Ο μεταμοντερνισμός ως η πύλη που οδηγεί στο ον.



Ο μεγάλος αντίπαλος της παρούσης διάστασης που αποτελείται από τις παραμέτρους της Ιδέας,της Φύσης και του ανθρώπου είναι το κυκλικό σχήμα μέσα στο οποίο έχει κλείσει τον εαυτό της.Ως εαυτό βέβαια εννοούμε το σύνολο της πεπερασμένης κουλτούρας με την οποία έχει αυτοασφαλιστεί η παρούσα διάσταση,προσπαθώντας να αποφύγει την οντική –μοιραία-θα λέγαμε αυτοαναίρεσή της.
Μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές μόνον το φρέσκο κίνημα του μεταμοντερνισμού ως ταχυδρόμος προαναγγέλλει την ώρα της οντικής υπέρβασης της παρούσης διάστασης από την αμέσως ανώτερη οντική διάσταση που έχει σειρά οντικής εφαρμογής.Αναφέρεται ρητά λοιπόν για το κίνημα του μεταμοντερνσιμού: «Οι νέες εξελίξεις λοιπόν στις θετικές επιστήμες,οι υπαρξιστικές ιδέες καθώς και οι μεγάλες αναταράξεις και απογοητεύσεις που προέκυψαν από τους απανωτούς παγκοσμίους πολέμους,κλόνισαν τη μέχρι τούδε απεριόριστη εμπιστοσύνη στη λογική ικανότητα του ανθρώπου.Τώρα σηματοδοτείται ο μεταμοντερνισμός ο οποίος εισάγει το λόγο και τη λογική σε πιο χαλαρά πλαίσια εξαρτώντας τα από ποικίλους παράγοντες που τα διαμορφώνουν.Τέτοια είναι ο τόπος και ο χρόνος και οι εκάστοτε κοινωνικές αλλαγές».
Πριν προχωρήσουμε παραπέρα ας απομονώσουμε κάποια σημαντικά στοιχεία του παραπάνω αποσπάσματος τα οποία ας τα αντιμετωπίσουμε κριτικά και συνδυαστικά με όσα εμείς πιστεύουμε.για τις σχέσεις αυτής της διάστασης και του όντος.Τι σημαίνουν οι φράσεις του αποσπάσματος «νέες εξελίξεις στις θετικές επιστήμες;».Αν παρατηρήσουμε την παρούσα διάσταση θα διαπιστώσουμε ότι στηρίχθηκε σε μία μονοδιάστατη-από κάποιους –θέσπιση και ανάπτυξη κάποιων πολύ συγκεκριμένων ιδεών-όπως του θεού και των χαρακτηριστικών του και των τρόπων του όπως της δημιουργίας του κόσμου-οι οποίες αυτές ιδέες γρήγορα παγιώθηκαν και απετέλεσαν τη φύση του παρόντος κόσμου.Πολύ γρήγορα οι πολιτισμένοι άνθρωποι προσαρμόσθηκαν και αναπτύχθηκαν με βάση αυτή τη φύση του παρόντος κόσμου.Οι επιστήμες και οι τέχνες αλλά και η ηθική καθιέρωσαν και επέβαλαν αυτή τη φύση.Όλα αυτά βέβαια εξελίχθηκαν ενάντια στην οντική απειρία και απροσδιοριστία του επομένου.
Οι θετικές επιστήμες λοιπόν-οι οποίες δεν είναι τίποτε άλλο παρά παιδί από τα σπλάχνα της παρούσης διάστασης –καταλαβαίνουν ότι δεν μπορεί οι οντικές ιδέες από τις οποίες προέρχεται ο παρών κόσμος ,αλλά και ο κόσμος ο οποίος ως τέκνο του απείρου όντος είναι απροσδιόριστος ,να είναι ένα κλειστό σύστημα,τόσο κλειστό όπως καταφαίνεται στα καταχωνιασμένα βιβλία σε παλαιές βιβλιοθήκες.Σπάζουν λοιπόν τους καθεστηκότες νόμους και εμβαθύνοντας μέσα στα φαινόμενα ανακαλύπτοντας κρυμμένες ιδιότητες και δυνατότητες λησμονημένες από καιρό-καλύτερα από τον καιρό που οι θρησκείες και τα πολιτεύματα βύθισαν τον άνθρωπο στην αφέλεια και στην ευήθεια.
Ο τελευταίος κρίκος της παρούσης διάστασης ο άνθρωπος έγινε το μεγαλύτερο θύμα των επιτηδείων.Θεωρήθηκε  ότι με βάση συγκεκριμένες θρησκείες και πολιτικά συστήματα και θεωρίες υπάρχει μία πολύ συγκεκριμένη ανθρώπινη φύση την οποία όλοι θα πρέπει να ακολουθήσουν.Αυτή η αποθέωση του ανθρώπου είναι το μεγαλύτερο διαστασιακό έγκλημα διότι οντικά  ο άνθρωπος είναι απλά ένα τίποτε που γίνεται οντικά κάτι έως ξαναγίνει ένα οντικό χάωδες τίποτε.

Ο άνθρωπος λοιπόν της παρούσης διάστασης –ας θυμηθούμε την ηθικολογία του Πλάτωνα,του Αριστοτέλη και του Σωκράτη ενάντια στην ανηθικολογία ή σχετικότητα του Πρωταγόρα –θα πρέπει να είναι εραστής του αγαθού σε κάθε δε περίπτωση να κινείται κυκλικά προς το αγαθό πάντα διά μέσου της φύσεως και του τελείου εαυτού του.Το τραγικό οντικό λάθος που εδώ γίνεται είναι πολύ απλά ότι περιορίζεται η απειρία του όντος,οι άπειρες πορείες του σε μία και μόνη ,κάτι που έχει ως αποτέλεσμα τη κακή εδραίωση της παρούσης και μόνης διαστασιακής φύσης.
Οι θετικές επιστήμες λοιπόν ξεκινούν από την ιδέα της πρώτης αρχής.Συλλέγω όλα τα δεδομένα του παρόντος κόσμου προκειμένου εάν τα βάλω στη σωστή σειρά να μου αποκαλύψουν το πάζλ του όλου σαν να λέμε τον κύκλο του θεού και της φύσης και του ανθρώπου μέσα στο άπειρο ον.Αυτό το νόημα έχουν τα μαθηματικά –για πράδειγμα- στην  αρχαία Ελλάδα και όχι μόνον.
Ας θεωρήσουμε το Πυθαγόρειο Θεώρημα.Το α εις το τετράγωνο-της υποτεινούσης-ισούται με το άθροισμα των τετραγώνων των άλλων δύο πλευρών του ορθογωνίου τριγώνου.Σε μία πρώτη θεώρηση υποστηρίζουμε ότι τα  μαθηματικά –άρα και το συγκεκριμένο θεώρημα-ξεκινά από την πίστη ότι πίσω από το εξωτερικό ανευρίσκεται το εσωτερικό,πίσω από τις εξωτερικές εικόνες οι εσωτερικές ιδέες αυτών.Υπάρχει η προσμονή ότι πίσω από την πορεία του μαθηματικού θεωρήματος περιγράφεται μία οντική οδός που τηρουμένων των αναλογιών αποκαλύπτει τη θέση της παρούσης διάστασης μέσα στο ον.Από αυτή την άποψη λοιπόν οι θετικές επιστήμες οδηγούν στο ον
Πιο συγκεκριμένα.Τι οντικό μας αποκαλύπτει το πυθαγόρειο θεώρημα(σαν να λέμε τι πραγματικά θέλει να μας πεί;).Πολύ απλά όταν συζητά κατ΄αρχήν για δυνάμεις αριθμών σαν να λέμε α*α ή β*β πίσω από το σύμβολο δύναμη κρύβεται η ιδέα της πλήρους αυτογνωσίας.Σαν λέμε ό άνθρωπος (α)ενθυμείται το θεό και επιστρέφει σε αυτόν.Το α δηλαδή εκτελεί δύο κινήσεις.μία θεωρητικής καθόδου και μία βιωματικής ανόδου.α*α δηλαδή,ο πολλαπλασιασμός βέβαια δηλώνει το σύνολο όλων των δυνάμεων και ενεργειών.
Εάν τώρα ταξιδέψουμε πάνω στο ορθογώνιο τρίγωνο θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι αυτό αναπαριστά τον παρόντα κόσμο της Ιδέας που διά της φύσεως οδηγείται στον άνθρωπο και πάλι ο άνθρωπος διά της φύσεως οδηγείται στην πρώτη Ιδέα.Η υποτείνουσα είναι η φύση,το σύνολο των αποκτηθεισών ιδιοτήτων,η οποία ενώνει τις δύο καθέτους οι οποίες είναι ο Θεός,η ιδέα αυτού του κόσμου,και ο άνθρωπος,η εμπράγματη βίωση αυτής της διάστασης.Η αυτοσυνειδησία της φύσης έρχεται όταν προχωρήσεις προς το θεό ως σκέψη αλλά και προς τον άνθρωπο ως πράξη.Αυτό ισούται με το να πορευθεί ο θεός προς τον άνθρωπο ως δημιουργία αλλά και ως ενσώματη ύπαρξη μαζί ,προσθετικά με την πορεία του ανθρώπου προς το θεό και ως ανάμνηση αλλά και ως βίωμα.
Βέβαια στην ανθρώπινη ιστορία η οντική γλώσσα,η οποία ίσως κρύβεται πίσω από τον παρόντα κόσμο αλλά μπορεί να ομιλήσει μέσα από όλα τα φαινόμενα του παρόντος κόσμου για το ον-διότι και αυτός ο κόσμος είναι μεταμόρφωση του όντος,εικόνα δηλωτική αυτού-λησμονήθηκε.Οι θετικές επιστήμες,οι οποίες όπως είδαμε αποκρύπτουν και υποκρύπτουν τη βαθύτερη φιλοσοφία περί του παρόντος κόσμου και των οντικών καταβολών του,υποδουλώθηκαν στην εξωτερικότητα της παρούσης θρησκευτικής και πολιτικής εξουσίας.Εάν σκεφθούμε ότι αυτή η εξουσία του παρόντος κόσμου θέλησε να αφαιρέσει από τον άνθρωπο τις οντικές του καταβολές προκειμένου να τον πείσει ότι αυτός είναι ο μόνος κόσμος ώστε με αυτόν τον τρόπο να κυβερνηθούν οι μάζες,οι θετικές επιστήμες έφτασαν στο απίστευτο σημείο απλά να είναι κάτι το χρηστικό,που απλά βοηθούν στην καλυτεύρεση της ανθρώπινης ζωής.
Ας κοιτάξουμε λοιπόν πίσω από την κατανομή της λέξης επιστήμης τον τρόπο διά του οποίου η επιστήμη από προτύπωση του όντος έφθασε να αποκρύψει το ον.
Ας δούμε τον χρονολογικό και ποιοτικό διαχωρισμό των επιστημών.Δεν είναι τυχαίο ότι οι Ανατολικοί λαοί δεν είχαν αποδώσει σε κάτι το επιστητό τον όρο επιστήμη,ούτε είχαν απορροφηθεί από κάτι τέτοιο σχετικό,απλά προσπαθούσαν χρηστικά καθαρά να ανακαλύψουν φυσικές ιδιότητες οι οποίες θα τους καλυτέρευαν τη ζωή τους.Από αυτή την άποψη οι Κινέζοι-λέγεται-ότι πρώτοι ανακάλυψαν την πυρίτιδα,την πυξίδα κ.ο.κ.δεν υπήρχε σε καμμία περίπτωση η προσπάθεια επικάλυψης του όντος από έναν κόσμο που θα ζούσε μόνο από τα σύμβολα του όντος και από τη βροχή που αυτός έριχνε στην παρούσα κοσμική διάσταση.Οι θρησκείες του φυσικού νόμου ζούσαν σε σχέση μεγάλη με το ον και η οδός προς την σωστή κατανομή των διαστάσεων ήταν ανοικτός.Υπήρχε ακόμη η πίστη ότι αυτή η διάσταση είναι υποσύνολη άλλων και όλες μαζί αποτελούν το ον,στο οποίο όν καποια στιγμή όλες αποκαταστατικά θα επανέλθουν.
Η ιουδαϊκή θεολογία απορροφημένη  από το θεμελιωτή του σύμπαντός και Δημιουργό δεν θέλησε να εξωτερικεύσει  τόσο την πρώτη αρχή ώστε να την κάνει νόμους και αξιώματα,ή τουλάχιστον τόσο πολύ να την κατεβάσει  και έστω συμβολικά να την συσχετίσει  με εικόνες και κοσμικά φαινόμενα.
Το όλο θέμα λαμβάνει τις γνωστές του διαστάσεις όταν στο προσκήνιο ήλθε ο Ελληνικός πολιτισμός, ο οποίος διαφέρει από τους προαναφερθέντας διότι δεν είναι οντοκεντρικός –όπως ο ανατολικός πολιτισμός-αλλά ούτε και θεοκεντρικός-όπως ο Ιουδαϊκός- αλλά καθαρά ανθρωποκεντρικός. Είναι πλέον εγγύς η ώρα κατά την οποία ο άνθρωπος επιθυμεί να γίνει μέρος της πορείας της παρούσης διάστασης,από την ιδέα διά της φύσης,και να σταματήσει να είναι είτε απλός  παρατηρητής του ήδη υπάρχοντος είτε ακόλουθος  του ανωτέρου δημιουργού αυτής της διάστασης (η πρώτη κατάσταση αντιστοιχεί στις θρησκείες του φυσικού νόμου,ενώ η δεύτερη στις θρησκείες του ιουδαϊκού μονοθεϊσμού).
Ο καθαρά πρωταγωνιστικός ρόλος του ανθρώπου στην παρούσα διάσταση θα εστιαζόταν βέβαια σε άλλη χώρα και χρόνο από τους προαναφερθέντες πολιτισμούς.Η Ιωνία φυσικώ τω λόγω ήταν η εκβολή της Ανατολής στη Δύση,άρα ήταν η εξαγωγή των ιδέων προς άλλο μέρος.Η συνεχής πολιτισμική και πνευματική πρόοδος οδηγούσε τον άνθρωπο σε πολλές δημιουργίες και μέσα από το θαλάσσιο εμπόριο η Ιωνία εξελίχθηκε πάρα πολύ,διότι ήταν το στόμα της ανατολής που φιλούσε τη Δύση. Ήταν μέρος συνάντησης ανθρώπων,κόσμων και πολιτισμών.
Μέσα από όλα αυτά ο άνθρωπος κοίταξε τα σύμβολα και όχι το Είναι,και ένοιωσε πράγματι πολύ-πολύ δυνατός.Το πλοίο έγινε το πνεύμα του που παντού έπνεε,ή τουλάχιστον παντού θα μπορούσε να πνεύσει.Το χρήμα έγινε ιδέες και ο άνθρωπος του 8ου αι.π.Χ θεώρησε ότι θα μπορούσε να σκεφθεί ό,τι θέλει και επιθυμεί.Ο κόσμος που γινόταν .όλο και μικρότερος αντιπροσώπευσε το σύμπαν το οποίο γινόταν όλο και πιο οικείο στον άνθρωπο.
Ο Έλληνας σε αυτό το χρονικό σημείο πήρε την μεγάλη απόφαση,να προχωρήσει σε μία καθαρή καινοτομία.Να κάνει τον εαυτό του κέντρο του σύμπαντος,το ον να το εσωτερικοποιήσει,ο ίδιος να γίνει το κέντρο του παρόντος κόσμου μέσα από την ανάπτυξη ενός θαυμαστού ανθρωποκεντρικού πολιτισμού.
Η πορεία του όντος λοιπόν πρέπει οπωσδήποτε να κάνει μία στάση στην παρούσα κοσμική διάσταση,και επιστρατεύθηκε ένας  λόγος ο οποίος ήταν ο μόνος που μετέφερε όλη την προηγουμένη διάσταση της μυθολογίας στην παρούσα διάσταση χωρίς κανένα πρόβλημα.Ομιλούμε βέβαια για τον ποιητικό λόγο,και επειδή ακριβώς πλεόν ο άνθρωπος μπόρεσε και μίλησε για την διάστασή του όλο αυτό το θέμα αονομάσθηκε λόγος.
Ό Όμηρος δεν πέρασε τυχαία στην παράδοση ως τυφλός.Έβλεπε με το νού όσα έπρεπε προκειμένου να μεταφέρει το ον στην παρούσα κοσμική διάσταση.Η ποίηση όμως δεν είναι οντική,διότι δεν λέει το πριν αλλά μόνο το μετά.με αποτέλεσμα να λησμονηθεί ότι πέρα από το δικό μας κόσμο υπάρχει ακόμη ένας κόσμος,του όντος ο οποίος είναι περιέχων τον δικό μας.Π.χ στην κάθοδο του Οδυσσέα στον κάτω κόσμο δεν μας λέει ο Όμηρος τι απλώνεται πέρα από τους ωκεανούς που φυλάνε τέρατα όπως η Αργώ,η Γοργώκ.ο.κ.
Η επιστήμη η πρώτη  λοιπόν της ποίησης κρύβει το ον και αποκαλύπτει την παρούσα διάσταση ως τη μόνη υπάρχουσα.Ο Όμηρος ως μέγας δομιστής δομεί τις βάσεις του παρόντος κοσμικού πολιτισμού.Κλέβοντας τους διαχωρσιμούς του όντος,μας αναφέρει και σταθεροποιεί έννοιες που έπειτα θα αποτελέσουν ολόκληρες σχολές.Όπως η έννοια της δομής,της γνώσης,της πράξης, του σκοπού,της εμπειρίας,της αιτίας και του τέλους.
Η δομή του Ομήρου είναι γνωστή.O κόσμος σε πρώτη φάση είναι κυκλικός και πέρα από εκεί τίποτε άλλο δεν με ενδιαφέρει.Άρα ο Ομηρικός λόγος είναι καθαρά αντιοντολογικός και εξέχων διαστασιακός.Μέσα στον Ομηρικό κύκλο για πρώτη φορά αποκαλύπτονται τα μεγέθη μέσα από μία νέα διαλεκτική της προηγουμένης μυθολογίας και της νέας διάστασης,σε τέτοιο βαθμό ώστε να είναι προσιτή σε πολλούς.Γι αυτό ο Όμηρος πρωτοτύπησε.Το αχανές του Ανατολικού λόγου-που συμβόλιζε την προηγουμένη διάσταση-και το δημιουργό θεό -που συμβόλιζε ακριβώς το ίδιο-ο Όμηρος το πέρασε μέσα από τον κοινό νοερό λόγο της μυθολογίας χωρίς νόμους και σταθερή φύση-ίσως γιατί είχαν φτιαχθεί αυτά από τις προαναφερόμενες θρησκείες.Ο Όμηρος σε μία σταθερή διαλεκτική με την προηγουμένη διάσταση έδωσε ως αντίθεση την παρούσα διάσταση η οποία συνθετικά θα οδηγήσει στο βουλητικό άνθρωπο.
