O επαναπροσδιορισμός της γλώσσας.


Ας ξεκαθαρίσουμε από την αρχή αυτής της εργασίας   ότι δεν θεωρώ πώς η γλώσσα είναι η ανωτέρα μορφή επικοινωνίας ανάμεσα στους ανθρώπους.Πιστεύω ότι η ανωτέρα μορφή επικοινωνίας ανάμεσα στους ανθρώπους είναι η εσωτερική επικοινωνία. Αυτή η οποίαμεταβιβάζει από τον ένα άνθρωπο προς τον άλλο ιδέες  και αξίες, την ίδια εποχή ήκαι διαχρονικά. Είναι σίγουρο ότι δεν υπήρχε πάντα η γλωσσική επικοινωνία ανάμεσα στους ανθρώπους πολύ απλά διότι υπήρξε εποχή κατά την οποία οι άνθρωποι με μέσο μόνο το νού επικοινωνούσαν μεταξύ τους. Σε ποια γλώσσα επικοινώνησε ο δημιουργός με τους ανθρώπους; Σε ποια γλώσσα οι Ομηρικοί θεοί μιλούσαν με τους ήρωες; Η γλώσσα λοιπόν είναι το κατώτερο μέσο επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων και φαίνεται ότι εμφανίζεται όταν ο άνθρωπος θέλει περισσότερο την επικοινωνία με τους συνανθρώπους του και τον κόσμο παρά με κάτι το ποιοτικά και οντολογικά ανώτερο. Αλλά ακόμα και αυτή τη στιγμή δε σημαίνει αυτό ότι πάντα ο άνθρωπος δεν επικοινωνεί στη γλώσσα του νοός με απόμακρες οντότητες, με θεούς και υποστάσεις άλλων διαστάσεων.
Πράγματι η γλώσσα εμφανίσθηκε ως μέσο επικοινωνίας όταν οι άνθρωποι άρχισαν να αναπτύσσουν την οριζόντια επικοινωνία μεταξύ τους.  Από αυτό το στοιχείο  καταλαβαίνουμε ότι η γλώσσα είναι το σύνολο των συμβόλων και εννοιών σύμφωνα με τις οποίες δομείται όλος μας ο κόσμος.Ο πνευματικός και ο υλικός.Από αυτή την άποψη ο Βιτκενστάιν είχε απόλυτο δίκαιο όταν σηματοδότησε τη  γλώσσα ως το όριο του κόσμου μας. Ο άνθρωπος άρχισε να ομιλεί όταν γνώρισε τον Άλλο και μαζί του άρχισαν να οικοδομούν  πολιτιστικά και άλλως τον κόσμο. Στο διάλογο Κρατύλος ο Πλάτωνας ασχολήθηκε με την ερώτηση αν τα ονόματα των πραγμάτων ορίζονται από σύμβαση ή από τη φύση.Άσκησε κριτική στις συμβάσεις  γιατί οδηγούσαν στο περίεργο συμπέρασμα ότι σε όλα τα πράγματα θα μπορούσε να δοθεί ένα όνομα από σύμβαση.Επομένως δεν μπορούν να χειρισθούν την λανθασμένη ή ορθή εφαρμογή ενός ονόματος .Ισχυρίσθηκε ότι υπάρχει μία φυσική ορθότητα στα ονόματα δείχνοντας ότι  οι σύνθετες λέξεις και φράσεις διαθέτουν ένα εύρος ορθότητος. Υποστήριξε επίσης ότι τα πρωτογενή ονόματα έχουν μία φυσική ορθότητα γιατί κάθε φώνημα εκφράζει μία βασική ιδέα ή ένα συναίσθημα.Για παράδειγμα κατά τον Πλάτωνα το γράμμα λ και ο ήχος  του αναπαριστούσαν την ιδέα «μαλακό».Μέσα από το διάλογό του «Κρατύλος»βέβαια  ο Πλάτωνας παραδέχθηκε ότι κάποιες λέξεις αναμφίβολα υπακούουν σε κοινωνικές συμβάσεις. Όπερ σημαίνει ότι η κοινωνία ανάλογα  με τις επικρατούσες ιδέες και αξίες αυθαίρετα δημιουργεί λέξεις προκειμένου να προβάλλει τους  θεσμούς της και τα στερεότυπά της. Θα μπορούσαμε ως παράδειγμα να δώσουμε τη λέξη  «συκοφάντης» η οποία μέσα από  την ανάλυση των συνθετικών της στοχοποιεί αυτόν που φανερώνει τον κλέφτη των σύκων,κίνηση η οποία συνδυάσθηκε με κάτι το άσχημο από την κοινωνία, ώστε από την πράξη να περάσουμε στη σχετική κακή νοηματοδότηση και στη γένεση αρνητικών συναισθημάτων,από και μέσα στην κοινωνία.

