Η έννοια του διαβόλου.


Μέσα στο άπειρο ποτάμι της ανθρώπινης σκέψης συναντούμε την έννοια  του διαβόλου,του σατανά.Μήπως θα μπορούσαμε με τον πιο εύκολο τρόπο να την ταυτίσουμε με την έννοια του κακού;Ή πιο βαθιά ακόμη με την έννοια του μη όντος(εάν θα θέλαμε να δώσουμε μία φιλοσοφικότερη  χροιά στο όλο θέμα μας).Ο διάβολος,ο σατανάς,ο βεελζεβούλ,διατηρήθηκε στις ημέρες μας(όπως και η έννοια  του θεού)διότι εισήλθε στις ανθρώπινες γνωσιολογικές κατηγορίες(σκέψη,διάνοια,κρίση,απόφανση)αλλά και στις αντίστοιχες αισθητικές ανθρώπινες κατηγορίες,στις σχετικές ηθικές νομοτέλειες που έχουν θεσπισθεί(τι είναι καλό και ωραίο ως σκέψη και πράξη,τι είναι κακό,ποιο είναι το πρακτέον,πώς επιτυγχάνεται η ευζωΐα).Τελικά η έννοια του διαβόλου αντιδιαστελλόμενη προς την έννοια του θεού,γιγαντώθηκε εάν σκεφτούμε ότι ο θεός ταυτίστηκε με την ανθρώπινη ζωή,με το μυστήριο του θανάτου,με τα υποσυνείδητα και συνειδητά υπαρξιακά προβλήματα του ανθρώπου,αλλά κυρίως εισερχόμενη η έννοια αυτή στη σφαίρα μιάς ανοήτου ηθικής στείρας αντιπαράθεσης καλού και κακού ,ο  διάβολος θεωρήθηκε ως το αντίπαλον δέος του θεού(ο οποίος όπως ήδη σημειώσαμε τεχνηέντως και αυθαίρετα ταυτίστηκε με ό,τι το καλό,ωραίο και ηθικό.Ας σημειώσουμε σε αυτό το σημείο ότι οι έννοιες του καλού και του κακού,του ωραίου και του ασχήμου,του ωφελίμου και του βλαβερού είναι οντολογικά αλλά και διαστασιακά άπειρες,επίσης ποτέ δύο άνθρωποι,ή και ακόμη δύο πολιτισμοί δεν συμφώνησαν σε μία κοινή θεώρηση καλού και κακού.Ακόμα και το γεγονός της πολυθεΐας αλλά και της πολυγνωμίας  υπερασπίζει τη θέση μας ότι το καλό και το κακό είναι πολυπροσδιορίσιμο και πολυσημαινόμενο,η ταύτιση με συγκεκριμένο θεό του καλού και του διαβόλου με το κακό είναι αυθαίρετη.Ας θυμηθούμε το μεγάλο Λόκ ο οποίος μέσα από την  απειρία των θεωρητικών αρχών που κλείνονται αυθαίρετα στην ανθρώπινη εμπειρία διακήρυξε τη σχετικότητα όλων των εννοιών του εφαρμοσμένου -στον υφιστάμενο ανθρώπινο πολιτισμό-αξιακού κώδικα καλού και κακού.Συγκεκριμένα αναφέρει ο σπουδαίος βρεττανός διανοητής: «Οι ιδέες των πρωτευουσών ποιοτήτων των σωμάτων είναι ομοιώματα και τα πρότυπά τους ενυπάρχουν όντως στα ίδια σώματα ,αλλά οι ιδέες που παράγονται μέσα μας από τις δευτερεύουσες  ποιότητες δεν έχουν καμμία απολύτως ομοιότητα με αυτές».Εφαρμόζοντας αυτό το απόσπασμα σε όσα εδώ ισχυριζόμαστε θα μπορούσαμε να καταθέσουμε τα εξής:το σώμα υπάρχει,όπως υπάρχει και κάτι πέρα από όλους μας ως τέλειο.Το σώμα  έχει τις πρώτες καθαρά δικές του ιδιότητες(και δεν γίνεται να μην τις έχει)όπως είναι η έκταση,η θέση στο χρόνο,η σκέψη,αλλά και το πράγμα καθ εαυτό έχει τις πρώτες δικές του ιδιότητες(οι οποίες είναι πέρα από την ανθρώπινη σκέψη)όπως είναι:η οντολογική παντοδυναμία του,η ταύτιση Είναι και Πράξης και Βούλησης,η ύπαρξις πέρα από χώρο και χρόνο.Σύμφωνα με το Λόκ αυτές οι πρωτεύουσες ιδιότητες είναι αντικειμενικές-όλοι εξάλλου έχουν δεχτεί ότι όλα τα πρόσωπα και πράγματα έχουν ένα είναι και κάποιο γίγνεσθαι-και αυτό είναι το μόνο condition sine qua non.Από εκεί και πέρα επειδή όλα γύρω μας εξελίσσονται και ευρίσκονται συνεχώς σε σχέση με κάτι επιβάλλεται να αναπτύξουν και δευτερεύουσες ιδιότητες ,οι οποίες όμως είναι υποκειμενικές. «Αυτός είναι όμορφος»είναι δευτερεύουσα ιδιότητα,η οποία βέβαια στηρίζεται στην πρωτεύουσα ιδιότητα του χώρου και της έκτασης που απασχολεί το ανθρώπινο υποκείμενο όμως διατυπώθηκε με  βάση υποκειμενικά κριτήρια,όπως είναι η αίσθηση του ωραίου σε κάθε πολιτισμό ανάμεσα στους ανθρώπους.
