Η υπέρβαση του Λόγου στη φιλοσοφία του Χάϊντεγγερ.


Υπάρχει  ο Λόγος στη φύση του Όντος; Εάν έχει φύση το Όν αυτή υπακούει σε κάποιο είδος Λόγου; Το Είναι αποτελεί το Λόγο του Όντος αφ΄ής στιγμής ομιλεί για τη μεγάλη Πρωταρχή ως σύνολο όλων εκείνων των δυνάμεων και ενεργειών οι οποίες κινούν το ακίνητο, ολοκληρώνουν το ανολοκλήρωτο, δημιουργούν  το αδημιούργητο. Κατά πολύ απλό τρόπο θα μπορούσαμε να ισχυρισθούμε ότι κάθε σκέψη περί του  Όντος και της ουσίας του(Είναι) αποτελεί Λόγο. Αυτός όμως ο Λόγος( εάν υπάρχει) χρειάζεται τεράστιο εσωτερικό κόπο από τον άνθρωπο προκειμένου να συνειδητοποιηθεί και να γνωσθεί.Ο Χάϊντεγγερ στο Είναι  και Χρόνος μας καθιστά σαφές ότι κάθε τι το οποίο πρόκειται να ερευνηθεί θα πρέπει να μπορεί να καθίσταται φαινόμενο. Ο φιλόσοφος του Μέλανος Δρυμού μάλλον σε αυτό το σημείο κάνει έναν έντιμο φιλοσοφικό συμβιβασμό. Το βύθισμα στο Είναι(το οποίο φαίνεται ότι αποτελεί κατηγορηματική σύνδεση ως σύνολο χαρακτηριστικών του Όντος με το Εμείς και τον κόσμο  μας) είτε οδεύει  πρίν το Λόγο είτε έμπροσθεν του Λόγου. Άρα με οδηγό το φαινόμενο και το φαινόμενο Λόγο ας προσπαθήσουμε να ιδούμε πίσω από το Λόγο το Είναι. Άρα θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε ότι ο Χαϊντεγγεριανός Λόγος υφίσταται εντός χρόνου (ήδη γνωρίζουμε τη μεγάλη συνεισφορά του Χάϊντεγγερ όσον αφορά την εκτύλιξη του Είναι εντός του Χρόνου, ουσιαστικά ο Γερμανός σοφός ταύτισε την ενδοκοσμική πορεία του Είναι με την πορεία του χρόνου, διότι τελικά το σύνολο του κόσμου είναι το σύνολο των στιγμών που χρειάζεται ώστε να εξαντλήσει τις δυνάμεις που αναλογούν ώστε όλα να (ξανα)οδεύσουν προς το υπερκοσμικό Είναι. Τελικά ο Λόγος είναι όσα επιτρέπει το Είναι να αποκαλυφθούν  ώστε  να τα  συνδέσει ο άνθρωπος με το Όν(θεωρούμε τα μεγέθη του θεού και του ανθρώπου ως Έν, νομίζουμε ότι δεν θα διαφωνούσε ο Γερμανός μύστης)και με τις πρόσκαιρες εμφανίσεις του Όντος (την έννοια του Θεού και της ιστορικής ανάπτυξης του ανθρωπίνου πολιτισμού ο οποίος χρειάζεται το Λόγο για να στηρίξει τη ζωή και τις πνευμαιτκές και όχι μόνο ανακαλύψεις;). Ο Λόγος είναι συνώνυμο του κόσμου μας, είναι τελικά κοσμικό ή ανθρώπινο μέγεθος, ή και τα δύο; Αποτελεί οντική έννοια; Το Όν χρειάζεται το Λόγο; Γνωρίζει το βασικό χαρακτηριστικό του Λόγου το οποίο σύμφωνα με τον Αριστοτέλη είναι η τάξη και η αρμονία; Σύμφωνα με το Χάϊντεγγερ θα μπορούσε το τεράστιο οντολογικό μέγεθος του Είναι να θεωρηθεί ως Λόγος; Ο Λόγος έχει σχέση με το χώρο, υπάρχει  Λόγος σε μία κατάσταση πέρα από το χώρο και το χρόνο, εκεί όπου η αναίρεση του Λόγου είναι προϋπόθεση οντολογικής τελείωσης; Ο Χάϊντεγγερ θεωρεί ότι η υπέρβαση του Λόγου αποτελεί προϋπόθεση  μέθεξης του Είναι;

