Περί του ανθρώπου του Όντος( η δυνατότητα της οντολογικής ελευθερίας).


Εάν ο Ξενοφάνης χαρακτήρισε το Θεό ως κάτι το ακίνητο  και  ανώλεθρο, εάν ο Αναξιμένης θεώρησε το Νού επίσης ως κάτι το ακίνητο και μη μετέχον  του κόσμου μας, δίδοντας μόνο τα σπέρματα της σοφίας του και της δημιουργικότητάς του, καταλαβαίνουμε ότι πέρα από όλα όσα έχουμε γευθεί και «γνωρίσει» μέχρι σήμερα, ίσως υπάρχουν οντότητες παντελώς άγνωστες σε εμάς διότι ποτέ δεν ανακατεύθηκαν  με τον ανθρώπινο πολιτισμό. Ίσως μέσα στην πορεία της ανθρώπινης ιστορίας υπάρχουν ή υπήρξαν άνθρωποι οι οποίοι δεν έχασαν ποτέ την επαφή τους με ένα κόσμο ο οποίος προσομοιάζει περισσότερο με αυτόν του Είναι παρά με το δικό μας. Προσομοιάζει περισσότερο με ένα κόσμο όπου η νόηση έχει την απόλυτη δύναμη και δεν είναι ξέχωρη  από την πράξη, όπου πόνος δεν υπάρχει διότι δεν υφίσταται χαρά, διότι η απουσία  του θετικού φέρει το αρνητικό,  και η παρουσία  του θετικού επιφέρει απομάκρυνση του Είναι. Δηλαδή ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι: Αυτή η κατάσταση την οποία οι άνθρωποι ορίζουν ως χαρά βοηθεί  δυστυχώς στο να λησμονηθεί η μόνη χαρά η οποία δεν είναι άλλη από την  απόλαυση του αμιγώς κόσμου του Είναι, του κόσμου του αενάου πνεύματος.Εγκαθιστώντας όμως οι άνθρωποι τη χαρά η  οποία πλέον συνδέεται με τα υλικά αγαθά δένονται μαζί της, η απουσία της προκαλεί λύπη και κανείς δεν  σκέφτεται ότι πίσω και από τη χαρά και από τη λύπη ευρίσκεται η ευτυχία του καθ εαυτού κόσμου.
Φαίνεται  ότι πλέον δεν υπάρχει φιλοσοφική παραγωγή και εξέλιξη.Η φιλοσοφία έδωσε το Νού μέσα από τους προσωκρατικούς, τον Πλάτωνα και του Αριστοτέλη. Έδωσε τον Άνθρωπο ως Γνώση και Πράξη  όπως  φαίνεται στο πρόσωπο του Σωκράτους. Επίσης η φιλοσοφία είναι αυτή η οποία ζωγράφισε τη φύση, από κοσμικές παραστάσεις έως το σύνολο των  ανθρωπίνων ιδιοτήτων. Από τον Ηράκλειτο έως το Σοφοκλή ο οποίος στην Αντιγόνη διαμορφώνει την υψιπετή και υπερήφανη ανθρώπινη φύση της Αντιγόνης. Η Αντιγόνη, η ανθρώπινη ψυχή, αποκτά ένα σύνολο θαυμαστών ανθρωπίνων ιδιοτήτων. Μόνη έναντι όλων, με αγάπη για το Όν, προτιμά να θυσιάσει αυτόν τον κόσμο αλλά θα τιμήσει τους νόμους του αιωνίου Είναι. Ο άνθρωπος σύμβολο μόλις παρήχθη από τον Ελληνικό φιλοσοφικό στοχασμό.
Έχοντας η φιλοσοφία γεμάτο το οπλοστάσιό της, έχοντας έτοιμα τα πρότυπα και τις εικόνες, του θεού και της φύσης και του ανθρώπου, των πρώτων δηλαδή υλικών του κόσμου γύρω μας, άρχισε να δομεί το σπίτι της διάστασής μας προκειμένου να εξαντλήσει κάθε συνδυασμό δυνάμεων όλων των παραπάνω αναφερθεισών μεταβλητών.Σταδιακά κάνοντας αυτό το πράγμα απομακρυνόταν από την πηγή του Είναι, από την πηγή του Όντος. Η γη ως πνεύμα απεκόπη παντελώς από την πηγή, στρέφεται γύρω από τον ήλιο αλλά δεν παίρνει τίποτε ιδεατό από αυτόν. Για αυτό εξάλλου η ζωή μας κατέστη τόσο πεζή. Για τους Έλληνες προγόνους μας ο ήλιος ήταν ζωντανός, ήταν θεός, και μάλιστα ήταν γεμάτος από μυστικά, παχύς, εάν  κρίνουμε ότι ο  Όμηρος τον παρουσιάζει να έχει πολλά μα πολλά βόδια.Ο ήλιος γύριζε γύρω από τη γή, οι Έλληνες ζούσαν νοερά δίπλα του και πλούτιζαν από τα μυστικά του. Από τον Ήλιο ο Παρμενίδης και ο Ξενοφάνης συνέλαβαν την ακινητότητα των αρχών  των. Σήμερα ο Ήλιος είναι σε απόσταση αναπνοής από τα μάτια των επιστημόνων οι οποίοι παρατηρούν με τα υπερσύγχρονα  τηλεσκόπια το σύμπαν, αλλά ο ήλιος, το σύμπαν, το σπίτι του Είναι είναι έτη φωτός μακριά από το μυαλό και την καρδιά των ανθρώπων.