Ο Θεός ως τέτοιος έχει την πρωτεύουσα ιδιότητα του όντως και πέρα από κάθε τι το ανθρώπινο υπάρχειν,όμως το να ονομάσουμε έναν θεό καλό(ο θεός που οι πλείστοι σήμερα λατρεύουμε)και κάποιον άλλο κακό(διάβολο)είναι κάτι καθαρά υποκειμενικό,διότι πολύ απλά ανθρώπινες φοβίες και εκτιμήσεις κυρίως ηθικής φύσεως τις αποδίδουμε σε ένα όν ανώτερο από τον άνθρωπο.Συγκεκριμένα τις δευτερεύουσες οντολογικές ιδιότητες(διότι έχουμε πρωτεύουσες και δευτερεύουσες ιδιότητες εάν τις εξετάσουμε από καθαρά ανθρώπινη πλευρά,αλλά και πρωτεύουσες και δευτερεύουσες οντολογικά ιδιότητες εάν τις εξετάσουμε από την  πλευρά του Όντως Όντος)του θανάτου και της ζωής,του ανθρωπίνου καλού και κακού,τις αποδίδουμε σε ανώτερες πνευματικές οντότητες διασπώντας με αυτόν τον τρόπο την οντολογική απειρία και συνέχεια(μέσα στην οποία οι οντότητες του θεού και του διαβόλου μπορεί να έχουν κάποια άλλη άγνωστη σε εμάς γνωσιολογική και αξιολογική σχέση)αποκόπτοντας τον κόσμο μας από την οντολογική ροή και αποθεώνοντας αξίες και έννοιες μόνο του κόσμου μας,όπως τις έννοιες του θανάτου και της ζωής,της ανθρώπινης δυνατότητας και του ανθρωπίνου εαυτού,του καλού και κακού,οι οποίες είναι οντολογικά αμελητέες,έχουν ισχύ μόνο για τον κόσμο μας.Τελικά οι έννοιες του θεού και του διαβόλου προβάλλοντας ανθρώπινες φοβίες κόβουν και ράβουν έννοιες όπως του θεού και του διαβόλου σε ανθρώπινα μέτρα και σταθμά.Eνώ η έννοια του θείου-ακόμα και Πλατωνικά εάν την ατενίσει κανείς-είναι μία έννοια άπειρος ,πέρα από τα ανθρώπινα και τον ανθρώπινο κόσμο,που αγκαλιάζει πολλές οντολογικές καταστάσεις και κόσμους,ο άνθρωπος μέσα από το αξιολογικό τρίγωνο θεός-φύση-άνθρωπος την μερικοποίησε και τη συσχέτισε με θέματα του καλού και του κακού,σωματικής ζωής και ευζωίας αλλά και δήθεν μετέπειτα πνευματικής ή μη σωτηρίας καταστρέφοντας οντολογικές αρχέγονες ισορροπίες,εγκλωβισμένος πλέον σε θεούς του καλού και του κακού(δήθεν).Τη στιγμή που ο θεός ως το πράγμα καθ εαυτό είναι Όν πέρα από κάθε τι το πρόσκαιρο και το μικροανθρώπινο.
