Όταν ο Ηράκλειτος χλεύαζε τον Πυθαγόρα. Πώς θα ήταν ο κόσμος μας χωρίς τα Μαθηματικά και τους αριθμούς;


Ως γνωστόν ο Ηράκλειτος στο απ.81 χλευάζει τον Πυθαγόρα: Αναφέρει χαρακτηριστικά τα εξής: « Πυθαγόρας κοπίδων εστί αρχηγός» δηλαδή Ο Πυθαγόρας είναι αρχηγός στους αγύρτες. Το τι πραγματικά κρύβεται πίσω από αυτή τη φράση μάλλον δεν είναι δύσκολο να το πούμε γνωρίζοντας το πνεύμα και τη φιλοσοφική ιδιοσυγκρασία του Εφεσίου φιλοσόφου.Ας θυμηθούμε όμως και ένα παρόμοιο (περίπου) απόσπασμα του Επικούρου ο οποίος σύμφωνα με το Διογένη το Λαέρτιο σε μία επιστολή προς το νεαρό Πυθοκλή αναφέρει: «Παιδείαν πάσαν, μακάριε, φεύγε,τακάτιον αράμενος» (φεύγε κάθε εγκύκλιο μόρφωση,ανοίγοντας όλα τα πανιά).  Θεωρούμε ότι η κριτική του Ηρακλείτου στον Πυθαγόρα αντικατοπτρίζεται σε αυτό το απόσπασμα του Επικούρου. Ποιος είναι πράγματι ο μορφωμένος και καλλιεργημένος άνθρωπος; Αυτός ο οποίος γνωρίζει πολλά για τη μαθηματική δομή του σύμπαντος  ή αυτός ο οποίος πράττει όσα ιδεατά και ηθικά χρειάζεται προκειμένου να επιτύχει την οντολογική μέθεξη; Σύμφωνα με τον Ηράκλειτο αναμφίβολα αυτός ο οποίος ως εσωτερικότητα πλησιάζει προς το Όν είναι καλλιεργημένος πολύ περισσότερο από αυτόν ο οποίος διά των αριθμών επεξηγεί τον ευρύτερο κόσμο.
Μάλλον, όπως φαίνεται, η ησυχία της εσωτερικής εκτίμησης του Όντος, σήμαινε περισσότερα για τον Εφέσιο σε σχέση με την αχλύ και το θόρυβο των Πυθαγορείων αριθμών. Σε μία πρώτη εκτίμηση έχουμε την πρώτη σοβαρή διαφορά ανάμεσα στην ενόραση του κόσμου και στην απόπειρα έλλογης εξήγησης αυτού. Ουσιαστικά ο Ηράκλειτος δεν θέλει να εξωτερικεύσει το Υποκείμενο, δεν θέλει να το αποκόψει από την εμβριθή πορεία του Όντος. Το Υποκείμενο καταλαβαίνει τον κόσμο ως αρμονία και αριθμητική ισορροπία όταν νοητικά εξέλθει αυτου΄, διά της παρατήρησης. Αυτό όμως ήδη συνεπάγεται την απώλεια της οντολογικής αφ΄εαυτού  συνέχειας. Το Υποκείμενο κατασκευάζει μία πρόσκαιρη καλύβα νοητικής φύσεως προκειμένου μέσα από το τέχνημα των αριθμών να ικανοποιήσει την νοητική του ικανότητα.

Τα Χριστούγεννα του 1822 στο Μεσολόγγι.