Η φιλοσοφία λοιπόν εξέλιξε πολύ το θεό. Σε συνεργασία με το χριστιανισμό τον κατέστησε θεάνθρωπο και τον εγκατέστησε μέσα στο γήϊνο περιβάλλον. Φαντάζομαι ότι ο σκοπός ήταν διπλός . Αφ΄ενός ό άνθρωπος να εγκαινιάσει μία μεταφυσική  η οποία δεν θα διακατέχεται από κανένα φόβο, ο άνθρωπος ως  πρόσωπο να εξελιχθεί προς τον κόσμο του πνεύματος. Μία βέβαια απλή παρατήρηση στο σημερινό κόσμο της ύλης και του ντετερμινισμού αποδεικνύει ότι η μεταφυσική δεν φοβίζει. Αυτός ο στόχος επετεύχθη. Ο άνθρωπος όμως το  εκμεταλλεύθηκε και αντί να ανέβη ψηλά εκμεταλλεύεται τη γή εγωϊστικά γενόμενος ο ίδιος ένα στείρο και μη εξελίξιμο υλικό πράγμα το οποίο θα εξαφανισθεί στο πέρασμα του χρόνου.
Ο σημερινός μάλλον θεός είναι η ύλη σε  όλες τις εκφάνσεις της.Η ύλη ως πνεύμα όπως προβάλλει μέσα από την επιστήμη, η ύλη ως πράξη όπως προβάλλει μέσα από την τεχνολογία, η  ύλη ως κίνηση όπως έχει ηθικοποιηθεί μέσα από το χρήμα. Ας θυμηθούμε τη μετάλλαξη του θεού του ουρανού,της βίβλου,  σε θεό της ύλης επί της γής . Ο Θεός ως πνεύμα ήξερε τα πάντα (επιστήμονας) μπορούσε να κάνει τα πάντα( κάτοχος της τέχνης του πράττειν) και κυκλοφορούσε τις ιδέες ( κάτοχος του χρηστικού μέσου των ιδεών).Οι άγγελοι του θεού είναι σήμερα οι επιστήμονες. Αυτοί καθορίζουν τα πάντα. Έχουν ήδη ετοιμάσει τον τρόπο ηλεκτρονικού και πυρηνικού ελέγχου αλλά και εξόντωσης του πλανήτου.
Μέχρι εδώ βέβαια δεν φθάσαμε τυχαίως.Τα διάφορα θρησκευτικοπολιτικά συστήματα προετοίμασαν αυτόν τον τύπο ανθρώπου ο οποίος πλέον είναι πλήρως επεξεργάσιμος από τους επιστήμονες. Σαφέστατα θα πρέπει να σταθούμε στο ταξείδι του χριστιανισμού στη δύση. Ο χριστιανισμός στη δύση ταξίδευσε με την ετικέτα του Αρειανισμού, σύμφωνα με την αίρεση του Αρείου. Ο οποίος έλεγε ότι ο Υιός είναι κτίσμα του Πατρός.Αυτό είχε σαν συνέπεια να διώξει το θεό στο αχανές σύμπαν και να κρατήσει στη γή ως φίλο και θεό άνθρωπο τον Ιησού. Οι συνέπειες άρχισαν  να γίνονται σημαντικές. Οι Ορθόδοξοι ένοιωθαν μέσα από την αρμονική δογματική τους και τον Πατέρα και τον Υιό και προσπαθούσαν να αναπτύξουν και το ουράνιο και το γήϊνο μέρος της ζωής τους.Οι θεωρητικές επιστήμες στο Βυζάντιο αναπτύχθηκαν ομού με τις πρακτικές. Ο Βασιλεύς ήταν πάντα εικόνα του θεού εις την γή. Η Δύση άρχισε να βαδίζει σε άλλες ατραπούς.