Ο Χάϊντεγγερ θα μπορούσε να μείνει ως χαρακτηριστικό δείγμα εμμονικού φιλοσόφου στο θέμα της φαινομενολογικής διαλεύκανσης του νοήματος Είναι. Από αυτή την άποψη υιοθετεί το Λόγο διότι ενδιαφέρεται να περάσει ως Οδυσσέας το βέλος του Είναι από τους ενδοκοσμικούς πελέκεις της ιδέας, του κόσμου και του ανθρώπου. Ο φιλόσοφος όμως του Μέλανος Δρυμού είναι οντολογικά φαινομενολόγος. Δεν βλέπει και δεν θεωρεί τίποτε γύρω του ανεξάρτητα από το Όν και το Είναι του Όντος. Συνδέει τα πάντα με τις πηγές των και από αυτή την άποψη πιστεύει στην ύψιστη μορφή του Λόγου, σε αυτή που επιβιώνει όταν δεν ομιλεί και αυτοναιρείται όταν ομιλεί. Διότι όταν τα φαινόμενα παρατηρούνται μας λένε διά του συνδετικού με το Όν Λόγου όσα έχουν να μας πούν. Όταν όμως το Είναι τα διαλύει προκειμένου οι δυνάμεις των να επανέλθουν εις το Όν τότε ο Λόγος αυτοαναιρείται. Ο Χαϊντεγγεριανός λοιπόν Λόγος είναι οντολογικό μέγεθος, με ύψιστο χαρακτηριστικό όχι την Πλατωνική ανάμνηση ή τη χριστιανική ενσωμάτωση αλλά την απευθείας εσωτερική σύνδεση όλου του φαινομένου κόσμου και ανθρώπου με το Είναι. Η υπέρβαση του Λόγου δεν καταργεί την Χαϊντεγγεριανή φιλοσοφία. Η φιλοσοφία του σοφού αυτού υπαρξιστού έχει  κάτι το κοινό με τη φιλοσοφία του μεγάλου Εφεσίου. Φωτίζεται όταν σβήσουν τα φώτα του Λόγου και η ύπαρξη  επανέλθει ως αγνή δύναμη  στους κόλπους του Είναι εκεί όπου κανένας Λόγος δεν υφίσταται. Ο Χάϊντεγγερ δανείζεται το φαναράκι των φαινομένων προκειμένου η ύπαρξη να εύρει την οδό προς το Είναι εκεί όπου λάμπει ο ήλιος του Όντος. Ο Λόγος στο Γερμανό σοφό έχει να κάνει με την ταξιθέτηση των φαινομένων ( σε αυτά θέτουμε όλα τα εμμενή διαστασιακά μεγέθη τα οποία έχασαν την οντολογική  τους πρώτη  φύση λόγω  του ότι υπακούουν στη διαδικασία της αλλαγής, φθοράς γέννησης και εξαρτώνται από κάποια πρώτη δύναμη (δημιουργίας) προκειμένου να επανέλθουν στην οντολογική τους σειρά). Όταν όλα συμμαζευθούν ο Λόγος απορροφάται από το Όν εκεί όπου όλα Είναι πέρα από την όποια λογικότητά τους ή μη.