Μέσα στον κύκλο του ο Όμηρος δόμησε λοιπόν το νού της μυθολογίας κάτω από τους 12 θεούς που ουσιαστικά συμβολίζουν τον απεσταλμένο νού του όντος ο οποίος είναι υπεύθυνος για την κατανομή της ενέργεια στην παρούσα διάσταση.Ο Όμηρος στο μυθολογικό χάος επιβάλλει την τάξη χαράσσοντας τον κύκλο της νέας διάστασης.Κορυφαίο μέγεθος ως πύλη του όντος παρασκευάζεται σε 12 κομμάτια η πρώτη δύναμη αυτή ακριβώς που σε άλλους πολιτισμούς ονομάσθηκε Θεός, Φυσικός Νόμος, Βάαλ κ.ο.κ.Εδώ δεν μπαίνουμε ακόμα στην αστειότητα των μαθηματικών άρα το ένα ως ποιότητα ισούται με το 12 κ.λ.π.
Το πολύ σημαντικό εδώ είναι να καταλάβουμε ότι ο Όμηρος οριοθετεί τον κύκλο της παρούσης κοσμικής διάστασης,προσπαθώντας να δημιουργήσει μία πολιτισμική κουκίδα μέσα στο χαώδες ον.Όταν ο Οδυσσέας κατεβαίνει στον άδη προχωρεί κυκλικά και σε σχέση με τους ήρωες.Πέρα από τα όρια δεν προχωρεί-τα όρια του κυκλικού ωκεανού-διότι η φοβερή Αργώ και τα άλλα «τέρατα»δεν το επιτρέπουνμ.Βέβαια ούτε η Αργώ είναι τέρας ,ούτε ο ωκεανός σύνορο.Απλά ο Όμηρος προσπαθεί να καθορίσει τα όρια αυτού του κόσμου και τους οντικούς κήρυκες της χαότητας τους ονομάζει τέρατα,και την οντική α-σχήμια την καλύπτει με την κυκλικότητα.
Η μία οντική δύναμη που δημιουργεί το ον πρέπει να σπάσει σε 12 κομμάτια διότι πρέπει να καλυφθούν όλες οι περιεχόμενες καταστάσεις που θα δημιουργηθούν.μέσα στην παρούσα κοσμική διάσταση-καταστάσεις πνευματικές, ψυχολογικές,βιωματικές,θεωρητικές και πρακτικές.Όμως επιβάλλεται οι 12 δυνάμεις να  καθοδηγήσουν  τους ανθρώπους ως αυθεντίες οι οποίες δεν θα πρέπει στιγμή να αμφισβητηθούν.Άρα αρχίζει ο ποιητής να δημιουργεί ένα ποιοτικό χάος ανάμεσα σε θεούς και ανθρώπους με κριτήριο την αιωνιότητα και αφθαρτότητα ως ισότητες που ανήκουν σε ανώτερα όντα και όχι στους ανθρώπους.Τα ανώτερα αυτά όντα έγιναν οι θεοί και οι άνθρωποι γρήγορα υποτάχθηκαν σε αυτούς.Βέβαια όλα αυτά είναι οντικά δάνεια και καταχρηστικά χρησιμοποιήθηκαν στην ανέγερση αυτού του κόσμου και όχι στη θεμελίωση της αενάου οντικής πορείας.Π.χ η επιβλητικότητα του όντος εισχωρήθηκε στους 12 θεούς,η έννοια του κενού που χαρακτηρίζει το χαώδες του όντος τοποθετήθηκε ως το απαραίτητο κενό ανάμεσα σε θεούς  και ανθρώπους.Γενικά όλες οι οντικές δυνάμεις πέρασαν μέσα στις οντότητες του παρόντος κόσμου διαμορφώνοντας ένα σύνολο που ενώ είχε αξία μόνο ως ένα ωραίο οντικό πρότυπο σταδιακά εξελίχθηκε σε κάτι τελείως αντιοντικό.
Οι κληρονομηθείσες δυνάμεις που πήγασαν από τους 12 θεούς ως σύνολο ιδιοτήτων που ως δυνάμεις θα βοηθήσουν στην πολιτισμική κίνηση τον άνθρωπο-τον ύστατο σκοπό αυτής της μεταμόρφωσης –αποτέλεσαν τη φύση αυτής της κοσμικής διάστασης.Γι αυτό εξάλλου ο Όμηρος συχνά πυκνά χρησιμοποιεί τη φύση προκειμένου να περιγράψει ήθη και πράξεις και σκέψεις ανθρώπινες.Πολύ απλά η σύνθεση των 12 θεών και της φύσης είναι ο άνθρωπος κάτι που φαίνεται μέσα από την Ιλιάδα και την Οδύσσεια,εκεί όπου η δομή ολοκληρώνεται όταν τοποθετηθούν στις θέσεις τους οι 12 θεοί και οι φυσικές δυνάμεις και οι ήρωες.Ο Αχιλλέας είναι το ανθρώπινο παράγωγο του προσώπου που οργίζεται απέναντι στην οντική παθητικότητα και θέλει να ενεργοποιηθεί διαστασιακά,και ο Οδυσσέας είναι ο τελεολογικός άνθρωπος ο οποίος μεταφράζει την ενεργητικότητα σε πορεία και σκοπό προς κάτι το ανώτερο.
Ο Όμηρος λοιπόν μέσα από την επιστήμη της ποίησης-επιστήμη με την έννοια της γνώσης που προωθεί μηνύματα-διαμόρφωσε τη δομή αυτού του κόσμου .Πλέον οι ιδέες μεταφράζονται σε συναισθήματα και όλα αυτά σε πράξεις.Σε αυτά τα χνάρια η ποίηση έδωσε τα άλλα είδη ποίησης καθώς και την πεζογραφία και τα είδη της. Φυσικά κοντά σε όλα αυτά αναπτύχθηκαν οι υπόλοιπες επιστήμες και οι τέχνες με τα παρακάτω κριτήρια:1).Τι μπορώ να θυμηθώ,2)τι μπορώ να υποστηρίξω,3)τι μπορώ να εφαρμόσω και να δημιουργήσω μία ανθρώπινη μεταφύση.
Το πεδίο εφαρμογής όλων των «επιστημών απλώθηκε κυρίως σε δύο πεδία:α)στον άνθρωπο ως πνεύμα,ψυχή και σώμα και β)στην οργάνωση όλων των ανθρώπων σε πολιτεία.Στο σχήμα του οντικού όλου όλα αυτά συμμετρικά μας οδηγούν στην θεαματική συμπλήρωση ενός οντολογικού πάζλ.Όπως το Αγαθό δημιουργεί τη φύση-ως εξωτερικότητα μιάς εσωτερικότητας-έτσι και ο άνθρωπος δημιουργεί την πολιτεία –ως εξωτερικότητα της εσωτερικής ανάμνησης .
Ο Όμηρος λοιπόν ενάντια σε κάθε οντική ελευθερία προσάρμοσε στον ανθρώπινο νού τις δυνάμεις εκείνες οι οποίες θα έπρεπε να κατευθύνουν την παρούσα οντική διάσταση.Μέσα από την Ιλιάδα και την Οδύσσεια χτίζονται τα τείχη των φυλακών μέσα στις οποίες θα πρέπει να κινηθεί ο άνθρωπος της παρούσης οντικής διάστασης.Ο Αχιλλέας ενάντια στην οντική ελευθερία πρέπει πάντα να νικά.Ο συμβολισμός είναι έκδηλος.Ο άνθρωπος ο οποίος μέσα από την κοσμική υποκατάσταση του όντος καλείται να αναπτύξει τον παρόντα κόσμο,θα πρέπει να αναγάγει την έννοια της κίνησης σε πρωταρχικό του μέλημα.μέσα από την καθιέρωση του ζεύγους του καλού και του κακού-το οποίο καθιερώνεται μέσα από την ευδοκίμηση συγκεκριμένης ηθικής στα Ομηρικά έπη.Καλό είναι η κίνηση κακό είναι η ακινησία σε έναν κόσμο ο οποίος λησμονώντας την οντική ηρεμία θέλησε να την υποκαταστήσει με την διηνεκή ανθρώπινη κίνηση.Δεν είναι τυχαίο ότι ο Πλάτωνας στον Κρατύλο αναφέρει ότι η κατάληξη –ισις  είναι αυτή που ευρίσκεται στις περισσότερες ελληνικές λέξεις και τονίζει το νοητικό υπόβαθρο της έννοιας κίνηση-κίνησις,διάστασις κ.ο.κ.
Εντυπωσιακό είναι να δούμε το οντολογικό πάζλ που συμπληρώνεται συνθετικά συγκρίνοντας τις κοσμογονίες του ελληνικού αλλά και του ιουδαϊκού  πολιτισμού.Οι Ιουδαίοι  στο Ταλμούδ διδάσκουν ότι το Είναι παρήχθη εκ του μηδενός,σαν να λέμε ότι η κίνηση παρήχθη εκ της ακινησίας.Αντίθετα οι Έλληνες θεωρούν ότι δεν συζητάμε για δημιουργία εκ του μηδενός αλλά για νοικοκύρεμα του ήδη υπάρχοντος.Δηλαδή η ακινησία προέρχεται μέσα από την κίνηση-με την έννοια ότι όλα προϋπάρχουν και μπορώ εν στιγμή να τα συλλάβω.
Ας συνεχίσουμε με τα Ομηρικά έπη.καθιερώνεται λοιπόν η κίνηση όλων των επιπέδων,η οποία όμως τίθεται σε συγκεκριμένα διαστασιακά καλούπια.Πρέπει να υπάρχει αιτία για ό,τι κάνουμε και σκεφτόμαστε,επίσης πρέπει να υπάρχει δύναμη κινήτρου για ό,τι θέλουμε να σκεφθούμε και να βιώσουμε.Ο Αχιλλέας οργίζεται λόγω της ιστορίας με την νεαρά αιχμάλωτη άρα υπάρχει αιτία για τις ενέργειές του.Με αυτό τον τρόπο κατοχυρώνεται η δυναμική της όλης οντικής διαστρωμάτωσης του παρόντος κόσμου διότι η δύναμη του όντος υπάρχει πίσω από τη δημιουργία του παρόντος κόσμου άρα ανά πάσα στιγμή θα πρέπει τις πρωταρχικές δυνάμεις να τις ανακαλύπτω και εφαρμόζω παντού προκειμένου διά της παρούσης διάστασης η παρεχόμενη οντική δύναμη να εξαντληθεί και να προχωρήσει το ον στις  επόμενες οντικές καταστάσεις.
Πριν προχωρήσουμε όμως στις επόμενες δυνάμεις που καθιερώθηκαν μέσα από την Ομηρική οντολογία ας δώσουμε τον τρόπο που ο μεταμοντερνισμός ως οντικός τρόπος δικαίως διαμαρτύρεται για την παγίωση αρχών και αξιών οι οποίες απλά θα έπρεπε να είναι κατευθυντήριες αρχές,ισχύουσες για λίγο και τίποτε άλλο.Αναφέρεται από τους μεταμοντερνιστές η παρακάτω διαπίστωση «Έστω ότι υπήρχε μία διάνοια που θα μπορούσε σε μία συγκεκριμένη χρονική στιγμή να γνωρίζει όλες τις δυνάμεις που θέτουν σε κίνηση τη φύση,καθώς και όλες τις θέσεις όλων των αντικειμένων από τα οποία η φύση αποτελείται.Εάν αυτή η διάνοια μπορούσε να καταθέσει όλα αυτά τα δεδομένα προς ανάλυση,τότε θα ήταν δυνατή η σύνθεση ενός και μόνου μαθηματικού τύπου που θα περιελάμβανε όλες τις κινήσεις των μεγαλυτέρων σωμάτων του σύμπαντος ,καθώς και τις κινήσεις ακόμη και του ελαχίστου ατόμου.Για μία τέτοια διάνοια τίποτε δεν θα ήταν αβέβαιο,και το μέλλον,όπως ακριβώς και το παρελθόν,θα ξεδιπλωνόταν με ακρίβεια μπροστά στα μάτια του».(Laplace,1812).
Oι Αρχαίοι Έλληνες πίστευσαν ότι μέσα από τους 12 θεούς θα μπορούσαν να γνωρίσουν και να προβλέψουν δημιουργικά τα πάντα στην παρούσα διάσταση.Γι αυτό εξάλλου προχώρησαν σε έναν καθαρά εξωτερικό πολιτισμό όπου όλα φανερώνονταν και μέσα από μία πρωτόγνωρη γραμματειακή παραγωγή διατυπώνονταν.Όμως το τεράστιο λάθος των αρχαίων Ελλήνων ήταν το ότι ο κόσμος που οικοδόμησαν ήταν και αυτός ,όπως τόσοι άλλοι,ένα απλό και πρόσκαιρο οικοδόμημα που θα απορροφείτο από την οντική αποκατάσταση.Άρα εκ προοιμίου δεν ήξεραν τις δυνάμεις καταστροφής και μεταδιαστασιακής πορείας του παρόντος όλου όπως αυτές κληρονομήθηκαν από την προηγουμένη διάσταση.Ως εκ τούτου από όλες τις οντικές δυνάμεις που στηρίζουν τις οντικές μεταμορφώσεις οι Έλληνες και γενικότερα όλοι οι πολιτισμοί πήραν αυτές που θα αποτελούσαν μία καλή αρχή οικοδόμησης,αιτία αρχής της παρούσης κοσμικής διάστασης.Οι υπόλοιπες θα έρχονταν μέσα από την οντική εξάντληση σταδιακά όταν και η παρούσα κοσμική διάσταση θα κοντεύει να απορροφηθεί από την οντική αποκατάσταση.
Άρα ο Όμηρος μας δίδει μόνο κάποιες από τις δυνάμεις που θα οικοδομήσουν τον παρόντα κόσμο.Η αιτία λοιπόν σιγά-σιγά θα πρέπει να αντικατασταθεί από άλλες δυνάμεις οι οποίες θα προχωρήσουν τον κόσμο μπροστά.Αυτός ο μεταμοντερνισμός,ο οποίος στο θέμα της αιτίας πρωτοάρχισε με τον Χιούμ,συμβολίζει την ανάγκη γνώσης ότι όλα όσα μας έχουν παραδοθεί θα πρέπει να θεωρηθούν ενσυνείδητοι κρίκοι σε μία αλυσίδα η οποία θα πρέπει να συμπληρώνεται συνεχώς με συλλήψεις και δυνάμεις έως ότου η εικόνα συμπληρωμένη αφανισθεί εκ της αρμονίας της και δώσει τη θέση της στην επομένη οντική αναπαράσταση.Αυτό είναι και το νόημα του μεταμοντερνισμού και βέβαια εφαρμοσμένο πάνω στην Ομηρική αιτία μας δίδει τη σύλληψη ότι ο άνθρωπος δεν χρειάζεται πάντα αιτία να κάνει κάτι ή να σκεφθεί το ο,τιδήποτε.Εν στιγμή μπορεί ο άνθρωπος να νοιώσει το οντικό μεγαλείο και να φύγει μέσα σε αυτό.
Μετά τη δύναμη της αιτίας ο Όμηρος μας δίδει την τριχοτόμηση του ανθρώπου σε νού και ψυχή και σώμα.Ξαφνικά ο άνθρωπος αυτοδιασπάται,χάνει κάθε έρεισμα οντικής συνέχειας,και γίνεται τρία μέρη τα οποία θα πρέπει να βρίσκεται πάντα ο καλύτερος τρόπος ώστε να επικοινωνούν άψογα μεταξύ τους.Διότι ξέρουμε ότι υπάρχει μεγάλο πρόβλημα εάν δεν επικοινωνεί σωστά ο νούς και η ψυχή και το σώμα.
Ο Όμηρος ουσιαστικά διαμόρφωσε την αντιοντική δομή του κόσμου αυτού η οποία αφ΄ενός είχε προαγγελθεί μέσα από τις θρησκείες του φυσικού νόμου  και αφ΄ετέρου γέμισε ως περιεχόμενο μέσα από τη φιλοσοφία και τη θεολογία αλλά και γενικότερα την άνθηση των μετέπειτα επιστημών-είναι ακριβώς αυτές οι επιστήμες οι οποίες όπως θα δούμε παρακάτω μπαίνουν αναθεωρητικά στο στόχαστρο του μεταμοντερνισμού.Διότι όταν ο Όμηρος έθεσε το θέμα της τριχοτόμησης του όλου φυσικά ο Πλάτων αναλώθηκε στο να στοιχειοθετήσει στους διαλόγους του και ειδικότερα στην πολιτεία ότι η σωστή επικονωνία ανάμεσα σε όλα τα μέρη του παρόντος κόσμου είναι η ύψιστη αρετή της δικαιοσύνης.
Ας θέσουμε όμως όλα αυτά σε μία σειρά.Η σειρά του Ομήρου είναι δεδομένη και είναι αυτή η οποία θα φέρει τον παράγοντα άνθρωπο από τη μυθολογική μορφή της προηγουμένης διάστασης στο έλλογο περιεχόμενο της παρούσης διάστασης.Πρώτα-πρώτα λοιπόν ταξινομούνται οι ιδιότητες το σύνολο των οποίων αποτελεί τη φύση η οποία περικλείει τον άνθρωπο και τις ενέργειές του.Ο ουρανός είναι υπεράνω όλων και είναι η κατοικία των θεών.Ως εξωτερικότητα ο άνθρωπος βλέπει τον ουρανό και ηρεμεί διότι είναι ό,τι ανώτερο μπορεί να αντικρύσει.Ως δύναμη μπαίνει μέσα του και από την εικόνα αύλως γεννάται η έννοια του ανωτέρου δηλαδή του πνεύματος και του νοός.Ως πνεύμα δηλαδή νοείται ο εσωτερικός ουρανός ο οποίος περιέχει όλα τα μηνύματα του όντος.Όλα αυτά βέβαια συμβαίνουν διότι στην παρούσα διάσταση επειδή από την μία υπάρχει το ον-απόλυτη εσωτερικότητα-και από την άλλη οι πραγματώσεις του –απόλυτη εξωτερικότητα όλα εμφανίζονται ως εσωτερικότητα αλλά και εξωτερικότητα.