Ο Θεός απομακρύνθηκε και ο φίλος Υιός είναι κοντά μας, είναι κτίσμα άρα είναι Εμείς, είναι ένα κτίσμα όπως όλοι μας. Το αξιακό βήμα είναι τεράστιο. Ο άνθρωπος της Δϋσης( ο οποίος είναι ένα νέο ιστορικό μέγεθος βγαλμένο μέσα από τα σπλάχνα του Βυζαντίου) νοιώθοντας  ισάξιος με τον Υιό του Θεού θέλει να οργανώσει τη γήϊνη ζωή του.Για πρώτη φορά συμφιλιωμένος με το άπειρο ζητεί τη βοήθεια των Ελλήνων και την  λαμβάνει μέσα από την Αναγέννηση. Προχωρεί όμως παραπέρα. Πρίν να κυριαρχήσει με κάθε μέσο  και θυσία επί της γής πρέπει να κάνει την τελική κίνηση φιλίας προς τον Πατέρα Θεό  τον οποίο έδιωξε στο σύμπαν και φοβείται την οργή του. Ο παπισμός εκμεταλλευόταν αυτή την οργή, την δήθεν οργή του θεού, ο Λούθηρος την σταμάτησε.O άνθρωπος δήλωσε διά του Λουθήρου ότι πάντα πιστεύει στο θεό και αυτό φθάνει.Ο Θεός ευχαριστημένος με το φόρο αφοσίωσης άφησε τον άνθρωπο της Δύσης ελεύθερο στο ξέφρενο παιχνίδι εξουσίας του επί της γής και επί αυτού του κόσμου. Πράγματι απελευθερωμένος ο  άνθρωπος της δύσης στηρίχθηκε σε τρείς άξονες.
1.Απομακρύνθηκε από το θεό( ο κόσμος του θεού θα έπρεπε να μεταφερθεί στη γή, όπως ο θεός κυριαρχεί στους ουρανούς παρόμοια  και ο άνθρωπος θα πρέπει να κυριαρχήσει επί της  γής. Αυτή η πολιτειολογία εγκατέστησε την ανθρώπινη δυνατότητα ο άνθρωπος να ιδρύσει το σύγχρονο κράτος. Σιγά αλλά σταθερά ο άνθρωπος ηγεμόνας παρήγαγε τους νόμους, την τιμωρία και την ανταμοιβή και μέσα από όλους τους τρόπους έμαθε να αντικρύζει τη γή ως ένα απέραντο κράτος το οποίο βρήκε τρόπους να το κυβερνά(όπως ο Θεός κυβερνά τον απέραντο ουρανό, εξάλλου αυτόν τον θεό τον λατρεύει).Ο Χόμπς μέσα από το Λεβιάθαν και ο Μακιαβέλι μέσα από τον  Ηγεμόνα του δεν έκαναν τίποτε άλλο από το να υπενθυμίσουν στους δυνάμεις εξουσιαστές ότι ο άνθρωπος θα πρέπει να νοιώθει και να μιμείται το θεό και σε ένα τελευταίο πράγμα. Πρέπει με κάθε μέσο και ως παντοδύναμος να ελέγχουν  τους ανθρώπους.Ο Θεός (κάποιος είπε ότι υπάρχουν και άλλοι θεοί, οι εντολές λένε κάποιοι να ξεχάσουν τους άλλους θεούς ) επέβαλε την κυριαρχία του μέσα από κάθε τρόπο εξουσίας, νοητικής ή συναισθηματικής ή ηθικής. Οι εξουσιαστές έφτιαξαν σταδιακά ένα κράτος όπου οι άνθρωποι εγκλωβισμένοι υπακούουν διότι χωρίς αυτό δεν υπάρχει ζωή, και είναι δύσκολοι καιροί για εξορίες από τους γήϊνους παραδείσους τους οποίους άλλοι έφτιαξαν για εμάς.
