Τα διαχρονικά ΟΧΙ των Ελλήνων.


Το ΟΧΙ το οποίο είπε στον Ιταλό πρεσβευτή ο  Ιωάννης Μεταξάς τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940 δεν είναι το μοναδικό το οποίο διατυπώθηκε μέσα στην ιστορική πορεία του Ελληνικού Έθνους. Πόσες άλλες άραγε φορές Έλληνες αρνήθηκαν υπερήφανα τη σκλαβιά και την υποταγή αποδεικνύοντας ότι το  ΟΧΙ  στη δουλεία και στη σκλαβιά χαρακτηρίζει το Ελεύθερο Ελληνικό Έθνος ιστορικά και διαχρονικά. Σε κάθε περίπτωση συζητούμε για την Ελληνική συνείδηση η οποία προικισμένη  με ιδέες και συγκεκριμένες δυνάμεις κρίσης και αξίας, δεν αποφασίζει επιπόλαια ή συμφεροντολογικά, αλλά προβαίνει σε κρίσεις στηριζομένη σε διαχρονικές αξίες και ιδανικά, σεβόμενη τις οντότητες οι οποίες κινούν τον άνθρωπο, τον πολιτισμό και την ιστορία.
Το υπερήφανο ΟΧΙ των  Ελλήνων στον Ξέρξη αποτελεί μία πρωτόγνωρη ιστορική επίδειξη δύναμης και θάρρους ενός λαού ο οποίος ετόλμησε με θάρρος να αντιμετωπίσει μία πραγματική υπερδύναμη της εποχής. Ο μεγάλος Αισχύλος στην τραγωδία του «Πέρσαι» θεωρεί ότι η καταστροφή της περσικής βασιλικής δύναμης είναι αποτέλεσμα της ασέβειας και της ύβρης. Θύμα της Άτης , της θεϊκής παγίδας, ο Ξέρξης, υπερτιμά τις πραγματικές του δυνάμεις και υπερβαίνει τα όρια.Η αλλαζονεία τον τυφλώνει οδηγώντας τον στο μέγιστο για την Ελληνική θεολογία αμάρτημα , της ύβρης και της νέμεσης. Θεωρεί πώς είναι ανίκητος και κυρίαρχος όχι μόνο σε λαούς και χώρες αλλά και στα ίδια τα στοιχεία της φύσης όταν προσπαθεί να ζέψει τον Πόντο.Το όνειρο της Άτοσσας στο θεατρικό χρόνο που ξεδιπλώνεται στην τραγωδία ολοκληρώνεται με την εικόνα του μικρόσωμου και γοργόφτερου γερακιού το οποίο ορμά στον ανυπεράσπιστο αετό. Στην πραγματικότητα όλο αυτό είναι ένας οιωνός για την τιμωρία που έρχεται ως αποτέλεσμα της αλλαζονείας και  της ύβρης.Είναι μάλλον σίγουρο ότι η Ελληνική φιλοσοφία και παράδοση πλουτίζει το νού των ηγετών με συγκεκριμένες ιδέες και ιστορικές γνώσεις.Συγκεκριμένα όποιος έχει δίκαιο πάντα νικά, πάντα επικρατεί, ουσιαστικά είναι η Αλήθεια η οποία διαρυπώνει το ΟΧΙ στο ψέμα και στο άδικο, επιφυλάσσοντας την τελική  νίκη  σε αυτούς που αντιπροσωπεύουν το ιστορικά δίκαιο και ορθό. Η φιλοσοφία και η σοφία ενός ολοκλήρου Ελληνικού πολιτισμού είναι αυτή η οποία διά του στόματος συγκεκριμένων ηγετών διατυπώνει το ΟΧΙ.

O άνδρας και η γυναίκα ως Είναι και Γίγνεσθαι σύμφωνα με τον Αριστοτέλη.