Πραγματικά το σύνολο των ανθρωπίνων λέξεων δομήθηκαν με κοινωνικά υλικά. Το θέμα είναι μέσα από ποιες πηγές τις δανείσθηκε η κοινωνία ώστε να συνθέσει το «κοινωνικό»της λεξιλόγιο; Σε μία πρώτη εκτίμηση θα ισχυρισθούμε ότι το σύνολο των ανθρωπίνων λέξεων κατασκευάσθηκε μέσα από την αρχέγονη σχέση του ανθρώπου με το ον. Υποσυνείδητα ο άνθρωπος θεωρεί ότι υπάρχει μία εσωτερική  ένωση και σχέση με μία άπειρη οντότητα η οποία και απλώνεται πέρα από τον αντιληπτό κόσμο. Η προσπάθεια των φιλοσόφων να κατευνάσουν και να ηρεμήσουν την ανήσυχη αυτή σχέση του ανθρώπου με το άπειρο γέννησε πληθώρα λέξεων και χαρακτήρισε το νόημα πολλών φράσεων. Ο Άτλας ο οποίος κρατεί το σύμπαν στις πλάτες του είναι ο άνθρωπος ο οποίος υπομένει τα πάντα, δηλαδή ο άνθρωπος ο οποίος αντέχει να γνωρίσει τα πάντα μέσα από τα παθήματά του (α+τλάω=αυτός ο οποίος υπομένει, το α είναι εδώ επιδοτικό). Από τη λάμψη (=σέλας) ήλθε η λέξη σελήνη(την έβλεπαν οι Έλληνες ως τον ήλιο της νυκτός),επίσης αυτό το οποίο δεν έχει πέρας είναι α+πέρας=άπειρο. Η σημαντικότητα των γραμμάτων δεν θα πρέπει να περάσει απαρατήρητη διότι για τη λέξη όλον επελέγη το Ό το οποίο ακριβώς συμβολίζει το αυγό του Όλου.Μέσα από το περιεκτικό κυκλικό του σχήμα.
Σταδιακά η επιστήμη, κυρίως η μαθηματική επιστήμη έθεσε την αναμενόμενη τάξη και σειρά σε αυτόν τον κόσμο εισάγοντας την έννοια της αρμονίας (εκ του αραρίσκω=θέτω σειρά, δεν είναι τυχαίο ότι από την ίδια ρίζα εξάγεται και η δύναμη της ισορροπίας , η αρετή).Η διαμάχη ανάμεσα στο σχήμα και στη σειρά του πεπερασμένου μας κόσμου και στο αχανές άπειρο εγέννησε πληθώρα λέξεων. Άσχημος είναι αυτός ο οποίος δεν έχει σχήμα, ενώ  αυτός ο οποίος διαθέτει το θαύμα της μορφής(Αριστοτέλης) είναι όμορφος. Παρατηρούμε  λοιπόν ότι η φιλοσοφική προσπάθεια τιθάσευσης του απείρου, πέρασε στην ανθρώπινη ψυχή και οι λέξεις πλέον προσπαθούν να καθηυχάσουν τις μεταφυσικές ανησυχίες του ανθρώπου. Η λέξη άσχημος είναι μισητή είτε αναφέρεται σε άνθρωπο είτε σε καταστάσεις, δεν θα πρέπει όμως να ισχύει αυτό.Η ανάγνωση και πάλι της φιλοσοφίας δύναται να ηρεμήσει τις λέξεις.  Ο Αναξίμανδρος μας αναφέρει για το άπειρο το οποίο απλώνεται παντού ως ολικό και ανώλεθρο.Άρα η φράση «άσχημη εξέλιξη» θα πρέπει να αποκωδικοποιηθεί ήρεμα από το νού μας, ως μία εξέλιξη η  οποία δεν έχει σχήμα, έχει όμως  άπειρες πλευρές οι οποίες δεν μπορούν να κλεισθούν σε σχήμα. Αν ιδούμε τη λέξη από την οντολογική της και άπειρο πλευρά θα ερευνήσουμε ποιες είναι οι άπειρες πλευρές οι οποίες δεν  μπορούν να κλεισθούν σε σχήμα.