Ορίζεται λοιπόν από τον Όμηρο κατ΄αρχάς, το πρώτο μέγεθος της παρούσης διάστασης ο ουρανός,ο νούς,σαν να λέμε δημιουργείται μία κορυφή πέρα από την οποία σιγά-σιγά ο άνθρωπος θα απαγορευθεί να πάει.Αν σκεφθούμε ότι στη χριστιανική θρησκεία ο ουρανός θα γίνει το σπίτι του θεού σκληρά δεν θα επιτρέπεται στον άνθρωπο πλέον να σκεφθεί κάτι που θα πηγαίνει πέρα από το σπίτι και το μυαλό του θεού.Όλα αυτά βέβαια διασφαλίζονται στον Όμηρο μέσα από την αναφορά ότι το πρώτο βασίλειο που υπάρχει είναι αυτό των Ολυμπίων θεών.Μακροπρόθεσμα ο νούς του ανθρώπου κατά προτύπωση της ανώτερης σφαίρας του Ολύμπου θα αποτελέσει το ανώτερο και πνευματικότερο κομμάτι της ανθρώπινης ύπαρξης.
Μέσα στον Όμηρο συχνά πυκνά εναλλάσσονται οι εικόνες της ανόργανης –άλογης και έλλογης φύσης μέσα από ένα παιχνίδι παρομοιώσεων και μεταφορών.Διαμορφώνεται λοιπόν ο κόσμος της πλήρους εξωτερίκευσης του πρώτου νοός αυτής της διάστασης.Πράγματι ο πρώτος νούς δεν εφησυχάζει σε μία γλυκιά και διηνεκή ηρεμία.Αντίθετα προχωρεί στην πλήρη εξωτερίκευση όλων των μορφών και των περιεχομένων τα οποία συνθέτουν τον κόσμο της φύσης –ως σύνολο εννοούμενο ιδιοτήτων, μορφών και περιεχομένων-ένας κόσμος που κυβερνάται από το συναίσθημα,τη δύναμη δηλαδή να αισθανθεί κανείς τις δυνάμεις του πρώτου νοός οι οποίες ως εξωτερικότητα προσφέρονται απλόχερα σε όλους τους νοήμονες ανθρώπους.Η ψυχή είναι το πνεύμα  που πλέον ψύχεται,σταθεροποιείται σε μία θεώρηση και θέαση σταθερών ιδιοτήτων.Ο Πλάτων αργότερα θα μας πεί ότι πρέπει η ψυχή να μυείται σε ανώτερες καταστάσεις και όχι κατώτερες-ανώτερες είναι αυτές οι οποίες επαναοδηγούν στο ον πέρα από το διάλειμμα του παρόντος κόσμου.
Ο Όμηρος δημιουργώντας το νού και την ψυχή  μένει πλέον να δημιουργήσει το τρίτο μέγεθος που δεν  είναι άλλο από την ύλη.Το βασίλειο του Άδη μας ορίζει την ύλη ως κάτι το τελείως μέν αφαιρετικό το οποίο όμως γίνεται κάτι το τελείως συγκεκριμένο μέσα από τη διαλεκτική σχέση όλων των επιπέδων και δομών της παρούσης διάστασης.
Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι.Ο Όμηρος ως Αρχιτέκτων κατασκευάζει τα μεγάθη της παρούσης δομής σε μία εμβρυακή κατάσταση την οποία και θα πρέπει να καταλάβουμε φεύγοντας από το πώς εμείς σήμερα θεωρούμε το πνεύμα και την ύλη.Ας θυμηθούμε το γεγονός ότι ο Οδυσσέας επισκέπτεται τον κάτω κόσμο και ειδικότερα το βασίλειο του Άδη όπου βλέπει και συναναστρέφεται τις μορφές ηρώων και ανθρώπων που έχουν φύγει από τη ζωή.Το γεγονός και μόνο αυτό είναι εντυπωσιακό όσο και αν δεν φαίνεται σε μας ως τέτοιο επειδή μέσα από τη χριατιανική μας παιδεία μάθαμε ότι και ο Χριστός κατέβηκε στον κάτω κόσμο,μάθαμε το μέσο επίπεδο διαμονής των ψυχών πριν την κρίση κ.λ.π.
Το Ομηρικό όμως βήμα είναι πράγματι τεράστιο.Ο Όμηρος διαισθάνεται την απόλυτη ισορροπία του όλου,διαισθάνεται ό,τι τίποτε δεν χάνεται και όλα μεταφέρονται με διαφορετική αναλογία δύναμης,ενέργειας,μορφής και περιεχομένου.Απομονώνει λοιπόν το στάδιο εκείνο στο οποίο οι άνθρωποι έχουν μόνο συμπυκνωμένη δύναμη την οποία τόσο πολύ έχουν εσωτερικοποιήσει ώστε να είναι μόνο σχήματα τα οποία μέσα τους έχουν το όλον.έχουν κόψει αυτές οι μορφές τη συνέχεια του όλου μέσα από την φυλάκιση της δύναμης της πνευματικής οντικής συνέχειας της παρούσας διάστασης.Αυτή είναι η ύλη,η υλικότητα.Πράγματι φιλοσοφικά θα πρέπει επιτέλους να αντιμετωπίσουμε την ύλη ως ένα μέγεθος του παρόντος κόσμου το οποίο έχει πλήρως εσωτερικοποιήσει το πνεύμα του προηγουμένου επιπέδου και γι αυτό εξωτερικά παραμένει ακίνητο μέσα από την πλήρη αρμονία που μέσα του ζει.Η πέτρα είναι ύλη διότι μέσα της έχει ισορροπήσει όλες τις δυνάμεις που τη δημιούργησαν και την εμφάνισαν,και αυτή η ισορροπία είναι η ακινησία της.
Ο Ομηρικός λοιπόν Άδης από αυτή την άποψη είναι ο ορισμός της ύλης.Οι μορφές είναι ακίνητες ,δεν έχουν εξέλιξη,ζούν μία απόλυτη ισορροπία.Είναι το βασίλειο της πλήρους εξωτερικότητας το οποίο θεάται μέσα από την ικανότητα των ανθρώπων να διαβλέπουν το ανθρώπινο σώμα αποκομμένο από την δυναμική της πνευματικής ανισορροπίας η οποία και προκαλεί την κίνηση  και την εξέλιξη.
Θα πρέπει βέβαια εδώ να κάνουμε μία σημαντική διαπίστωση.Στο πρωτογενές στάδιο στο οποίο ο Όμηρος δομεί τον παρόντα κόσμο ο Όλυμπος ως το απόλυτο πνεύμα θεάται τελείως αφαιρετικά από το πνεύμα.Το μέσο μέγεθος,η φύση ως η συνισταμένη όσων από πνεύμα γίνονται ύλη και από ύλη γίνονται πνεύμα θεάται από το συναίσθημα από ένα μέσο που είναι την ίδια στιγμή υλικό και πνευματικό ,όπως η διάσθηση η οποία στηρίζεται σε αόρατα δεδομένα όμως με συγκεκριμένες πράξεις επηρεάζει πολύ συγκεκριμένα τον άνθρωπο.
Η Ύλη ως το τελείως αφαιρετικό υπόστρωμα που αποδεικνύει ότι κάτι βλέπει και ο οφθαλμός ο οποίος συνδέει τον άνθρωπο με την υλική ορατότητα του κόσμου αυτού.Μέσα όμως στα χρόνια όλα αυτά τα μεγέθη δεν έμειναν βέβαια χωρισμένα και αποδομημένα αλλά μέσα από την εκμετάλλευσή τους από διάφορα θρησκευτικά και πολιτικά συστήματα απέκτησαν το νόημα και τη σημασία με την οποία λίγο πολύ όλοι τα ξέρουμε και τα χρησιμοποιούμε.
Κανείς πλέον δεν χειρίζεται αυτά τα μεγέθη με τον Ομηρικό τρόπο.Βέβαια το παράξενο είναι ότι ο τρόπος που χειρίστηκαν τα τρία μεγέθη αυτά τα διάφορα θρησκευτικά και πολιτικά συστήματα.Ενώ γενικά έμεινε σχετικά άθικτο το βασίλειο του κάθε πνευματικού Ολύμπου-το οποίο κατά το κάθε σύστημα μεταλλάχθηκε,από τη Βασιλεία των Ουρανών των χριστιανών έως την ιδανική μαρξιστική πολιτεία-απορροφήθηκε κατά πονηρό τρόπο το βασίλειο του Άδη μέσα στο ευρύ βασίλειο της φύσης.Γιατί έγινε αυτό;Είναι η μεγάλη συνωμοσία των αντιοντικών ανθρώπων διότι θα πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι εάν αφηνόταν ελεύθερη και προσβάσιμη η ελεύθερη κίνηση από τον Όλυμπο προς τη φύση και προς τον άδη και τανάπαλιν,όλοι μα όλοι οι άνθρωποι θα είχαν ξεκάθαρη εικόνα του όλου και της σωστής κίνησης σε αυτό προκειμένου να προχωρήσει κανείς από την αρχή του ως το τέλος εξαντλώντας την παρούσα διάσταση και οδεύοντας προς το ον.
Η μεγάλη συνωμοσία-την οποία σαν αρχή προσπαθεί και κάπως αποκαλύπτει ο μεταμοντερνισμός και γι αυτό προσπαθούμε σοβαρά να ασχοληθούμε μαζί του-αρχίζει μετά τον Όμηρο με κυρίους υπευθύνους τους ιδρυτές των επιστημών και τεχνών.Της επίσημης φιλοσοφίας και θεολογίας,της φιλολογίας και της ιατρικής κ.ο.κ.
Όταν λοιπόν ο Όμηρος παρέδωσε το σύστημά του η φυσιολογική οντική σειρά θα ήταν οι άνθρωποι μέσα από μία Αχίλλεια δυναμικότητα να καταλάβουν την προσκαιρότητα του παρόντος κόσμου,να βαδίσουν τις Ομηρικές δομές (ο νούς μέσα από τη φύση ελέγχει τη σωματική εξωτερικότητα και διά της επιστροφής ο νούς επαναπορροφάται εις το ον προκειμένου να συνεχισθεί η οντική συνέχεια).Όμως δεν συνέβη αυτό σε καμμία απολύτως περίπτωση.
Μετά τον Όμηρο και επειδή η Ιωνία και γενικότερα η δυτική πλευρά της Μεσογείου άνθισε οικονομικά μέσα από την διάνοιξη ακτοπλοϊκών και εμπορικών δρόμων οι άνθρωποι αντί να δούν τη θάλασσα εσωτερικά την είδαν σαν κάτι το εξωτερικό.δεν είδαν δηλαδή ότι η θάλασσα είναι δύναμη που πηγαίνει τον ανθρωπο στο άπειρο,αλλά την αντιμετώπισαν ως δύναμη παραγωγής επιγείου πλούτου και καθαρά ανθρωπίνων συναισθημάτων.Αναπτύχθηκε λοιπόν περαιτέρω η λυρική (συναισθηματική)ποίηση,η δραματική ποίηση,η ιστορία-η καταστροφικότερη οντικά επιστήμη-η ρητορεία και οι επιστήμες –ιατρική(κάτι τελείως απάνθρωπο και αντιοντικό)μαθηματικά ,αστρονομία κ.λ.π.
Μέσα από όλα αυτά και σύμφωνα με όσα μας λέει το απόσπασμα που δώσαμε από τον μεταμοντερνισμό,ο άνθρωπος εγκλωβίσθηκε στην παρούσα κοσμική διάσταση και έχασε ή λησμόνησε τον οντικό δρόμο.Ας δούμε το πώς(τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές είναι πολύ νωρίς να εκτιμηθεί η καταστροφή που επέφεραν στην ανθρώπινη οντικότητα οι τέχνες και οι επιστήμες.Όμως μέσα από την απόλυτη καταστροφή του πλανήτη ο άνθρωπος αφαιρετικά θα επαναπροσδιορισθεί και θα επανεύρει τον οντικό δρόμο του,ο ζωοποιός πόλεμος θα τον απελευθερώσει από το απόλυτο ψέμμα που λέγεται παρών κόσμος).
Κατ΄αρχήν θα πρέπει να τονίσουμε ένα πολύ σημαντικό στοιχείο το οποίο σκόπιμα αποσιωπάται.Τίποτε δεν ξεκίνησε μόνον από τους Έλληνες ή μόνον από μία συγκεκριμένη φιλοσοφία. Άσχετα με το γεγονός της μετέπειτα μεγαλοπρέπειας του Ελληνικού πολιτισμού στην παρούσα μεταομηρική φάση έχουμε μία πολιτισμική μετατόπιση από τους πολιτισμούς της ανατολής προς την δυτική Μεσόγειο.Άρα θα πρέπει να καταλάβουμε ότι η μεταομηρική παράδοση δεν στηρίχθηκε σε έναν λαό αλλά έχει να κάνει με ένα σύνθετο πανανθρώπινο φαινόμενο διότι στην παρούσα κοσμική διάσταση όλοι οι χώροι ,χρόνοι και άνθρωποι θα πρέπει να παίξουν το δικό τους ρόλο.Υπάρχει μία απίστευτη μεταφορά πολιτισμού από την ανατολή προς τη δύση και βέβαια τις πύλες αυτού του φαινομένου τις άνοιξε ο Όμηρος άλλες όμως είναι οι δυνάμεις που πέρασαν από την ανατολή προς τη δύση μέσα από αυτές τις πύλες-πέρασαν βέβαια και οι Ομηρικές δυνάμεις.
Ας δούμε λοιπόν ποιοι είναι αυτοί που προκάλεσαν αυτή την πολιτισμική μετατόπιση και επίσης σε τι παράγοντες συνίσταται αυτή η πολιτισμική μετατόπιση-ποιες είναι οι νέες δυνάμεις αυτού του πολιτισμικού θαύματος.
Οι συγγραφείς της Γένεσης  ως γνωστόν μετέφεραν στο πρόσωπο του δικού τους Θεού όλη τη δύναμη του Νόμου των φυσικών θρησκειών της Ανατολής.Σε αυτή τους την προσπάθεια δεν ήταν μόνοι τους.Πολλοί ανατολίτες κουρασμένοι από την ασάφεια των θρησκειών τους θέλησαν κάτι πιο συγκεκριμένο το οποίο και θα επηρέαζε περισσότερο τους ανθρώπους και γι αυτό το λόγο μέσα από μία μετοίκηση προς το Ισραήλ προχώρησαν σε αυτόν τον σημαντικό συγκρητισμό.Θα πρέπει καλά να καταλάβουμε ότι όλες οι ιστορίες της Βίβλου που υπαινίσσονται επαφές ανάμεσα σε ασσυρίους και βαβυλωνίους και ιουδαίους  κ.λ.π δεν είναι τίποτε άλλο από την προσπάθεια μέθεξης των ανατολικών δοξασιών με τη θρησκεία της Γενέσεως. Όπου πόλεμος εκεί και η εξέλιξη –κρυφή όμως πάντα.
Το παραπάνω ρεύμα συγκρητισμού παρέσυρε βέβαια ό,τι το χθεσινό και περισσότερο ασαφές.Ο Ζωροαστρισμός θεωρήθηκε –όπως και οι θρησκείες του φυσικού νόμου-ότι ήταν πολύ υπερανθρώπινες άρα θα έπρεπε –μια και ο οντικός δρόμος είχε προ πολλού απορριφθεί-να προσγειωθούν ώστε να επηρεάσουν αποφασιστικά την παρούσα διάσταση και ειδικότερα την παρούσα ανθρώπινη ατομικότητα..Οι μονοθεϊστές  φαίνεται ότι παρέλαβαν  το μήνυμα και γι αυτό όταν ήλθε η σειρά τους έξυπνα στάθμησαν τα δεδομένα και ανακάλυψαν ότι το επόμενο βήμα σε σχέση με ό,τι υπήρχε εκείνη τη στιγμή στην αγορά της σκέψης ήταν η σύλληψη ενός συγκεκριμένου σε σχέση με το αφηρημένο που κυριαρχούσε μέχρι βέβαια εκείνη τη στιγμή.
Αυτή η στιγμή ήταν πολύ σημαντική για την ανθρώπινη ιστορία διότι ο μονοθεϊσμός  άδραξε την ευκαιρία που του παρουσιάσθηκε και μέσα από τη σύλληψη του Ενός Θεού  αποφασιστικά πρωτοτύπησε.Όλα τα ζωοποιά μυαλά της εποχής μέσα από το εμπόριο έφθασαν προς τη χώρα της Μεσοποταμίας, εκεί όπου για πρώτη φορά ασφαλίσθηκε η πόρτα της παρούσης διάστασης με φρουρό τον Ένα Θεό.Δεν μας προξενούν βέβαια εντύπωση τα δύο ρεύματα που συνόδευσαν την παραπάνω ανακάλυψη του μονοθεϊσμού -η οποία επειδή έγινε από μυαλά που ήξεραν τι ανακάλυπταν φέρει μέσα της και την οντική υπέρβασή της.
Το πρώτο ρεύμα είναι η θρησκεία του καλού θεού ο οποίος μέσα από το φόβο και την ηθική κατευθύνει τον παρόντα κόσμο.Ο καλός θεός είναι ένα καθαρά διαστασιακό μέγεθος,το οποίο υπόσχεται ότι στον παρόντα κόσμο όλοι οι υπηρέτες  θα είναι ευτυχισμένοι.