2. Απομάκρυνση από τη φύση. Οι προσωκρατικοί αλλά και οι Πλατωνικοί και Αριστοτελικοί μέσα από την Αναγέννηση συζητούσαν για μία ζωντανή, απροσδιόριστη και αρχέγονο φύση η οποία επικοινωνούσε με τον άνθρωπο και τον καθιστούσε ελεύθερο, άπειρο και απροσδιόριστο, άφοβο, σε συνεχή επαφή  με το Είναι. Αυτό ήταν μεγάλο πρόβλημα για τους πολιτειακούς εξουσιαστές του νέου ευρωπαϊκού δυτικού κόσμου. Αφ΄ής στιγμής ελέγχθηκε ο νούς μέσα από τα παραπάνω κολπάκια με το  θεό , τώρα θα έπρεπε οπωσδήποτε να ελεγχθεί και η καρδιά. Διότι είναι τραγικό λάθος να πιστεύει κανείς ότι μόνο ο νούς γεννά ιδέες. Ο άνθρωπος έχει διπλή πηγή ιδεών( όσο και αν προσπάθησε ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης να το κρύψουν δεν το κατάφερσαν): και από το νού(τον μεγάλο μεσάζοντα) αλλά και από την αιωνία φύση του Είναι η οποία  συνεχώς μεταφέρει μηνύματα στον ανθρώπινο νού. Η απροσδιόριστη φύση έγινε διά των θρησκειών τεράστια προσπάθεια να ελεγχθεί. Ήδη γνωρίζουμε ότι ο Απόστολος Παύλος διαμόρφωσε την καινή ανθρώπινη φύση τον άνθρωπο ως πρόσωπο, παθόντα και αναστάντα έναντι του Ιησού. Η αχανής φύση κάπως μαζεύθηκε. Όμως δεν φθάνει. Η αρχέγονος φύσις συνεχώς ενοχλεί  τους ανθρώπους, τους ομιλεί για έναν ανώτερο κόσμο, για την απροσδιόριστη δύναμη του πνεύματος και της βούλησης. Ο άνθρωπος έπρεπε  για να ελεγχθεί να κλεισθεί σε συγκεκριμένα πλαίσια δράσης. Αυτό το έργο το ανέλαβε ο διαφωτισμός, ο αποκαλούμενος (!) αιώνας των φώτων. Το απροσδιόριστο κομμάτι του ανθρώπου , η βαθεία λογική, αυτή η οποία ενώνει τον άνθρωπο με την ευρυτέρα φύση είναι η αμαρτία του συγχρόνου ευρωπαϊκού δυτικού πολιτισμού. Ο άνθρωπος ως άλλος Αδάμ και Εύα σε σχέση με το δένδρο του καλού και του κακο δεν θα πρέπει ούτε φύλλο να αγγίξει από το δένδρο της βαθείας λογικής που όλοι καρποφόρο έχουμε μέσα μας.Μόνον η εμπειρία είναι ασφαλής οδηγός. Ο άνθρωπος περιορίσθηκε διότι το δέλεαρ ήταν χρυσός. Ποιο ήταν το δέλεαρ. Η βιομηχανική εποχή, η οποία διά της επιστήμης και της τεχνολογίας απογειώθηκε επεφύλαξε στον άνθρωπο της εμπειρίας πολλές και «ευχάριστες» εκπλήξεις. Πληθώρα προϊόντων, πληθώρα ανέσεων, μέσα ελέγχου μιάς υλικά ευδαίμονος ζωής, μέσα συγκοινωνίας, υλικό επίπεδο ζωής σύγχρονο και άνετο το γνωστό life style.Η σύγχρονος εξουσία βρήκε το χρήμα που ήθελε για να εκτοπίσει τους φορείς της παλαιάς βασιλικής εξουσίας η οποία εκφραζόταν ως φεουδαρχία. Οι ανακαλύψεις έφεραν μπόλικο χρυσό και ασήμι, τόσο ώστε να αναδυθεί μία νέα τάξη η οποία εξαφάνισε τη βασιλική σχετικά γρήγορα, η αστική τάξη. Η απομάκρυνση του ανθρώπου από τη φύση τώρα δεν ήταν δύσκολη (σχετικά).Όλοι πείσθηκαν ότι θα πρέπει να μεταφερθούν στις πόλεις, δίπλα στα ποτάμια ώστε και όλοι μαζί να απολαμβάνουν τα υλικά αγαθά αλλά και να προλαβαίνουν να πηγαίνουν στα εργοστάσια.Οι πρώτες ύλες μέσα από τα ποτάμια ταξίδευαν γρήγορα, όλες οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες είναι χτισμένες επάνω σε ποταμούς. Η αξιακή αλλαγή που συνετελέσθη όμως είναι καταιγιστική. Η αστική φύση συνδυασμένη  με τον αστικό θεό (τον κρατικό κυβερνήτη) παρήγαγαν μια νέα ανθρώπινη  φύση.