O άνδρας και η γυναίκα ως Είναι και Γίγνεσθαι σύμφωνα με τον Αριστοτέλη.


O Αριστοτέλης  τελείωσε τα Ηθικά Νικομάχειά του δηλώνοντας ότι προκειμένου να ολοκληρώσει τη φιλοσοφία του για τα ανθρώπινα , μετά την εξέταση των αρετών του ανθρώπου όφειλε να αναφερθεί στους νόμους και στα πολιτεύματα. Άλλωστε η απόκτηση των αρετών(μέσα σε αυτό το πλαίσιο συνεξετάζει την αρσενική και θηλυκή δύναμη η οποία νοείται στα πλαίσια της πολιτικής αρετής  και όχι κάποιας άλλης μοναχικής  θεώρησης)για τις οποίες έκανε λόγο στο έργο εκείνο δεν αφορά αποκλειστικά το άτομο αλλά κυρίως την πόλη στην οποία ζεί. Ο άνθρωπος έχει αξία αλλά και αποκτά τα προσωπικά του χαρακτηριστικά όχι ως άτομο αλλά ως κοινωνικό πρόσωπο σε σχέση με τους Άλλους και τις Ιδέες που απαρτίζουν τη Φύση της Πόλεως. Η αρσενική και θηλυκή δύναμη ορίζεται σε σχέση με τις πολιτικές  θεωρήσεις και μέσα από τις κοινές επιδιώξεις της Πόλεως.
Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να σημειώσουμε ότι στα Πολιτικά (1252a) ο Αριστοτέλης θεωρεί ότι το μεγαλύτερο αγαθό είναι η Πόλις( αυτό έχει ως σημαντική συνέπεια την υποχρέωση των πολιτών να απολαμβάνουν και να υπακούουν ενσυνείδητα στις επιταγές του Αγαθού επί της γης( το οποίο προτυπώνει το Αγαθό επί του ουρανού).Αναφέρεται λοιπόν: «…εις το σπουδαιότερον πάντων των αγαθών η σπουδαιοτέρα πασών των κοινωνιών και πάσας τας άλλας ως μέρη αυτής περιέχουσα , αύτη δε είναι η καλουμένη πόλις , η πολιτειακώς οργανωμένη κοινωνία». Κάθε θεώρηση, και αυτή της αρσενικής και θηλυκής δύναμης εκτιμάται σε σχέση με την Πόλη και την εξέλιξη αυτής, η Πόλις προκαλεί ως το Αγαθό εσωτερικό και εξωτερικό θαυμασμό. Ο πρώτος διά του αυτοσεβασμού και ο δεύτερος διά των αναλόγων πράξεων.
Ο φιλόσοφος παρατηρεί τον τρόπο της καθολικής απόκτησης της πολιτικής αρμονίας, μέσα από την συνδυαζομένη συνύπαρξη-κατά τη φύση- όλων των δυνάμεων οι οποίες απαρτίζουν την πόλιν. Ο Σταγειρίτης αντιμετωπίζει τον άνδρα και τη γυναίκα ως Πολιτικές οντότητες, και αυτό προσδίδει ιδιαιτέρα αξία. Είναι κάτι που φέρει αιτία και σκοπό, τιμή και δόξα, αυταξία και πολιτική αξία. Τους αντιμετωπίζει επίσης ως μέρη της ευρυτέρας φύσης, ως δυνάμεις και ενέργειες οι οποίες εκ του Είναι των Είναι και Γίγνονται κατά το εικός.  Αναφέρει ότι κατά τη φυσική ανάγκη συνδυάζονται αυτοί οι οποίοι αδυνατούν να υπάρξουν ο ένας χωρίς τον άλλον όπως είναι ο άνδρας(φορέας της αρσενικής δύναμης) και η γυναίκα(φορέας της θηλείας δυνάμεως).