Η θεμελιώδης παρατήρηση που θα μπορούσαμε σε αυτή μας την έρευνα να κάνουμε είναι ότι η έννοια του διαβόλου δεν προϋπήρχε αλλά τεχνηέντως δημιουργήθηκε όταν χαρακτήρισε θρησκείες και πολιτισμούς οι οποίοι πλέον υποτάχτηκαν σε άλλους.Οι Έλληνες θεοί χαρακτηρίσθηκαν ως δαίμονες και διάβολοι από τους χριστιανικούς αντιστοίχους όταν πλέον ο χριστιανικός θεός επικράτησε θεολογικά αλλά κυρίως πολιτειακά στους ανθρώπους.Ο διάβολος της παλαιάς διαθήκης ίσως είναι ένας ξεχασμένος θεός ο οποίος όμως πέρασε στον ανθρώπινο πολιτισμό(αυτόν)ως κάτι το κακό.Διότι αυτός ο ανθρώπινος πολιτισμός θέλει το σεβασμό και την  υποταγή,τη μερική γνώση και τη μερικοποίηση-εάν υπήρξαν πολιτισμοί όπου οι άνθρωποι ταύτιζαν το Είναι με τη Βούλησή τους τότε ο διάβολος ήταν κάτι το καλό,και αυτό είναι κάτι το οποίο θα πρέπει να σκεφτούμε.
Το θεμελιώδες  επίσης ερώτημα ,που άμεσα αφορά την έρευνά μας,είναι το εάν υπήρξαν πολιτισμοί που δεν ήξεραν ή δεν πίστευαν ή δεν στηρίζονταν στη διάκριση(ψεύτικη κατά την άποψή μας)του καλού και του κακού.Η απάντηση έρχεται αβίαστα ,ναι.Πόσο άραγε πίσω μπορεί να πάει  το  μυαλό μας,προκειμένου να συναντήσει τους πρώτους γήϊνους πολιτισμούς οι οποίοι προήλθαν από τους πρώτους εποίκους  της  γής,αυτοί που κινήθηκαν επάνω στην μίμηση της άπειρης οντολογικής φύσης,μονιστικά,με κριτήριο την οντολογική επιθυμία εσωτερικής πορείας προς το ήδη υπάρχον.Θα πρέπει νοερά να πορευθούμε εκεί όπου ο ιστορικός χρόνος χάνεται.Διαβάζουμε σχετικά: «Ας πάμε εκεί που ο ιστορικός χρόνος χάνεται μέσα στην  ομίχλη.Εκεί όπου το θηλυκό  φρόντιζε τα παιδιά του ,τα προστάτευε και τα αγκάλιαζε.Η Αγκαλιά εξ΄άλλου είναι γένους θηλυκού.Το θηλυκό των σπηλαίων που ήταν φύλακας της φωτιάς ,διαχειρίστρια των αποθηκευμένων αγαθών,εφευρέτρια των αγροτικών εργαλείων,μητέρα και προστάτιδα των μικρών  του.Οι πρώτες οργανωμένες κοινωνίες ,αυτές των σπηλαίων ήταν μητριαρχικές.Η γυναίκα είχε τη συνολική  ευθύνη του οικισμού και των παιδιών της.Ο άνδρας  δεν γνώριζε πώς συμμετείχε στη διαδικασία της αναπαραγωγής.Εξ΄άλλου η σχέση της μητέρας με το  παιδί είναι φυσικό περιστατικό ενώ η σχέση του πατέρα με το παιδί είναι σχέση δικαίου.Οι κοινωνίες λοιπόν στην εποχή των σπηλαίων ήταν κοινωνίες μητριαρχικές.Το θαύμα της ζωής συντελούνταν από τα θηλυκά μέλη της σπηλιάς.Η γυναίκα λοιπόν ήταν ελεύθερη να διαθέσει ερωτικά τον εαυτό της όπως νομίζει.Ο άνδρας την  επισκέπτεται στην σπηλιά της μητέρας της ,ενώνεται μαζί της και έπειτα επιστρέφει και πάλι στη δική του σπηλιά,της δικής του μητέρας».
