Για το μάθημα των θρησκευτικών.



Αυτό το οποίο θα πρέπει να συνειδητοποιηθεί  είναι το ότι η ποικίλη απαξίωση του μαθήματος των θρησκευτικών δεν είναι η αιτία της αποπνευματικοποίησης του κόσμου μας αλλά το αποτέλεσμα της. Η Πόλις εάλω εδώ και πολύ καιρό και τα συμπτώματα διαδέχονται το ένα το άλλο.  Ένα από αυτά είναι και η πολεμική εναντίον του μαθήματος των θρησκευτικών.
Ως εκ τούτου οι ταγοί της Ορθοδοξίας αλλά και οι ενοικούντες στις διάφορες οργανώσεις  και σωματεία τα οποία σκοπό έχουν  την μεταλαμπάδευση της Ορθοδοξίας από γενεά σε γενεά θα πρέπει να βάλουν το πνευματικό χέρι τους επί τον τύπον τον ήλον, διότι δεν  φταίνε μόνο οι εχθροί  για την ήττα αλλά και αυτοί οι οποίοι ηττώνται.
Ας αρχίσουμε από το αυτονόητο. Ρητά η βίβλος αναφέρει ότι «δει τον επίσκοπον μιας γυναικός άνδρα είναι». Ο επίσκοπος θα πρέπει να νυμφεύεται, ούτως  ή άλλως οι πρώτοι επίσκοποι ήταν  νυμφευμένοι. Ας αναφέρουμε το Γρηγόριο Νύσσης.H αγαμία του κλήρου ίσχυσε από τον 6ο αι. από την πενθέκτη σύνοδο και τον Ιβ κανόνα της. Δεν εξυπηρετεί όμως πλέον κανένα σκοπό. Είναι σαφές ότι ο οικογενειάρχης κληρικός, αυτός ο οποίος συνεχίζει την αποστολική παράδοση, αυτός ο οποίος μάχεται μέσα στην καθημερινότητα της ζωής έχει αρίστη άποψη για τα κοινωνικά και άλλα προβλήματα συμμετέχοντας ενεργά στην επίλυσή τους.
Επίσης είναι αυτός ο οποίος ως οικογενειάρχης διαφυλάσσει την ηθική και αξιακή συνέχεια της στρατευομένης εκκλησίας. Είναι ζωντανός, ευαίσθητος, ανοικτός σε ερεθίσματα και ως ιερέας αλλά και ως οικογενειάρχης , πατέρας και φυσικός και  πνευματικός. Ούτως ή άλλως ο Ιησούς ευλόγησε την οικογένεια αφήνοντας με το περίφημο οις δέδοται σαφές μήνυμα ότι αυτοί οι οποίοι είναι δοσμένοι από το θεό μένουν στα μοναστήρια άγαμοι προκειμένου να καταστούν οι μεσίτες ανάμεσα σε θεό και ανθρώπους.
Δεν υφίσταται κανένας λόγος για την ξεχωριστή αμφίεση των ιερέων. Ο Ιησούς σε τίποτε δεν διέφερε από τους άλλους ανθρώπους, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό ώστε δεν τον ξεχώριζε κανείς  ανάμεσα σε άλλους και  λοιπούς ανθρώπους. Γι αυτό το λόγο χρειάσθηκε να φιλήσει ο Ιούδας τον Ιησού προκειμένου να συλληφθεί από τους Ρωμαίους. Κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει από τα ρούχα του ποιος ήταν ο θεάνθρωπος. Παρά μόνο από την οντολογική και αξιακή πορεία του είχε γίνει γνωστός ο υιός του ανθρώπου.Το ράσο πλέον δεν εξυπηρετεί τίποτε και καλό θα ήταν να εκλείψει. Η αξία του ιερέως είναι καθαρά πνευματική και ηθική και σε καμμία των περιπτώσεων δεν αποτελεί θέμα ένδυσης.