O Αριστοτέλης  τελείωσε τα Ηθικά Νικομάχειά του δηλώνοντας ότι προκειμένου να ολοκληρώσει τη φιλοσοφία του για τα ανθρώπινα , μετά την εξέταση των αρετών του ανθρώπου όφειλε να αναφερθεί στους νόμους και στα πολιτεύματα. Άλλωστε η απόκτηση των αρετών(μέσα σε αυτό το πλαίσιο συνεξετάζει την αρσενική και θηλυκή δύναμη η οποία νοείται στα πλαίσια της πολιτικής αρετής  και όχι κάποιας άλλης μοναχικής  θεώρησης)για τις οποίες έκανε λόγο στο έργο εκείνο δεν αφορά αποκλειστικά το άτομο αλλά κυρίως την πόλη στην οποία ζεί. Ο άνθρωπος έχει αξία αλλά και αποκτά τα προσωπικά του χαρακτηριστικά όχι ως άτομο αλλά ως κοινωνικό πρόσωπο σε σχέση με τους Άλλους και τις Ιδέες που απαρτίζουν τη Φύση της Πόλεως. Η αρσενική και θηλυκή δύναμη ορίζεται σε σχέση με τις πολιτικές  θεωρήσεις και μέσα από τις κοινές επιδιώξεις της Πόλεως.
Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να σημειώσουμε ότι στα Πολιτικά (1252a) ο Αριστοτέλης θεωρεί ότι το μεγαλύτερο αγαθό είναι η Πόλις( αυτό έχει ως σημαντική συνέπεια την υποχρέωση των πολιτών να απολαμβάνουν και να υπακούουν ενσυνείδητα στις επιταγές του Αγαθού επί της γης( το οποίο προτυπώνει το Αγαθό επί του ουρανού).Αναφέρεται λοιπόν: «…εις το σπουδαιότερον πάντων των αγαθών η σπουδαιοτέρα πασών των κοινωνιών και πάσας τας άλλας ως μέρη αυτής περιέχουσα , αύτη δε είναι η καλουμένη πόλις , η πολιτειακώς οργανωμένη κοινωνία». Κάθε θεώρηση, και αυτή της αρσενικής και θηλυκής δύναμης εκτιμάται σε σχέση με την Πόλη και την εξέλιξη αυτής, η Πόλις προκαλεί ως το Αγαθό εσωτερικό και εξωτερικό θαυμασμό. Ο πρώτος διά του αυτοσεβασμού και ο δεύτερος διά των αναλόγων πράξεων.
Ο φιλόσοφος παρατηρεί τον τρόπο της καθολικής απόκτησης της πολιτικής αρμονίας, μέσα από την συνδυαζομένη συνύπαρξη-κατά τη φύση- όλων των δυνάμεων οι οποίες απαρτίζουν την πόλιν. Ο Σταγειρίτης αντιμετωπίζει τον άνδρα και τη γυναίκα ως Πολιτικές οντότητες, και αυτό προσδίδει ιδιαιτέρα αξία. Είναι κάτι που φέρει αιτία και σκοπό, τιμή και δόξα, αυταξία και πολιτική αξία. Τους αντιμετωπίζει επίσης ως μέρη της ευρυτέρας φύσης, ως δυνάμεις και ενέργειες οι οποίες εκ του Είναι των Είναι και Γίγνονται κατά το εικός.  Αναφέρει ότι κατά τη φυσική ανάγκη συνδυάζονται αυτοί οι οποίοι αδυνατούν να υπάρξουν ο ένας χωρίς τον άλλον όπως είναι ο άνδρας(φορέας της αρσενικής δύναμης) και η γυναίκα(φορέας της θηλείας δυνάμεως).

H πρόσφατη ανάρτηση.

Aκόμα ένα επιχείρημα περί της ανυπόστατης εικασίας των σκοπιανών για το όνομα της γλώσσας των.

Το επιχείρημα το οποίο καταρρίπτει παταγωδώς την εικασία των σκοπιανών για την ύπαρξη της ψευδούς και ανυπόστατης «μακεδονικής» τους ...

Δημοφιλείς αναρτήσεις.