Αυτό το οποίο εδώ μας ενδιαφέρει είναι η απόλυτος σχέση του ανθρώπου των πρώτων γηΐνων εποχών με τη φύση και τις  δυνάμεις της.Ας προσέξουμε αυτό το σημείο-είναι ίσως το σημείο που εγέννησε τη προσωκρατική φιλοσοφία,αλλά και τη θεολογία του κακού στην παλαιά διαθήκη,τη θεολογία του διαβόλου.Ο πρώτος άνθρωπος,αν επιθυμείτε οι πρώτοι άνθρωποι,όπως εισήλθαν στη γή,από άλλους πλανήτες,από τη σελήνη και αλλού,ανήκαν και ήταν και οι ίδιοι σύνολο δυνάμεων.Σε αυτή τη φάση δεν συζητάμε για γνώση ή ηθική διότι οι αγνές και απολύτως μονοδιάστατες εσωτερικές δυνάμεις,χαρακτήριζαν τον άνθρωπο.Σε αυτή τη βάση προσπαθούν οι προσωκρατικοί να ιδούν τις πρώτες  δυνάμεις της φύσεως που κινούν τον άνθρωπο.Η παλαιά διαθήκη όμως ονομάζει διάβολο,βεελζεβούλ,σατανά,τη δύναμη που προσπαθεί να κινήσει την ανθρώπινη εσωτερικότητα ως αυτόνομη,μονοδιάστατη και αυτόβουλη αυτόφωτη οντολογική δύναμη.Άρα το μετέπειτα στάδιο του διαβόλου εγκαινιάζεται από τους προσωκρατικούς.Εάν οι πρώτοι άνθρωποι ανήκαν στο γνήσιο φυσικό περιβάλλον του όντος(η φύση νοείται εκ του φύω ως το σύνολο των αποκτηθεισών εσωτερικών δυνάμεων του όντος)άρα εκινούντο από τη μητέρα φύση στη βάση της ελευθεριακής επιθυμίας,αυτό αποτελεί το πρώτο στάδιο της εμφάνισης του διαβόλου στη γή.Από τη στιγμή κατά την οποία οι προσωκρατικοί μέσα από τη φύση προσπαθούν να ανιχνεύσουν απρόσωπες και αταύτιστες οντολογικές δυνάμεις οι οποίες κινούνται πέρα από το ανθρώπινο συναίσθημα και λόγο σε ένα υπερανθρώπινο ενορατικό οντολογικό περιβάλλον ,ο Θαλής και η παρέα του εγκαινιάζουν  το επόμενο στάδιο της σατανικής διαβολής.Το ύδωρ,το άπειρον,ο αήρ,τα ριζώματα είναι η ελεύθερη οντολογική προσέγγιση του εσωτερικού οντολογικά απελευθερωμένου ανθρώπου ο οποίος ίσταται ακόμα σε σχέση όχι με το θεό των εβραίων αλλά με το καθ εαυτό υπάρχον όν.Αυτό όμως είναι η έννοια του διαβόλου,διότι καλό στην παρούσα διάσταση του Γενεσιακού θεού  είναι το εμμενές,το μερικό,το κυκλικό ανάμεσα στην ιδέα του θεού και του ανθρώπου.Ως μορφή και περιεχόμενο.Ό,τι ξεφεύγει από αυτό ,ό,τι θεάται του απείρου,,είναι το κακό και το διαβολικό.Η Παρμενίδειος ταύτισις του Είναι και του Νοείν,αλλά και η ταύτισις του Ηρακλείτου της άνω και της κάτω οδού(τουτέστιν η σκέψη και η πράξη είναι ένα εάν ξεκινούν από το Έν και καταλήγουν σε αυτό)κάλλιστα θα μπορούσαν να είναι τα λόγια που είπε ο Βεελζεβούλ στους πρωτοπλάστους.Τι είπε ο «σατανάς»,ο κακός όφις στους πρωτοπλάστους;Θα μπορούσαμε να τα διακρίνουμε σε τρείς κατηγορίες.Η πρώτη αφορά την ταύτιση του ανθρώπου με το θεό.Ακριβώς εκεί αναφέρεται η Παρμενίδειος ταύτισις του νοείν και του είναι.Η δεύτερη αφορά το φόβο του θεού μήπως οι άνθρωποι του μοιάσουν.Αυτό ακριβώς αφορά η Ηρακλείτειος ταύτισις της άνω(θεού)και της κάτω(ανθρώπινη)οδού.Η Τρίτη έχει να κάνει με τη δυνατότητα γνώσης του ανθρώπου.Μα όλη η προσωκρατική φιλοσοφία έχει ως αντικείμενο την καθαρά ορθολογική και συνδυαστικά εμπειρική οντολογική γνώση του ήδη υπάρχοντος.