Ο ιερέας δεν  χρειάζεται να έχει ειδική αμφίεση αλλά ξεχωριστή μόρφωση και ηθική. Νεαροί θεολόγοι οι οποίοι απεχθάνονται το ζυγό του ράσου θα στελεχώσουν την εκκλησία της εν Ελλάδι ορθοδόξου Εκκλησίας, δίνοντας νέο πνεύμα και αξία στην στρατευομένη Εκκλησία. Νέοι άνθρωποι, αδιάφθοροι, οικογενειάρχες  και μορφωμένοι θα αποκαταστήσουν το  κύρος της εκκλησίας χωρίς να φορούν ράσο , αλλά φορώντας τη μόρφωση, την οικογένειά τους, την ηθική ακεραιότητά τους, το οντολογικό και κοινωνικό έργο τους. Σε κάθε περίπτωση ιερείς θα πρέπει να γίνονται μέσα στην Εκκλησία του κόσμου –τα έχει δώσει τα κριτήρια ο Μέγας Βασίλειος αλλά δεν ξέρω αν τηρούνται- θεολόγοι, κάτοχοι πτυχίου βυζαντινής μουσικής,έχοντες την εξωθεν μαρτυρία του κόσμου ώστε να παράξουν ολοκληρωμένο ποιμαντικό αγιαστικό  και λειτουργικό έργο.
Οι σημερινοί αγωνιστές της Ορθοδοξίας  πέρα από τον άλλο αγώνα που  κάνουν θα πρέπει να εστιάσουν σε αυτά τα καυτά προβλήματα, διότι ο αγώνας αρχίζει πρώτα από τα οίκου μας. Εκεί θα πρέπει να δημιουργήσουν τις αντιμαχίες με τα κακώς κείμενα, διότι ο εχθρός δεν είναι πάντα ο Άλλος αλλά και εμείς είμαστε εχθρός του δικού μας πιστεύω.
Ο προσανατολισμός της χριστιανικής θρησκείας είναι καθαρά οντολογικός και μεταφυσικός όχι απλή εφηρμοσμένη αγάπη. Ο χριστιανισμός έχει καταντήσει χώρος εστίασης και ικανοποίησης της φυσικής πείνας και δίψας αναξιοπαθούντων συνανθρώπων μας. Άριστο το έργο και κανείς δεν  αντιλέγει σε αυτό. Όμως ο χριστιανισμός σε λίγο θα υπερκερασθεί από τις ανατολικές θρησκείες και τους ψυχιάτρους διότι δεν ασχολείται καθόλου με το εφηρμοσμένο οντολογικό και βαθύτατα εσωτερικό κομμάτι. Πόσοι από τους χριστιανούς ομιλούν με το βαθύτερο οντολογικό εαυτό τους και καταληκτικά με το θεό που πιστεύουν. Πόσοι επιλύουν τα προβλήματά τους μέσα από την εσωτερική εξάσκηση της προσευχής ώστε ανα πάσα στιγμή να είναι  έτοιμοι να θυσιάσουν τα πάντα για τον Ιησού. Το μάθημα των θρησκευτικών θυσιάσθηκε στο βωμό της ιδρυματοποιημένης χριστιανοποίησης του κόσμου μας. Είναι φρικτή οντολογική παραχάραξη η  άποψη του κοινωνικού χριστιανισμού και της θρησκειας της αγάπης. Η Καινή διαθήκη ρητά αναφέρει την εσωτερική και οντολογική ικανότητα του Ιησού να ελέγχει τον εαυτό του τη φύση και τους άλλους. Πόσοι από τους σημερινούς χριστιανούς εξασκούν τον οντολογικό χριστιανισμό ώστε να περπατούν στη θάλασσα, να θεραπεύουν  αρρώστους, και να σταυρώνονται και να ανασταίνονται. Αυτή η  απάντηση αποδεικνύει ότι το μάθημα των θρησκευτικών πρώτα καταργήθηκε από τους ιδίους τους πιστούς και μετά από  τους πολεμίους της θρησκείας.Οι Έλληνες είχαν πραγματικά την  ανωτέρα άποψη  για το θείο γι αυτό και διά των Ελευσινείων μυστηρίων ταξίδευαν στις  χώρες των Θεών. Οι ορθόδοξοι χριστιανοί θα  πρέπει επιτέλους να προτάξουν το εσωτερικό μυσταγωγικό κομμάτι  της θρησκείας τους , ας θέσουν έπειτα το κομμάτι της αγάπης και  της φιλανθρωπίας, διότι μόνον κατ΄αυτόν  τον τρόπο θα ομιλήσουν και αυτοί με το θεό(θεωρητικά και πρακτικά) και θα οδηγήσουν και άλλους σε αυτή τη σωστική ομιλία.