Ο Εμπεδοκλής καθόρισε ως δύο τις δυνάμεις οι οποίες κανονίζουν την κίνηση των ριζωμάτων,υπάρχει η δύναμη της φιλότητας και του νείκους.Η λέξη λοιπόν φίλος θα πρέπει να επαναπροσδιορισθεί με περισσή νοηματική και συναισθηματική κάλυψη. Όταν αναφέρει λοιπόν ο Αριστοτέλης τη λέξη φίλος εννοεί ότι οι άνθρωποι φέρουν μέσα  τους την ένωση όλων των δυνάμεων που συμβολίζουν η γή και ο αέρας το πύρ και το ύδωρ.Δεν είναι παράξενο ότι η λέξη φίλος έδωσε τις πλέον λαμπρές επιστημονικές λέξεις όπως «φιλοσοφία». Η επιστήμη των ριζωμάτων και των μεγάλων υπαρξιακών ενώσεων. Τα ίδια θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε και για τη λέξη «νείκος».Στην προσπάθειά μας να αποκαταστήσουμε το οντολογικό βάθος των λέξεων θα πρέπει να θυμηθούμε ότι αυτή η λέξη έδωσε τη λέξη «νίκη».Αποκωδικοποιώντας σωστά αυτή τη λέξη κατανοούμε όλο το οντολογικό  υπόβαθρό της. Νίκη σημαίνει η επιβολή μας έναντι των στοιχείων που συναποτελούν τη γή και των δυνάμεων που αυτά αντιπροσωπεύουν. Η αποκατάσταση της αρχεγόνου σημασίας της λέξεως αποκαλύπτει όλο το εύρος της, το υπαρξιακό εύρος της,  και μας φέρει ενώπιον όλων των δυνάμεων που κρύπτονται πίσω από τις λέξεις. Νικώ τον εαυτό μου θα μπορούσε νασημαίνει ότι επιβάλλομαι σε γήϊνες δυνάμεις(γη), σε συναισθηματικές(ύδωρ)  και πνευματικές δυνάμεις(αήρ) , αποκτώ βούληση(πύρ) επικράτησης.Η λέξη νίκη (ίσως γι αυτό στον Όμηρο και συλλήβδην στον επιβλητικό και εμβληματικό Αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό είχε τόση αξιακή σημασία) σηματοδοτεί την οντολογική δυνατότητά μας να επιβληθούμε στις συνθέσεις των στοιχείων που μας συναποτελούν. Επιβάλλοντας το λόγο μας ελέγχουμε μέρος της ζωής μας και του σκοπού μας.Οι Ρωμαίο όχι τυχαία υιοθέτησαν κατά κόρον αυτή τη λέξη (victor) προκειμένου να καταδείξουν τη δυνατότητα του ανθρώπου να επιβληθεί στον κόσμο, στον εαυτό του, στην εσωτερική του πορεία.Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Πλάτων στο διάλογό του «Ίων» βάζει τον πρωταγωνιστή του να επιστρέφει νικητής από τη γιορτή του Ασκληπιού στην Επίδαυρο. Είναι ισχυρή η συναισθηματική δυναμική της λέξης νικητής, διότι θυμίζει τη νίκη, το νείκος, το οποίο θέτει τα ριζώματα σε δημιουργική κίνηση, μέχρι κάποιο ωραία να επικρατήσει και να επιστρέψει και  πάλι το Όν στην αρχέγονο φιλότητα.