Ο άνδρας και η γυναίκα στην ευδαίμονα Αριστοτελική πόλη ζούν και δρούν ως δυνάμεις προάγοντας τη φυσική και κοσμική λογική της αναπαραγωγής, της εξέλιξης, της προόδου και της ολοκλήρωσης. Ελλείπει η προσωπική εγωϊστική ευχαρίστηση η οποία ως πάθος καταργεί τη λογική της όλης συλλογικής συνύπαρξης κατά ένα σκοπό. Ο Αριστοτέλης συζητεί ότι ο άνδρας και η γυναίκα χαρακτηρίζονται όχι μόνο από οικεία προαίρεση αλλά από τη φυσική ενστικτώδη λογική η οποία τους βοηθεί ελευθέρως να ικανοποιούν τις φυσικές δυνάμεις οι οποίες Είναι και δεν μεταβάλλονται διότι το Είναι είναι ,μέσα από τα βάθη της ούσης φύσεως.
Ο Σταγειρίτης κατά οντολογικά ισόρροπο τρόπο καθορίζει στο δοθέν των Πολιτικών απόσπασμα την  αρσενική δύναμη ως το «φύσει άρχον» και τη θηλυκή δύναμη «ως φύσει αρχομένη» (όλα γίνονται και ονομάζονται προκειμένου οι ανθρώπινες έμφυλες δυνάμεις να αποτελούν ολοκλήρωση των φυσικών δυνάμεων καθώς και επιτυχή συνέπεια αυτών( μέσα στη φύση τα θήλεια ζώα και τα αρσενικά, η βροχή και η γή, ο ήλιος και οι πλανήτες(ως προτυπώσεις της αρσενικής και θηλυκής δύναμης) . Η αρσενική δύναμη είναι αυτή του γίγνεσθαι ενώ η θήλεια δύναμη είναι αυτή του Είναι. Ας προσέξουμε αυτό που αναφέρει ο Βέϊκος στο βιβλίο του για τους προσωκρατικούς:  Οι τρείς πρωταρχικοί κοσμογονικοί παράγοντες είναι το Χάος, η  Γη και ο Έρως. Αρσενική δύναμη, θηλυκή δύναμη και ο συνεκτικός δεσμός τους. Όταν ως δυνάμεις εισχωρήσουν σε άνδρα και γυναίκα θα χαράξουν την πολλαπλή άρρενα και θήλεια φύση η οποία αυτή φύση είναι πολυεπίπεδη και πολυσχιδής, σε καμμία περίπτωση δεν αλλάζει και δεν μετατρέπεται,παρά μόνο βελτιώνεται ή όχι, εξελίσσεται ή όχι, ολοκληρώνεται ή όχι.Το πρώτιστο το Χάος είναι είναι η αρσενική δύναμη υποδοχής κάθε γένεσης ,από  εκεί ξεπηδούν όλες οι αρσενικές δυνάμεις δημιουργίας. Το πύρ,ο αήρ, το ύδωρ, το  άπειρο,τα οποία έλλογα και με βάση το σχέδιο του θεού  λόγου θα γονιμοποιήσουν το στέρεο θεμέλιο του χάους, τη θηλυκή δύναμη της γης, η οποία είναι Ήδη,και θα πρέπει να νοείται ως προέκταση ήδη υπαρχουσών οντολογικών δυνάμεων οι οποίες απλά τώρα έγιναν πιο συγκεκριμένες.Η εσωτερικοποίηση όλων αυτών των οντολογικών δυνάμεων  στον άνθρωπο μας φέρνει αντιμέτωπους με την αλήθεια ότι το ανθρώπινο φύλο είναι οντολογική παράμετρος άρα υπακούει στις αξίες του όντος. Έχει αιτία , σκοπό και προωθεί δυνάμεις ολοκλήρωσης αυτού του κόσμου και της διάστασης.
