ήταν έτοιμοι να χρηματοδοτήσουν κάθε του προσπάθεια είτε εκπαιδευτική είτε πολιτιστική. Το σχολείο το οποίο ίδρυσε μετέπειτα του ορφανοτροφείου είχε λαμπρή δράση και άψογο επίπεδο, φοιτούσαν μάλιστα σε αυτό άνθρωποι όλων  των Βαλκανίων.

Η επίδραση των «Οδηγιών του Φαράκου»:Μια περίπτωση αδιάκριτης γοητείας ή ένα υπερεκτιμημένο μέγεθος;(Πρέπει οπωσδήποτε να μελετηθεί συγκριτικά και κριτικά)!.



του Νίκου Παπαδογιάννη

ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΦΙΣΑ, 1977
Έχουμε  διανύσει σχεδόν τριάντα πέντε χρόνια από το καλοκαίρι του 1977, όταν κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Οδηγητής» το τευχίδιο που έφερε τον τίτλο Για την αγωνιστική ταξική πατριωτική διαπαιδαγώγηση της νεολαίας. Το τευχίδιο αυτό συχνά αναφέρεται στη δημόσια ιστορία και ως το «εγχειρίδιο του καλού Κνίτη» ή οι «Οδηγίες  του Φαράκου», του μέλους του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, το οποίο είχε συγγράψει μέρος του έργου αυτού. Για την ακρίβεια, περιλάμβανε τα υλικά της συνεδρίασης του Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ με θέμα τη διαπαιδαγώγηση των νέων, πλατιά περίληψη της εισήγησης, το πλήρες κείμενο της διακήρυξης του Κ.Σ. και ομιλία του Γρηγόρη Φαράκου.  Το συγκεκριμένο έργο αναφερόταν συστηματικά στην επιθυμητή συμπεριφορά του μέλους/στελέχους της ΚΝΕ στο χώρο της εκπαίδευσης, της εργασίας, αλλά και στο πεδίο της οικογένειας και της σεξουαλικότητας, υποστηρίζοντας τις σταθερές, ετεροφυλοφιλικές σχέσεις που οδηγούν σε γάμο. Αρκετοί θεωρούν ότι αποτέλεσε σημείο αναφοράς για τα μέλη/στελέχη της ΚΝΕ στα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια, καθώς και βασικό μέσο προσαρμογής στα προωθούμενα από την οργάνωση πρότυπα συμπεριφοράς. Πλήθος τέτοιων αναλύσεων, οι οποίες συνήθως εκφράζουν ευρύτερους προβληματισμούς σχετικά με την έννοια και τα όρια της «μεταπολίτευσης», μπορούν να εντοπιστούν σε άρθρα εφημερίδων ή ιστολόγια.[1]

***
Στο άρθρο αυτό θα επιχειρήσω να ανασκευάσω εν μέρει αυτήν την αναπαράσταση. Θα εστιαστώ στο σκέλος του τευχιδίου περί σεξουαλικών σχέσεων των νέων και θα επιχειρηματολογήσω ότι πράγματι αυτό αναπαρήγαγε ορισμένα κυρίαρχα μοντέλα στην ελληνική κοινωνία της δεκαετίας του ’70. Όμως, οι υποδείξεις αυτές αποτέλεσαν αντικείμενο διαπραγμάτευσης και μερικού επανακαθορισμού από τα μέλη/στελέχη της ΚΝΕ, διαδικασίες που αποκαλύπτονται, εάν εξετάσουμε συμπληρωματικά ένα πλήθος πηγών. Θα επικεντρωθώ στην πρώτη περίοδο της μεταπολίτευσης, δηλαδή από την πτώση της δικτατορίας το 1974 μέχρι την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 1981. Τα ερευνητικά δεδομένα προέρχονται από τη διδακτορική μου διατριβή που εξέτασε τις κομμουνιστικές οργανώσεις νεολαίας στην Ελλάδα και την πολιτικοποίηση της ψυχαγωγίας στην περίοδο 1974-1981.

Aπό το νέο μου βιβλίο : "Η Οντολογική ιστορία της φιλοσοφίας".

H Eυκλείδεια γεωμετρία ολοκλήρωσε σχηματικά τη Σωκρατική διδασκαλία, ειδικά εκείνη η περιγραφή ότι από ένα σημείο περνά μία ευθεία καθώς και το ότι δύο σημεία ορίζουν μία ευθεία. Το σημείο είναι ο Νούς και ο Άνθρωπος ,και η ευθεία η Φύση. Το κρυφό χαρτί και του Σωκράτους αλλά και του Ευκλείδου είναι το ότι η ευθεία είναι η Φύση, η οποία τελικά κλείεται ανάμεσα στο Νού και στον Άνθρωπο. Όμως είναι μεταφορέας και συνέχεια της Φύσης (ευθείας) η οποία εκτείνεται πέρα από τα σημεία πέρα από το Νού (Θεό) και Άνθρωπο. Στους Έλληνας η Φύσις είναι ανωτέρα κάθε Θεού και Ανθρώπου και αυτό το βλέπουμε στο θεοφυσικό σύστημά τους από τις Μοίρες έως τις Ερινύες αλλά και τις άπειρες φυσικές δυνάμεις που προσπαθούν απεγνωσμένα να χωρέσουν στο Δωδεκάθεο (από τον Έρωτα της Αφροδίτης έως την κινητικότητα του Ερμή).Η Υποταγή της φύσεως (της μικράς και όχι της μεγάλης ) επετεύχθη διά του Παύλου και της σημερινής τεχνολογίας και επιστήμης.Η Φύσις πλουσία ξεχύνεται με τον Πλωτίνο πέρα από την Ύλη και το Νού έως το Έν, αποδεικνύοντας ότι η φύση μας είναι ένα σύμβολο της ανωτέρας οντολογικής φύσεως, αν η ευθεία δεν ελευθερωθεί από τα σημεία δεν θα κυκλοφορήσει η ευθειακή δύναμη. Η παρούσα εξουσία φοβουμένη τη μεγάλη Πλωτινική δύναμη προσέφερε την πανάκεια των θρησκειών. Ο Πλωτίνος υπομονετικά περιμένει διότι δεν είναι θρησκεία , είναι ορατός προορισμός.