Δυστυχώς  η ελευθεριακή και εσωτερική σχέση του ανθρώπου με το όν σχετίστηκε με το διάβολο διότι η κλειστή διαστασιακή ανθρώπινη κατάσταση που αρχίζει από το συγκεκριμένο γενεσιακό θεό  και καταλήγει στον υποταγμένο άνθρωπο σχετίστηκε με το καλό,με το θεό που σώζει.Ο άνθρωπος όμως δυστυχώς λησμόνησε ότι μέσα στην οντολογική απειρία τίποτε δεν υπάρχει,ο θεός μετά τους ανθρώπους εξαφανίζεται.Η έννοια του διαβόλου,ως η έννοια της οντολογικής ελευθερίας κατά περίεργο τρόπο παραμένει μέσα στη διηνεκή κίνηση του όντος.Επεκράτησε λοιπόν διάβολος να είναι και να νοείται η απόλυτος σχέση του ανθρώπου των πρώτων γηΐνων εποχών με την οντολογική φύση και  τις  δυνάμεις της,στη βάση των αγνών και οντολογικών δυνάμεων του ανθρωπίνου μυαλού και των συνεπαγομένων ανθρωπίνων πράξεων.Αν δεχθούμε ότι η ανθρώπινη ιστορία δεν αρχίζει με την παλαιά διαθήκη εύκολα μπορούμε κατ΄αρχήν να οδηγηθούμε στο συμπέρασμα-όσο και αν αυτό φαίνεται απίστευτο-ότι ο διάβολος προϋπήρξε του θεού.Διότι η πρώτη επαφή του ανθρώπου με το ελευθεριακό όν υπάρχει πρίν την επαφή του ανθρώπου με το μικρόκοσμο μας ο οποίος είναι υποσύνολο του όντος.Αφ΄ής στιγμής η σχέση του ανθρώπου με το ον,ως ελεύθερη εσωτερική σχέση πέρα από έννοιες,ιδέες και δεσμεύσεις θεωρήθηκε στην παλαιά διαθήκη διαβολικό,αυτή η έννοια προϋπάρχει της εννοίας του θεού η οποία εμφανίζεται όταν εμφανίστηκε ο κόσμος μας ως υποσύνολο του όντος.
Αν λοιπόν δεχθούμε ότι πρίν το δημιουργό της παλαιάς διαθήκης υπήρχαν άλλες οντότητες διαμορφωτές του κόσμου μας συλλήβδην όλες αυτές ονομάσθηκαν από τους κυριάρχους οπαδούς του θεού  διάβολοι και σατανάδες διότι οντολογικά συνέδεσαν τον άνθρωπο με την εσωτερικότητα ως αγνή και πρώτιστη δύναμη επαφής του ανθρώπου με το ήδη υπάρχον.Πέρα από φόβους και εξαρτήσεις.Είναι φυσικό όταν ο θεός  προσπαθεί να χτίσει μία διάσταση-φυλακή ,θεωρεί ό,τι του αντιστέκεται ως διαβολικό.Όμως η επαφή του ανθρώπου με το Όν,πέρα από τους θεούς ή το θεό αυτού του κόσμου,όταν ο άνθρωπος ξαναγίνει αγνή και ανεξάρτητη οντολογική δύναμη ,θα είναι ένα γεγονός,τότε που όπως λέει ο Καζαντζάκης ο θεός και ο διάβολος,ο πεπερασμένος κόσμος και η άπειρη υπερμορφική και πέρα από κάθε περιεχόμενο οντολογική δύναμη θα γίνουν ένα.
Το κλείσιμο λοιπόν αρχών και αξιών σε οντότητες όπως ο θεός  αλλά και ο διάβολος είναι τουλάχιστον αυθαίρετη ,ενάντια στην άπειρη οντολογική συνέχεια ,ενάντια στο άπειρο οντολογικό χθές και αύριο αυτού του κόσμου.Ο οποίος βέβαια διαμορφώθηκε πολύ πρίν την παλαιά διαθήκη και  θα υπάρξει με νέα μορφή πολύ μετά από αυτή.Από τις εντολές του Σινά έως τον Πολιτικό του Πλάτωνος ο  άνθρωπος καλείται να αποκαταστήσει πάνω από όλα  την υπόθεση της  οντολογικής του συνέχειας καθαίροντας εξωραϊσμένες και επιβαλλόμενες θεότητες –όπως  αυτές του  διαβόλου  και του θεού-οι  οποίες  απλα αποτελούν εμπόδιο στην όλη οντολογική πορεία του ανθρώπου.