Aς σημειώσουμε τη μεγάλη μεταρρυθμιστική( από το μετερίζι της ύπαρξης) επανάσταση την  οποία επέφερε διά του Είναι και Χρόνος ο φιλόσοφος του Μέλανος Δρυμού.Με το να θεωρήσει τον κόσμο και τον άνθρωπο ως φαινόμενα τα οποία διά του Είναι εδώ επικοινωνούν με τις οντολογικές τους δυνάμεις με το Είναι εκεί εξίσωσε  όλες τις παραμέτρους του Ώδε Είναι έναντι του Είναι. Το υπαρξιακό βήμα οντολογικώς είναι τεράστιο. Η ζωή πλέον δεν κυλά οριζόντια ούτε κατακόρυφα. Εξελίσσεται αχανώς διά της αβυσσαλέου βιωματικής σχέσης του ανθρώπου με το άπειρο Είναι. Πλέον κατασπαράσσονται οι έννοιες του θεού και του ήθους, του Λόγου και της ανάμνησης, της πίστης και του σκοπού. Το ιδανικό δεν είναι μία μεγάλη γνώση ή μία μεγάλη πράξη αλλά το βιωματικό βύθισμα το οποίο είναι πολύ πιο πέρα από κάθε μορφή λόγου. Ο Λόγος εις την Χαϊντεγγεριανή φιλοσοφία ομοιάζουν με τα γυαλιά που χρειάζεται ο άνθρωπος όταν ατενίζει τον ήλιο. Όταν μπορέσει μόνος του να τον   ίδει δεν τα απαιτεί. Η φαινομενικοποίησις του κόσμου έναντι του Είναι μετατρέπει τα πάντα γύρω μας και τον άνθρωπο σε δυνάμεις. Ο Λόγος πλέον δεν αυτοχρειάζεται διότι η ταχύτης της απελευθέρωσης είναι υπέρλογη και τελείως πέρα από την ανθρώπινη ικανότητα κατανόησης. Όταν οι δυνάμεις ωθούν τον άνθρωπο προς το Είναι , το βύθισμα αυτό αναιρεί κάθε πνεύμα και γνώση, η γνώση(εκ του γίγνομαι) δεν χρειάζεται διότι πλέον καμμία ιδέα δεν γεννάται, όλο το Όν περιμένει την απελευθερωμένη ύπαρξη στο βιωματικό εσωτερικό βύθισμά της  εν τω Είναι. Η ύπαρξη δεν χρειάζεται γνώση αλλά εσωτερική μέθεξη των ήδη υπαρχουσών δυνάμεών της με τις ήδη υπάρχουσες ενέργειες του Όντος.
Ας θυμηθούμε ως εκ τούτου ότι η γενικότητα του Είναι στο Χάϊντεγγερ σε καμμία των περιπτώσεων δεν αποτελεί κάποιο γένος. Σε αυτό συναίνεσε πολύ πρίν και ο Αριστοτέλης ο οποίος στα Μετά τα Φυσικά του αναφέρει «ούκ το Όν γένος». Ο Γερμανός φιλόσοφος μέσα από την αποβλεπτικότητα, τις κατηγοριακές εποπτείες και την a priori κατοχύρωση της φαινομενολογίας προσπαθεί να συνδέσει τον κόσμο και τον άνθρωπο με το Όν.Μέσα  στο Είναι και Χρόνος και όχι μόνο θίγεται ουσιαστικά η πίστις ότι καμμία οντολογία δεν υπάρχει κεχωρισμένη του Όντος. Άρα το  να αποβλέπει ο άνθρωπος στις δυνάμεις που μεταφέρει το φαινόμενο, η  κατηγοριοποίηση αυτών των δυνάμεων και η φύση του κόσμου αλλά και του ανθρώπου ως ένα φαίνεσθαι το οποίο όμως αποκρύπτει μέρη οντολογικής δύναμης συνεπάγεται τη δύναμη του Λόγου έως τη στιγμή της συνειδητοποιήσεως, της μέριμνας που λαμβάνει ο άνθρωπος για τον εαυτό του και τον Άλλο. Όμως ο Λόγος καθήμενος επάνω στο αμαξίδιο του χρόνου πηγαίνει μέχρι το τέλος αυτού του οχήματος. Ο δρόμος μετά συνεχίζει ως γκρεμός μέσα εις τον οποίο η πεπτωκυία ύπαρξις ευρίσκει το Όν  και το κατηγόρημά του το Είναι. Η απορρόφηση του ανθρώπου από το γκρεμό είναι πέραν του Λόγου απόφασις, ισοδυναμεί με τις πλήρεις απελευθερωθείσες δυνάμεις από το φαινόμενο άνθρωπος. Αυτές οι δυνάμεις είναι αδύνατο να λογικοποιηθούν διότι θα θεωρηθούν ως εμμενείς Εδώ ενώ προορίζονται Εκεί. Μόνο η σύνδεση του  φαινομένου με το Όν τις ενεργοποιεί και πλήρως στοχοθετικά τις κινητοποιεί. Ούτως ή άλλως στη Χαίντεγγεριανή φιλοσοφία το Είναι δεν αποτελεί μέγεθος ορίσιμο  μιας και αποτελεί  την ύπατη γενικότητα.Ο  Λόγος εκ  φύσεως ορά και ομιλεί το Είναι  ως ή ύπατη μη ομιλούσα οντότητα ευρίσκεται υπέρ το Λόγο, η ύπαρξις εν τω Είναι δεν ομιλεί, χάνεται. Ως γνωστόν ο Λόγος είναι φώς εξωτερίκευσης, η ύπαρξις επιθυμεί του φωτεινού σκότους του Όντος πέρα από το Λόγο.Ο Λόγος ομιλεί περί των όντων όμως δεν μπορεί να ακολουθήσει το Είναι διότι σκοντάφτει επάνω στη συνέχεια. Το Είναι είναι η συνέχεια η συνεκτική συνέχεια που ενώνει όλα τα Όντα του Όντος.