Περί εργασίας.


Η αποκοπή της εργατικής τάξεως από τον Εθνικό της προσδιορισμό ήταν ιδιαιτέρως καταστροφική. Οι εργάτες από τον διαχωρισμό ακόμη της Πλατωνικής Πολιτείας , ενταγμένοι στο Εθνικό Πολιτειακό σύστημα αναπνέουν με τις ιδέες της Πόλης και προσφέρουν σε σχέση με τους Άλλους. Είναι εξόχως κοινωνικά όντα , η εργασία είναι συντήρηση, μόχθος, προσφορά, εξωτερίκευση του ανθρωπίνου δημιουργικού τρόπου. Αυτό το οποίο δεν υπελόγισε παντελώς λανθασμένα ο Μάρξ είναι το ότι η εργασία είναι η βαθυτέρα θεϊκή συνδημιουργία του Ανθρώπου σύμφωνα με τη Χαϊντεγγεριανή άποψη ότι η εργασία αποκαλύπτει τρόπους του Είναι. Το λεγόμενο άπατρι και ανέστιο προλετάριο χάνει τον Εθνικό του προσδιορισμό και αποκομμένο από αυτόν τον βαθύτατο προσδιορισμό στρέφεται στην πλέον αυτοεγωϊστική αυτοεπιβίωση, συνεχώς επιζητεί, διαλύει τον εθνικό ιστό και στρέφεται κατά εσωτερικών εχθρών, αν και η ευτυχισμένη πόλη ευτυχεί και τους εργάτες.

Η στάση των Ελλήνων παπικών χριστιανών κατά την Εθνική Επανάσταση του 1821.



Mάλλον αποτελεί κοινό τόπο όλων όσων ασχολήθηκαν  ως ιστορικοί ή  απομνημονευματογράφοι με την Εθνική Επανάσταση του 1821 ότι οι λεγόμενοι «λατινόδοξοι» ειδικά του Αιγαίου πελάγους όχι μόνον δεν συνεισέφεραν στον κοινό εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα αλλά μάλιστα πολλές φορές στάθηκαν λόγοις και πράξεσιν ενάντια σε αυτόν. Ένας μάλιστα από τους εγκυροτέρους ιστορικούς του αγώνος ο Σπυρίδων Τρικούπης, ρητά και ξεκάθαρα αναφέρει : «Οι καρδιές των Ελλήνων του δυτικού δόγματος εκώφευσαν. Φάνηκε σε αυτό το δόγμα η ασχημοσύνη του φανατισμού σε τέτοιο βαθμό ώστε προτίμησαν την ημισέληνο από το σταυρό και τη δουλεία από την ελευθερία».
Ο ίδιος ιστορικός αναφέρει ότι η επανάσταση του 1821 ρίζωσε σε περιοχές όπου πλεόναζε το Ορθόδοξο στοιχείο (Πελοπόννησος, Στερεά Ελλάδα, Κάσος, Σάμος κ.λ.π). Κάτι που δεν συνέβη στα Κυκλαδίτικα νησιά του Αιγαίου (Σύρος, Τήνος, Νάξος, Σαντορίνη) όπου πλεόναζε το παπικό στοιχείο, το οποίο αντετάχθη από κρυφά έως φανερά στον Εθνικοαπελευθερωτικό ξεσηκωμό σε σημείο να συνάπτη σχέσεις με τους τούρκους. Ο Τρικούπης μάλιστα καταφέρεται κατά των Συριανών  οι οποίοι δεν πίστευαν στην ευόδωση της Ελληνικής Επανάστασης. Αν και πλήρωναν φόρους στην Ελληνική Διοίκηση , προσέφεραν βοήθεια «εκ προαιρέσεως» και στους τούρκους.  Ο Τρικούπης συμπερασματοποιεί : «Το μίσος της αιρέσεως πολλές φορές είναι μεγαλύτερο από το μίσος του διαφορετικού δόγματος. Συσκοτίζει το  νού και πνίγει κάθε αίσθημα ευγενείας. Ευτυχισμένο είναι το Έθνος το οποίο πρεσβεύει ένα και μόνο δόγμα».

H πρόσφατη ανάρτηση.

Aκόμα ένα επιχείρημα περί της ανυπόστατης εικασίας των σκοπιανών για το όνομα της γλώσσας των.

Το επιχείρημα το οποίο καταρρίπτει παταγωδώς την εικασία των σκοπιανών για την ύπαρξη της ψευδούς και ανυπόστατης «μακεδονικής» τους ...

Δημοφιλείς αναρτήσεις.