Στη βάση αυτή λοιπόν ο Αριστοτέλης στα Πολιτικά του θεωρεί ότι το αρσενικό είναι το φύσει άρχον και το θηλυκό το φύσει αρχόμενον.Υπενθυμίιζουμε ότι η  σκέψη του Σταγειρίτη όπως συλλήβδην των Ελλήνων είναι οντολογικώς φυσική δηλαδή προεκτείνει και μεταφέρει τις ήδη υπάρχουσες φυσικές δυνάμεις στον άνθρωπο. Μία δύναμη είναι ιδέα όταν  δεν έχει σώμα και είναι άνθρωπος όταν περιβάλλεται από σώμα. Το φύσει άρχον λοιπόν διαθέτει την ικανότητα να καταστρώνη διά της διανοίας (συγκεκριμενοποίηση του χάους, αρσενική δύναμη) σχέδια εν όψει των ποικίλων αναγκών( για την ανάπτυξη και τελειοποίηση της ζωής).Το θηλυκό ως φύσει αρχόμενον(σύμφωνα με το Σταγειρίτη) διαθέτει όλες εκείνες τις ικανότητες δημιουργικής ανάπτυξης και ολοκλήρωσης αυτών που μεταβιβάζει η αρσενική δύναμη. Ο άνδρας λοιπόν και η γυναίκα είναι κατ΄αρχάς οντολογικές παράμετροι. Σε κάθε περίπτωση είναι συνδημιουργοί του Είναι και του Όντος. Ο άνδρας μεταφέρει στη γυναίκα όλες εκείνες τις δυνάμεις οι οποίες προκάλεσαν τον κόσμο και τώρα θα πρέπει να γεννήσουν και την ανθρώπινη κοινωνία. Η δημιουργία είναι πνεύματα ψυχές και σώματα. Πολιτισμός και ιστορία. Εξάντληση όλων εκείνων των δυνάμεων οι οποίες είναι επιφορτισμένες να ολοκληρώσουν τη διάστασή μας. Η άρρεν δύναμη και η θηλεία  ενέργεια σύμφωνα με το Σταγειρίτη  οντολογικά προκαθορίζονται από τον  ίδιον σκοπό, ο οποίος επειδή είναι χαραγμένος εκ του όντος και έχει καταστή Είναι δεν αλλάζει παρά μόνο εκτελείται.
Υπενθυμίζουμε ότι όλα αυτά (σύμφωνα με τον Αριστοτέλη) έχουν αξία όταν λαμβάνουν χώρα μέσα στην Πόλη από άτομα τα οποία έχουν την οντολογική συλλογική συνείδηση της πόλεως, υπακούοντας στο Όν και στις κοινές επιταγές του. Γι αυτό το λόγο εξεχόντως σημαντική είναι η διάκριση του Σταγειρίτη στους όρους φύσει άρχον(αρσενική δύναμη) και φύσει αρχόμενον (θηλυκή ενέργεια).Ο Αριστοτέλης διαχωρίζει τις δύο αυτές έννοιες από  τις έννοιες  του κυρίου και του δούλου. Το φύσει άρχον δεν είναι κύριος και το φύσει αρχόμενον δεν είναι δούλος (αυτά θα μας πεί συμβαίνουν στους βαρβάρους και μόνο: «διό και ποιηταί αποφαίνονται βαρβάρων Έλληνας άρχειν εικός»).Είναι και οι δύο δυνάμεις οντολογικά ισοδύναμες με ποιοτική διαφοροποίηση βάσει της οντολογικής αποστολής των, το αρσενικό προσφέρει και το θηλυκό δημιουργεί. Ως γνωστόν όλα εις τον Αριστοτέλη αξιολογούνται  από το  εάν είναι σε θέση να επιτύχουν τον τελικό σκοπό των. Για αυτό και όλα Είναι τη  στιγμή κατά την οποία έχουν συγκεκριμένη οντολογική αποστολή η οποία δεν αλλάζει. Το αρσενικό πρέπει να μεταφέρει όλες τις δυνάμεις του χάους και το θηλυκό θα πρέπει να τους προσδώσει μορφή και χαρακτήρα. Από το άπειρο έως τα δένδρα,από τον ουρανό έως τα ζώα,από το φώς έως τους ανθρώπους.