Ο Χάϊντεγγερ ουδαμού του Είναι και Χρόνος δεν μας επιτρέπει να εννοήσουμε τις σχέσεις του Εδώ να Είναι και του Είναι με τους όρους μιας παραδοσιακής εμμενικότητας ή  παραδοσιακής έλλογης εμβάθυνσης.Διότι αυτό θα ξεγελούσε την ύπαρξη η οποία θα μπορούσε να εκλάβει το «ενέχεσθαι» του Εδώνα Είναι μέσα στο Είναι με όρους κάποιου εγκιβωτισμού, τη στιγμή κατά την οποία το Ώδε Είναι αλληλοπεριχωρείται εν οντολογική στιγμή αρμονικότατα μέσα στους μυστικούς κόλπους του Είναι. Το όλο θέμα δεν έχει καμμία απολύτως σχέση με την Πλατωνική παραγωγή ιδεών και τον τρόπο σύμφωνα με τον οποίο οι ιδέες γεννιούνται και διανέμονται από το Νού.  Το Ώδε Είναι «περινοεί» το Είναι πέρα από την εξωτερικότητα του Λόγου. Το ρήμα νοώ εκ του νέω (=κολυμπώ)(ας θυμηθούμε τις εν τη θαλάσση περιπέτειες του νέοντος (σκεφτομένου) Οδυσσέως) σημαίνει το μακρινό ταξείδι του Ώδε Είναι έως τη στιγμή κατά την οποία οι εσωτερικές δυνάμεις της συνεχείας θα αλληλοπεριχωρήσουν το Ώδε Είναι στο Είναι. Καμμία σχέση δεν υπάρχει βέβαια με τη μεταγενέστερη χρήση του ρήματος «νοώ» το οποίο η διαστασιακή  φιλοσοφία το συνέδεσε με τη διάνοια και τη σκέψη, το συλλογισμό και τη γενική θεωρητική μας στάση έναντι του εμμενούς ανθρώπου και του κόσμου.
Ο Χάμπερμας επειδή ίσως ανήκει στην άμεση πρώτη μεταπολεμική γενεά των  πόνων και θλίψεων θεωρεί ότι ο Λόγος δεν εξασθένησε αλλά θα μπορούσε να υποδυθεί ένα σημαντικό ακόμη ρόλο στην εποχή μας. Ουσιαστικά ο Χάμπερμας μέσα από την αναδομική λειτουργία του Λόγου, την  ανάδειξη της δημόσιας σφαίρας ως αντιπάλου δέους στην κρατική εξουσία, και την συνδυαστική βοήθεια των επιστημών και της τεχνολογίας στην ανθρώπινη επικοινωνιακή δύναμη,επαναφέρει τον κεκαλυμμένο μαρξισμό μέσα από το παραπόρτι της φιλοσοφίας του Λόγου. Κατασκευάζει έναν σύγχρονο ευρωπαίο προλετάριο ο οποίος αποκτά δύναμη στην κοινωνία της επικοινωνίας, του Λόγου και της  χρήσης της τεχνολογίας προς γενικό καλό.Ας προσέξουμε τη μαρξική αντιστροφή την οποία προσπαθεί να επιτύχει ο Γερμανός φιλόσοφος προκειμένου να σώσει το διαφωτιστικό λόγο και την ιστορική του συνέχεια. Ο απλός άνθρωπος μέσα από την τεχνολογία δύναται να ομιλήσει, οι άνθρωποι όταν φθάσουν αφαιρετικά σε ένα σημείο όπου θα πρέπει να αντιδράσουν έναντι του κράτους επιβάλλεται να ομιλήσουν. Πλέον τα μέσα παραγωγής και ο πλούτος έχουν μεταφερθεί σε τεχνολογικά και επιστημονικά πλαίσια και μεταβλητές. Ο κόσμος θα πρέπει να διαμοιράσει δίκαια τα πλούτη της τεχνολογίας και  της επιστήμης. Το