Ο άνθρωπος διαθέτει αυτές τις εσωτερικές δυνάμεις , και γλώσσα λοιπόν είναι το σύνολο των σκέψεων και εντυπώσεων  και πράξεων όλη μας της εσωτερικής οντολογικής πορείας πέρα και πάνω από τον κόσμο αυτό που ζούμε, από τον κόσμο αυτόν που αντιλαμβανόμαστε. Βέβαια και σε κάθε περίπτωση οι άνθρωποι επηρεάζονται από το περιβάλλον μέσα στο οποίο ζούν , οι Εσκιμώοι έχουν πάμπολλες λέξεις για το χιόνι και οι Έλληνες για τον ήλιο(ίσως εάν ιδούμε όλους τους πολιτισμούς και ενώσουμε τις λέξεις να καταλάβουμε το εύρος του θεού και  του κόσμου και του ανθρώπου επάνω στη γή).Σε κάθε περίπτωση οι λέξεις έχουν οντολογικό υπόβαθρο και είναι παιδιά και τέκνα της φιλοσοφίας. Θα λέγαμε λοιπόν ότι η γλώσσα είναι τέκνο της φιλοσοφίας, πρώτα η σκέψη γεννήθηκε, πρώτα οι σκέψεις απεικόνισαν το σύμπαν και τον άνθρωπο και  μετέπειτα αναπτύχθηκε αυτή η περίεργη και υπέροχη λειτουργία στον άνθρωπο, η γλώσσα. Οι σκέψεις πίεσαν τόσο πολύ το νού του ανθρώπου ώστε ο αέρας που έμπαινε στον άνθρωπο και έβγαινε από αυτόν υποτάχθηκε, πήρε σειρά και τάξη, και ο άνθρωπος άρχισε να περνά μηνύματα μέσα από τον έλεγχο του αέρα. Τα γράμματα και η γλώσσα είναι το αποτέλεσμα της υποταγής του αέρα στο νού. Ο πρώτος άνθρωπος που μίλησε είχε κάποια σκέψη και τη μετέφερε με τον αέρα που μπαινόβγαινε στο κορμί του στους συνανθρώπους του. Εξάλλου όλη η οντολογία των Ελλήνων είναι ταξινομημένη στις λέξεις τους.Αρχηγική  θέση κατέχει η λέξη «ροή».Το «ρ» είναι το γράμμα της κίνησης, περιέχεται και στο «ύδωρ» αλλά και στη λέξη «ροή». Ο Κρόνος και η Ρέα είναι οι φορείς της ζωής στον πλανήτη μας μέσα από την κίνηση των δυνάμεων που φέρουν. Ο Κ(ρέω)όνος είναι ο χρόνος ο οποίος ρέει ακατάπαυστα η Ρέα (ροή) είναι η φύση η οποία απλόχερα προσφέρει τα αγαθά της. Το «ρ» ως γράμμα ροής έχει εισέλθει και στα ρήματα τα οποία δηλώνουν κίνηση. Κατά αυτόν τον τρόπο λοιπόν παρατηρούμε ότι το «οράω» ρήμα ουσιαστικής ανθρώπινης αντιληπτικής κίνησης και εξέλιξης, το οποίο δηλώνει τη ροή του ματιού και των αντιληπτικών  δεδομένων περιέχει τη  ροή, το γράμμα «ρ». Όλα είναι κίνηση γνώσης και ανάμνησης του όντος και αυτό διαφαίνεται μέσα στη γλώσσα.