Είναι βέβαια γνωστό ότι οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν στην οντολογική διαφοροποίηση των  ανδρών από τις γυναίκες,με βάση τις κληρονομηθείσες εκ του Είναι δυνάμεις οι οποίες έχουν άλλο σκοπό και τελικό αίτιο( ο άνδρας μεταφέρει την ύλη η οποία δομείται εκ της γυναικός, ο καιρός μεταφέρει τα υλικά τα οποία δομούνται εκ της φύσεως). Στα Ελευσίνεια μάλιστα μυστήρια οι Γυναίκες και κατά τη διάρκεια της μύησης εθεωρούντο ισχυρότερες των ανδρών με βάση τις εσωτερικές κληρονομηθείσες εκ του όντος δυνάμεις.Tα Ελευσίνεια μυστήρια αποτελούσαν θηλυκά μυστήρια υπό την έννοια ότι απέρρεαν πλήθος εκχειλιζουσών δυνάμεων οι οποίες μέσα από τη φύση του όντος μετέφεραν στους άρρενες όλα αυτά τα οποία το θηλυκό θα τα μετέβαλε σε μορφή και ύλη. Η θηλυκή δύναμη μέσα στη γυναίκα δεν αλλάζει και δεν χάνεται, δεν μεταβάλλεται μόνο μεταβιβάζεται δημιουργικά στον άνδρα προκειμένου η ιδέα της μορφής μαζί με την ύλη να παράξουν τις γήϊνες οντότητες οι οποίες και θα εξαντλήσουν τις οντολογικές δυνάμεις της γης.Η γυναίκα ως συναίσθημα εδρεύει στο αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου, είναι μάλιστα βαθύτατη εσωτερική δύναμη τελείως αντίθετη της λογικής(ανδρική δύναμη).Η γυναίκα Είναι το πέρασμα της  συν-αίσθησης του ευρυτέρου σύμπαντος  κατά ένα τρόπο ελεύθερο και α-λογικό, αυτό Είναι, μία γυναίκα ποτέ δεν μπορεί αυτό να το απεμπολίσει. Ο άνδρας ως έλλογη δύναμη συγκεκριμενοποιεί στη βάση της δημιουργικής δύναμης όλα τα αχανή μηνύματα και συναισθήματα της θηλείας ύπαρξης.Οι γυναίκες ως συνέχεια της οντολογικής φύσης γεννιούνται με ενεργοποιημένα τα εσωτερικά τους κέντρα(παραγωγή ζωής) και διαθέτουν το χάρισμα της θεραπείας και όπως είπαμε και της δημιουργίας της ζωής. Ο Πλάτων αναφέρει στον Τίμαιο ότι την πραγματική αίσθηση της Όρασης η οποία είναι πολυτιμότερη της αίσθησης ανήκει στις γυναίκες(ως προτύπωση της αιωνίας θηλείας φύσης) αλλά διδάσκεται στους άνδρες( γι αυτό δομήθηκε με αυτό τον συγκεκριμένο τρόπο η Αθηναϊκή κοινωνία,αναγκάζοντας τον Περικλή  να πεί στις  γυναίκες «άπιτε»(πηγαίνετε στις οικείες σας).
Ας θεωρήσουμε το όλο θέμα καθαρά φιλοσοφικά σε διαρκή σχέση με τον αρχιμάστορα της κίνησης, τον Αριστοτέλη:  Αναφέρεται: «αν δεν υπήρχε καμμία άλλη ουσία πέρα από τις ουσίες που έχουν συσταθεί από τη φύση , τότε η φυσική θα ήταν η πρώτη επιστήμη.Αν όμως υπάρχει κάποια ουσία ακίνητη τότε η επιστήμη που την μελετά θα προηγείται της φυσικής και θα είναι η πρώτη φιλοσοφία.Και θα είναι καθολική επιστήμη διότι ακριβώς είναι η πρώτη(μετά τα φυσικά E 1026a27-32). Θεωρούμε ότι το χωρίο είναι σημαντικότατο. Ο άνδρας και η γυναίκα προσδιορίζονται κατ΄αρχήν από την ουσία η οποία τους προσέδωσε το παραπάνω αναφερθέν σύνολο δυνάμεών των. Διότι πρίν τη φυσική θεώρηση των πραγμάτων υπάρχει η οντολογική αντίστοιχη. Άρα η ουσία προσέδωσε στην αρσενική δύναμη σκέψη δημιουργική επί αυτής της διαστάσεως, ψυχή ανδρεία προκειμένου να πλασθεί ο κόσμος αυτός, σώμα ικανό να μεταφέρει μορφές στη γυναικεία  ενέργεια. Ο άνδρας ξεκινά από την ουσία του και καταλήγει στο σώμα. Η γυναίκα κληρονόμησε από την ουσία τις φυσικές αχανείς δυνάμεις οι οποίες καλούνται φύση, την ψυχή διά της οποίας οι δυνάμεις ως συν-αισθήματα επηρεάζουν τη διάστασή μας αλλά και το φυσικό δημιουργικό σώμα.  Όλα αυτά είναι η θήλεια δύναμη. Η οποία εκκινεί από την ουσία και καταλήγει στο φυσικό σώμα.Ως απόδειξη όλων αυτών ο Αριστοτέλης στο 8ο βιβλίο των φυσικών διατείνεται ότι η κάθε κίνηση ξεκινά από το πρώτο κινούν ,άρα στην αρσενική και  θήλεια φύση από εκεί έχει χαραχθεί η κίνησή  τους και αυτό δεν αλλάζει και δεν  μεταβάλλεται. Ο άνθρωπος οφείλει οντολογικά να κινείται προς την ολοκλήρωση της φύσης του και της κίνησης του κόσμου η οποία έχει χαραχθεί από το πρώτο κινούν.