υποκείμενο λαμβάνοντας θέση στη σύγχρονη κοινωνία της επιστήμης και της τεχνολογίας δύναται να οργανωθεί διότι μέσα από την παραγόμενη πληροφορία είναι σε θέση να καταλάβει σημαντική δημόσια θέση οργανώνοντας την κοινωνική του και δημόσια θέση του διά της περαιτέρω δημόσιας οργάνωσής του, τη λογικής  του εξέλιξης ( η οποία στηρίζεται στην τεχνολογία και στις παραγόμενες εξ αυτής πληροφορίες) και της αναβαθμισμένης  επικοινωνιακής του θέσης. Ο Χάμπερμας προβάλλει  έναν τεχνολογικό μαρξισμό, εις τον οποίο ο Λόγος ως σκέψη εκτίμηση και επικοινωνία μεταφοράς πληροφοριών για τον άνθρωπο και τη ζωή κατέχει σημαντική θέση. Οι άνθρωποι μπορούν να διαμοιράσουν ισότιμα τις πληροφορίες και τα αγαθά της επιστήμης οδηγούμενοι σε ένα κόσμο λογικής επικοινωνίας και ευδαιμονίας. Οι προλετάριοι τώρα δεν κουράζονται σε εργοστάσια ξεκουράζονται με τις ώρες ενώπιον του Ηλεκτρονικού υπολογιστού. Ο Χάμπερμας διαβλέπει το Λόγο του διαφωτισμού ως ακόμα υπάρχοντα και ικανό να προσφέρει λύσεις. Μέσα από την ανάπτυξη της τεχνολογίας και της επιστήμης πλέον το σύστημα δεν αντίκεται στο βιόκοσμο(όπως συνέβη στο Μάρξ) αντίθετα το σύστημα απορροφά μέσα από την τεχνολογική αποχαύνωση των ανθρώπων τους κραδασμούς του βιόκοσμου. Κάποιος μπορεί να πεινάει αλλά είναι ευτυχισμένος με την κατοχή  ενός πανάκριβου ipad. Ο Λόγος μετατρέπεται σε επικοινωνιακό πληροφοριακό εργαλείο, ικανό να ενώσει και να οργανώσει και να κατευθύνει ανθρώπους όχι κατέχοντας γνώσεις περί του Είναι αλλά περί ενός κόσμου επιφανειακού  και καθαρά εικονικού.
Αυτόν τον Λόγο ακριβώς ξεπερνά και υπερβαίνει ο Χάϊντεγγγερ. Για το φιλόσοφο του Μέλανος Δρυμού ο Λόγος δεν μπορεί  να είναι απλά ένα οριζόντιο μέγεθος, εξωτερικής φαινόμενης και επικοινωνιακής απλά υφής. Ο Λόγος είναι η αφαιρετική  ικανότητα συλλογής όλων των χαρακτηριστικών των μεγεθών τα οποία συναπαρτίζουν το Ώδε Είναι προκειμένου ο κόσμος να γνωσθεί ως Είναι των δυνάμεών του το οποίο και ωθεί το Εδώ Είναι προς το Είναι και την Οντολογική απορρόφηση.Η προσκαιρότητα του Λόγου δικαιολογείται μέσα από την προσκαιρότητα του Εδώ Είναι και την αεναότητα του Είναι του  Όντος. Δεν γίνεται να υπάρξει καμμία απλά επικοινωνιακή ζωή ώστε οι άνθρωποι απλά να οργανωθούν έναντι του συστήματος. Το σύστημα ενώνεται με το βιόκοσμο στη βάση των κοινών δυνάμεων του Ώδε Είναι οι οποίες όλα από κοινού τα απαρτίζουν.Το Ώδε-Είναι κατανοεί το Είναι των ενδοκοσμικών  προσβάσιμων όντων με τα οποία και σχετίζεται,π.χ διά των επιστημών.  