Ο άνθρωπος πλέον θέλει ύλη για να κινηθεί, η σκέψη του αρχίζει και τελειώνει στο συγκεκριμένο γύρω του, σε σχέση με το κράτος δομεί όλη του τη ζωή, η φύση της πόλεως του παράσχει όσα θέλει. Δεν  υπάρχει σε άμεση σχέση με τη φύση , δεν υπάρχει πλέον ως αγνή δύναμη, αλλά ζεί στη φύση της πόλεως η οποία διαφέρει σε κάτι σημαντικό από την αρχέγονο φύση. Η αρχέγονος φύσις είναι αυτοκινουμένη, παρέχει στον άνθρωπο τα πάντα(  για αιώνες οι άνθρωποι καλλιεργούσαν και άμεσα ζούσαν σε σχέση με τη φύση ως ευρύτερο μέγεθος).Η φύσις της πόλεως είναι ετεροκινουμένη από τους εξουσιαστές της ζωής του ανθρώπου, δίδει τόσα ώστε να ελέγχεται η ζωή των ανθρώπων. Πλέον ο άνθρωπος μετατράπηκε σε μηχανή. Ζώντας  έμμεσα, εάν δεν έχει χρήμα είναι ένα τίποτε,υποτάχθηκε στην οντολογία της παρούσης διάστασης. Η εξουσία, οι νόμοι, η πόλη, το life style,  η ύλη( ο μεγάλος αντικαταστάτης των ιδεών, σήμερα πλέον δεν μετρά να έχει κανεις ιδέες, χρήμα επιβάλλεται να  έχει) η αμοιβή  του καλού, η καταδίκη του κακού, η  πνευματική περιοριστικότητα της ανθρώπινης  φύσης, η υποταγή στην επιστήμη και στην τεχνολογία, είναι οι οντολογικές δυνάμεις οι οποίες θα  μπορούσαμε να ισχυρισθούμε ότι κυριαρχούν στην εποχή μας. Επειδή το Είναι μάλιστα μεγαλώνει και ωριμάζει σε κόσμο πνεύματος, στο σύγχρονο κόσμο της Ύλης μετατράπηκε σε Έχειν. Ο άνθρωπος πλέον δεν απαρτίζει κάποιο Είναι, έχει αξία αν διαθέτει το Έχειν.Μαζί όμως με αυτή την καθαρά οντολογική μεταβολή συνέβη και μία άλλη βαθύτατα υπαρξιακή. Ο νούς πλέον ζεί σε σχέση με την ύλη και την απόκτηση αυτής. Ο ευρύτερος πνευματικός ορίζοντας χάθηκε, οι άνθρωποι κλεισμένοι στισι πόλεις παλεύουν για τα  υλικά αγαθά.Η έννοια του χώρου είναι η πόλη, ο χρόνος δεν έχει χθές και σήμερα και αύριο. Χθές και σήμερα και αύριο διαθέτει το Είναι, ως πνευματική οντότητα. Τώρα το Έχειν μετέτρεψε τα πάντα σε διαρκές παρόν. Η εξέλιξη η προσωπική που φέρει στον άνθρωπο το Είναι αντικαταστάθηκε από την υλική σταθερότητα του σήμερα που φέρει το Έχειν. Απαραίτητη προϋπόθεση για αυτό το παρόν είναι βέβαια η καλλιέργεια της βραχείας μνήμης, οι άνθρωποι θα πρέπει να λησμονήσουν κάθε άλλο βαθύτερο συλλογικό ή προσωπικό προσδιορισμό (έθνος, φυλή, θρησκεία κ.λ.π).Το μόνο πλέον που ενώνει τους ανθρώπους είναι η επιστημονικά και τεχνολογικά ελεγχομένη και κατά αυτόν τον τρόπο υπάρχουσα γή.
Ειδικά στο πεδίο του Έχειν το εξουσιαστικό παιχνίδι ήταν καταλυτικό όσο και έξυπνο. Ήταν η τελική μεταφορά των θρησκειακών εσχατολογιών επί της γής διά των πολιτικών συστημάτων. Αν προσέξουμε τις θρησκευτικές εσχατολογίες θα προσέξουμε ότι αφαιρετικά ανιχνεύονται δύο δυνάμεις.Ο Θεός έχει τις χάρες και τα καλά εκείνα τα οποία οι άνθρωποι παρακαλούν να τους δώσει.Στον κόσμο που ζούμε επελέχθησαν αυτά τα δύο σχετικα΄πολιτικά συστήματα . Το ένα κρατούσε στα χέρια του τα καλά  και τα συμφέροντα της βιομηχανικής εποχής. Όλα αυτά που οι άνθρωποι ζήλευαν και θα ζηλεύουν στην  υλική εποχή μας. Το άλλο ρυθμίσθηκε κατά τέτοιον τρόπο ώστε να προσπαθεί να αποσπάσει επαναστατικά από το έτερον σύστημα τα καλά και τα ωραία που κατείχε. Ο υλικός κύκλος απορρόφησε το σύνολο των ανθρώπων, και μάλλον σήμερα κανείς δεν μπορεί να ζήσει έξω από αυτόν. Όλοι θα πρέπει να επιλέγουν στρατόπεδα πλέον, στρατόπεδα επιβίωσης. Ποτέ στην ανθρώπινη εποχή η πολιτική δεν ήταν τόσο άμεσα συνυφασμένη με την ανθρώπινη επιβίωση. Σε αυτό το κομμάτι θα πρέπει να μείνουμε. Ο απόλυτος υλισμός της εποχής μας έχει ταυτίσει την πολιτική με τις υλικές αποφάσεις( για μισθούς, για θέματα εργασίας κ.