Οι μονοθεϊστές  όμως ήξεραν ότι ο παρών κόσμος είναι ένα έμβρυο μέσα στο ον και ότι ναι μέν μέσα από το Θεό  θα κυριαρχήσουν για κάποιο διάστημα στην παρούσα διάσταση αλλά κάποια φωτισμένα μυαλά κάποτε θα μνησθούν του όντος πέρα από τον παρόντα κόσμο.Γι αυτό λοιπόν μαζί με τον καλό Θεό  έφεραν και την έννοια του εωσφόρου,του κακού,προκειμένου μέσα από τη διπλή κίνηση να επιβάλλονται σε κάθε τι το αντίθετο.Ο μανιχαϊσμός  του καλού προτείνει απόλαυση του παρόντος κύκλου σε σχέση με το Θεό, και καταδίκη όποιου αμφιβάλλει ότι ο παρών κόσμος είναι τα πάντα διότι αυτός είναι ακόλουθος του σατανά, οποίος βέβαια σατανάς όπως αλλού έχουμε πει είναι η οντική συνέχεια μορφών και περιεχομένων και τίποτε άλλο.Το φοβερό είναι ότι ο εωσφόρος ως μονοθεϊστική αντίστροφη  ανακάλυψη προκαλεί τα θύματά του προκειμένου ο Καλός  μέσα από τις επεμβάσεις του να γίνεται συνείδηση στους αγνοούντες συνανθρώπους μας.
Μέσα από το εμπόριο,τον υλικό τρόπο σκέψης και διακίνησης ιδεών,όλα αυτά έφθασαν ως σκυτάλη προς τους Έλληνες πρώτα στην Ιωνία και έπειτα στην ηπειρωτική χώρα,οι οποίοι έπρεπε και αυτοί με τη σειρά τους να καταστρώσουν μία πρωτότυπη ιστορία η οποία θα έκανε πιο ανθρώπινο το Θεό  και θα απελευθέρωνε τους ανθρώπους στην παρούσα διάσταση.Ο Όμηρος μέσα από την διχοτόμηση και εξωτερίκευση του θείου σε 12 και άλλα κομμάτια έκανε ένα μεγάλο βήμα διότι εξωτερικεύοντας τους θεούς ομίλησε για τις ιδιότητές τους τις οποίες έκανε φύση-σύνολο ιδιοτήτων ανά θεό.Όταν ο άνθρωπος θα καταλάβαινε ότι οι ίδιες αυτές ιδιότητες προωθούνται ως πλήρη εσωτερικοποίηση προς τον άνθρωπο το χάσμα ανάμεσα στον ουρανό και στη γη έλλειψε και οι άνθρωποι αντικαθιστώντας ειδικά τη θρησκεία με την πολιτική πήραν μέσα από την περίφημη πολιτειολογία τους –του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη-την κατάσταση του παρόντος κόσμου –τεχνολογικά αλλά και φιλοσοφικά –στα χέρια τους.
Το τίμημα βέβαια ήταν μεγάλο.Όλοι πλέον θεώρησαν ως μόνη αληθινή ύπαρξη τον παρόντα κόσμο, ο Σωκράτης αποθέωσε τον μονόδρομο προς το Αγαθό αυτού του κόσμου,και όσοι ομίλησαν οντικά –οι σοφιστές –ομοιώθηκαν με τον μονοθεϊστικό  εωσφόρο.
Οι λέξεις έλαβαν την διαστασιακή σημασία και έχασαν την οντική αξία τους –αν και η γλώσσα του όντος είναι νοητική και δεν καταδέχεται να φυλακισθεί στους 24 φρουρούς.Ενώ π.χ.οντικά ύπαρξη είναι τα πάντα σιγά-σιγά θεωρήσαμε ύπαρξη μόνο ό,τι υπακούει στο δρόμο σκέφτομαι και αισθάνομαι.Οδεύσαμε δηλαδή προς μία διαστασιακή θεμελίωση του παντός χάνοντας τους οντικούς προσανατολισμούς μας.
Ο Όμηρος λοιπόν αντί να θεωρηθεί ότι προβάλλει ένα δρόμο διά της διαστάσεως προς το ον έγινε αντικείμενο εκμετάλλευσης θεμελίωσης της παρούσης διάστασης.Αντί δηλαδή να πάμε πέρα από τους 12 θεούς και από τον Άδη παράγοντας νωρίς τον υπεράνθρωπο –που θυμάται τη μυθολογία της ελευθερίας και βιώνει την αφαίρεση του περιεχομένου προς μία κατάσταση όπου όλα γίνονται μέσα από την πλήρη οντική ικανότητα-ο άνθρωπος της χαραυγής του ελληνικού πολιτισμού προχώρησε προς την αστεία και κλαψιάρα λυρική ποίηση καθώς και στη θέσπιση των άλλων τεχνών και επιστημών-όσο και αν φαίνεται αστείο η Σπάρτη θα κρατούσε μία ιδιάζουσα αλλά σταθερή οντική παράδοση η οποία αναβίωσε στον μεταϋπαρξισμό του Νίτσε και του Σοπενχάουερ.Αλλά αυτό είναι κάτι που παρακάτω θα δούμε.
Ας ασχοληθούμε λοιπόν τώρα με τη λυρική ποίηση.Η λυρική ποίηση συνθλίβει την επική ποίηση,όχι βέβαια για τους αστείους και επιφανειακούς λόγους που διδάσκουν οι σύγχρονοι φωστήρες των πανεπιστημίων-κατάργηση του ηρωϊκού δεδομένου,ανάδειξη του συναισθήματος ενάντια στο λόγο του έπους κ.λ.π.Η λυρική ποίηση εισχωρεί μέσα στον πυρήνα του έπους και μεταλλάζει την δομική ισορροπία της καινούργιας κοσμικής κατάστασης.Δηλαδή παίρνει από το έπος τη στροφή προς τον άνθρωπο-αυτό υπονοεί η οργή του Αχιλλέα ο άνθρωπος θέλει να γίνει το κέντρο της παρούσης διάστασης-αλλά σε καμμία περίπτωση δεν θέλει να είναι απλός παρατηρητής της παρούσης κοσμικής διάστασης,ομιλώντας για έναν άνθρωπο που ευρίσκεται μετά τον  Όλυμπο και την διαμορφωθείσα φύση με απώτερο τέλος την αφαιρετικότητα του Άδη όπου αφαιρετικά η ύλη αντιτίθεται στο πνεύμα,το κάτω στο πάνω,ο Άδης ως τελείως συγκεκριμένη ξεχωριστή και διαιρεθείσα ύπαρξη στην αέναη καθολική ανθρώπινη ύπαρξη μαζί με τη θεική του Ολύμπου.Με τη λυρική ποίηση ο άνθρωπος κινεί αυτόν τον κύκλο όπου αποτελεί μέρος και με την συναισθηματική «κλάψα»προσπαθεί να προχωρήσει και να πάρει δικαιώματα και από τον Όλυμπο και από τη φύση,από τις δημιουργηθείσες ιδιόττηες δηλαδή.
Καλλίτερα.Τώρα ο άνθρωπος δείχνει ότι θέλει μερίδιο από τις ιδέες του Ολύμπου και από τις δυνατότητες της εξωτερίκευσης του Ολύμπου προς το μέγεθος της φύσης.Άρα η δομή του κόσμου τροποποιείται.Ο Όλυμπος γίνεται βασίλειο ιδεών και η φύση περιλαμβάνει τον άνθρωπο που κινείται αναμνησιακά και βιωματικά,προς τα πίσω και εμπρός αντίστοιχα.Η μεγάλη αλλαγή γίνεται στον  Άδη ο οποίος μετατίθεται προς τον Όλυμπο από την άποψη ότι ο θάνατος είναι επιστροφή προς το νού,διότι ο άνθρωπος μέσα από την νέα του επαφή με τον Όλυμπο μπορεί να προχωρήσει ενεργητικά και όπως το ον είναι διακριτικά ένα με τον παρόντα κόσμο έτσι και ο άνθρωπος διακριτικά να είναι ένα με το σώμα του.Όταν το οντικό στοιχείο  μέσα του φύγει ως ανώτερο επιστρέφει στην πρώτη αιτία αυτής της ύπαρξης και ό,τι μένει επιστρέφει στον Όλυμπο για νέα αποστολή.Δηλαδή ο Άδης είναι πλέον στον Όλυμπο διότι ο άνθρωπος μέσα από τον ήρωα του έπους κατάλαβε κρυφές δυνάμεις,με το συναίσθημα τις εξωτερίκευσε,και τώρα πιά δεν υπάρχει το σώμα αφαιρετικά στον άδη αλλά αρχίζει η κίνηση επιστροφής στο ον,μετά την Ομηρική στάση.Η αφαίρεση του  Άδη εκτιμάται ως δύναμη που επιστρέφει στον Όλυμπο-το μόνο πνεύμα επιστρέφει στην πηγή των πνευμάτων-και αρχίζει η παραγωγή σωμάτων εμψύχων ώστε να κινηθεί κυκλικά η παρούσα διάσταση προς την οντική εξάντληση και αποκατάσταση.
Τι σημαίνει όμως η πορεία από την ηρωϊκή ακινησία προς την λυρική κινητικότητα,από την συμμετοχή πλέον των ανθρώπων στα θεία μυστικά;Το όλον τώρα στηρίζεται πιά σε μία κινητική συναισθηματικότητα η οποία υπερβαίνει τη δομική ακινησία του Ομήρου.Ας δούμε το πράγμα με περισσότερη σαφήνεια.Ο τριττός διαχωρισμός του Ομήρου στηριζόταν πολύ στο γεγονός ότι οι θεοί είναι αυτοί που είναι και όλα τα άλλα είναι κάτω από την κηδεμονία τους.Η «κλαψιάρα»λυρική ποίηση προβαίνει σε μία οντική καινοτομία.Κινεί τον άνθρωπο με το νού-το μέρος που επικοινωνεί με την πρώτη αιτία της παρούσης διάστασης - προς τους θεούς και με την ψυχή –το μέρος που διά της παρούσης διάστασης επικοινωνεί με το ον-προς το ον.Ο λυρικός άνθρωπος λοιπόν σε αντίθεση με τον Ομηρικό στηρίζεται στην σύνδεση της παρούσης διάστασης με την προηγουμένη διάσταση-ενώ ο Ομηρικός ήρωας στηριζόταν στον πρώτο νού-θεούς-αυτής της διάστασης.Από αυτή την άποψη είναι συν-αισθηματική διότι αντιλαμβάνεται το πολυσχιδές και εν μέρει ευτελές και παροδικό της ανθρώπινης ύπαρξης.Το ηρωϊκό ιδεώδες είχε αξία για όσο καιρό έπρεπε ο πρώτος νούς να παράξει τους πρώτους ανθρώπους,τους ικανούς να προχωρήσουν στην παρούσα δομή.Μετά οι άνθρωποι όλο και περισσότερο καταλάβαιναν τις οντικές θέσεις τους,και μπροστά στην οντική απειρία το ηρωϊκό ιδεώδες τροποποιήθηκε διότι οι άνθρωποι μέσα από την ταπεινωτική εξ-άντληση των δυνάμεων θα έπρεπε να προχωρήσουν στην παρούσα διάσταση.Όσο περισσότερο προχωρούσαν στην οικοδόμηση του παρόντος κόσμου το ηρωϊκό ιδέωδες έπεφτε-ήταν μόνο για την πρώτη αρχή-διότι ο άνθρωπος κατάλαβε ότι μπροστά στο ον είναι μία απλή δύναμη που κρατεί μόνον για όσο πρέπει να οικοδομηθεί και να εξαντληθεί ο παρών κόσμος.Ο ηρωϊκός άνθρωπος περνά τις πρώτες έννοιες και αξίες οι οποίες προσαρμόζονται ανάλογα όσο προχωρούμε στις ποσοτικές και ποιοτικές μεταβολές του παρόντος κόσμου.Ο Αχιλλέας στο επίπεδο της σημερινής πολιτείας θα παρακαλούσε τον Αγαμέμνονα για το κοινό «δημοκρατικό»καλό.
Από αυτή την άποψη ο συναισθηματικός άνθρωπος δεν χρειάζεται το ηρωϊκό ιδεώδες διότι ταπεινωτικά καλείται κατά τον τρόπο του όντος να γίνει υπηρέτης του όντος και να δομήσει αυτή του την μεταμόρφωση-ο επικός ήρωας ευρισκόμενος ακόμη στο επίπεδο όπου ο πρώτος νούς ήταν στα σπλάχνα του όντος ,αφέντης και δούλος ήταν ένα προκειμένου ο αγγελιαφόρος νούς να μεταφέρει το μήνυμα αυτού του κόσμου μπορούσε και ήταν κατά το ον υπερήφανος διότι πέρα από την μεταφορά δεν είχε καμμία άλλη υποχρέωση και μπορούσε και απολάμβανε τα παρόντα από την οντική θέση της πρώτης δύναμης.
Ο λυρικός άνθρωπος έπρεπε να μεταφέρει κατά τέτοιο τρόπο τις προσφερθείσες  δυνάμεις ώστε να ανεγερθεί το σχέδιο του όντος μέσα στην παρούσα διάσταση.Ο κόσμος των θεών επειδή ήταν σταθερή δεξαμενή δυνάμεων και ενεργειών πολύ απαραίτητων για την οικοδόμηση του παρόντος έμεινε προς το παρόν ακίνητος,πηγή εμπνεύσεων και σεβασμού από τους λυρικούς ποιητές.Αυτό όμως που μετακινήθηκε ήταν ο κόσμος της φύσης και ο κόσμος του Ομηρικού Άδη,εκεί όπου οι επισυμβαινόμενες αλλαγές ήταν κοσμογονικές.Ο λυρικός ποιητής καταλαβαίνει ότι έχει ενεργό ρόλο στον παρόντα κόσμο γι αυτό κάθε τι το αφαιρετικό το μεταφέρει στον κόσμο των θεών.Από εκεί όλα διαχέονται και μέσα από την σκέψη περνούν στην ανθρώπινη πράξη.Μέσα από το συναίσθημα ο λυρικός ποιητής κατανοεί και νοιώθει την οντική αεναότητα του παρόντος κόσμου και μπορεί να μιλήσει για αυτόν.Νοιώθει ότι μπροστά στο ον είναι ένα έρμαιο σχεδίου και αποφάσεων γι αυτό και καταργεί τον κόσμο του άδη από εκεί που τον έιχε τοποθετήσει ο Όμηρος και τον μεταφέρει στον Όλυμπο.Όλοι όσοι δεν έχουν σώμα επιστρέφουν στην πηγή δυνάμεων και ενεργειών που είναι μόνο ο Όλυμπος.Συναισθηματικά ο λυρικός ποιητής επειδή έπεσε από τον  Όλυμπο νοιώθει ότι έχει απέναντί του το ον και τον απεσταλμένο αυτού το νού ο οποίος είναι υπεύθυνος για τη δόμηση αυτής της κοσμικής διάστασης.Μεταφέροντας τον Άδη στον Όλυμπο ο λυρικός ποιητής μεταφέρει απέναντί του το αφηρημένο διότι πλέον αυτός θέλει να γίνει κάτι το συγκεκριμένο.Ο κόσμος του Άδη μεταφέρεται ανάμεσα στον άνθρωπο και στους θεούς,καθίσταται αφηρημένη φύση η οποία ως σκέψη ανήκει στον Όλυμπο και ως πράξη προχωρεί με μορφή και περιεχόμενο στο βασίλειο των ανθρώπων.
Άρα μέσα από τη λυρική ποίηση ο άνθρωπος παραπονούμενος συναισθάνεται ότι ο παρών κόσμος είναι εμπόδιο προς το ον.Γι αυτό και κάνει ουρανό τον απεσταλμένο νού και από αυτόν πηγάζει κάθε τι.Ανάμεσα σε αυτόν και τον Όλυμπο βάζει τη φύση το σύνολο των ιδιοτήτων που στο ταξίδι τους από τους θεούς προς τους ανθρώπους και τανάπαλιν εξαντλούν δημιουργώντας την παρούσα διάσταση.Ο Ομηρικός άνθρωπος έπεφτε στον παρόντα κόσμο και αναπαυόταν στον Άδη.Δεν ήξερε τι να κάνει μετά.Μετά όμως από τον τελεολογικό Οδυσσέα ο λυρικός κλαίει διότι καταλαβαίνει ότι όλα αυτά είναι ένα κόσμος εμπόδιο προς την οντική τελειότητα,τον οποίο όμως πρέπει να δημιουργήσει να ζήσει και να υπερβεί.Γι αυτό την ξεκούραση του Άδη τη βάζει στον Όλυμπο-και τα δύο βασίλεια είναι αφαιρετικά.Από τον ¨Ολυμπο όλες οι μορφές του Άδη που γεμίζουν το βασίλειο των θεών ξαναζούν διά της φύσεως προς τον άνθρωπο ώστε όλα να κινηθούν κυκλικά δημιουργώντας τον παρόντα κόσμο και συγχρόνως εξαντλώντας τον.
Ο Αχιλλέας αναπαύεται στον Άδη σαν το βρέφος το άρτι τεχθέν το οποίο ακόμα δεν ξέρει τι να κάνει.Ο Αρχίλοχος όμως –ο Αχιλλέας που ενηλικιώθηκε-γνωρίζει ότι θα πρέπει να κινηθεί διότι πρέπει να εύρει μέσα από τον παρόντα κόσμο τον δρόμο προς το ον.Μέσα λοιπόν από την παράδοσή του ο Αρχίλοχος στο απόλυτο συναίσθημα ότι οντικά όλα επιτρέπονται-ας πάει στο καλό η ασπίδα-αφήνει να ξεχειλίσουν στον παρόντα κόσμο όλες εκείνες οι ζευγαρωτές,καλές και κακές ,δυνάμεις οι οποίες θα δημιουργήσουν και θα εξαντλήσουν την παρούσα διάσταση.Ο Αχιλλέας δίνει την πρώτη εικόνα και ο Αρχίλοχος τον τρόπο εξερεύνησης και απόλαυσης αυτής.Η εικόνα βέβαια είναι η παρούσα διάσταση.
Όμως το όλο θέμα δεν μπορούσε να σταματήσει εδώ.Είμαστε μόλις εδώ και οι τρείς τραγικοί το γνωρίζουν πολύ καλά αυτό.Οι τρείς τραγικοί είναι σημαντικοί όχι για τους απλοϊκούς λόγους που αναφέρει ο Λέσκι και οι άλλοι «φωστήρες»αλλά διότι οντικά κίνησαν πάλι τον κύκλο των λυρικών προς τον άνθρωπο γεμίζοντας την ανθρώπινη υπόσταση και αδειάζοντας τη θεία.
Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι.Θα πρέπει πρώτα από όλα να σημειώσουμε τι ακριβώς κληρονόμησε η τραγική ποίηση.Η τραγική ποίηση κληρονόμησε μία πολύ συγκεκριμένη κοσμική κίνηση του ανθρώπου.Είναι ίσως απορίας άξιο και τραγελαφικό συνάμα, αλλά ο άνθρωπος ένοιωσε τραγικός όταν ελευθερώθηκε στην παρούσα διάσταση από το νόμο και το Θεό αφέντη.Το Ομηρικό βήμα της επαφής των ιδεών και αξιών θεών με τον άνθρωπο σήμανε την ώρα που ο άνθρωπος θα μπορούσε να πάρει τα ηνία της δικής του οντικής κίνησης στα δικά του χέρια.
Ο Αχιλλέας είναι ο άνθρωπος ο απελευθερωτής,ο οποίος μέσα από την ιερά οργή της απελευθέρωσης από κάθε θείο  και νόμο προβάλλει τη δύναμη του ήθους,διότι ο δρόμος είναι μιάς κατευθύνσεως.Ο δρόμος της καθόδου από το θεό προς τον άνθρωπο.Οι 12 θεοί είναι η σωστή σήμανση σε αυτόν τον δρόμο προς τον απελευθερωμένο πρόσωπο. Oι λυρικοί έχουν μία πολύ δύσκολη και απάνθρωπη αποστολή.Θα πρέπει να κατεβάσουν τον άνθρωπο από τον επικό του θρόνο και να τον αποκαλύψουν στις πραγματικές του διαστάσεις.Θα πρέπει τον απελευθερωμένο από κάθε θεό και νόμο επικά άνθρωπο να τον μορφοποιήσει μέσα από την επεξεργασία των συναισθημάτων.Ο άνθρωπος μετά το έπος δηλαδή πέφτει στη φυσική  πραγματικότητα και πλέον μετρά πώς αισθάνεται τον εαυτό του συν το θεό και το γύρω κόσμο και τους συνανθρώπους του.Έχει φύγει από το πεδίο της νόησης του Είναι.Ο Όμηρος πράγματι τον προσδιόρισε.Είναι ελεύθερος πλέον μέσα στον κόσμο που ανοίγεται μπροστά του να φτιάξει τη δική του φύση υπό την έννοια των πνευματικών και υλικών ιδιοτήτων.
Πράγματι οι λυρικοί ποιητές αποδεικνύονται άξιοι διαμορφωτές της ανθρώπινης φύσης.Απελευθερώνουν όλα τα αισθήματα-σχέσεις που συνδέουν τον άνθρωπο με όλες τις παραμέτρους του παρόντος κόσμου.Κάποιοι από αυτούς αποκαλύπτουν τα αισθήματα του ανθρώπου συν τον θεό.Ο Μίμνερμος και ο Συμωνίδης π.χ.Αγνές ξεπροβάλλουνοι δυνάμεις του φόβου και της ανασφάλειας όταν ο άνθρωπος συναισθάνεται τη θέση του απέναντι στο θείο το οποίο αντιλαμβάνονται σε πρωταρχική μορφή ως δοτήρα της ζωής.Λείπει η επιτηδειότητα του χριστιανισμού όσον αφορά θέματα προσπέλασης του θείου.Θα πρέπει οπωσδήποτε να προσέξουμε τα παρακάτω,όσον αφορά την προσπέλαση του θείου από τους λυρικούς ποιητές.
Όταν παραπάνω είπαμε ότι στην προσπέλαση των λυρικών για το θείο δεν υπάρχει η επιτηδειότητα των χριστιανών εννοούσαμε ότι ο άνθρωπος της λυρικής ποίησης δεν πλησιάζει το θεό με σκοπό την οποιαδήποτε ανταπόδοση,σίγουρα δεν πλησιάζει το θεό με το νού όπως ο χριστιανός άνθρωπος ο οποίος πλήσιάζει το θεό με σκοπό κάτι-ας πούμε τη σωτηρία.Ο λυρικός άνθρωπος κατά τρόπο οντικά υποσυνείδητο,ερωτώμενος και μόνο για το φαινόμενο της καθαρής ζωής χωρίς δογματικές αναζητήσεις που γέννησε η μετέπειτα θεολογική επιστήμη,προσεγγίζει το θεό ως δύναμη όχι λογικής απάντησης αλλά ως ενέργειας οδού και ατραπού κατά τρόπο οντικό προς το ον.Ο λυρικός άνθρωπος δεν έχει βυθισθεί ακόμη στην παρούσα διάσταση και προσπαθεί γρήγορα να ξαναεύρει το δρόμο προς το αρχέγονο ον.Ο θεός ακόμη δεν είναι ο «χριστιανός οικοδεσπότης»αλλά η πύλη του όντος και για αυτό εναγωνίως ο λυρικός άνθρωπος τον προσεγγίζει προκειμένου να εύρει το δρόμο της επιστροφής ως έννοια άνθρωπος και όχι για την προσωπική σωτηρία η οποία αποτελεί έννοια που γεννήθηκε στον χριστιανισμό ατομικισμό.
Επίσης ο λυρικός άνθρωπος προσεγγίζει θέματα φύσεως αλλά με έναν τρόπο πολύ διαφορετικό σε σχέση με ό,τι εμείς σήμερα εννοούμε λέγοντας φύση.Η φύση στον λυρικό άνθρωπο είναι μία πραγματική συν-αίσθηση της πρώτης αρχής όπως αυτή διαχέεται και από εσωτερικότητα καθίσταται εξωτερικότητα.H φύση στο λυρικό άνθρωπο δεν είναι τίποτε άλλο παρά η πολύ συγκεκριμένη στιγμή κατά την οποία ο πρώτος νούς εκχειλίζει προς πιο συγκεκριμένες μορφές.Ο λυρικός άνθρωπος προσπαθεί να κατοχυρώσει συγκεκριμένες μορφές το σύνολο των οποίων είναι η φύση-σύνολο ιδιοτήτων.Υπάρχει όμως η αγωνία(Μίμνερμος,Σιμωνίδης κ.α) για το ποίες μορφές μπορεί να υιοθετήσει ο άνθρωπος και κατά πόσο αυτές θα τον βοηθήσουν στην πορεία του προς το ανώτερο.
Επίσης πολύ σημαντική είναι η επαφή του λυρικού ανθρώπου με το σύνολο των παραπάνω δύο δυνάμεων(των θείων και φυσικών καταβολών)που δεν είναι άλλο παρά το ανθρώπινο πρόσωπο.Ο λυρικός ποιητής κατανοεί και δίδει όλες τις δυνάμεις που απορρέουν από το θείο και τις ενέργειές του προς τον άνθρωπο.Συναισθάνεται ότι ο παρών κόσμος διά του πρώτου νοός θέλει να καταλήξει στον άνθρωπο.Ο Αχιλλέας με την οργή του έδωσε δύναμη κατανόησης σε αυτή την κίνηση και ο Οδυσσέας με την περιπέτειά του δύναμη βούλησης και σκοπού.Όμως το υποκείμενο της Ιλιάδας και της Οδύσσειας είναι ακόμη φανταστικό και ο λυρικός καταλαβαίνει ότι θα πρέπει συναισθηματικά να μιλήσει πραγματικά για ένα πραγματικό υποκείμενο.Γι αυτό προσπαθεί να συλλάβει όλες τις δυνάμεις του ανθρώπου όπως αυτές του έρχονται από την συμπαντική κίνηση(δυνάμεις όπως η ευδαιμονία,η δικαιοσύνη,η ευημερία,ο έρωτας κ.ο.κ).Ποιητές όπως η Σαπφώ και ο Αρχίλοχος προσπάθησαν να συλλάβουν τον άνθρωπο που πραγματικά υπάρχει και όχι αυτόν που φανταστικά υπήρξε.Το άθροισμα του φανταστικού αλλά και του πραγματικού ανθρώπου είναι ο τραγικός ήρωας.
Πριν ομιλήσουμε για τον τραγικό ήρωα ας εκφράσουμε τη γνώμη μας για ένα θέμα το οποίο το θεωρούμε-και είναι-πολύ σημαντικό.Είναι κρίμα που δεν υπάρχει ελληνική ερευνητική σχολή για την ελληνική γραμματεία όλων των εποχών προκειμένου Έλληνες συγγραφείς να διατυπώσουν τις απόψεις τους για θέματα όπως η καταγωγή του μύθου,των επών κ.ο.κ.Ίσως τα γονίδια της παράδοσης θα βοηθούσαν ώστε να ξέραμε πιο πολλά για όλα αυτά τα σοβαρά θέματα.Αντιθέτως εμείς τα έχουμε αφήσει όλα στους άλλους,οι οποίοι ναι μεν προσπάθησαν πολύ αλλά δεν έχουν το ελληνικό αισθητήριο ανίχνευσης της αλήθειας.Ο Λέσκι αναφέρει πολλά για την καταγωγή της τραγωδίας αλλά δεν μπορεί να καταλάβει το αυτονόητο.Ότι από τις θρησκείες του Ανατολικού νόμου έως το μονοθεϊσμό ,και από εκεί στη θρησκεία των ολυμπίων θεών και του Διονύσου το νήμα και ο μίτος που ενώνει όλα τα παραπάνω και οδηγεί στην παραγωγή της τραγωδίας είναι ένας.Επίσης δεν μπορεί σωστά να καταλάβει την πραγματική πορεία από την επική προς την τραγική ποίηση διότι αγνοεί τελείως την οντική καταβολή και συνεισφορά σε όλα αυτά.
Ας συζητήσουμε λίγο για όλα αυτά πριν επανέλθουμε-στα όρια της έρευνας που κάνουμε για τον μεταμοντερνισμό-για το τελευταίο στάδιο της τέχνης πριν την επιστήμη που είναι η τραγική ποίηση.
Η τραγική ποίηση κατάγεται και είναι συνέχεια της μιάς και αναλλοίωτης δύναμης που δημιούργησε και επάνδρωσε την παρούσα διάσταση της ιδέας και της φύσης και του ανθρώπου.Οι Αρχαίοι προχώρησαν στην τραγική ποίηση έχοντας ως τελευταίο σταθμό την πολύ σημαντική προσωκρατική φιλοσοφία.Ουσιαστικά ο πατέρας της τραγικής ποίησης είναι η προσωκρατική φιλοσοφία διότι και αυτή η φιλσοοφία αλλά και η τραγική ποίηση καταδεικνύουν την διά της φύσεως και του κόσμου-εμψύχου και αψύχου-συνέχεια του όντος διά της παρούσης διάστασης.
Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι.Τι επέτυχαν ουσιαστικά οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι.Κάτι πολύ σημαντικό.Να ενοποιήσουν τις παραμέτρους του παρόντος κόσμου και να αποδείξουν ότι από την ιδέα ο δρόμος είναι ανοιχτός διά της φύσεως προς τον άνθρωπο.Με τους προσωκρατικούς για πρώτη φορά η παρούσα διάσταση αντιμετωπίζεται σαν ένα και χτίζονται τα μυστικά λογικά μονοπάτια κατανόησης της πορείας από το ένα προς τα πολλά διά της φύσεως.
Ο άνθρωπος πλέον λοιπόν μέσα από τη προσωκρατική φιλοσοφία αντιμετωπίζεται ως μία συνέχεια της πρώτης ιδέας και της φύσης και δυνητικά σκέφτεται πώς μετά από όλα αυτά μπορεί να υπάρξει.Διότι βέβαια ο δρόμος που άνοιξαν οι προσωκρατικοί ως παρελθόν συνεχίζεται στο μέλλον που ο έλλογος άνθρωπος μέσα από την δύναμη του σκοπού μπορεί να χτίσει.Είναι πολύ σημαντικό λοιπόν το ότι ο άνθρωπος κατάλαβε την ύπαρξη συνέχειας στην παρούσα διάσταση άρα κατάλαβε ότι και αυτός αποτελεί κρίκο της παρούσης διάστασης, της αλυσίδας που προχωρεί το παρόν μπροστά άρα θα έπρεπε να εύρει τον τρόπο που θα κατάφερνε αυτή την πορεία προς το αύριο.
Εδώ εισχωρεί η τραγική ποίηση.Σωστά ο Σταγειρίτης την ονόμασε μίμηση διότι είναι μίμηση.Είναι μίμηση της πρώτης ιδέας.Του τρόπου της πρώτης ιδέας.Δηλαδή.Όπως η πρώτη ιδέα μιμείται το ον και εκχέει δυνάμεις και ενέργειες ο άνθρωπο μιμείται την ιδεατή εκχείλιση και γεννά ιδέες και πράξεις προκειμένου να διασφαλίσει την οντικη΄συνέχεια.Μιμείται την γένεση μέσα από νέες πράξεις,μιμείται την υπέρβαση και μετάλλαξη μέσα από την δημιουργία του ανωτέρου εαυτού.Σε κατώτερο επίπεδο μιμείται πράξεις γενναίων ανδρών και ανθρώπων προκειμένου να προχωρήσει μπροστά.Βέβαια δεν είναι ο Θέσπης  ο ευρετής του τραγικού τρόπου.Αυτό είναι μεγάλο ψέμμα.Ο Όμηρος είναι διότι στον Όμηρο για πρώτη φορά ο άνθρωπος τίθεται απέναντι στους θεούς-στους φορείς της νέας διάστασης-και συνδιαλέγεται σε όλα τα επίπεδα μαζί τους.Σε αυτό το σημείο εξάλλου έγκειται και ο τραγικός τρόπος τον οποίο πολλοί λίγοι έχουν συλλάβει και ακόμη λιγότερο έχουν περιγράψει-αν και σε αυτό το σημείο θα πρέπει να κάνουμε μία αναπόφευκτη παραπομπή και να διατυπώσουμε την άποψη ότι για ό,τι έχουμε πεί έως τώρα όσον αφορά τον Όμηρο καταλαβαίνουμε γιατί ο Ίων ποιητής είναι ο μεγάλος Ποιητής.Η ποίησή του είναι κανονιστική και στα μέτρα του δυνατού οντική από την άποψη ότι κανονίζει τον τρόπο κατανομής αρχιτεκτονικής και δημιουργίας της παρούσης διάστασης.Είναι κρίμα απλοί περιγραφητές του Ομηρικού όλου-Σεφέρης,Ελύτης,Ρίτσος κ.α-να θεωρούνται μεγάλοι ποιητές.Τέλος πάντων ας θεωρηθούν μεγάλοι περιγραφικοί ποιητές γιατί κανονιστικός ποιητής ήταν ο Όμηρος και οι πραγματικοί μιμητές του λυρικοί και τραγικοί.
Με ποια έννοια όμως και με ποιο τρόπο υποστηρίζουμε ότι ο Όμηρος είναι ο ευρετής του τραγικού τρόπου;Κατ΄αρχήν θα πρέπει να ασχοληθούμε με το όνομα της τραγικής ποίησης.Ο τράγος ως ζώο συμβολίζει την τέλεια αφαιρετική ύπαρξη η οποία ως χρονοδιάγραμμα περνά τη ζωή του τελείως αφαιρετικά μέσα από το ένστικτο της πρώτης ιδέας πάνω του.Θα πρέπει όμως μέσα από την τέλεια διαδοχή των δυνάμεων να σκεφθούμε έάν ο τράγος είναι μία κατώτερη μορφή της ζωής που θα πρέπει να μεταφερθεί σε μία ανώτερη μορφή ζωής όπως είναι ο άνθρωπος.Ο άνθρωπος είναι ακριβώς το ίδιο με τον τράγο απλά η διαφορά είναι διαφορά οντικού επιπέδου και κατανομής δύναμης που αυτή διαφορά επιφέρει.΄΄Αρα ο τράγος είναι ο άνθρωπος σε μία αφαιρετική αλλά δυναμική κατάσταση όπου οι δυνάμεις και οι ενέργειες ευρίσκονται σε πλήρη αρμονία.Ο άνθρωπος είναι ο τράγος σε μία απόλυτη συγκεκριμένη κατάσταση όπου οι δυνάμεις και οι ενέργειες αφυπνίζονται και κινούνται προς μία επερχόμενη αρμονία.Άρα λοιπόν ο τράγος είναι η εμμένεια των παρουσών οντοτήτων προ του ενός,ενώ ο άνθρωπος είναι η υπέρβαση έναντι του ενός.Οι ισορροπημένες εσωτερικές δυνάμεις του ταύρου,το κατευθείαν προϊόν της μυθολογίας και της άνετης σκέψης αυτής,εξωτερικεύονται στον άνθρωπο ο οποίος καλείται μέσα στη διάσταση του λόγου να επιβάλει τη δική του σειρά.Αυτός εξάλλου είναι και ο σκοπός των τραγωδιών.Ο άνθρωπος  προσπαθεί μέσα από την εξωτερίκευση λόγων και πράξεων να κυριαρχήσει στην παρούσα κοσμική διάσταση.
Δεν είναι τυχαία η επιλογή ηρώων και οι ενέργειες και η όλη δυναμική αυτών.Όλοι οι πρωταγωνιστές των δραματικών έργων ακολουθούν μία πολύ συγκεκριμένη σειρά η οποία οδηγεί τον άνθρωπο στην επιβολή του δικού του λόγου στην παρούσα διάσταση ενάντια σε κάθε θεϊκή επιβολή.Αυτό βέβαια φθάνει στην έξαρσή του στον Ευριπίδη,αφού πρώτα έχει αρχίσει με τον Αισχύλο.Πριν τους τρείς τραγικούς οι προηγούμενοι τραγικοί απλά προσπαθούσαν αν θέσουν έναντι του κόσμου και του θεού τον άνθρωπο.Όταν το κατόρθωσαν οι τρείς τραγικοί ακολούθησαν μία πολύ συγκετκριμένη σειρά απελευθέρωσης και διακυβέρνησης του ανθρώπου.
Ο Προμηθέας δεσμώτης λοιπόν ανοίγει το χορό και ο άνθρωπος πλέον διεκδικεί στην παρούσα διάσταση το δικό του μερίδιο σκέψης  και πράξης.Ο Οιδίποδας σκοτώνει κάθε έννοια θεού και εισχωρεί στην άπειρη οντική φύση.Ανοίγει το δρόμο προκειμένου ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης να διαμορφώσουν την τελική ανθρώπινη φύση.Η Ευριπίδεια Ελένη-ψυχή,επιλέγει πλέον το αληθές από το ψευδές και κυρίως επιλέγει το είναι που μπορεί να γίνει σε αυτή τη διάσταση και όχι το φαίνεσθαι.Το Είναι βέβαια προϋποθέτει ανεξαρτησία και προσωπική αυτοσυνειδησία και υπέρβαση.