Βρισκόμαστε στα 1822. Οι Τούρκοι –δεκάδες χιλιάδες – με αρχηγό τον Ομέρ Βρυώνη και τον Κιουταχή, προσπαθούν με κάθε τρόπο να καταβάλουν το Μεσολόγγι. Το σύνολο των δυνάμεων των Μεσολλογιτών που ανθίστανται δεν θα πρέπει να ξεπερνά τους 900 με 1000 άνδρες.
Ήδη είχε μπεί ο τρίτος μήνας της πολιορκίας, οι Τούρκοι είχαν αρχίσει να κουράζονται και μάλλον να απογοητεύονται. Υπήρχαν και πολλοί λόγοι γι αυτό. Οι ασθένειες στο στρατόπεδό  τους θέριζαν, οι μισθοί καθυστερούσαν. Επίσης οργανωμένες ομάδες κλεφτών είχαν αρχίσει ενάντια στους πολιορκητές τον αγαπημένο τους και τόσο αποτελεσματικό κλεφτοπόλεμο. Από την άλλη πλευρά και πάλι συνέβαιναν οι τόσο πράγματι συνηθισμένες διαμάχες και  διαφωνίες ανάμεσα σε Τούρκους και Αλβανούς αξιωματικούς.
Η μόνη λύση η οποία είχε πλέον απομείνει στο στράτευμα των πολιορκητών ήταν  αυτή της νυχτερινής και αιφνιδιαστικής επίθεσης στο στρατόπεδο των εξαθλιωμένων Μεσολογγιτών. Όπως είναι γνωστό στην εποχή του 1821 οι νυχτερινές επιθέσεις ήταν κάτι το δύσκολο,επικίνδυνο και σχεδόν ακατόρθωτο. Φώς δεν υπήρχε, προβολείς το ίδιο, παρόμοια μέσα δεν είχαν ανακαλυφθεί (φωτοβολίδες νυχτός). Ήταν πολύ δύσκολος ο συντονισμός των στρατιωτικών τμημάτων μέσα στο  νυχτερινό σκοτάδι. Φαίνεται όμως ότι οι Τούρκοι στατηγοί δεν είχαν άλλη λύση. Αποφάσισαν τη νυχτερινή επίθεση μήπως επιτέλους καταφέρουν να καταλάβουν το νευραλγικό Μεσολόγγι.
Οι Τούρκοι γνώριζαν τη σημασία της εορτής των Χριστουγέννων για τους Έλληνες. Ήξεραν ότι οι Έλληνες πάνω από όλα θέτουν την πίστη τους και τα ιερά τους, ως εκ τούτου σχεδίασαν την επίθεση  την παραμονή των Χριστουγέννων με το σκεπτικό ότι οι πολιορκημένοι θα ευρίσκονταν στην Εκκλησία. Πράγματι ιστορικώς συζητείται ότι το Μεσολόγγι θα μπορούσε να είχε καταληφθεί από αυτή την πρώτη πολιορκία εάν οι πολιορκημένοι δεν είχαν πληροφορηθεί τα σχέδια αυτά των Τούρκων.

Η υπέρβαση του Λόγου στη φιλοσοφία του Χάϊντεγγερ.


Υπάρχει  ο Λόγος στη φύση του Όντος; Εάν έχει φύση το Όν αυτή υπακούει σε κάποιο είδος Λόγου; Το Είναι αποτελεί το Λόγο του Όντος αφ΄ής στιγμής ομιλεί για τη μεγάλη Πρωταρχή ως σύνολο όλων εκείνων των δυνάμεων και ενεργειών οι οποίες κινούν το ακίνητο, ολοκληρώνουν το ανολοκλήρωτο, δημιουργούν  το αδημιούργητο. Κατά πολύ απλό τρόπο θα μπορούσαμε να ισχυρισθούμε ότι κάθε σκέψη περί του  Όντος και της ουσίας του(Είναι) αποτελεί Λόγο. Αυτός όμως ο Λόγος( εάν υπάρχει) χρειάζεται τεράστιο εσωτερικό κόπο από τον άνθρωπο προκειμένου να συνειδητοποιηθεί και να γνωσθεί.Ο Χάϊντεγγερ στο Είναι  και Χρόνος μας καθιστά σαφές ότι κάθε τι το οποίο πρόκειται να ερευνηθεί θα πρέπει να μπορεί να καθίσταται φαινόμενο. Ο φιλόσοφος του Μέλανος Δρυμού μάλλον σε αυτό το σημείο κάνει έναν έντιμο φιλοσοφικό συμβιβασμό. Το βύθισμα στο Είναι(το οποίο φαίνεται ότι αποτελεί κατηγορηματική σύνδεση ως σύνολο χαρακτηριστικών του Όντος με το Εμείς και τον κόσμο  μας) είτε οδεύει  πρίν το Λόγο είτε έμπροσθεν του Λόγου. Άρα με οδηγό το φαινόμενο και το φαινόμενο Λόγο ας προσπαθήσουμε να ιδούμε πίσω από το Λόγο το Είναι. Άρα θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε ότι ο Χαϊντεγγεριανός Λόγος υφίσταται εντός χρόνου (ήδη γνωρίζουμε τη μεγάλη συνεισφορά του Χάϊντεγγερ όσον αφορά την εκτύλιξη του Είναι εντός του Χρόνου, ουσιαστικά ο Γερμανός σοφός ταύτισε την ενδοκοσμική πορεία του Είναι με την πορεία του χρόνου, διότι τελικά το σύνολο του κόσμου είναι το σύνολο των στιγμών που χρειάζεται ώστε να εξαντλήσει τις δυνάμεις που αναλογούν ώστε όλα να (ξανα)οδεύσουν προς το υπερκοσμικό Είναι. Τελικά ο Λόγος είναι όσα επιτρέπει το Είναι να αποκαλυφθούν  ώστε  να τα  συνδέσει ο άνθρωπος με το Όν(θεωρούμε τα μεγέθη του θεού και του ανθρώπου ως Έν, νομίζουμε ότι δεν θα διαφωνούσε ο Γερμανός μύστης)και με τις πρόσκαιρες εμφανίσεις του Όντος (την έννοια του Θεού και της ιστορικής ανάπτυξης του ανθρωπίνου πολιτισμού ο οποίος χρειάζεται το Λόγο για να στηρίξει τη ζωή και τις πνευμαιτκές και όχι μόνο ανακαλύψεις;). Ο Λόγος είναι συνώνυμο του κόσμου μας, είναι τελικά κοσμικό ή ανθρώπινο μέγεθος, ή και τα δύο; Αποτελεί οντική έννοια; Το Όν χρειάζεται το Λόγο; Γνωρίζει το βασικό χαρακτηριστικό του Λόγου το οποίο σύμφωνα με τον Αριστοτέλη είναι η τάξη και η αρμονία; Σύμφωνα με το Χάϊντεγγερ θα μπορούσε το τεράστιο οντολογικό μέγεθος του Είναι να θεωρηθεί ως Λόγος; Ο Λόγος έχει σχέση με το χώρο, υπάρχει  Λόγος σε μία κατάσταση πέρα από το χώρο και το χρόνο, εκεί όπου η αναίρεση του Λόγου είναι προϋπόθεση οντολογικής τελείωσης; Ο Χάϊντεγγερ θεωρεί ότι η υπέρβαση του Λόγου αποτελεί προϋπόθεση  μέθεξης του Είναι;