λ.π.).Όμως όταν ο Αριστοτέλης ωμίλησε για πόλη και πολιτική, για πολιτική τέχνη, δεν εννοούσε καθόλου μόνον αυτά. Η πολιτική είναι η φαντασία ενός καλλιτέρου κόσμου ο οποίος προσομοιάζει στο αγαθό. Ο πολιτικός είναι αυτός ο οποίος οραματίζεται ένα καλλίτερο κόσμο, σκέφτεται πώς θα μεταλλάξει τις ιδέες και τις αξίες σε ένα καλλίτερο αύριο για τον άνθρωπο και την κοινωνία,καθοδηγεί τους ανθρώπους προς μία κατάσταση ευδαιμονίας πνευματικής και υλικής.Φαίνεται ότι ο κόσμος αυτός πνέει τα λοίσθια και εξ΄αιτίας του γεγονότος ότι η πολιτική είναι η πλέον η τέχνη της υλικής καλυτέρευσης και τίποτε άλλο. Από τη στιγμή κατά την οποία δεν πρόκειται να δοθεί στους πολίτες το όνειρο ενός άλλου κόσμου μοιραία αυτός ο κόσμος οδηγείται στο  τέλος του.Ας σκεφθούμε και μόνο το γεγονός ότι ο Αρχαίος Ελληνικός κόσμος εξελίχθηκε μέσα από την έλλογη ανάπτυξη της πολιτικής επιστήμης, την οποία καθιέρωσε ως κτήμα ες αεί ο  Θουκυδίδης μέσα από  το μνημείο πολιτικής επιστήμης τον Επιτάφιο.
Οι Στωϊκοί ισχυρίσθηκαν ότι ο κόσμος θα μεταβεί σε μία άλλη  κατάσταση μέσα από τη διαδικασία της εκπύρωσης.Ποιά φαίνεται να είναι  η εκπύρωση αυτού του κόσμου;Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι εξαντλούνται οι δυνάμεις και οι παράμετροι αυτού του κόσμου ώστε να αλλάξουν μορφή αυτά που τώρα μας περιβάλλουν και να υπάρξουν διαφορετικά; Συζητούμε για τον κόσμο και τις παραμέτρους του όπως παραπάνω τις σημειώσαμε. Παρατηρούμε ότι οι ηγεμόνες αυτού του κόσμου είναι όσοι κατέχουν όχι μόνο τα υλικά αγαθά αλλά και τα τεχνολογικά αντίστοιχα ώστε πραγματικά να ελέγχουν το νέο τρόπο εξουσίας που είναι ο ηλεκτρονικός. Άρα η παραδοσιακή εξουσία όπως τη γνωρίζουμε εξαντλείται και αλλάζει, πρόσωπα και τρόπο. Όσοι σήμερα ελέγχουν  ηλεκτρονικά την κίνηση του χρήματος της επιστήμης και της τεχνολογίας είναι η πραγματική εξουσία  του  κόσμου. Η πολιτική εξουσία θεωρώ ότι έχει κάνει τον κύκλο της και σιγά-σιγά απομακρύνεται από το ιστορικό προσκήνιο. Ίσως μπορούμε περαιτέρω να το εξηγήσουμε αυτό. Οι άνθρωποι  συγκρότησαν την πόλη(η οποία σύμφωνα με τον Αριστοτέλη είναι το υπέρτατο αγαθό) προκειμένου όλοι μαζί να ενώσουν τις δυνάμεις τους για την εξέλιξη του κόσμου αυτού. Διαβάζοντας τον Αριστοτέλη παρατηρούμε ότι τα χαρακτηριστικά της πόλης είναι η ευδαιμονία και η ενδελέχεια. Σήμερα αφ΄ής στιγμής όσοι κατέχουν τα ηνία αυτού του κόσμου μπορούν με βάση τα σημερινά μέσα να ελέγξουν πλήρως τους ανθρώπους δεν χρειάζεται η θέσπιση πόλης. Οι εξουσιαστές κάνουν ό,τι κάνουν αφ΄εαυτού των έχοντας πλήρη έλεγχο των πραγμάτων.Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι η α-πολιτικοποίηση του κόσμου οδηγεί τον άνθρωπο σε μία ιδιότυπη  μοναξιά(σκλαβιά)έρμαιο στις διαθέσεις των ισχυρών ,  και μόνο ένα οντολογικό άνοιγμα του νοός του θα μπορούσε να του ανοίξει νέες οδούς.