Επίσης  μέσα από την αφαιρετική σημασία της λέξης και εννοίας του  «κόσμου» το  Εδώνα Είναι κατανοεί τον κόσμο ως ένα σύνολο δυνάμεων και ενεργειών τις οποίες απλά η  επιστήμη ταξιθετεί και νομιμοποιεί. Όλες οι περιοχιακές οντολογίες του Εδώνα Είναι διά της επιστήμης καθίστανται γνωστές μόνο για να αποκαλύψουν τις κρυφές δυνάμεις του φαινομένου κόσμου και ανθρώπου ώστε το Εδώ να Είναι να τις συλλάβει ως δικό του περιεχόμενο. Αυτές οι δυνάμεις είναι που αναπτύσσουν τη βούληση και την υπερφαντασιακή πίστη  στην ύπαρξη να προχωρήσει από το Εδώ να Είναι προς το Είναι αφήνοντας στο ξέφωτο του φωτισμού πίσω της το Λόγο. Είναι σαφές ότι οι ποικίλες εδώ οντολογίες οι οποίες π,χ διά της επιστήμης και  της τεχνολογίας καθίστανται σε εμάς  γνωστές πηγάζουν γενεαλογικά μέσα από μία θεμελιακή Οντολογία. Το Εδώ να Είναι οδηγεί στο Είναι, ο Λόγος στο Όν. Ο Χάϊντεγγερ θεωρεί ότι η Υπαρκτική  Αναλυτική του Ώδε-Είναι απαρτίζει ή  και συγκροτεί ακόμη  τη Θεμελιακή Οντολογία. Για την όλη πορεία όμως προς τη Θεμελιακή Οντολογία πρέπει να ξεκινήσουμε από την εξέταση του Είναι του Ώδε-Είναι. Ο Λόγος θα μας φωτίσει σε αυτό το σημείο, διότι ο άνθρωπος είναι το μόνο νοήμον όν το οποίο και διά του Λόγου αντελήφθη τη φαινομενικότητα του κόσμου και την επαφή του με το Είναι. Θα  πρέπει όμως να ξεκαθαρίσουμε ότι το Είναι του Ώδε-Είναι για το γερμανό σοφό είναι η χρονικότητα. Η φυση του Είναι ως καιρικότητα δεν μπορεί σε καμμία των περιπτώσεων να αλληλοπεριχωρηθεί εντός του χρόνου.Ο χρόνος είναι όχημα συμβαδίζον με το χρόνο όμως σε καμμία των περιπτώσεων οι θέσεις του οχήματος δεν χωρούν όλα τα χαρακτηριστικά και τις δυνάμεις του Είναι. Ο Λόγος  μέσα από την ιστορικότητα,την καθημερινότητα και την επιστήμη, είναι η ανθρώπινη ικανότητα να εννοιολογήσει, γνωρίσει και αξιολογήσει αφαιρετικά όλα τα φαινόμενα ώστε να τα αποδώσει στην κεντρική δομή του Είναι ως καιρικότητα.  Η καιρικότητα είναι η χρονικότητα αυτεγνωσμένη,λίγο πρίν οντολογικοποιηθεί ως Είναι του  Όντος. Ομιλών ο άνθρωπος και κυριολεκτικά και πνευματικά για τα όσα βλέπει και γνωρίζει και  πράττει καθώς παρατηρεί το όχημα του χρόνου, συγχρόνως ομιλεί για το Είναι. Στο ανθρώπινο μυαλό παραμένει η ιδέα των  φαινομένων,ξαφνικά η Πλατωνική ιδέα δεν είναι αυτάρεσκη, αλλά συνδέει τον χρόνο του Ώδε Είναι  με την καιρικότητα του Είναι. Εκεί  ο Λόγος χάνεται ενώπιον της καιρικότητας, η καιρικότητα δεν χρειάζεται το Λόγο, γνωρίζει ποια  Ήταν, Είναι και θα Είναι ως  Ένα Είναι.