Σταδιακά η γλώσσα θα μπορούσε να εργασθεί ως οντολογικό και κανονιστικό εργαλείο. Από τη στιγμή κατά την οποία η γλώσσα μετέφερε σκέψεις οι οποίες  είχαν ήδη παραχθεί στο ανθρώπινο μυαλό θα έπρεπε να καταστή εργαλείο κίνησης για το σώμα. Θα έπρεπε εν ολίγοις να υπάρχει συνέχεια ανάμεσα στις σκέψεις, στη γλώσσα και στην πράξη όλων όσων επιτάσσει η γλώσσα. Είναι ολοφάνερο ότι όπως υποτάχθηκε ο αέρας στο ανθρώπινο ομιλητικό σύστημα, όπως μία παγκόσμια κοινότητα ανθρώπων θέσπισε ως κώδικα επικοινωνίας το γλωσσικό σύστημα θα μπορούσαν οι άνθρωποι να εφαρμόζουν όλα όσα λένε και συζητούν. Οι σκέψεις συζητούν ότι η κίνηση ρέει, ότι το ύδωρ είναι κίνηση που καταφέρνει τα πάντα. Γιατί ο άνθρωπος δεν κατάφερε να επιτύχει την κίνηση του ωκεανού και να γνωρίσει και να πράξει απόλυτα τα πάντα; Ίσως η απάντηση είναι σχετικά απλή, ο άνθρωπος εκχώρησε τη δύναμή του σε εξουσιαστές οι οποίοι την σφετερίσθηκαν χάνοντας ο ίδιος την πραγματική του οντολογική του δύναμη. Ο άνθρωπος συζητεί για τη Ρέα , την προικίζει με θείες ιδιότητες, γιατί όμως δεν συζητεί  και για τον εαυτό του ότι έχει προικισθεί με αυτές τις ιδιότητες; Διότι τελικά( ακόμα και μέσα από την ιστορία του Προμηθέα το κατανοούμε) τα πάντα είναι παιχνίδι εξουσίας. Αυτή η διαπίστωση όμως αφήνει μία γλυκιά ελπίδα στον άνθρωπο να ταυτίσει κάποτε όσα λέει με τις πράξεις του. Όταν αρθρώσει την πρόταση «μπορώ να πράξω τα πάντα» πρέπει να έλθει σε θέση να το πετύχει, αλλοιώς συζητούμε για νεκρή γλώσσα. Ο Πλάτων σε κάθε περίπτωση καταφρονεί τη γραπτή γλώσσα καθώς στο Φαίδρο ο Σωκράτης καταθέτει μία ιστορία στην οποία ο βασιλιάς της Αιγύπτου Θαμούς θεωρεί ότι η γραπτή γλώσσα θα καταστρέψει τη μνήμη και απλά θα αναπτύξει την υπόμνηση. Εάν ανοίξουμε αυτή τη θεώρηση θα υποστηρίξουμε ότι η γλώσσα γενικότερα εάν χάσει την επαφή της με την οντολογία των πραγμάτων και καταντήσει κάτι το χρηστικό σε αυτή την περίπτωση η γλώσσα απομακρύνει τον άνθρωπο από το Είναι  και απλά τον  βοηθεί σε μία υλική και αποχαυνωτική ζωή.Γι αυτό εξάλλου στη σημερινή εποχή πληθώρα λέξεων έχουν υποστεί αντιστροφή του νοήματός τους( Θεός πλέον θεωρείται όποιος προσφέρει τα προς το life style στους ανθρώπους).
Αυτό όλο το καταλαβαίνουμε στο θέμα των ονείρων. Εκεί όπου το Όν ως τέτοιο αντιμάχεται την μικρή μας διάσταση, εκεί όπου από τα βάθη των αιώνων  μας επισκέπτονται δυνάμεις και ενέργειες προκειμένου να μας κατευθύνουν στο άπειρο, στο οποίο ούτως ή  άλλως θα οδεύσουμε, εμείς επειδή έχουμε συνδέσει τη γλώσσα με την επικρατούσα φιλοσοφία του μέρους με τη σχετική ορολογία, φοβούμαστε τις «επιθέσεις» του όντος.