Ας προσέξουμε λοιπόν την έννοια του διαβόλου στην πολύ πράγματι έξυπνη διατύπωση των 10 εντολών του θεού.Αναφέρει λοιπόν η 1η εντολή: «εγώ ειμί Κύριος ο θεός σου,όστις εξήγαγον σε εξ Αιγύπτου γής,εξ οίκου δουλείας,ούκ έσονταί σοι θεοί έτεροι  πλήν εμού».Γιατί άραγε ο παντοδύναμος και οντολογικά μοναδικός θεός της παλαιάς διαθήκης νοιώθει την κατωτέρα  ανάγκη να αποσαφηνίσει ότι μόνον αυτός είναι ο υπάρχων θεός,ενώ όλοι οι άλλοι είναι ένα ανύπαρκτο τίποτε;Άρα υπήρχαν και άλλοι θεοί,υπήρχαν οντότητες οι οποίες κάλυπταν με τον τρόπο  τους το μεταφυσικό ζόφο και οίστρο του ανθρώπου.Εάν ο θεός της παλαιάς διαθήκης στοχεύει στην παραγωγή και ολοκλήρωση ενός συγκεκριμένου ανθρωπίνου υποκειμένου με ποια λογική κάθε άλλη θεότητα θεωρείται ως διάβολος και σατανάς;Άρα ο διάβολος δεν είναι κάτι το κακό αλλά μία άλλη θεότητα η οποία δημιουργεί και εξελίσσει έναν άλλο τύπο οντολογικού υποκειμένου.Συγκεκριμένα.Εάν ο θεός της παλαιάς διαθήκης επιθυμεί τον υποταγμένο άνθρωπο τον οποίο θα ελέγχει απόλυτα ως νού και πράξη δημιουργώντας τελικά τον γήϊνο εμμενή άνθρωπο ,ο διάβολος αντιπροσωπεύει εκείνες τις οντολογικές προγήϊνες θεότητες οι οποίες θέλουν τον οντολογικό άνθρωπο.Τον υπερήφανο και παντογνώστη άνθρωπο ο οποίος ευρισκόμενος μέσα στην οντολογική εσωτερικότητα κινείται σε σχέση με το ον,νοιώθοντας ανώτερος οντολογικά,ταυτίζοντας τη βούλησή του με το Είναι του,μη υποτασσόμενος σε κανένα άλλο γήϊνο η δοτό θεό.
Ενδιαφέρον επίσης παρουσιάζει και η 2η εντολή.Αναφέρει σχετικά: «ου ποιήσεις σεαυτώ είδωλον ,ουδέ παντός ομοίωμα ,όσα εν τω ουρανώ άνω και όσα εν τη γή κάτω  και όσα εν τοις ύδασι υποκάτω της γής,ου προσκυνήσεις αυτοίς,ουδέ μη λατρεύσεις αυτοις.Εγώ γάρ ειμί Κύριος ο Θεός σου,θεός ζηλωτής αποδιδούς αμαρτίας πατέρων επί τέκνα έως  τρίτης και  τέταρτης  γενεάς τοις   μισούσι με και ποιών έλεος εις  χιλιάδας τοις αγαπώσι με και τοις φυλάσσουσι τα προστάγματά  μου».Στην παραπάνω εντολή του Θεού  προς τον υποτακτικό του Μωϋσή μας κάνει εξαιρετική πράγματι εντύπωση η μη οντολογική αυτοΰπαρξη του θεού και η έξωθεν επιβολή του.Αυτό σημαίνει ότι ο θεός της παλαιάς διαθήκης δεν  αυτοϋπάρχει,διότι σε αυτή την περίπτωση δεν θα ένοιωθε την ανάγκη να πείσει  δυναμικά τον άνθρωπο να πιστεύσει σε αυτόν.Δεν είναι το  Όν  διότι ο άνθρωπος σε αυτή την περίπτωση θα τον λάτρευε όπως λατρεύει τον ήλιο ο οποίος  δεν πείθει τον άνθρωπο αλλά με το φώς του αυτοεπιβάλλεται στον άνθρωπο.Ο θεός λοιπόν της παλαιάς διαθήκης είναι κατασκεύασμα των συγχρόνων  εξουσιαστών του κόσμου μας ,οι οποίοι μέσα από τις δέκα εντολές τον επέβαλαν στους ανθρώπους.Στους ανθρώπους που λησμόνησαν τις οντολογικές τους καταβολές και υποτάχθηκαν στον κατώτερο θεό της παλαιάς  διαθήκης,ο οποίος τους προσέφερε κάτι που δεν μπορεί το   Έν.Ένα  τεράστιο εγώ και  ψευδή ικανοποίηση αυτού.