Ο Όμηρος θέτοντας τον Αχιλλέα μπροστά από τους θεούς να οργίζεται είναι ο ευρετής του τραγικού τρόπου διότι πρώτος αυτός αποφασίζει να εκβάλει τον άνθρωπο από την μειλίχια κατάσταση του τράγου και να τον αναγκάσει να επιβληθεί στην παρούσα διάσταση.Ο Αχιλλέας είναι το αναφυέν πρόσωπο το οποίο οράται προσωπικά τους θεούς τις ανώτερες δυνάμεις ,τις εσωτερικοποιεί και είναι έτοιμος να τις εξωτερικεύσει με το δικό του τρόπο παράγοντας τον πολιτισμό της παρούσης διάστασης.Δεν είναι τυχαίος ο ιστός που υπάρχει ανάμεσα στη μυθολογία,τον Όμηρο και τους τραγικούς.
Ο άνθρωπος τώρα πιά προχωρεί προς τις επιστήμες και ανοίγει ο δρόμος προς την ιστορία.Τι εννοούμε επιστήμη και πώς ενώνεται με όλα τα πρηγούμενα;Είναι πολύ απλή η απάντηση και αφορά την καινούργια μεταομηρική θέση του ανθρώπου στην παρούσα διάσταση.Ο άνθρωπος πιά έχοντας εσωτερικεύσει ως δυνάμεις και ενέργειες τους 12 θεούς και τις πραγματικές δυνάμεις που αυτοί αντιπροσωπεύουν προσπαθεί να απλώσει το μυαλό του και την πράξη του στην παρούσα διάσταση προκειμένου να απλώσει τις δικές του δυνάμεις.
Θα πρέπει να προσέξουμε την καινούργια πολύ ενδιαφέρουσα διαλεκτική που στρώνει το έδαφος στην επιστήμη διά της εννοίας της γνώσης.Ο άνθρωπος δεχόμενος το φωτισμό του όντος διαπλάθει το δικό του νού μέσα από τις ομηρικές 12 δυνάμεις και ενέργειες που προαναφέραμε.Το άπλωμα αυτών των δυνάμεων εκ μέρους του ανθρώπου επιβάλλει όλα να γίνονται με βάση την ανθρώπινη μορφή και εσωτερικότητα.Άρα γνώση είναι η επικράτηση των ανθρωπίνων 12 δυνάμεων με τον τρόπο που επιβάλλει την ανθρώπινη μορφή και ποιότητα παντού.Η επιστήμη λοιπόν είναι ο πρώτος τομέας ο οποίος ομαδοποιεί την ανθρώπινη παρατήρηση και απλώνει τον ανθρώπινο τρόπο θεωρίας και πράξης στο εν,τη φύση και το θεό.
Θα λέγαμε με αυτό τον τρόπο πρώτη επιστήμη την ιστορία.Προχωρώντας από εσωτερικές προς εξωτερικές επιστήμες,από ποιοτικές προς ποσοτικές.Η ιστορία δεν είναι τίποτε άλλο παρά η προσπάθεια του ανθρώπου να δει τον παρόντα κόσμο από τη δική του πλευρά.Η ιστορία από το θεό προς τον άνθρωπο δόθηκε μέσα από τις μεγάλες βιβλικές παραδόσεις.Ο άνθρωπος πλέον δίδει την δική του ιστορία μέσα από το άπλωμα των δικών του δυνάμεων.Η ιστορία πραγματικά δεν είναι τίποτε άλλο παρά η επιβολή της ανθρώπινης δυναμικότητας στην παρούσα αρχιτεκτονική.Η εξήγηση από το θεό του παρόντος κόσμου της πρώτης αρχής ως δημιουργικής επιβολής της θείας βούλησης είναι η ιστορία από το θεό προς τον άνθρωπο.Ο άνθρωπος όμως τώρα επιβάλλει τη δική του δύναμη και λέει ότι ο κόσμος προήλθε από το Εν ως σκέψη που μπορεί να εξισώσει τον άνθρωπο με το θεό.Επίσης ως χημική αντίδραση άρα και ο άνθρωπος μπορεί να προκαλέσει ζωή κ.λ.π.
Ο Ηρόδοτος και ο Θουκυδίδης επέτυχαν και επιδίωξαν κάτι το πολύ απλό.Όταν λέμε ότι ο Ηρόδοτος είναι ο «πατέρας της ιστορίας»σε καμμία περίπτωση δεν εννοούμε αυτές τις απλοϊκότητες  που διδάσκουμε στα παιδιά στα σχολεία ή ακόμη και στα πανεπιστήμια.Ο Ηρόδοτος μέσα από το απολύτως Ομηρικό περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσε έκανε το πρώτο βήμα να εφαρμόσει τις κληρονομηθείσες 12 ολύμπιες δυνάμεις και ενέργειες στον άνθρωπο πάνω στη φύση στον Όλυμπο και στην καινούργια πολιτεία που ανοιγόταν.
Ο νεοφανείς ανθρωπισμός ήταν μία οντική αναγκαιότητα και ο Ηρόδοτος με τον τρόπο του το γνώριζε.Μόνο μέσα από την ανθρώπινη εφαρμογή των 12 ολυμπίων δυνάμεων με τον ανθρώπινο τρόπο ο Όλυμπος θα εξωτερικευόταν ως φύση και θα οδηγούσε στη θέσπιση της ανθρώπινης κοινωνίας κατά το πρότυπο του κόσμου του αγαθού.Ο Ηρόδοτος είναι ο πατέρας της ιστορίας διότι έριξε το μεγάλο σπέρμα το οποίο γονιιμοποιήθηκε στην μήτρα του μυαλού του νέου ανθρώπου που γεννιόταν.Αυτό το σπέρμα αυτή η δύναμη ήταν η νέα διάθεση ο άνθρωπος να δει τα πάντα από το δικό του πρίσμα  το οποίο διέθετε κατά τρόπο  εσωτερικά νοητικό και αξιολογικό τις 12 δυνάμεις της γνώσης του Δία,της δύναμης της Αθηνάς κ.λ.π.Προλογίζοντας την φαινομενολογία του Χούσσερλ ο Ηρόδοτος διείδε στα απλά γεγονότα εσωτερικές δυνάμεις,σαν να λέμε είδε παντού τις κρυμμένες νοητικές  και βουλητικές δυνάμεις των 12 ολυμπίων θεών.Και εδώ κάνει ο Αλικαρνασσεύς ιστορικός τη μεγάλη ανατροπή.
Δέχεται σε πρώτη φάση την εξωτερικότητα του φαίνεσθαι αλλά όχι ως θαυμαστή πραγματικότητα που γεννά ερωτήματα και την πίστη σε κάτι το ανώτερο.δέχεται την εξωτερική πραγματικότητα του φαίνεσθαι ως πεδίο έρευνας και εφαρμογής των καινούργιων δυνάμεων του ανθρώπου.Η ιστορία αυτό ακριβώς είναι.Η εξωτερίκευση των ομηρικών δυνάμεων πάνω στις σκέψεις και αξίες του παρόντος κόσμου από όπου και αν προέρχονται.
Ο Θουκυδίδης ολοκληρώνει με έναν απίστευτο τρόπο όλα αυτά και μάλιστα επειδή έγιναν όλα σε σχέση με τη φωτεινή Αθήνα τα ολοκληρώνει μέσα από ένα απολύτως λογικό πρίσμα.Ο Θουκυδίδης είναι αυτός ο οποίος διαλύει τη σχέση του παρόντος κύκλου με το ον και εσωτερικεύει πλήρως τον οντικό άνθρωπο και τις ιδέες –πράξεις του μέσα στην παρούσα κοσμική διάσταση.Τώρα ανεξάρτητα-όσο είναι δυνατόν-ο άνθρωπος  στηρίζεται στο τι λέει ο ίδιος για τον παρόντα κύκλο .Ο Θουκυδίδειος λόγος είναι μία α-νοησία διότι αγνοεί ότι συνεχώς ο παρών κύκλος τροφοδοτείται από το υπέρ –όν.Τέλος πάντων ο Αθηναίος ιστορικός εφάρμοσε στην ανθρώπινη κίνηση-νοερή και πρακτική-τα δεδομένα της φιλοσοφίας.Ο άνθρωπος είναι κέντρο του παρόντος όλου και γύρω από αυτόν κινούνται όλα.Ο ανθρώπινος νούς έχει πλέον συγκεκριμένο εύρος από το αγαθό έως την νοερή προέκταση του εαυτού και μέσα σε αυτή την ακτίνα όλα μπορεί να αναπτυχθούν και πολύ δε περισσότερο να αναπτυχθούν από τον άνθρωπο.Μόλις και χρειάζεται να πούμε ότι με το Θουκυδίδη ο άνθρωπος αρχίζει την επιστημονική εκμετάλλευση του παρόντος κύκλου πιστεύοντας ότι ελέγχει τις δυνάμεις που θα τον βοηθήσουν να εξαντλήσει τις δυνάμεις και ενέργειες του παρόντος κόσμου.Ο αντιοντολογικός τρόπος του Αθηναίου ιστορικού είναι έκδηλος.Ο άνθρωπος αποκόπτεται από την πηγή της οντικής του συνέχειας και μονοδιάστατα θεωρείται ως προβλέψιμος.Αποκτά προβλέψιμο σημείο αναφοράς –το σύνολο των λογικών δυνάμεων-ό,τι μπορεί να εξηγήσει-με κυριότερη συνέπεια την ανάπτυξη μεν των ελλόγων δυνάμεων αλλά την θλιβερή υποχώρηση των αοράτων υποσυνειδήτων οντικών δυνάμεων οι οποίες θα προφύλασσαν τον άνθρωπο από όλες τις φυλακές στις οποίες δυστυχώς εισήλθε και εισέρχεται.
Τώρα πιά άνοιξε ο δρόμος ώστε το ανθρώπινο πνεύμα πλήρως να κλεισθεί στον μικρό του κόσμο του οποίου τα σύνορα θα τα επέβαλλε η επιστήμη.Από εδώ χρονικά αρχίζει η σκλαβιά του ανθρωπίνου πνεύματος και σώματος στο βαθμό και στην ποιότητα που την επισημαίνει ο μεταμοντερνισμός.Αποκομμένος ο άνθρωπος από την απειρία του όντος και κλεισμένος μέσα στον κύκλο που άρχιζε από την ιδέα και κατέληγε διά της περιοριστικής ιδέας προς τον εαυτό του έκλεισε τη δεξαμενή της παροχής συνεχούς οντικής ενέργειας φωτισμού και εξέλιξης με αποτέλεσμα την παραγωγή ενός υποεγω΄το οποίο έγινε δούλος της ίδιας της υποφυσικής ανθρώπινης επιστημονικής παραγωγής.
Η ρητορική ήταν το τελευταίο σκαλοπάτι του περάσματος από την απόλυτη θεωρία προς την πράξη.Ο άνθρωπος έμαθε τώρα πιά να πείθει.Αυτό το βήμα είναι επίσης πολύ σπουδαίο εάν αναλογισθούμε ότι η εξουσία αυτού του κόσμου επεδίωκε ένα πολύ συγκεκριμένο στάδιο πάνω στο οποίο θα στήριζε την εξάπλωση της εξουσίας της.Την ανθρώπινη κοινωνία.Η παρούσα εξουσία επειδή είναι καθαρά μορφική και αντιοντική στηρίζεται αποκλειστικά επάνω στους ανθρώπους.Στηρίζεται στην μετατροπή της οντικής δύναμης από αόρατη ποιότητα σε ορατή ποσοτική ποιότητα η οποία απαραίτητο μεσάζοντα έχει τον άνθρωπο.Χρειάζεται τον άνθρωπο διότι διά αυτού μπορεί να ελέγξει τη δύναμη που παράγει νέα φύση μέσα από την εξωτερίκευση της πρώτης δύναμης προς τη φύση και τον άνθρωπο και από εκεί προς την ανθρώπινη φύση.Σε πρωταρχικά επίπεδα η δύναμη του όντος είναι αδύνατο να ελεγχθεί.Σε επίπεδα όμως μεταλλαγής τα πράγματα είναι ευκολότερα.
Ο άνθρωπος λοιπόν μέσα από την ψευδαίσθηση της εξουσιαστικότητας –ως γνωστόν ο άνθρωπος ως έννοια γέννησε όλες τις έννοιες άρα ο άνθρωπος ευθύνεται για τα πάντα-προχώρησε στην θέσπιση των επιστημών όρος ο οποίος χαρακτηρίζεται από τρία σημεία πολύ σημαντικά.Πρώτα –πρώτα ο άνθρωπος θεωρέι ότι ελέγχει το ζωτικό του χώρο και για αυτό προχωρεί σε θέσπιση κανόνων για τον εαυτό του ,το θεό και τη φύση-κόσμο γύρω του.Έπειτα η επιστήμη στηρίζεται στην αντιοντική κίνηση-γίγνεσθαι και μισεί το Είναι διότι το είναι είναι ο θάνατος της επιστήμης.
Τέλος η επιστήμη ως η έξαρση της διαστασιακής εξωτερικότητας αποξενώνει τον άνθρωπο από την εσωτερική επαφή με τον άνωτερο εαυτό του-τον οντικό-και τον εξαθλιώνει μέσα από την αλλοίωση της οντικής ταυτότητάς του,μέσα από την αλλοτρίωση του οντικού του εαυτού και την πτώση του ανθρώπου στον κατώτερο διαστασιακό εαυτό που είναι απλά εμπειρικός δούλος της επιστήμης.Αυτός ο άνθρωπος σέρνεται σήμερα από τους γιατρούς και τον καρκίνο,ενώ ο ίδιος είναι πέρα από όλα αυτά ελέγχοντας σωστά τις οντικές δυνάμεις.Και ενώ το άγχος μας στέλνει μηνύματα εμείς τόσο και πιο βαθιά πέφτουμε μέσα στην διαστασιακή λήθη μας.
Οι επιστήμες –αυτά που τώρα θα πούμε είναι λίγο πολύ γνωστά-είναι σε πρώτη εκτίμηση εσωτερικές και εξωτερικές.Εσωτερικές είναι αυτές που παίρνουν τις αιώνιες αρχές του πνεύματος και προσπαθούν εκεί πάνω να στηρίξουν νομοτελειακά πράξεις,δημιουργίες και εκτιμήσεις.Η ποίηση,η λογοτεχνία,η φιλοσοφία,η θεολογία,η ιατρική ,είναι ενδεικτικά κάποιες από αυτές τις επιστήμες.
Εξωτερικές είναι αυτές οι οποίες ξεκινούν αντιστρόφως από εξωτερικά δεδομένα και τα οποία καθαρά τελεολογικά τα μεταπλάθουν σε νόμους και αρχές,πάνω στις οποίες στηρίζεται η μετέπειτα ανθρώπινη παραγωγή.Η μουσική,η αρχιτεκτονική,ο κινηματογράφος,η ζωγραφική,η γλυπτική κ.ο.κ. είναι μερικά πολύ απλά δείγματα αυτού του είδους της επιστήμης.
Θα μπορούσαμε όμως να προχωρήσουμε και σε περαιτέρω υποδιαίρεση αυτής της πρώτης διαίρεσης.Οι εσωτερικές επιστήμες διαιρούνται σε αυτές που παραμένουν απλή εξωτερίκευση πνεύματος χωρίς την αναγκαία εφαρμογή των συμπερασμάτων τους στους ανθρώπους ως πρακτικό τρόπο εφαρμογής.Η φιλοσοφία και η θεολογία είναι κλασσικά παραδείγματα για όλα αυτά που μόλις τώρα είπαμε.Επίσης αναπτύχθηκαν σταδιακά οι επιστήμες που κυρίως ασχολήθηκαν με τον άλλο μεγάλο ανθρώπινο παράγοντα,την ψυχή.Θα μπορούσαμε ως παραδείγματα εδώ να αναφέρουμε την ψυχολογία και την παιδαγωγική επιστήμη αλλά και τις διάφορες κοινωνιολογικές-ανθρωπιστικές επιστήμες που εφαρμόσθηκαν επάνω στον άνθρωπο και στις κοινωνίες που αυτός ανέπτυξε.Σε εσωτερική επιστήμη τρίτου είδους με εφαρμογή στον άνθρωπο αλλά με πηγή την αφαιρετική γνώση θα μπορούσαμε να ταξιθετήσουμε τη μουσική και την ιστορία ως αγνές θεωρίας της κίνησης του πνεύματος πάνω από τον παρόντα κόσμο.
Όπως λοιπόν καταλάβαμε οι εσωτερικές επιστήμες είναι αυτές που μεταβιβάζουν το πρωτογενές υλικό από το αγαθό προς τον άνθρωπο με σκοπό την περαιτέρω εκμετάλλευση και ταξιθέτησή του.Οι εξωτερικές επιστήμες ξεκινούν και παρέχουν υλικό που προέρχεται από την πρώτη εξωτερίκευση του αγαθού-τη φύση ως κόσμο-με σκοπό ο άνθρωπος να λάβει αυτό το υλικό και να το ταξιθετήσει κάτω από μορφές,περιεχόμενα,νόμους οι οποίοι θα αποτελέσουν τις σχετικές επιστήμες.Οι εικαστικές επιστήμες,οι θετικές επιστήμες,η ιατρική κ.λ.π.είναι σε αυτή την κατηγορία.
Πριν προχωρήσουμε προκειμένου να συνδυάσουμε όλα αυτά τα οποία τώρα είπαμε με το κίνημα του μεταμοντερνισμού,θα πρέπει οπωσδήποτε να κάνουμε την παρακάτω επισήμανση.Υπάρχουν συγκεκριμένα στάδια στην ανάπτυξη,εφαρμογή και επικράτηση των επιστημών τα οποία φυσικά και δεν θα πρέπει να αγνοήσουμε.
