Φερεκύδης, ο θαυμαστός φιλόσοφος.



Ο Φερεκύδης, γιός του Βάβη  από τη Σύρο,όπως λέει ο Αλέξανδρος στις διαδοχές  του, υπήρξε μαθητής του Πιττακού. O Θεόπομπος αναφέρει γι αυτόν ότι ήταν ο πρώτος που  έγραψε για τους Έλληνες, για τη φύση και για τους θεούς.Για τον Φερεκύδη-ως άνθρωπο του όντος,πρίν οι άνθρωποι χάσουν τις οντολογικές τους δυνάμεις –λέγονται πολλά θαυμαστά.  Περπατούσε μία ημέρα στην παραλία της Σάμου όταν είδε ένα καράβι να αρμενίζει με ούριο άνεμο. Μέσα από το διαισθητικό μυαλό του μάντεψε αυτό το οποίο θα γινόταν, είπε ότι το πλοίο θα βουλιάξει κάτι που αμέσως συνέβη. Πίνοντας μάλιστα νερό από κάποιο πηγάδι προέβλεψε ότι θα γίνει σεισμός κάτι που συνέβη. Καταλαβαίνουμε ότι η ιστορία αυτή δεν έχει τόσο σχέση με το νερό όσο με τις δυνάμεις που μεταφέρουν τα στοιχεία της γης προς τον άνθρωπο, ο οποίος εάν τις κατανοήσει θα μιμηθεί πραγματικά τις ανώτερες οντότητες του όντος. Ο Φερεκύδης δεν ζούσε ως άτομο αλλά ως αγνή κοσμική δύναμη.Αυτό τον έκανε ικανό να επικοινωνεί στη βάση της ανταλλαγής δυνάμεων με την ευρύτερη φύση προκειμένου να δρά ως ένα με τη φύση η οποία ως δύναμη καθορίζει την πορεία ζωής του κόσμου και των θνητών.
Ο Φερεκύδης όταν κάποτε πήγε στην Ολυμπία και ειδικά στη Μεσσήνη συμβούλευσε το φίλο του Περίλαο ο οποίος τον φιλοξένησε να φύγει από εκεί με όλες τους δικούς του. Εκείνος δεν έδωσε την απαιτούμενη προσοχή και η πόλη έπεσε στους εχθρούς. Ο συμβολισμός  είναι έκδηλος. Ο ανοικτός νούς, αυτός ο οποίος τόσο θαυμάσθηκε μέσα στους αιώνες μπορεί να αντιληφθεί την πορεία των κοσμικών δυνάμεων και να προβλέψει τα του κόσμου.Ο ανθρώπινος νούς ο οποίος ζεί σε αγαστή  ισορροπία  με τον ευρύτερο κόσμο κατανοεί όσα συμβαίνουν γύρω του , ο εαυτός του απλώνεται και χάνεται μέσα στο σύμπαν. Είναι συνέχεια όλων των δυνάμεων οι οποίες κινούν το Όν και τις κοσμικές εμφανίσεις του.

Παραδίδεται ότι είπε στους Λακεδαιμονίους να μην τιμούν ούτε το χρυσάφι ούτε το ασήμι , όπως λέει ο Θεόπομπος στα Θαυμαστά του,  ισχυρίσθηκε μάλιστα ότι την εντολή αυτή του την μετέφερε ο Ηρακλής στον ύπνο του,  κάποιοι άλλοι – σύμφωνα με τον Διογένη το Λαέρτιο- τα συνδέουν όλα αυτά με το Πυθαγόρα. Και σε αυτό το σημείο αποδεικνύεται η οντολογική καταγωγή των φωτισμένων ανθρώπων, αυτών οι οποίοι ποτέ δεν έχασαν  την πνευματική τους επαφή με τα πνεύματα που ευρίσκονται σε τόπους μακάρων και σοφίας.
Ο Έρμιππος αναφέρει ότι όταν κάποτε πολεμούσαν οι Εφέσιοι με τους  Μάγνητες, o Φερεκύδης επιθυμούσε να νικήσουν οι Εφέσιοι. Ρώτησε έναν περαστικό από πού καταγόταν.Εκείνος του απάντησε  από την Έφεσο και ο Φερεκύδης αμέσως του είπε:  Πήγαινέ με στην Έφεσο και όταν οι Εφέσιοι νικήσουν πές τους να με θάψουν στην Πατρίδα τους.Αυτό και συνέβη. Δείγμα του φωτισμένου πνεύματος του σοφού. Δείγμα αυτού που είπε αιώνες μετά ο Χάϊντεγγερ. Το Είναι ως φώς και γνώση  Είναι και ενυπάρχει μέσα στο χρόνο. Ο χρόνος μεταφέρει όλα τα μηνύματα και  τις ικανότητες του ευρύτερου κόσμου τις  οποίες ένας φωτισμένος νούς μπορεί  βέβαια να συλλάβει. Όταν λοιπόν οι Εφέσιοι επιτέθηκαν και νίκησαν τους Μάγνητες δεν ξέχασαν  να θάψουν και το νεκρό Φερεκύδη.Με μεγάλες μάλιστα τιμές.
Ο Αριστόξενος στο έργο του «Για τον Πυθαγόρα και τους μαθητές του»ισχυρίζεται ότι ο Φερεκύδης πέθανε από αρρώστια και ο Πυθαγόρας μάλιστα τον έθαψε στη Δήλο.
(Διογένης  ο Λαέρτιος,Βίοι φιλοσόφων,1.116-1.119).
Βασίλειος Μακρυπούλιας, δρ. φιλοσοφίας .

H πρόσφατη ανάρτηση.

Η πλατωνική Θεωρία των Ιδεών

Για τον Πλάτωνα υπάρχουν τα διάφορα αντικείμενα, οι διάφορες έννοιες όπως φαίνονται σε μας μέσα από τις αισθήσεις. Αυτό που αντιλα...

Δημοφιλείς αναρτήσεις.