Στα Φυσικά μάλιστα ο Αριστοτέλης εισάγει τις βασικές έννοιες τις πρώτες αρχές επάνω εις τις οποίες θα  θεμελιωθεί η γνώση της φύσης.Κατά σειράν αυτές είναι : ύλη, αιτιότητα,κίνηση,άπειρο ,τόπος, κενό και χρόνος, είδη μεταβολής και συνέχεια, πρώτο κινούν Ακίνητον. Άρα η ύλη, τα σώματα έχουν καθαρά οντολογική αξία μέσα από την συνειδητοποίηση της αιτίας και του σκοπού των. Μέσα από την εκμετάλλευση του χρόνου όσον αφορά τις δημιουργικές κινήσεις που πρέπει να επιτελέσουν ως αρσενικό και θηλυκό. Αυτό τους εξασφαλίζει τη συνέχεια και την επιστροφή τους στο πρώτο κινούν. Είναι σαφής ο Σταγειρίτης στο ότι όλες οι οντότητες ταυτοποιούνται μέσα από το λόγο ύπαρξής των, διότι οι οντότητες αποκτούν οντολογική αξία όταν προσπαθούν να ολοκληρώσουν τον οντολογικό λόγο δημιουργίας τους( επι του προκειμένου η αρσενική δημιουργική δύναμη της ιδέας διά της γυναικείας ικανότητας γένεσης της μορφής ολοκληρώνουν μέρος της παρούσης οντολογικής διάστασης). Αναφέρεται : «Επειδή οι αιτίες είναι τέσσερεις χρέος του φυσικού είναι να τις γνωρίσει όλες, και ανάγοντας το γιατί και στις τέσσερεις –στην ύλη, στο είδος,σε αυτό που προκάλεσε την κίνηση , στον σκοπό-να είναι σε θέση να προσδώσει τη φυσική αιτιολογία(Φυσικά,198a22-23).
Mαζί θεωρούμενα τα τέσσαρα αίτια καθορίζουν την αρσενική και γυναικεία φύση ως κάτι το βαθέως οντολογικό το οποίο Είναι και ως Είναι πορεύεται έως την επιτέλεση των σκοπών του. Συγκεκριμένα το υλικό αίτιο ορίζεται «ως το  ενυπάρχον από το οποίο γίνεται κάτι». Ή επίσης ορίζεται ως το υπο-κείμενο, αυτό το οποίο υπό-κειται σε όλα τα χαρακτηριστικά τα οποία συναποτελούν την κοινή υπο-κειμένη ύλη. Περιλαμβάνει εκτός φυσικά από τα υλικά της σύνθεσης ή  της κατασκευής ενός όντος τα μέρη του όλου. Το ανδρικό και γυναικείο σώμα λοιπόν(σύμφωνα με το Σταγειρίτη) υπό-κειται ως συλλογικό υπό-στρωμα σε όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά (πνευματικά και ψυχικά) τα οποία συναποτελούν το ανθρώπινο σώμα. Το σώμα ως υπό-κείμενο και όλα αυτά που υπό-κεινται στο σώμα αποτελούν τον άνδρα και τη γυναίκα.Σε κάθε περίπτωση η ύλη είναι η αναγκαία συνθήκη ύπαρξης ενός πράγματος η λιγότερο όμως καθορίζουσα την οντότητα(διότι η ενδελέχεια είναι θέμα πνεύματος και βούλησης).