Το πρώτο στάδιο είναι η Πλατωνική και Αριστοτελική εποχή των επιστημών.Σε αυτή τη χρονική στιγμή οι φωτισμένοι καθολικοί άνθρωποι επικοινωνούσαν απ΄ευθείας με το αγαθό και τις προτροπές αυτού μετέπλαθαν σε επιστήμη.Γι αυτό στην εποχή που συζητάμε ο Πλάτωνας και οι υπόλοιποι σοφοί ήταν φιλόσοφοι,μαθηματικοί,αστρονόμοι κ.λ.π.Ήταν η εποχή στην οποία όλα ήταν ενωμένα μπροστά στην ανθρώπινη «άγνοια».Όλα ως εξωτερικότητα(ήλιος π.χ) και ως εσωτερικότητα(φώς π.χ)΄΄ερχονταν στον ανθρώπινο νού με σειρά έρευνας και ακολουθίας.Τίποτε μπροστά στο ανθρώπινο μυαλό δεν αποκλειόταν.¨Όλα ήταν αποδεκτά και υπό έρευνα-με τον τρόπο των σοφών της εποχής εκείνης.
Σε αυτή λοιπόν τη χρονική στιγμή ο όρος επιστήμη που τα περιέκλειε όλα-άσχετα αν ο Αριστοτέλης αρνείται την ετικέτα επιστήμη για τη φιλοσοφία,ουσιαστικά αρνείται την επιστήμη με μικρό ε αλλά  επικροτεί μία επιστήμη της φιλοσοφίας με κεφαλαίο «Ε».Διότι σε αυτή τη χρονική στιγμή η επιστήμη είναι η απ΄ευθείας επαφή του ονικού-ακόμη-υποκειμένου με το αγαθό προκειμένου η εκχείλιση του ενός να γίνει γνωστή ως θεωρία και πράξη από το έλλογο υποκείμενο.Ο σκοπός είναι ακόμη υπερβατικός.Η επιστήμη είναι ανοιχτή ως θεωρία,πιστεύει στον ανώτερο νοητικά άνθρωπο και δεν περιορίζει τη θεωρητική υπέρβαση αλλά όύτε και την πρακτική εμπέδωση.Επιστημονικά ο Σωκράτης έζησε και μεγαλούργησε,με την έννοια ότι ταξιθέτησε δεδομένα που προέρχονταν από όχι στείρες φυσικές παρατηρήσεις αλλά από την ενασχόληση του με αυτό το ίδιο το αγαθό-τον απεσταλμένοτου όντος.Άρα η επιστήμη σε αυτή τη χρονική στιγμή είναι η απ΄ευθείας επαφή του ανθρώπου με ό,τι το ανώτερο,η ταξιθέτηση δεδομένων που αποκαλύπτουν οντικές ενοράσεις ,τέλος πάντων συζητάμε ακόμη για μία οντική επιστήμη.
Η επιστήμη λοιπόν ως δώρο του ανθρωπομορφισμού των Ελλήνων-που όπως είδαμε ξεκίνησε από τον Όμηρο-έως την εποχή της εμφάνισης του Ιησού προχωρούσε με τον τρόπο που μόλις παραπάνω υποστηρίξαμε.Από την Πατερική θεολογία-κυρίως την Παύλεια θεολογία και έπειτα-όμως κάτι άρχιζε να τροποποιείται προς τα κάτω.Το Αγαθό μέσα από την θεανθρώπινη θεολογία έγινε βιωματικά προσιτό στον άνθρωπο σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην ασχοληθεί πλέον ο άνθρωπος με το θεό-αυτός μέσα από την αποφατικήθεολογία έγινε απρόσιτος-αλλά να αρχίσει να ασχολείται με τις καθαρά κοσμικές ενέργειές του.Παμπόνηροι οι χριστιανοί έδιωξαν τον  θεό τους μακριά προκειμένου να τον σώσουν από τον ανθρώπινο λόγο ο οποίος θα ένωνε τα διεστώτα και θα προχωρούσε πολύ-πολύ γρήγορα στην οντικοποίηση του παντός.Με αυτόν τον απλό τρόπο οι άνθρωποι άρχισαν αποκλειστικά να ασχολούνται με την εξωτερίκευση του πρώτου και όχι με το πρώτο.Με τον κόσμο και όχι το ον δημιουργό.Η επιστήμη λοιπόν και αυτή έπεσε στην ίδια ακριβώς παγίδα.Άρχισε να ασχολείται με την εξωτερικότητα του όντος και του απεσταλμένου αγαθού και όχι με την ουσία του όλου θέματος.Τώρα επιστήμονας είναι αυτός ο οποίος μπορεί και συλλέγει τα εξωτερικά δεδομένα σε νόμους και θεωρίες και αξιώματα.Σιγά-σιγά η όλη πρακτικοποίηση φέρει σε θέση οδηγού τις λεγόμενες πρακτικές(θετικές)επιστήμες.Πάντως επειδή είναι νωπή ακόμη η εντύπωση ότι κάποιος θεός ευθύνεται για όλα γύρω μας –και λόγω του θεοκεντρικού χαρακτήρα του Βυζαντίου-ο θεολόγος που συλλέγει τα δεδομένα της έρευνάς του για το θεό,ο φιλόσοφος που μαζεύει υλικό γύρω από τις νοητικές έρευνές του είναι το ίδιο επιστήμονας με τον μαθηματικό και τον αστρονόμο.Ίσως ακόμη και σε μεγαλύτερη υπόληψη.Από αυτή την άποψη ο Μέγας Βασίλειος παραδίδεται ως φιλόσοφος,θεολόγος,αστρονόμος,φιλόλογος κ.οκ.
Όλα όμως προσγειώθηκαν στον απόλυτο βαθμό μετά την λογική επέμβαση του Διαφωτισμού.Ο Διαφωτισμός-ο οποίος ουσιαστικά ήταν ο απόλυτος οντικός σκοταδισμός του ανθρώπου και της οντικής αποστολής του-έκανε και πέτυχε κάτι πράγματι πολύ απλό.Ολοκλήρωσε τον τελείως λανθασμένα εκτιμώμενο ανθρωποκεντρισμό των αρχαίων Ελλήνων καθιστώντας τον άνθρωπο «αφεντικό»της παρούσης διάστασης,θέτοντάς τον σε επαφή πλήρως λογική μόνο με τη φύση ως απόλυτη εξωτερίκευση και τίποτε άλλο.Μέσα από το κίνημα του ντεϊσμού εξαφάνισε κάθε έννοια θεού και έκανε θεό μόνο τη δύναμη εξήγησης και πράξης εκ μέρους του ανθρώπου του παντός γύρω εξωτερικού κόσμου.
Χάνεται λοιπόν κάθε έννοια σχέσης του ανθρώπου με το πρώτο αγαθό.Ίσως βέβαια αρχίζει μία περίεργη οντικοποίηση διότι ο άνθρωπος μέσα από τον ντέϊσμό άθελά του σπάει τα δεσμά του δημιουργού Θεού και διά του ελλόγου εαυτού του ψάχνει διά της φύσεως και της εξόντωσής της την επαναφορά του σε μία ανώτερη οντική κατάσταση-ίσως γι αυτό ο άθελος πατέρας του μεταμοντερνισμού είναι ο διαφωτισμός,αλλά αυτό θα το εξετάσουμε άλλη φορά.
Τώρα πιά ο άνθρωπος ερευνά νόμους που αμέσως επιβεβαιώνονται από τις πέντε αισθήσεις.Η πρακτικότητα και η πειραματική επιβεβαίωση είναι το απόλυτο χαρακτηριστικό της νέας πεσούσης επιστήμης.Ο επιστήμονας τώρα πλέον έχει το άγχος να είναι αληθής και όχι να διαψευσθεί από τα γεγονότα.Ενώ ο Πλάτων ήταν επιστήμων φωτισμένος ή όχι,τώρα ο επιστήμονας είναι αληθής ή ψεύτης.Ο Αϊνστάιν είναι παράδειγμα ενός τέτοιου σύγχρονου επιστήμονα.Η όλη πτώση ολοκληρώθηκε μέσα από το νέο είδος του homo universalis.Τώρα πλέον καθολικός άνθρωπος είναι μόνο αυτός που μπορεί και εφαρμόζει πράγματα και περνά στους ανθρώπους πράγματα ευεξήγητα μέσα από μία καθαρά αισθητική σχέση.Το μοντέλο του δημοσιογράφου,ηθοποιού,τραγουδιστή κ.λ.π.πολλά έχει να μας πεί.
Σε όλα αυτά λοιπόν ο μεταμοντερνισμός επιτίθεται διότι θεωρεί ότι απομάκρυναν τον άνθρωπο από την αγνή πηγή του όντος η οποία του προσέφερε το αγνό ύδωρ της επαφής με τη σωστή οντική πορεία.Είναι ξεκάθαρος ο πολύς Laplace όταν μας αναφέρει(Laplace,1812) «Έστω ότι θα υπήρχε μία διάνοια η οποία θα μπορούσε σε μία συγκεκριμένη χρονική στιγμή να γνωρίζει όλες τις δυνάμεις που θέτουν σε κίνηση τη φύση,καθώς και όλες τις θέσεις των αντικειμένων από τα οποία η φύση αποτελείται.Εάν αυτή η διάνοια μπορούσε να καταθέσει όλα αυτά τα δεδομένα προς ανάλυση τότε θα ήταν δυνατή η σύνθεση ενός και μόνο μαθηματικού τύπου που θα περιελάμβανε όλες τις κινήσεις των μεγαλυτέρων σωμάτων του σύμπαντος καθώς και τις κινήσεις ακόμα και του ελαχίστου ατόμου.Για μία τέτοια διάνοια τίποτε δεν θα ήταν αβέβαιο και το μέλλον,όπως ακριβώς και το παρελθόν,θα ξεδιπλωνόταν με ακρίβεια μπροστά στα μάτια του».
Ευρισκόμαστε στις παρυφές της γένεσης της νέας μορφής επιστήμης,αυτής η οποία είναι τελειως αισθητική και στηρίζεται στην μεγάλη προσπάθεια του ανθρώπου να αντικαταστήσει πλήρως το δημιουργό θεό της Παλαιάς Διαθήκης μέσα από την εξωτερίκευση προς έναν ανθρωπίνως ελεγχόμενο νέο κόσμο όλων αυτών των δυνάμεων που εσωτερικεύθηκαν από τον άνθρωπο μέσα από την διαδρομή θεός-άνθρωπος(κάθοδος του παρόντος κόσμου).
Το βήμα πραγματικά είναι πολύ σημαντικό.Δεν συζητάμε για επιστήμη –με την τελείως ευρύτερη έννοαι –η οποία σκοπό  έχει τον υπερβατικό φωτισμό του ανθρώπου.Αντιθέτως στο γύρισμα του παρόντος κύκλου ο άνθρωπος έχοντας εσωτερικοποιήσει την θεία ενέργεια προσπαθεί να πάρει την οντική στροφή εξωτερικεύοντας διά της οραγανικής φύσης –πρώτη εξωτερίκευση του θείου-και παράγοντας έναν τεχνικό δικό του κόσμο δημιουργώντας αυτόν τον νέο κόσμο και συγχρόνως τον αισθητικό και τεχνικό άνθρωπο ηγέτη-δεύτερη βαθμίδα εξωτερίκευσης του πρώτου αγαθού.Άρα όπως ο θεός έκανε τον κόσμο και δι αυτού τον άνθρωπο ο άνθρωπος κάνει το δικό του τεχνικό και όχι πνευματικό –όπως ο θεός –κόσμο.
Και εδώ έρχεται το μεγάλο ερώτημα.Ο Θεός-το μεγάλο παράδειγμα προς μίμηση ,η πρώτη αιτία όλων-πλήρως εσωτερικοποιήθηκε από τον φωτισμένο άνθρωπο και βέβαια ο πνευματικός κόσμος του πρώτου Παραδείσου αντικαταστάθηκε από τον τεχνικό πολιτιστικό κόσμο του σύγχρονου ανθρώπου.Παρατηρούμε όμως ότι από το θεό φθάσαμε στον άνθρωπο.από αυτόν τον άνθρωπο τεχνικό –ηγέτη που θα φθάσουμε.Γιατί σύμφωνα με την παραπάνω διαλεκτική και αυτός θα πρέπει να αντικατασταθεί από κάτι το ανώτερο το οποίο με τη σειρά του θα οδηγήσει σε νέες οντικές καταστάσεις κ.ο.κ.
Εδώ υπεισέρχεται η εικόνα του μεταμοντερνισμού ως μία προσπάθεια υποστήριξης του αυτονόητου.Ποιό είναι το αυτονόητο.Ότι αυτός ο άνθρωπος και ο σύγχρονος πολιτιστικός κόσμος που δημιουργεί θα εξαϋλωθεί και θα παράξει νέο θείο το οποίο θα είναι ο τελικός σκοπός ,το τελικό σύνολο δυνάμεων που θα αποτελεί τις δυνάμεις εκείνες της τελικής μορφοποίησης όλων των τρόπων του λόγου και της μυθολογίας.Αυτός ο θεός θα είναι τα  πάντα ,η πλήρης οντολογικοποίηση όλων ,η πλήρης εκμετάλλευση όλων των δυνάμεων και η πύλη της νέας μεταμόρφωσης του υπέρανθρώπου.Αυτός ο θεός θα είναι αποσυμβολοποίηση του βιβλικού θεού διότι πραγματικά θα είναι το σύνολο όλων των σκέψεων και πράξεων που συνέβησαν στην παρούσα κοσμική διάσταση.Όλοι θα είμαστε αυτό το μέγεθος διότι όλοι και όλα δι αυτού θα μεταφερθούμε στη νέα διάσταση του οντικού ανθρώπου.
Ο μεταμοντερνισμός είναι το πιο πρόσφατο ενδιάμεσο ανάμεσα σε αυτό το  αυριανό θείο  αλλά και στη διεστραμμένη πίστη του σημερινού άφρονος ανθρώπου ότι μπορεί να σταματήσει την οντική ροή και να δημιουργήσει έναν τεχνικό πολιτισμό.αιώνιο.Ο μεταμοντερνισμός ουσιαστικά είναι άποψη ζωής –πέρα από ένα απλό φιλοσοφικό κίνημα που κάποιοι θα καταλάβουν και κάποιοι όχι-διότι είναι η ίδια αυτή πορεία η οποία βαδίζεται από όλους –υποσυνείδητα ή ενσυνείδητα-προκειμένου αυτός ο κόσμος μαζί με όλες τις μεταβλητές του να προχωρήσει στην σκοποθετική εξ-όντωσή του.
Ας δούμε έναν πρώτο λοιπόν ορισμό του μεταμοντερνισμού ώστε να σημειώσουμε με έναν πρώτο τρόπο το οντικό του στίγμα.Τα όσα λέγονται για τον σπουδαίο εκπρόσωπο του μεταμοντερνισμού τον Vattimo διευκρινίζουν σε ικανοποιητικό βαθμό το όλο θέμα «ο Vattimo για πολύ καιρό ασχολείται με τη λεγομένη Αδύναμη Σκέψη,μία συγκεκριμένη μορφή σκέψης που χαρακτηρίζεται από μία βαθιά εδραιωμένη επανεξέταση όλων των Εννοιών που υπηρέτησαν ως στηρίγματα του δυτικού πολιτισμού σε κάθε πτυχή του Πνεύματος.Σύμφωνα με αυτή τη θεώρηση οι παραδοσιακές αξίες έγιναν τέτοιες μόνο εξαιτίας συγκεκριμένων ιστορικών συνθηκών που δεν υπάρχουν πλέον.Γι αυτό το λόγο τίθεται υπό αμφισβήτηση η αλήθεια που πρεσβεύουν.Στη βάση της η Αδύναμη Σκέψη έχει το σκεπτικό ότι η νόηση δεν είναι ικανή να γνωρίζει την κατάσταση του όντος και γι αυτό δεν μπορεί ακόμα να καθορίζει αξίες αντικειμένικά ισχύουσες για όλους τους ανθρώπους.(Vattimo,Rovatti,1983).Σύμφωνα με τον Vattimo λοιπόν,το βασικό αντικείμενο της Φιλοσοφίας δεν είναι αυτό της αναζήτησης της αληθείας ,αλλά το να τονίζει τις σοβαρές συνέπειες της εποχιακής κρίσης και των νέων δεδομένων της παγκοσμιοποίησης».
Σε συνέχεια των όσων παραπάνω είπαμε ο Vattimo εισάγει τον όρο της Αδύναμης σκέψης ,όρος ο οποίος συνεχίζει απόλυτα τις δικές μας σκέψεις.Πώς;Ας το δούμε.
Κατ΄αρχήν ας ασχοληθούμε με τον  όρο Αδύναμη σκέψη,μέσα από ένα καθαρά οντικό πρίσμα.Ο τρόπος να θεωρείς τα απάντα ως υπάρχοντα διαστασιακά και ως μη υπάρχοντα οντικά δηλώνει την απουσία δύναμης της παρούσης διάστασης καθώς και την παρουσία μιάς ήρεμης οντικής ενέργειας η οποία βλέπει το όλον πίσω από το παραπέτασμα του παρόντος κόσμου.Η Αδύναμη σκέψη είναι η απαθής οντική σκέψη η οποία διακηρύσσει την καθαρά οντική σκέψη ότι αρκετά κρύψαμε το ον ,ήλθε η ώρα να το αποκαλύψουμε.Είναι η δύναμη ανάμνησης του οντικού ανθρώπου της στιγμής μαζί με τη βούληση να απορροφηθεί στο ήδη υπάρχον διώχνοντας το σεντόνι του παρόντος κόσμου το οποίο δεν έχει τίποτε άλλο να στολισθεί.Ο μύθος του Ομήρου κρύβεται πίσω από την Αδύναμη σκέψη.Η Πηνελόπη-σκέψη του οντικού ανθρώπου-τελείωσε την υφανση του παρόντος κόσμου και επιζητεί το γάμο-απορρόφηση από το ον.Η Αδύναμη σκέψη κηρύσσει –και με βάση τα όσα είπαμε-την πριν αλλά και μετά σύνδεση του ανθρώπου με το ήδη υπάρχον ον.Θα πρέπει όμως επισταμένως να εξετάσουμε στο παραπάνω  δοθέν απόσπασμα του Vattimo το ποιές έννοιες και με τρόπο και γιατί τις κρίνει και οντικά τις αναιρεί.