Ο μεταμοντερνισμός είναι αλήθεια  ότι προσπαθεί να βοηθήσει τον άνθρωπο ώστε να εξέλθει  μέσα από πολλά αδιέξοδα τα οποία έχουν δημιουργθεί  μέσα στη ροή της ανθρώπινης ιστορίας.Τέτοια αδιέξοδα είναι η σύγχυση ιδεών, η απομάκρυνση από τη φύση, η ανθρώπινη ένδεια σε υπαρξιακό επίπεδο.Όμως ο μεταμοντερνισμός χάνεται μέσα στις πολλές τάσεις και στην αδυναμία σύνδεσης του Ώδε Είναι με το Είναι. Στην αδυναμία της ενόρασης αυτού του κόσμου ως ενιαίου φαινομένου σε σχέση με το Όν ως τέτοιο. Η προσπάθεια των μεταμοντερνιστών φιλοσόφων(θα αποφύγουμε να θεωρήσουμε τον Χάϊντεγγερ έναν από αυτούς αν και κάποιοι το πιστέυουν) να προχωρήσουν προς τα εμπρός  δυσκολεύεται μέσα από τη δυσκολία σύνθεσης του Εδώ και του Εκεί. Η αποφυγή της πίστης σε μία αντικειμενική ή υποκειμενική αλήθεια, η εισβολή του φαινομενικού μύθου στη ζωή μας, η σύνδεση όλων και η πίστη ότι πίσω από όλα ευρίσκεται ένα κοινό ιδεολογικό υπόβαθρο, είναι ένας απλός πρόλογος ο οποίος τελικά δεν βοηθεί αποτελεσματικά εάν ο άνθρωπος δεν λάβει θέση βιωματικής  ύπαρξης έναντι του Είναι. Ο Χάϊντεγγερ προσέφερε και αυτή την τόσο σημαντική λύση στην ανθρώπινη ύπαρξη. Συγκεκριμένα συνέθεσε τα διεστώτα, τον υποκειμενισμό και τον αντικειμενισμό, το Εδώ και το Εκεί.Όχι στη χριστιανική βάση της Πίστης σε έναν εξωγενή Θεάνθρωπο ο οποίος απαιτεί απλά δυνητικά τη μίμηση, άρα ποτέ κάποιος μπορεί να μη συμμετάσχει στη μίμηση. Αλλά πλέον ο Γερμανός  φιλόσοφος κατέδειξε ότι στο Εδώ ευρίσκεται το Εκεί, άρα είναι  μοιραίο βιωματικά υπαρξιακά ο άνθρωπος εσωτερικά εν στιγμή και πέρα από την προσωπική βούληση(η βούληση αποκτά υπερανθρώπινη διάσταση διότι πολλές φορές η ύπαρξη έλκεται υπό του Είναι) να προχωρήσει προς το Είναι. Βυθιζόμενος στο Άλλο, ερμηνεύοντας τη χρονικότητα όχι  μόνο εξωτερικά αλλά και εσωτερικά, νοιώθοντας τον Καιρό ότι φέρει μηνύματα εκ του Είναι, όχι πλέον επέχων αλλά συμμετέχων. Το μεγάλο Χαϊντεγγεριανό επιχείρημα ακούει στο όνομα χρόνος. Όπως ο Θεός είναι αναγκαίος   για όσους τον πιστεύουν διότι εξουσιάζει και επηρεάζει τον έγχρονο άνθρωπο, όπως η φύση είναι σεβάσμια και εντυπωσιακή διότι επηρεάζει την έν-χρόνω ζωή των ανθρώπων, παρόμοια και ο  άνθρωπος ως ύπαρξη παρασύρεται από το όχημα του χρόνου. Εάν ο χρόνος κυλά συν τω Είναι τότε φέρει μέρη του Είναι.Άρα καμμία ημέρα του ανθρώπου δεν είναι όμοια με την προηγούμένη. Στο ποτάμι του χρόνου ο άνθρωπος δεν μπαίνει ποτέ στο ίδιο σημείο δύο φορές διότι κάθε φορά το ποτάμι  του χρόνου εμπλουτίζεται με νέα στοιχεία του Είναι. Ως εκ τούτου η χρονικότητα είναι η μητέρα της μεταβολής της ύπαρξης.Εάν χρειάζεται ο Λόγος σε μέρη του ποταμού όπου τα νερά είναι ήρεμα τότε ο άνθρωπος οδεύει υπάκουα.Ο Λόγος δεν έχει καμμία θέση εκεί που τα νερά του ποταμού βαθαίνουν και απλώνονται.Διότι  εκεί η ύπαρξη καλείται για τη μεγάλη αφομοίωση. Καλείται να ξαναγίνει απλή δύναμη του Είναι και το νερό είναι η μεγάλη θύρα(πόρτα).Ο Λόγος  είναι εξωτερικός του χρόνου ενώ το Είναι είναι σύν τω χρόνω.Άρα όταν φύγει ο Λόγος ως εννοιακή και γεγονυία παρατήρηση του  Εδώ σε σχέση με το Εκεί τότε ο χρόνος πραγματικά εισέρχεται στα δώματα του Είναι από όπου εξάλλου πηγάζει.