Στον απόηχο της επίσκεψης του Ερντογάν.


Η Ιστορία αποτελεί αδιάψευστο μάρτυρα για όσες αλήθειες πολλοί θέλουν για δικούς τους λόγους να ξεχάσουν. Στις απαρχές λοιπόν της δυναστείας των Παλαιολόγων εμφανίζεται ενάντια στο Βυζαντινό κράτος-τον Ελληνικό χαρακτήρα του οποίου κάθε καλοπροαίρετος γνώστης της Ιστορίας τον παραδέχεται- μία νέα εχθρική και αυτή φυλή,μία νέα τουρκική φυλή, αυτή των οθωμανών. Αυτοί από τα μέσα του 13ου αι.είχαν ιδρύσει δικό τους ξεχωριστό κράτος στη Μ.  Ασία. Αξίζει να σημειώσουμε ότι ο τούρκος φύλαρχος Σουλεϊμάν, οδηγός πεντακοσίων χιλιάδων ομοφύλων του, αφού διέφυγε από τους Μογγόλους έφθασε έως τον Εφράτη όπου και πνίγηκε. Ένας από τους γιούς του ο Ερτογρούλ προχώρησε   προς τη Μ.Ασία. Εκεί προσελήφθη ως μισθοφόρος από το σελτζούκο σουλτάνο του Ικονίου ο οποίος του παρεχώρησε ως φέουδο μία μικρή χώρα κοντά στην Προύσα. Ο Οσμάν το 1289 διαδέχθηκε τον Ερτογρούλ και έκανε νέες κατακτήσεις. Όταν ο Οσμάν κατάφερε και έγινε ανεξάρτητος ηγεμόνας το 1326, τότε κατέλαβε την Προύσα την οποία και  έκανε πρωτεύουσά του. Όπως είναι γνωστό ο Οσμάν είναι ο  κύριος ιδρυτής του οθωμανικού κράτους. Πρέπει όμως να σημειώσουμε τη φυλετική πρώτη σχέση των οθωμανών με τους μογγόλους.
Οι τούρκοι εμφανίσθηκαν στην ιστορία ως φυλετική πολεμική ομάδα στις αρχές  του 5ου αι.από την κοινή χρονολόγηση, στις στέπες της Σιβηρίας μετά την αποχώρηση των συγγενών τους Ούνων. Ο εμπορικός δρόμος του μεταξιού, ο οποίος έφθανε στη Μεσόγειο και τη Μαύρη θάλασσα,εξασφαλίσθηκε με σκληρούς πολέμους των φυλών των Το-πα και των Εφθαλιτών εναντίον του Ιουάν-Ιουάν.