Το δεύτερο Αριστοτελικό αίτιο , το ειδικό αίτιο , έρχεται κατ΄ευθείαν μέσα από την ιδέα της μορφής η οποία συναποτελεί την οντότητα. Έχει άμεση σχέση με την ενδελέχεια. Η ιδέα του αρσενικού ως μεταφορέα δύναμης και του θηλυκού ως μορφοποιητικού παράγοντος αποτελεί το ειδικό αίτιο της ύπαρξής των , το  οποίο οντολογικά χαρακτηρίζει τις δύο αυτές οντότητες. Το ποιητικό ή κινητικό  αίτιο ορίζεται πάντοτε περιφραστικά από τον Αριστοτέλη. Στην πληρέστερη εκδοχή του ως «από όπου προέρχεται η μεταβολή»και συνήθως περιληπτικά ως «η προέλευση της κίνησης». Σηματοδοτεί το δράστη της ενέργειας , την αφορμή της ενέργειας. Αυτό το αίτιο είναι βαθιά ριζωμένο μέσα στην άρρενα και θήλεια φύση, ως η προέλευση της ζωής, η συνέχεια της ύπαρξης, η αιωνιότητα του ανθρώπου.
Τέλος το τελικό αίτιο ισοδυναμεί με το σκοπό ,του ου ένεκα,ενός όντος ενός γεγονότος.Ο Αριστοτέλης το ονομάζει και  Αγαθόν,ή βέλτιστον(Φυσικά 195a24-26), εννοώντας  ότι τέλος δεν είναι η οποιαδήποτε κατάληξη μιας μεταβολής αλλά η επίτευξη ενός προϋπάρχοντος στόχου.Το έσχατο σημείο μιας διαδικασίας «όταν σε μία μεταβολή η οποία είναι συνεχής υπάρχει ένας στόχος». Για το αρσενικό και το θηλυκό η μεταβολή προς το τέλειο είναι οντολογικά προκαθορισμένη ως Είναι αναλλοίωτο. Η κίνηση και η διασπορά όλων εκείνων των δημιουργικών δυνάμεων εκτύλιξης, εξέλιξης, ολοκλήρωσης της παρούσης διάστασης. Τα τέσσαρα  αίτια καθιστούν το αρσενικό και το θηλυκό πλήρως στοχευμένες δυνάμεις οι οποίες ως σκοπό  έχουν την ικανοποίηση του Είναι της γέννησής των.Δεν αλλάζει και δεν τροποποιείται η αρσενική και η θήλεια δύναμη, διότι είναι τόσο βαθιά ριζωμένη στο Είναι της παρούσας διάστασης ώστε αυτοεξαντλούνται αυτές οι δυνάμεις μέσα από την πλήρη ικανοποίηση των οντολογικών σκοπών των. Η δημιουργικότητα, η γέννηση, η εξέλιξη, η Πόλη, ο Άνθρωπος ως Έννοια, ο επόμενος κόσμος, όλα αυτά αποτελούν το ου ένεκα του αρσενικού και του θηλυκού στοιχείου. Είναι έννοιες καθολικές οι οποίες μέσα από την πραγματοποίησή  τους καθιστούν και τους ανθρώπους καθολικούς και διηνεκείς.

Βασίλειος Μακρυπούλιας, δρ.φιλοσοφίας.

H πρόσφατη ανάρτηση.

Καλεντερίδης: Η πατσαβούρα της Συμφωνίας των Πρεσπών και η εντολή Μέρκελ σε Τσίπρα: «Πάρε συντάξεις, δώσε…»

16/11/2018   pitsiriki1 Είναι τραγικό να βλέπεις τους Σκοπιανούς να εξευτελίζουν τη χώρα σου. Όταν υπογραφόταν η επαίσχυντη και προ...

Δημοφιλείς αναρτήσεις.