Το έργο του ιερέως είναι  τριττό. Αγιαστικό, ποιμαντικό και κηρυκτικό.Ο Χρυσόστομος φωνάζοντας «μαίνεται Ηρωδιάς» διέρρηξε το αυτοκρατορικό σαπρό κατεστημένο καθιερώνοντας την ηθική  του Καλού στα πλήθη.Η αυτοκράτειρα βέβαια τον εξόρισε δείχνοντάς του το σύντομο δρόμο προς τον ουρανό. Βέβαια δεν φθάνει να μιλάς,πρέπει να σε υπολήπτονται, φοβούνται και υπολογίζουν. Ο Χρυσόστομος όμως ομιλούσε με το θεό του, τα  πλήθη ήξεραν  ότι εξασκεί κοινωνικό χριστιανισμό διότι πρώτα ήταν   μέτοχος της θείας εμπειρίας, ήταν ικανός να πράξει όλα όσα έκανε ο Ιησούς των  Ευαγγελίων, κυρίως να θυσιασθεί. Ο ιερέας δεν θα πρέπει να αποβάλει το επαναστατικό στοιχείο από τη θρησκεία.Η θρησκεία πάντα θίγει τα κακώς κείμενα, την οντολογική άγνοια, την κοινωνική αδικία, την μαζοποίηση και την υποκουλτούρα. Οιερέας δεν μπορεί να είναι δημόσιος  υπάλληλος, η εκκλησία μάλλον θα έπρεπε να εύρει πιο δικούς της τρόπους πληρωμής και σίτισης.
Οι ορθόδοξοι Έλληνες χριστιανοί θα πρέπει να παρουσιάσουν –και μέσα από το μάθημα των θρησκευτικών-ένα ολοκληρωμένο  πλάνο οντολογικής,γνωσιολογικής, πολιτιστικής και ηθικής παρέμβασης στον κόσμο. Δεν  νοείται ορθοδοξία χωρίς οντολογικές και ηθικές λύσεις. Οι σημερινοί εξουσιαστές βασίζονται στο υπεραίσθημα αυτοσυντήρησης και καταναλωτισμού του ανθρώπου.Όμως η ορθοδοξία θα πρέπει να διατυμπανίσει ότι σε αυτόν τον κόσμο δεν υπάρχει αδιέξοδο διότι ο πιστός μπορεί να ζήσει χωρίς την ύλη έστω και αν θυσιασθεί, ο πιστός μπορεί να τα πουλήσει όλα(όχι όπως ο νεανίας της παραβολής φοβήθηκε να το κάνει) διότι έχει το θεό του, ο πιστός δεν εγκλωβίζεται σε οικονομικές και άλλες κρίσεις. Δεν άγχεται για τους μισθούς και  τις συντάξεις διότι έχει πίστη ότι όπως τα πετεινά του ουρανού, θα επιβιώσει. Η ορθοδοξία θα πρέπει να επανακτήσει το αναρχικό στοιχείο του Ιησού, σε αυτή την περίπτωση θα έλξει και το μάθημα τωνθρησκευτικών θα ξαναγίνει μαγνήτης. Διότι τελικά το μάθημα αυτό μάλλον αυτοκαταργήθηκε απομακρυνόμενο από τη συνέπεια λόγων και έργων.Έτσι έρημο και μόνο το βρήκαν οι γνωστοί άγνωστοι και το αποτελείωσαν.
Βασίλειος Μακρυπούλιας, δρ.φιλοσοφίας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

H πρόσφατη ανάρτηση.

Ποιά ήταν η θρυλική Μ.Ο.Μ.Α;  Πατήσθε στο σύνδεσμο.

Δημοφιλείς αναρτήσεις.