Aπόσπασμα από το νέο μου βιβλίο: "Η οντολογική ιστορία της φιλοσοφίας".



Όπως ήδη αναφέραμε ο Σωκράτης συνέχισε κατά νοητικό τρόπο-και όχι σύμφωνα με τον ενορατικό τρόπο- την παράδοση του Βούδα.Ο άνθρωπος Είναι εν τω όντι, γι αυτό ο μέγας Αθηναίος θεώρησε ότι όλα είναι ανάμνηση. Δεν χρειάζεται δάσκαλος απλά βύθισμα μέσα στο ήδη υπάρχον και πνευματική αυτοαφαίμαξη. Όμως μέσα στο πέρασμα των χρόνων φαίνεται ότι αυτό το σύστημα της αυτοοντικοποίησης του ανθρώπου συγκρούσθηκε με τη θεωρία της πόλεως  του Αριστοτέλους. Οι Βουδιστές δεν υπήκουσαν και ούτε γινόταν να υπακούσουν σε μία Αριστοτελική μορφή πόλης. Συνυπάρχουν στα μοναστήρια τους μόνο και μόνο ως όμοιοι συνυπάρχοντες ώστε ελεύθερα να εξασκήσουν τον ατομικό αυτοδιαλογισμό τους ο οποίος τους οδεύει στο Όν. Ο Αριστοτέλης επίτηδες θεώρησε ως λαθεμένη τη θεωρία των ιδεών του Πλάτωνος. Ήξερε ότι εάν ο άνθρωπος είχε ιδεατό προσανατολισμό δεν θα υπέκυπτε ποτέ στην πόλη των νόμων και των  εξουσιών όπως τουλάχιστον την παρέδωσε στα Πολιτικά του ο Αριστοτέλης. Ο Σωκράτης  μέσα από το μεγαλείο της μαιευτικής ανάμνησής του η οποία ως τέτοια είναι ατομική,δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να συμμορφωθεί με την Αριστοτελική Πόλη, διότι βυθίζοντας τον άνθρωπο στην ιδεατή πόλη της αυτογνώσης και αυτοανάμνησης  απ΄ευθείας τον ένωνε με την Πόλη του όντος. Για αυτό εξάλλου στον Πλάτωνα όλα, από το Είναι έως την Πόλη είναι προτύπωση του Αγαθού. Η δικαιοσύνη είναι εσωτερική ισορροπία όπως και οι αρετές ιδεατές εναρμονίσεις του ανθρώπου με τις ιδέες.
Ο Αριστοτέλης λέγοντας ότι η ουσία  δεν είναι το Αγαθό(Πλάτων) αλλά η μορφή και η ύλη  του ανθρώπου αποβυθίζει τον άνθρωπο και τον θέτει επί της γης μόνο και έρημο με όπλο του όχι την σχέση του με το Αγαθό(Πλάτων) αλλά με την εμπειρία και τις αισθήσεις. Αυτό  χρειάζεται δάσκαλο. Στην αρχή από γενεά σε γενεά προκειμένου να μην λησμονείται η τόσο πολύτιμη για τη γήϊνη επιβίωση κατάκτηση της προηγηθείσης γενεάς, στο τέλος ο δάσκαλος επιβάλλεται. Επίσης χρειάζεται και η πόλη προκειμένου οι άνθρωποι να μοιράζονται τις κατακτήσεις ώστε να εξελιχθούν ως τέτοιοι έχοντας φύγει από την άμεση εποπτεία του Είναι, επιστρέφοντας όμως σταδιακά σε αυτό. Διαβάζοντας την Πολιτεία , ειδικά τις παραγράφους που αναφέρονται στους σοφούς  οι οποίοι θέλουν να μετοικήσουν στις νήσους των μακάρων βλέπουμε πόσο κοντά είναι ο Σωκράτης με τις διάφορες σχολές  του δόγματος  των αρχαίων όπως οι Βιζαγιαμπαντίν , οι Σαρβαστιβαντίν, οι Σαουντράντικας, οι οποίες διατηρούσαν τις αρχαίες αντιλήψεις των Ντάρμα  θεωρούμενες σαν ύστατες αποκαλυπτικές πραγματικότητες οι οποίες έβλεπαν το Βούδα ως μία υψιπετή προσωπικότητα υπέρ τον κόσμο, θεωρώντας μάλιστα ότι η μορφή του είναι μία αντανάκλαση της θείας εικόνας του. Θα πρέπει σε κάθε περίπτωση να εκτιμήσουμε ότι η δίκη του Σωκράτους προσγείωσε τόσο πολύ τα πνεύματα ώστε η Αριστοτελική φιλοσοφία περί της πόλεως να ήταν πολιτειακά και λίγο πρίν την εκστρατεία του Αλεξάνδρου ασφαλής. Ο άνθρωπος εγκλωβίσθηκε στο δίπολο βασιλεύς- πολίτης, το οποίο μετεξελίχθηκε στο δίπολο δάσκαλος –μαθητής διότι σταδιακά το άτομο έφυγε από κάθε οντολογική ακολουθία και στηρίχθηκε επί της γης σε μορφές και συνανθρώπους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

H πρόσφατη ανάρτηση.

Ποιά ήταν η θρυλική Μ.Ο.Μ.Α;  Πατήσθε στο σύνδεσμο.

Δημοφιλείς αναρτήσεις.