Η επικρατούσα φιλοσοφία μας έχει απομακρύνει από το άπειρο, το πεπερασμένο είναι το καλό. Γι αυτό το λόγο θα πρέπει κατ΄αρχήν να μας κάνει εντύπωση ότι τα όνειρα ομιλούν τη δική μας γλώσσα. Άρα εμείς ξυπνούμε πλευρές  του εαυτού μας, οι οποίες μας ομιλούν, αλλά οι λέξεις μας φοβίζουν διότι τις έχουμε διώξει μέσα από την υιοθέτηση συγκεκριμένων φιλοσοφικών μοντέλων. Όταν ακούμε τη λέξη δαίμονας( η οποία φέρει ως συνθετικό τη λέξη «αίμα») θα πρέπει να θυμηθούμε ότι αποτελεί μία λέξη πλήρως αποδεκτή στους αρχαίους Έλληνες, σημαίνει τις οντότητες εκείνες οι οποίες μεταφέρουν οντολογικές δυνάμεις μέσα στο σύμπαν( Ηράκλειτος: ήθος ανθρώπω ο δαίμων αυτού). Η λέξη θάνατος δεν θα πρέπει να φοβίζει τη στιγμή κατά την οποία στους Έλληνες ήταν δίδυμος αδελφός του ύπνου, σηματοδοτώντας την πεπρωμένη κατάσταση του ανθρώπου. Επίσης όταν ακούμε τη λέξη  «κακό» θα πρέπει να θυμηθούμε ότι η λέξη αυτή έχει αντιστραφεί νοηματικά. Κακό στον κόσμο μας θεωρείται το χάος  και το άπειρο, τη στιγμή κατά την οποία στους προσωκρατικούς όλα αυτά ήταν  πλήρη  θεών και ήταν κάτι το καλό διότι άνοιγαν το νού των ανθρώπων.Στο βαθμό λοιπόν στον οποίο ο νούς  μας και πάλι θαευγραμμισθεί με το άπειρο και την αναγκαιότητα του Όλου,πέρα από  τις αρχές του καλού και του κακού,τότε η γλώσσα δεν θα έχει ούτε μία λέξη για να μας φοβίζει.Όλες οι λέξεις θα αντιπροσωπεύουν  δυνάμεις οι οποίες είναι αναγκαίες ως ύπαρξη,κάπου οδηγούν διότι μέσα στο Όν όλα πρέπει να υπάρχουν. Μας αναφέρει(π,χ) κάποιος : « αυτή η εξέλιξη είναι κακή». Θα πρέπει να σκεφθούμε ότι είναι «κακή» για αυτή τη διάσταση, με πρίσμα το Όν ίσως απαιτεί μία βύθιση σε ένα πιο ανοικτό τρόπο σκέψης και πράξης ώστε τελικά να απελευθερωθούμε από μία γλώσσα, περιορισμένη και συνδεδεμένη με ένα κόσμο κλειστό και ελεγχόμενο.
Το ότι ο θεός επίσης είναι προικισμένος με το χάρισμα της γλώσσας (στον Όμηρο οι θεοί  ομιλούν, όπως και στη Γένεση ο θεός ομιλεί στους πρωτοπλάστους) έχει σχετικά περάσει απαρατήρητο από τους ερευνητές. Πόσο πραγματικοί και πόσο άνθρωποι είναι οι θεοί  ώστε να ομιλούν; Άρα η ομιλία δεν είναι αποκλειτικά ανθρώπινο προτέρημα και κατάκτηση; Μάλλον όχι. Το ερώτημα όμως γεννάται: Γιατί οι θεοί συνδέουν τα όσα λένε με άμεση πράξη ενώ οι άνθρωποι όχι; Γιατί στους θεούς η γλώσσα έχει άμεση βουλητική ικανοποίηση ενώ στους ανθρώπους όχι; Η γλώσσα έχει ολοκληρωτική αξία μόνον όταν όσα  λέμε μπορούμε άμεσα να τα πράττουμε κιόλας. Ο Πλάτων στον Τίμαιο άφησε όλα εκείνα τα υπονοούμενα ότι οι άνθρωποι της Ατλαντίδος είχαν αυτό το χάρισμα.Γενικά η γλώσσα των Ελλήνων δημιουργήθηκε επάνω στο συνδυασμό της γλώσσας με την άμεση πράξη. Η γή στον Όμηρο ονομάζεται «φυσίζοος» διότι προσφέρει ζωή. Η ζωή και μέσα από τους προσωκρατικούς εννοείται ως η κίνηση της πρώτης αρχής, της δημιουργικής πρώτης αρχής του ύδατος και του πυρός. Ο άνθρωπος θα πρέπει να συνδέσει την πρώτη αρχή την οποία έχει στο νού του και εκφράζει με τη γλώσσα,  με τις πράξεις τους,προκειμένου όσα λέει να μπορεί να τα πράξει. Ο άνθρωπος στον Όμηρο λέγεται «μέροψ» εκ του ρήματος «μέρω», έχω το μερίδιό μου στη μοίρα. Εάν ο άνθρωπος τις δυνάμεις που αντλεί μέσα από το πεπρωμένο του τις συνδέσει με τη γλώσσα, τότε θα μπορέσει να κινηθει βουλησιοκρατικά, πράττοντας τα όσα ισχυρίζεται. Άρα η γλώσσα δεν είναι τα όρια του κόσμου μου, αλλά η δυνατότητα έκφρσης αλλά και πράξης όλων όσων μπορώ να σκεφθώ και να πράξω μέσα στο υπόβαθρο του Είναι.