Επιτάφιος, Τίμαιος και Παρθενών, όταν η φιλοσοφία είναι πνευματική αρχιτεκτονική.


Όλα γύρω μας σχετίζονται υπόγεια και μυστικά, κατά ένα μυστικό τρόπο η ύλη επικοινωνεί με το πνεύμα. Η αρμονία και η ισορροπία την οποία βίωσαν  οι Αθηναίοι πνευματικά,αποτυπώθηκε με τον καλλίτερο δυνατό τρόπο στο κλασσικό κτίσμα του Παρθενώνος. Στο κεφ.37 του Επιταφίου του ο Περικλής μας αναφέρει τα εξής στοιχεία τα οποία καταδεικνύουν το ύψος της εσωτερικής αλλά και εξωτερικής αρμονίας εις την οποία είχαν φθάσει οι κάτοικοι της πόλεως των Αθηνών: «δεν ζηλεύουμε κανένα….εμείς είμαστε παράδειγμα για όλους γύρω μας…κανείς δεν απορρίπτεται,προτιμώνται όλοι λόγω της προσωπικής των αξίας…μέσα από την ελευθερία μας συμμετέχουμε στα κοινά….ζούμε άριστα και γι αυτό συμπεριφερόμαστε τέλεια ο ένας προς τον άλλο στην καθημερινή μας ζωή».Επίσης στον Τίμαιο αναφέρεται κάτι σημαντικό το οποίο θέτει τον Αθηναίο έναντι του πανδαμάτορος χρόνου και  του δίδει ξεχωριστή δύναμη υπέρβασης του χρόνου: « Όλοι είσθε   νέοι στις ψυχές γιατί σε  αυτές από αρχαία ακούσματα δεν έχετε κρατημένη καμμία παλαιά δοξασία ούτε κανένα  πανάρχαιο μάθημα. Και το αίτιο αυτών  είναι το  εξής: Πολλές και διάφορες καταστροφές έγιναν και θα γίνουν στους ανθρώπους. Από πύρ και ύδωρ οι μεγαλύτερες ενώ από μύρια άλλα στοιχεία άλλες μικρότερες». Η φύση των Αθηναίων εσωτερικά είχε καλλωπισθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε είχαν φθάσει σε ένα σημείο αυτή την εσωτερική τους ταξιθέτηση να την αποδίδουν  διά της τέχνης(επί τω προκειμένω διά του Παρθενώνος) και στον περιβάλλοντα χώρο τους. Ο Επιτάφιος μας αναφέρει σημαντικά στοιχεία τα οποία έπρεπε να μείνουν στο πέρασμα του πανδαμάτορος χρόνου ως κλασσικά. Συγκεκριμένα την εσωτερική ανωτερότητα, το ότι κατάφεραν και είναι παράδειγμα προς όλους, η δύναμη της αξίας μέσα από την πραγμάτωση των ανωτέρων οντικών μηνυμάτων, η επίτευξη της ελεύθερης και αδέσμευτης πιστής στο Λόγο ζωής, η συμμετοχή  στο Εμείς πέρα από το Εγώ, η τέλεια καθημερινότητα-η οποία αποτελεί νίκη  ενάντια του χρόνου και στις μεταβολές που αυτός φέρνει( ο Αθηναίος μέσα από την χαρωπή και συνεχή καθημερινότητά του ακινητοποίησε το χρόνο σε εκείνη την οντική  στιγμή εις την οποία όλα είναι τέλεια πέρα από κάθε αλλαγή και δραματική επιδείνωση των πραγμάτων). Ο Παρθενών πράγματι αποτελεί συμβολική και στερρά εικόνα όλων αυτών. Και μόνον το γεγονός ότι εκτίσθη προς τιμήν της θεάς Αθηνάς μαρτυρεί το γεγονός της  πολλαπλής επικοινωνίας όλων των επιπέδων του Λόγου.Η θεά της Σοφίας πρώτα εφώτισε τους ανθρώπους καθαρά πνευματικά  και μετέπειτα αυτοί αποκρυστάλλωσαν αυτή  τη σοφία σε ένα μνημείο το οποίο ως ύλη θα επιβιώσει στο χρόνο, ως πνεύμα θα ομιλεί για τη  σοφή σχέση  των Αθηναίων με το Είναι του Όντος.

H πρόσφατη ανάρτηση.

H προσέγγιση του Λουθήρου πρός την Ανατολικήν Ορθόδοξον Εκκλησίαν. (Πατήσθε επάνω στον  τίτλο).

Δημοφιλείς αναρτήσεις.