Η  2η εντολή αφήνει ξεκάθαρα υπονοούμενα ότι ο άνθρωπος της εποχής του Μωϋσή είχε  γνωρίσει υποχθόνιους,υπερχθονίους και άλλους θεούς.Θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι για εμάς η λέξη θεός  δεν διαφέρει σε τίποτε από τη λέξη άνθρωπος.Ο Θεός είναι ένα σύνολο δυνάμεων όπως και ο άνθρωπος  ,απλά με άλλη οντολογική κατανομή  δυνάμεων κινείται σε άλλους χώρους και με άλλη  αίσθηση του   χρόνου προκειμένου να ικανοποιήσει μία άλλη αποστολή.Ο θεός λοιπόν μέσα στην τριπλή διάσταση του μύθου και του λόγου και του υπερανθρώπου(η τριπλή αυτή διάσταση αντιπροσωπεύει το σχέδιο του όντος  για την εξάντληση των  δυνάμεων  σε αυτές τις καταστάσεις)απλά έχει επιφορτισθεί το ρόλο της πρώτης κατανομής  ενεργειών οι οποίες τελικά ολοκληρώνονται από τους ανθρώπους.Μέχρι εκεί.Ούτως ή άλλως  όταν ο θεός τελειώσει την αποστολή του ο άνθρωπος θα ολοκληρώσει το έργο του,μέχρι τη στιγμή που οντολογικά θα ενωθούν.
Ο θεός όμως της παλαιάς διαθήκης επιφορτίσθηκε την αποστολή να σφετερισθεί τις δυνάμεις του όντος που  του δόθηκαν προκειμένου να προχωρήσει το οντολογικό  σχέδιο μπροστά.Οι  θεοί που προϋπήρχαν από άλλους πλανήτες και διαστάσεις,που είχαν συνδημιουργήσει τον κόσμο μας μέσα από προσφορά ανωτέρων δυνάμεων(η γένεση αποκρύπτει το γεγονός της συνδημιουργίας αν και ο Βασίλειος στην εξαήμερο)θεωρήθηκαν ως το απόλυτο κακό,ως διαβολικό από το ελληνικό ρήμα διαβάλλω=συκοφαντώ ,διότι θα έλεγαν στους ανθρώπους άλλα πράγματα σε σχέση με αυτά που άρχισαν να ακούνε οι άνθρωποι της εποχής της παλαιάς διαθήκης.Ως διάβολος λοιπόν θεωρήθηκε το σύνολο όλων αυτών των αποβληθέντων από τον εξουσιαστή θεό  θεών επειδή θα έλεγαν στους ανθρώπους όλα τα οντολογικά μυστικά της εσωτερικής στο άπειρο απελευθέρωσης.Ας θυμηθούμε προσεκτικά την ιστορία του όφεως(όφις θα πρέπει να θεωρηθεί το σύνολο των οντολόγων θεών οι οποίοι προσπάθησαν ακριβώς να προσδώσουν στο ανθρώπινο υποκείμενο την οντολογική εσωτερικότητα ως διηνεκή συνέχεια,ό,τι μισεί ο δημιουργός θεός ,διότι αυτό του μηδενίζει το μεγάλο όπλο της αρχής).Αναφέρει λοιπόν η Γένεση πολύ γενικά ότι ο όφις είπε στους πρωτοπλάστους ότι ο θεός δεν θέλει να φάνε από το δένδρο του καλού και του κακού διότι θα γίνουν σαν και αυτόν.Θα πρέπει βέβαια να κατανοήσουμε ότι ο άνθρωπος της παλαιάς διαθήκης,αυτός που προσφέρει η παλαιά διαθήκη είναι ο κατώτερος δυνατός άνθρωπος της διάστασής μας.Οι τέλειοι άνθρωποι-όπως ήδη είπαμε-αυτής της διάστασης και αυτού του κόσμου αφού κατένειμαν τις οντολογικές δυνάμεις έφυγαν προς την οντολογική  συνέχεια και εσωτερικότητα αφήνοντας τον θεό να ολοκληρώσει τον επίλογο του έργου τους.Ο οποίος ήταν πολύ απλός.Έπρεπε οι άνθρωποι να ασπαστούν την τελική ύλη και αυτό θα γινόταν διά της δήθεν αντιθέσεως με τον πνευματικό θεό.Ώστε μετά τον πλήρως ρομποτάνθρωπο της εποχής μας η γή εξηντλημένη να επιστρέψει στο όν.