Ο Λόγος του Ησιόδου μας αναφέρει : «Στην αρχή υπήρχε το Χάος/έπειτα συνέβη η Γή, ο Τάρταρος και ο Έρως». Σε κάθε περίπτωση ο Λόγος των οντολόγων ποιητών και φιλοσόφων είναι περιγραφικός και όχι  κανονιστικός, αν και  μετατρέπεται κανονιστικός όταν ωθεί τους ανθρώπους σε μίμηση. Όμως η μετατροπή του Λόγου σε κανονιστικό και μόνο συνέβη μέσα από τη χριστιανική θρησκεία και θεολογία. «Ο Πατήρ ηυδόκησε ο Λόγος σάρξ εγένετο». Η μετατροπή του Λόγου σε κανονιστικό παράγοντα συνοδεύθηκε από την ένσαρκη εκδοχή του. Τώρα πλέον ο Λόγος αποκτά κανονιστικό χαρακτήρα διότι όποιος μιμείται τον ενσαρκωμένο Θεάνθρωπο Λόγο δεν ομιλεί απλά περί του Όντος αλλά μιμείται ό,τι ως Θεό πιστεύει, άρα διά της ηθικής αποκτά δυνατότητα επέμβασης στη διαστασιακή πορεία του(κανονίζει τη ζωή του και τους στόχους του). Όμως αυτός ο ενσαρκωμένος Λόγος καθιστά τον άνθρωπο οντότητα σε σχέση. Ο δυαλισμός καλού και  κακού,η σχέση με το θεό ο οποίος είναι κάτι και δεν είναι κάτι άλλο, η υπέρβαση του κόσμου ως κακού, καθιστά το Λόγο ως μερικό παράγοντα και όχι ως καθολικό. Ο άνθρωπος μάλλον δεν χρειάζεται καθοδηγητή ούτε πίστη υπό την έννοια ότι όλα μέσα του και γύρω του ήδη Είναι. Η σπουδαιοτάτη ανακάλυψη του Χάϊντεγγερ ότι συν τω Είναι και ο χρόνος, ο άνθρωπος ως βιωματική ύπαρξη Είναι σύν τω χρόνω αποκαλύπτει ότι ο άνθρωπος ήδη Είναι εν τω Είναι διά του Ώδε Είναι αρκεί να το διαισθανθεί ως βιωματική και βουλητική ύπαρξη χωρίς τους θρησκευτικούς βερμπαλισμούς.
Η Ουσία του Ώδε Είναι δεν συνίσταται σε ιδιότητες οι οποίες έχουν ανάγκη στο να παραχθούν και να διατυπωθούν. Η ανακάλυψη των τρόπων, των ποικίλων τρόπων,  του Ώδε Είναι μέσα από το βίωμα της ύπαρξης καταργεί την απλή παρεύρεση της ύπαρξης Εδώ, και αφυπνίζει. Η ύπαρξη συν-αισθάνεται ότι γύρω της υπάρχουν άπειρα μηνύματα που είναι οδοί του Ώδε Είναι προς το Είναι. Η συν-αισθαντικότητα αυτή πολλές φορές είναι πέρα από τους σχηματισμούς του Λόγου, είναι υπο- ή υπέρ-συνειδητή πορεία, ακούσια της ύπαρξης. Πολλές φορές θα χρειασθεί η ύπαρξη μη σκεφτομένη αλλά φωτιζομένη να προχωρήσει διά του χρόνου προς το Είναι. Το Ώδε Είναι είναι γένος μη αναγώγιμο σε άλλο γένος. Είμαστε ήδη χωρίς να το έχουμε συνειδητοποιήσει. Σε κάθε περίπτωση ο Χάϊντεγγερ μας καλεί προς τη μεγάλη συνειδητοποίηση.

Βασίλειος Μακρυπούλιας, δρ.φιλοσοφίας.

H πρόσφατη ανάρτηση.

Η πλατωνική Θεωρία των Ιδεών

Για τον Πλάτωνα υπάρχουν τα διάφορα αντικείμενα, οι διάφορες έννοιες όπως φαίνονται σε μας μέσα από τις αισθήσεις. Αυτό που αντιλα...

Δημοφιλείς αναρτήσεις.