Η κακή δυστυχώς σχέση του ανθρώπου με το άπειρο μας έδωσε το περίφημο στερητικό «α» δηλαδή πολλές λέξεις δεν λένει τι υπάρχει ή τι ισχύει αλλά τι δεν είναι κάτι, τι δεν υφίσταται για κάποιο πρόσωπο ή πράγμα. Η Ομηρική γλώσσα βρίθει τέτοιων λέξεων: Ο Ουρανός είναι «ου-ρέει».Ίσως γιατί δεν ξέρουμε  το πώς ρέει αναφέρουμε απλά ότι δεν  ρέει. Ο α-τερπής είναι αυτός ο οποίος δεν χαίρεται ,ίσως γιατί δεν μπορούμε να βρούμε τον τρόπο και να πούμε πώς είναι πραγματικά μέσα στο όν αυτός ο οποίος είναι «τέρπων»δημιουργούμε μία λέξη για το πώς είναι  ο μη τέρπων. Η αλήθεια είναι α-τρεκής, αρνητικά και αυτή καθορίζεται. Αυτή η οποία δεν αλλάζει, δεν τρέπεται,ίσως  γιατί δεν μπορούμε να περάσουμε στη γλώσσα μας τον τρόπο με τον οποίο η οντολογική αλήθεια είναι αυτή η οποία είναι και να τη μιμηθούμε.
Τα ονόματα των Ολυμπίων θεών μπορούν να συνδέσουν τη γλώσσα μας με  ένα κόσμο ιδεών και αξιών τις οποίες εάν πράττουμε θα είμαστε σε θέση να συνδέσουμε τα όσα λέμε με όσα ανώτερα μπορούμε να πράττουμε. Η Αθηνά (Α-θεά-νόη) είναι η δύναμη του νοός μας να συνδεθούμε με την ανώτερη νόηση του όντος. Όπως και ο Ζεύς ο οποίος περιέχει μέσα  του τη Ζωή. Ο Άρης προσφέρει μέσα από το όνομά του την  Αριστεία και την ξεχωριστότητα, όπως και η Δη-μήτηρ την επιστροφή στη μητέρα Γή.Μέσα στο όνομα του θεού της φωτιάς Ηφαίστου υπάρχει το φώς για να μας θυμίζει τη δύναμη της βουλήσεώς μας (φωτιάς, πυρός). Η ¨Ηρα είναι η ρεύση της ζωής  η οποία εάν προσφέρει τη δύναμή της στους ανθρώπους, την ιερά ζήλια της, τότε θα μπορέσουν οι άνθρωποι να συνδέσουν τα όσα λένε με πράξεις.
Σε κάθε περίπτωση οι λέξεις θα πρέπει να συνδεθούν με την αρχέγονο οντολογική φιλοσοφία και να μην χαρακτηρίζονται από μία χυδαία καθημερινή χρηστικότητα. Η φιλοσοφία σημαίνει φιλοσοφία, είναι εκχυδαϊσμός να λέμε «η φιλοσοφία του τάδε επαγγελματία». Εκεί θα πούμε «η τακτική  του επαγγελματία». Στο βαθμό τον οποίο ο νούς μας θα ανοιχθεί στο  άπειρο, οι λέξεις θα μεταφέρουν δυνάμεις που δεν θα φοβόμαστε, άρα ούτε όσα μας λένε θα τρέμουμε, ούτε εμείς θα έχουμε τη γλώσσα απλό εργαλείο, αλλά μέσα από την  άπειρο σκέψη μας θα λέμε όλα όσα θέλουμε, συνδέοντάς τα κάθε φορά με την ανάλογο πράξη.

Βασίλειος Μακρυπούλιας, δρ.φιλοσοφίας.

H πρόσφατη ανάρτηση.

Η πλατωνική Θεωρία των Ιδεών

Για τον Πλάτωνα υπάρχουν τα διάφορα αντικείμενα, οι διάφορες έννοιες όπως φαίνονται σε μας μέσα από τις αισθήσεις. Αυτό που αντιλα...

Δημοφιλείς αναρτήσεις.