Η φύση αυτού του κόσμου, τέλος πάντων το εμπειρικό άθροισμα των παραστάσεων  το οποίο και ονομάσαμε φύση, το οποίο γίνεται επιστήμη στο μυαλό μας, φαίνεται ότι τροποποιείται και μάλλον εξαφανίζεται ή τουλάχιστον αλλάζει και χάνεται παντελώς από τη ζωή των ανθρώπων.Θα πρέπει να σταθμίσουμε σωστά την επιβολή και την εξουσία της εικόνας. Πλέον σε λίγα χρόνια υπάρχει περίπτωση κάποιοι άνθρωποι των  μεγαλουπόλεων να μην εξέλθουν καθόλου από τα σπίτια τους μένοντας μία ζωή μπροστά στον υπολογιστή τους. Ίσως κατασκευασθούν ανάλογα ηλεκτρονικά εργοστάσια και χώροι δουλειάς ώστε οι άνθρωποι να κάνουν τα πάντα στη ζωή τους ηλεκτρονικά. Θεωρώ  ότι η απόκτηση της ηλεκτρονικής φύσης από τον άνθρωπο σηματοδοτεί είτε το τέλος  είτε την αρχή ενός νέου κόσμου. Οι άνθρωποι πλέον αποκτούν την τελευταία φύση επί της γής, την ηλεκτρονική. Ελέγχονται, κατευθύνονται, απομονωμένοι ανοίγονται σε ένα νέο σύμπαν : την εικόνα του υπολογιστή. Σιγά αλλά σταθερά οι κυρίαρχοι θα φτιάξουν όλα όσα ο θεός έφτιαξε στους πρωτοπλάστους. Σπίτια ειδικά ηλεκτρονικά ενεργά, χώρους δουλειάς μέσα στο σπίτι ηλεκτρονικά ώστε να μη βγαίνουν έξω από αυτό, ηλεκτρονικά θα προμηθεύονται χρήματα και τα απαραίτητα.
Εντύπωση μας προκαλεί ο κατά τη γνώμη μας θάνατος των κυριάρχων οικονομικών  συστημάτων. Αφ΄ής στιγμής όλοι οι άνθρωποι θα ελέγχονται ηλεκτρονικά , θα εξισωθούν απέναντι στο μόνο απαραίτητο χρήμα(χρήσιμο πράγμα,χρησιμοποιούμε ετυμολογικά τη λέξη)τον υπολογιστή, θα έχουν τα ίδια  δικαιώματα και υποχρεώσεις. Άρα δεν θα υπάρχει ανάγκη σοσιαλισμού, θα είναι αυτός ο πιο ιδιότυπος σοσιαλισμός. Ο καπιταλισμός πνέει και αυτός τα λοίσθια. Η ηλεκτρονική εποχή δεν  έχει ανάγκη την παραγωγή. Η ηλεκτρονική εποχή είναι η απόλαυση της στιγμής, ίσως είναι εκείνο το τελικό στάδιο επιφανειακής και ψεύτικης ευτυχίας του Κόμτ. Όσοι ελέγχουν ηλεκτρονικά τον κόσμο μέσα από την εικόνα και την πληροφορία θα ελέγχουν και θα απολαμβάνουν τα  πάντα. Το εργοστάσιο αντικαθίσταται  από τον υπολογιστή, ο καπιταλιστής είναι αυτός που κατέχει τις πληροφορίες που θα προσφέρει στα απελπισμένα προς πληροφορία πλήθη. Μέσα από την ανακύκλωση πλέον ο πλανήτης έχει τα πάντα, οι άνθρωποι είναι ακινητοποιημένοι στα μέρη τους, ούτε αυτοκίνητα δεν θα χρειάζονται σε λίγο, με τον υπολογιστή θα πηγαίνουν παντού. Ο άνθρωπος θα αντικατασταθεί τόσο από μηχανή όσο και ο ίδιος  θα γίνει μηχανή.Πλούτος δεν  χρειάζεται διότι πλέον η ηλεκτρονική  εποχή  ελέγχει τα πάντα τεχνολογικά( το ψεύτικο χρήμα του υπολογιστή βασιλεύει παντού).Μάλλον συζητούμε για τον επίγειο ηλεκτρονικό παράδεισο των λίγων ηλεκτρονικών θεών. Φαίνεται λοιπόν ότι οδεύουμε προς το τελικό γήϊνο σχήμα,οι λίγοι και οι πολλοί μέσα από την ακινησία της ηλεκτρονικής εποχής. Χωρίς εξέλιξη περαιτέρω.