Η παλαιά  διαθήκη δεν τολμά να πεί ότι ο όφις ,οι αγνές οντολογικές δυνάμεις είπαν στους πρωτοπλάστους ότι θα πρέπει να ασπαστούν την ύλη ως την τελική θυσία-από εκεί εξάλλου προέκυψε και η έννοια της θυσίας-προκειμένου  να επιστρέψουν στο ον.Έπρεπε να φανεί ότι ο δημιουργός  ελέγχει τα πάντα και ότι  ο ασπασμός της ύλης είναι αμαρτία.Όχι  ήταν ένα καλά οργανωμένο σχέδιο στο οποίο συμμετείχε και συμμετέχει ο θεός .Διότι όλα συνυπάρχουν στο ον.Ο δημιουργός  δημιουργώντας το μύθο της πρώτης αρχής συσσώρευσε όλες εκείνες τις δυνάμεις προκειμένου να ελέγχει μυαλά και συνειδήσεις.Παρουσιάζοντας το ον και το άπειρο ως κάτι το  διαβολικό ουσιαστικά άνοιγε το  δρόμο για την επιτέλεση του δικού του σχεδίου.Φοβισμένοι οι πλείστοι  των ανθρώπων από το άπειρο θα επέλεγαν την προστασία του θεού της παλαιάς διαθήκης.Το άπειρο και διαβολικό όν φόβιζε.Σωστά ο  βιβλικός επιστήμονας C.Westermann διακρίνει τέσσαρες βασικούς τύπους δημιουργίας του κόσμου,οι οποίοι βέβαια και μαρτυρούνται μέσα στην παλαιά διαθήκη.1.Δημιουργία με χειρωνακτική εργασία του θεού,2.δημιουργία μέσω διαδοχικών γεννήσεων(θεογονία και κοσμογονία),3.δημιουργία μέσα από τον αγώνα του θεού με τις δυνάμεις του χάους,4.δημιουργία με το λόγο του θεού.
Σταδιακά η οντολογία επέφερε την γνωσιολογία και αυτή την ηθική,κλείνοντας και ολοκληρώνοντας την ανθρώπινη φυλακή.Λίγοι κατάλαβαν ότι το άπειρο όν απετέλεσε το κακό και το διαβολικό ενώ  ο μικρόκοσμός μας το   καλό.Επάνω σε αυτό το διαχωρισμό στηρίχθηκε η γνωσιολογία και η ηθική του πλανήτη μας.Η έννοια του διαβόλου έγινε η προστατευτική ασπίδα ώστε  οι  δήθεν υπηρέτες του καλού στον κόσμο μας να επιβάλουν τους νόμους τους και τις συνήθειές τους.Σταδιακά  το άπειρο όν ξεχάσθηκε ως κάτι το   διαβολικό και ο πεπερασμένος λόγος ειδικά μετά τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη κέρδιζε έδαφος.Ο Όμηρος θεωρήθηκε από τον Πλάτωνα ως κάτι το  διαβολικό διότι έβαζε τους θεούς να έχουν ανθρώπινες  σκέψεις,πράξεις,ήθη και έθιμα.Όμως ο Όμηρος έκανε πραγματικά το αυτονόητο.Στον κόσμο του μύθου-πρώτη βαθμίδα του κόσμου μας-οι Γίγαντες  και  οι Τιτάνες  αντιπροσώπευαν την άπειρη δύναμη η οποία ανεξέλεγκτα και άπειρα προχωρεί.Αυτό το ανεξέλεγκτο τίθεται σε σειρά από τους φορείς του  λόγου 12 θεούς οι  οποίοι διά του Ομήρου τίθενται σε  διαστασιακή πορεία δημιουργίας του γηΐνου πολιτισμού.Οδηγούμαστε σιγά-σιγά προς τον ανθρωποκεντρισμό.Οι άπειρες οντολογικές δυνάμεις φεύγουν από τις άπειρες οντολογικές μορφές(σατανάς-γίγαντες και τιτάνες).

Βασίλειος Μακρυπούλιας, δρ.φιλοσοφίας.

H πρόσφατη ανάρτηση.

Ποιος είναι διαχρονικά ο όφις;

Στο λεξικό ετυμολογίας   του Ευαγγέλου Μαντουλίδη ο όφις ετυμολογείται εκ του ρήματος οράω-ώ, με παλαιά ρίζα οπ ( όπωπα). Τι βλέπει ό...

Δημοφιλείς αναρτήσεις.