Σε αυτή τη στιγμή διαβάζοντας τους προσωκρατικούς ανακαλύπτουμε ή καλύτερα θυμόμαστε τη χαμένη σειρά αυτού του κόσμου, την οποία καλούμαστε διά του κόσμου μας να ακολουθήσουμε θέτοντας μία άλλη σειρά στα πράγματα. Αν από το Χάος του Ησιόδου εξήλθαν ο Ουρανός και η Γή και όλες οι δυνάμεις και ενέργειες που κυριαρχούν στον πλανήτη και στη ζωή μας,θα πρέπει και εμείς με τη σειρά μας να νοιώσουμε αυτό το απροσδιόριστο που ευαγγελίζεται η οντότητα αυτή του Ησιόδου. Ο άνθρωπος θα πρέπει να ξαναανοίξει τις κλειστές ατραπούς με το Όν, είναι μέρος του Όντος, και σε κάθε περίπτωση εσωτερικά(πέρα από θεωρία και πράξη) θα πρέπει να το πράξει ενορατικά νοιώθοντάς το. Ο Ηράκλειτος συζήτησε για τον κοινό λόγο, οντότητα η οποία είναι η πλέον αφαιρετικά έλλογη δύναμη αυτού του κόσμου, όλα αν  χαθούν θα μείνει ο κεντρικός νούς αυτής της διάστασης ο οποίος είναι ο κοινός λόγος του Ηρακλείτου. Ο άνθρωπος επιβάλλεται να νοιώσει ότι έρχονται στο μυαλό του οι ίδιες δυνάμεις  οι οποίες έρχονται σε όλους τους ανθρώπους θα πρέπει όμως να τις αποκωδικοποιήσει και να τις μετατρέψει στις πρέπουσες οντολογικά βιωματικές κινήσεις. Νοιώθοντας ο άνθρωπος τον κοινό λόγο ενώνεται και πάλι με ένα κόσμο ευρύτερο από αυτόν που τον έμαθαν ότι ζεί. Νοιώθει κοινές γνώσεις και κοινές εσωτερικές κατακτήσεις με όλα τα έλλογα όντα και αυτό του δίδει μία δυναμική η οποία σιγά-σιγά σε έναν υλικό κόσμο χάνεται.
Ο Παρμενίδης ταύτισε το Όν με το Όλον, το Όν  Είναι και είναι ανώλεθρον, ακίνητο και ατρεπές.Προσπάθησε να πεί τη μεγίστη  των αληθειών. Ότι όλα γύρω μας είναι. Είναι. Εν στιγμή. Ο άνθρωπος μέσα σε μία στιγμή είναι όλα όσα θα γίνει διότι ήδη τα περιέχει. Εδώ εισχωρεί η πίστη. Η πειθώ στον εαυτό μας, να πιστέψουμε ότι όλα είναι και είναι όλα εν στιγμή απλά περιμένουν  την πραγμάτωσή τους.Η οντολογικοποίηση αυτή της ανθρώπινης  φύσης βοηθεί τον άνθρωπο να νοιώσει και πάλι πολίτης ενός ευρυτέρου κόσμου ο οποίος οντολογικά Είναι αχώριστος με τις δυνάμεις του χωρίς να χρειάζεται μερισμούς και αποκρύψεις. Ορθά ο Ξενοφάνης και ο Αναξαγόρας συζήτησαν για  ένα κεντρικό Νού ο οποίος αρχιτεκτονεί. Ο άνθρωπος διά αυτού του Νοός  θα πρέπει  να  ξαναανακαλύψει την απορρέουσα δύναμη του δικού του νοός. Ο νούς, ο ανθρώπινος νούς, δεν είναι μόνο να ταξιθετεί τα γήϊνα δεδομένα. Ίσως αυτή η εργασία είναι και η πλέον απλή. Ο άνθρωπος πρέπει και πάλι να νοιώσει ότι διά  του νοός του και σε βάση δυνάμεων και ενεργειών θα λάβει και πάλι την απολεσθείσα του θέση μέσα στο Όν, στο Όλον, σε αυτό που συνωνύμως ονόμασαν Σύμπαν. Συζητούμε ότι ήλθε η εποχή  ο άνθρωπος ως τέτοιος να χρησιμοποιήσει το ολοκληρωτικό Νού του, μέσα από τον ελεύθερο οντολογικό του προσδιορισμό, νοιώθοντας πολίτης του Είναι και όχι ένα αδύναμο πλάσμα ηλεκτρονικά ελεγχόμενο. Η οντολογική επανατοποθέτηση του ανθρώπου ίσως θα εξέλισσε και αυτή τη φιλοσοφία , τη φιλοσοφία που θα ασχοληθεί με πίστη με τον άνθρωπο του ευρυτέρου Όντος.

Βασίλειος Μακρυπούλιας, δρ.φιλοσοφίας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

H πρόσφατη ανάρτηση.

Eξαιρετική προσέγγιση.

Διαχρονικός λόγος.  Πατήσθε επάνω στον τίτλο.

Δημοφιλείς αναρτήσεις.