Το πολύ σημαντικό στον Vattimo και γενικά στους μεταμοντερνιστές-και αυτό θα πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα-είναι το ότι ο λόγος όλο και περισσότερο γίνεται οντικός.Τι σημαίνει αυτό;Πολύ απλά ότι έννοιες όπως ο νούς και ή νόηση σωστά υποβιβάζονται,σωστά σταματούν να έχουν τον πρώτο λόγο και έννοιες όπως ον και οντικός τρόπος σκέψης και δράσης σταδιακά ανατέλλουν.Ο σύνδεσμος βέβαια  που ενώνει όλα αυτά και τα βοηθεί να δημιουργηθούν,βασικά ο σύνδεσμος ανάμεσα στον άνθρωπο και στο ον που ανοίγεται είναι η αδύναμη σκέψη.
Σαφέστερα.Η παρούσα κοσμική διάσταση όπως αποδείξαμε μέσα από το νοητικό και ιστορικό ταξείδι που παραπάνω παρουσιάσαμε στηρίχθηκε στην κακή σύνδεση του ήλιου του υλικού και του ηλίου του νοητού.Θεωρήθηκε-εσφαλμένως-ότι όπως ο ήλιος φωτίζει την ύλη κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο είναι πιθανόν κάποιος νοητός ήλιος να φωτίσει την παρούσα πνευματική κατάσταση.Σε αυτό ακριβώς το σημείο έγινε η μεγάλη αφαίρεση-που η ανατολική  μυθολογία συμβολίζει με τη γένεση και οι αφελείς  επιστήμονες με τη μεγάλη έκρηξη bing-bang.Οι Έλληνες μέσα από τη σοβαρή κοσμολογία τους κάπως κατάφεραν κατά ένα πιο σοβαρό τρόπο να παρουσιάσουν το ιστορικό της μεγάλης στιγμής γένεσης της παρούσης κοσμικής κατάστασης.
Μέσα στην αέναη κίνηση του όντος ήλθε η στιγμή που η αέναη και αΐδια οντική κίνηση έφθασε σε ένα σημείο-εσωτερικό αλλά και ευθύγραμμη κίνηση-κατά την οποία αυτή στιγμή το ον εξωτερίκευσε απλά και μόνο μία πλευρά του,από τις τόσες άπειρες που διάθέτει.Αυτή η στιγμή είναι η στιγμή η οποία όπως προείπαμε μας δόθηκε μέσα από τις κοσμοθεωρίες και θρησκειογονίες τω θρησκευτικών και πολιτικών συστημάτων.Η οντική εξωτερίκευση προχώρησε σε τρία μέρη.
Πρώτα-πρώτα δημιουργήθηκε το καθαρά αέναο μέρος,η απόλυτη σκέψη όπως παραδίδεται μέσα από τη μυθολογία.Όλα αυτά σταθεροποιήθηκαν στους πλανήτες και στις στερεές συσσωρεύσεις των δυνάμεων.Από εκεί δόθηκε ο λόγος της μεταμυθολογίας σε θεό και φύση και άνθρωπο,μέσα από συγκεκριμένους κανόνες και περιορισμούς,προκειμένου με οικονομία και όχι σπάταλα μυθολογικά να ξοδευτούν όλες οι οντικές δυνάμεις που προορίζονται για την παρούσα διάσταση.
Δημιουργείται λοιπόν ο προσωπικός και υπαρξιακός άνθρωπος ο οποίος πρέπει να προχωρήσει διά του δικού του τεχνικού κόσμου στο τελικό αγαθό το οποίο θα είναι η είσοδος της τρίτης και τελευταίς σκηνής αυτής της μεταμόρφωσης-τριπλής μεταμόρφωσης –προς τον υπεράνθρωπο ο οποίος αφού θα βασιλέψει μέσα από την τέλεια κυριαρχία του θα ξοδέψει και τις τελευταίες εναπομείνασες οντικές δυνάμεις και τότε το ον θα γυρίζει ολοκληρωτικά στον εαυτό του,στην απόλυτη αποκατάσταση.
Ας θυμηθούμε  ότι όλα αυτά κατά τρόπο λογοτεχνικό και ηθικοπλαστικό-έχοντας χάσει δηλαδή το οντικό τους μεγαλείο-δίδονται από τη γένεση,τις μυθολογίες των λαών αλλά και την περίφημη αποκάλυψη,η οποία κατά τρόπο αναίσχυντο έχει περιβάλλει υπό καθεστώς τρόμου το μοιραίο πέρασμα του ανθρώπου στην τεχνολογική εποχή-ψηφιακή εποχή-και το μετέπειτα πέρασμα στην εποχή του υπερανθρώπου ο οποίος ταυτίζεται σε όλα-ακόμη και με το θεό.Οι θρησκείες θα πρέπει να πούμε ότι έχουν ντύσει όλα αυτά με την απόλυτη δογματική κάλυψη αλλά και την ηθική αντίστοιχη.Συνεχώς βέβαια διαδίδουν ότι μόνον η μετουσίωση των πρωταρχικών οντικών και γενικότερα αλόγων δυνάμεων και ενεργειών που στηρίζουν την παρούσα διάσταση σε πίστη και θεία βούληση-συνεργεία της θείας χάριτος-θα βοηθήσουν τον άνθρωπο να απορροφηθεί από το πρόσκαιρο αγαθό αυτής της διάστασης –για κάποιους βέβαια ο παρών πρόσκαιρος θεός δεν είναι καθόλου πρόσκαιρος και κατά λάθος έχει ταυτισθεί με σφετερισθείσες δυνάμεις και ιδιότητες του όντος.
Τώρα θα πρέπει προσεκτικά να διατυπώσουμε τις παρακάτω σκέψεις προκειμένου να ερμηνεύσουμε ικανοποιητικά τον όρο του Vattimmo αδύναμη σκέψη.Όλο το παραπάνω θρησκευτικό πλαίσιο καλύφθηκε πίσω από την ολοποίηση του παρόντος μέρους και τον σφετερισμό των ιδιοτήτων του όντος,και μέσα από την διχοτόμηση των όλων σε δύο διαφορετικά πράγματα από τα οποία ο καλός επιλέγει πάντα το ένα-κατά προτύπωση της διχοτόμησης διάσταση –όν-σιγά-σιγά τα θρησκευτικά συστήματα και τα πολιτικά αντίστοιχα αντικατέστησαν κάθε οντική ανάμνηση των ανθρώπων σε τέτοιο βαθμό ώστε όλοι να σκέφτονται την πρόσκαιρη αρχή του παρόντος κόσμου ότι είναι τα πάντα.
Προσοχή όμως!το ον δεν ησυχάζει ποτέ και καθαρά διαισθητικά συνεχώς «βομβαρδίζει» τον άνθρωπο με νέες δυνάμεις και αναμνήσεις οι οποίες βέβαια αποδεικνύουν τα σαθρά θεμέλια της παρούσης διάστασης.Η θρησκεία όμως και οι απιστευτοι εκπρόσωποί της είχαν προβλέψει αυτό το στοιχείο και γρήγορα έλαβαν τα μέτρα τους.Διέδοσαν και επέβαλαν το κριτήριο της «δυνατής σκέψης».Τι πραγματικά σημαίνει «δυνατή σκέψη»;
Σημαίνει τελικά κάτι το πολύ απλό.Ο άνθρωπος κατ΄αρχήν πρέπει να δοθεί ψυχή τε και σώματι στο θεό.Χρειάζεται όμως απόλυτη δύναμη που θεωρητικά δικαιολογείται από το δέλεαρ του Παραδείσου αλλά και βιωματικά από το ηθικό κοινωνικό πρότυπο,το οποίο απολαμβάνει έναν επίγειο Παράδεισο-πριν τον ουράνιο.Έπειτα ο άνθρωπος θα πρέπει δυναμικά να ελέγξει μέσα από τους ασκητικούς τρόπους το μυαλό του και την πράξη του προκειμένου να ανήκει ολοκληρωτικά σε ό,τι έχει πιστέψει ή τον έχουν κάνει να πιστέψει ότι σώζει.Μελετώντας κανείς την ασκητική θεολογία-η οποία κληρονομήθηκε από την μίξη της Ανατολικής κοσμοθεωρητικής φυσικής θεολογίας η οποία για πρώτη φορά συνδύασε την θεολογική σταθερότητα με την ανάγκη της πολιτκής υιοθέτησης αυτής,και με την σειρά της έδωσε τον τρόπο εφαρμογής σε πολλά μα πάρα πολλά πολιτικά συστήματα π.χ.πρβλ μαρξισμός –καταλαβαίνει τι ακριβώς εννοείται με τον όρο «δυνατή σκέψη».Θα πρέπει να υπάρξει η απόλυτη πίστη του ανθρώπου στην απόλυτη εσωτερικότητα της πρώτης δύναμης.Η δυνατή σκέψη ανάγεται στην έλλειψη αρνητικότητας της πρώτης ιδέας η οποία μέσα από την απόλυτη θετικότητα της βασιλικής θέσης της αποκλείει κάθε προσέγγιση του διαφορετικού και το μόνο που δέχεται είναι η αέναη επιστροφή όλων στην αγκαλιά της.Π.χ η δυνατή σκέψη των χριστιανών είναι η απόλυτη εμμένεια αυτών ότι μόνο ο παρών κυκλικός κόσμος του θεού προς τον άνθρωπο και τανάπαλιν είναι επιτρεπτό να διανοείται και κάθε τι το οντικό που απορροφά όλα αυτά είναι κάτι το ανεπίτρεπτο.Η ηθική διακόσμηση της δυνατής σκέψης μαζί με την δογματική ανάλογη κατοχύρωση των όποιων παρεμφερών παραπάνω πίστεων αποτελεί το πιο δυνατό μίγμα δυνατής σκέψης.
Σίγουρα το πιο τρανταχτό παράδειγμα δυνατής καθαρά αντιοντολογικής- σκέψης και από αυτή την άποψη αντιμεταμοντερνιστικής –είναι η θρησκευτική ασκητική διασκεπτική και η πολιτική αντίστοιχη όπως πέρασε μέσα από το  σύνταγμα _εκτελεστική και νομοθετική εξουσία –αλλά και τους παρόντες νόμους-δικαστική εξουσία.Μέσα από όλα αυτά ο παρών κύκλος παγιώνεται .Τι γεννά λοιπόν η δυνατή σκέψη ,η οποία σκοπό και μόνο έχει να παγιώσει τον παρόντα κόσμο και να του δώσει παράταση ζωής ώστε οι οντικές σφετεριστές να απολαύσουν όσο περισσότερο γίνεται την επίγεια εξουσία τους.Αναφερόμαστε βέβαια και σε πνευματικούς εξουσιαστές-φιλόσοφοι-και σε πολιτικούς εξουσιαστές –βασιλείς και κυβερνήτες.
Η δυνατή σκέψη όπως εκφράζεται και από τις παραπάνω αντιπροσωπευτικές μορφές της,απομονώνει ως σκέψη τις οντότητες μιάς πρώτης ιδέας την οποία θεωρεί ανώτερη από όλες τις άλλες.Εμφωλεύει όμως ο κίνδυνος αυτή η ιδέα γρήγορα να ξεπερασθεί από κάποια άλλη ανώτερη ιδέα.Σε αυτό το σημείο η δυνατή σκέψη ξεπερνά πράγματι τον εαυτό της.Αποκόβει τον παρόντα κύκλο από την προηγουμένη οντική καταβολή του και θεωρεί ως πρώτη ιδέα της παρούσης διάστασης την κυρίαρχη αλλά ξεχασμένη ιδέα που παρήχθη ως σκοπός στην προηγουμένη οντική μεταμόρφωση.Τέτοια είναι η ιδέα της δημιουργίας και του δημιουργού η οποία δίνει μοναδική και καθεαυτή ύπαρξη στην πρώτη ιδέα της δυνατής σκέψης αυτής της διάστασης.Θυμηθείτε μόνο ότι όλοι υποταχθήκαμε πρώτα στο δημιουργό και μετά στο θεό.Έχουμε ποτέ σκεφθεί πιά θα ήταν η αξία του θεού εάν δεν ήταν δημιουργός,υπό την έννοια εάν δεν  είχε την ικανότητα της παροχής ζωής,κάτι που δεν έχουν οι άνθρωποι.Μπορεί να είχε κάποια αξία αλλά σε καμμία περίπτωση δεν θα επιβαλλόταν με τον τρόπο που επεβλήθη.Και ενώ το αγαθό της ζωής είναι οντικά αυθύπαρκτο το σφετερίζεται ο θεός και καθίσταται η πρώτη δύναμη αυτής της κοσμικής διάστασης.Θυμηθείτε εξάλλου ότι και ο Όμηρος δημιουργός-σε άλλο επίπεδο βέβαια-είναι και γι αυτό γαλούχησε τον παρόντα πολιτισμό με την παθητική δομή του που χάραξε την πνευματική πορεία του ανθρώπου της Δύσης.
Αφού λοιπόν η δυνατή σκέψη καταφέρει και απομονώσει νοητά τον παρόντα κύκλο-η μυθολογική επικράτηση των 12 θεών ενάντια στους Τιτάνες και Γίγαντες οι οποίοι συμβολίζουν το αέναο και ελεύθερο της μυθολογικής σκέψης αλλά και η ιστορία του Προμηθέα αυτό ακριβώς συμβολίζει την απογαλάκτωση του παρόντα κύκλου του λόγου από τον κύκλο της μυθολογίας-τότε περνά στο επόμενο στάδιο που δεν είναι άλλο από την επιβολή της πρώτης  και δημιουργού ιδέας αυτής της διάστασης.Φθάνουμε στα λημέρια του νόμου,της μοίρας,των τιμωρών και δικαστών(Ερινύες)της δικαιοσύνης και των τεσσάρων παιδιών της,σωφροσύνης και ανδρείας και σοφίας και οσιότητας.
Ο νόμος που παράγεται από το  ρήμα νέμω(=μοιράζω)αντικατοπτρίζει τον τρόπο εξουσίας της πρώτης ιδέας αυτής της διάστασης.Μοιράζεται το μερίδιο δύναμης και ενέργειας σε κάθε οντότητα της παρούσης διάστασης προκειμένου να καθορισθεί το εύρος δύναμης και επικράτησης της κάθε οντότητας.Τι επιτρέπεται να κάνει κάποιος και τι όχι.Βέβαια ο νόμος από κάθαρά πνευματικό μέγεθος κατέστη απλό κοινωνικό όπως εμείς το ξέρουμε σήμερα.
Η μοίρα ήταν η πιο σημαντική ανακάλυψη και θέσπιση της δυνατής λογικής  σκέψης του παρόντος αιώνα-διότι αυτό που αποκαλεί ο Vattimo ΄δυνατή σκέψη  θα πρέπει να καταλάβουμε ότι είναι συνώνυμο του λόγου,του περιορισμού δηλαδή των απείρων οντικών δυνάμεων μόνο μέσα στην παρούσα διάσταση με έναν τρόπο που η  κυρίαρχη λογική φιλοσοφία θέλησε.Η μοίρα δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο φρουρός της παρούσης διάστασης σε σχέση με τις δυνάμεις που κληρονομούνται προκειμένου να οικοδομηθεί  η  παρούσα διάσταση.Η παρούσα διάσταση ως γνωστόν είναι ετερόφωτη και ανεπαρκής,και συνεχώς τροφοδοτούμενη σε δυνάμεις και ενέργειες από την προηγουμένη και γενικά από το ον.Η μοίρα είναι ο απεσταλμένος των ψευδοθεών και εξουσιαστών σφετεριστών αυτής της διάστασης και ελέγχει τις δυνάμεις που επηρεάζουν αλλά και την κατανομή τους και τη γενικότερη ποιότητά τους.Είναι η αποθήκη των παρόντων θεών,από εκεί ξεπηδησε η έννοια της τράπεζας,η συσσώρευση του πλούτου των θεών και ο πλούτος ο οποίος είναι  ενοχλητικός πετάγεται-αυτός που έντονα θυμίζει το ον και την παρούσα σφετεριστικότητα-και αυτός που είναι προσαρμοστικός και καθόλου αντιδραστικός στην παρούσα διάσταση υιοθετείται και γίνεται φύση και άνθρωπος.Η μοίρα είναι –ειδικά μετά τον Πλατωνικό μύθο Λαχέσεως-το αφεντικό αυτού του κόσμου διότι αυτή καθορίζει ποιες δυνάμεις θα περάσουν οι οποίες αυτές δυνάμεις έπειτα θα γίνουν αντικείμενο διαχείρισης από τους θεούς αυτού του κόσμου.
Όμως γίνονται και λάθη.Κάποιοι άνθρωποι ξεφεύγουν από το νόμο,τους θεούς και τις μοίρες.Αυτοί οι άνθρωποι κάνουν πράγματα που αποδεικνύουν ότι η παρούσα διάσταση δεν μπορεί να φιλοξενήσει όλες τις σκέψεις και όλες τις πράξεις.Πολλές από αυτές ξεπερνούν τα όρια και αποδεικνύουν ότι χρειάζεται και άλλες μεταμορφώσεις και άλλοι κόσμοι του όντος ώστε να μπορέσουν να εκτυλιχθούν όλες οι δυνάμεις και ενέργειες του όντος.Ο Οιδίποδας που συμβολικά δολοφόνησε τον πατέρα του και νυμφεύθηκε την μητέρα του είναι τρανό παράδειγμα ανθρώπου οντικού κατά βάση ο οποίος όμως πρέπει οπωσδήποτε να γυρίσει πίσω από την  οντική υπέρβαση που επεχείρησε και να προσαρμοσθεί στην παρούσα διάσταση.Ο Ορέστης που δολοφονεί την μητέρα του και τον παράνομο εραστή της πρέπει και αυτός να σταματήσει κάθε όνειρο ανεξάρτητης οντικής δράσης και να ξαναγυρίσει στα διαστασιακά καλά της καλής κοινωνίας του παρόντος κόσμου κ.λ.π.
Ας δούμε πάντως τα δύο παραπάνω παραδείγματα κάπως απομονωμένα προκειμένου να τονίσουμε και τον πραγματικό ρόλο των φυλάκων Ερινύων αλλά και γενικότερα την έννοια της φυλακής.Η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον Οιδίποδα και στον Ορέστη είναι το ότι ο πρώτος πράττει εν αγνοία και ο δεύτερος εν γνώσει.Άρα καταλαβαίνουμε και τη θεμελιώδη διαφορά ανάμεσα στην εποχή του Σοφοκλή και στην εποχή του Ευριπίδη.Βασικά καταλαβαίνουμε την όλη εξέλιξη της Αθήνας από την γνωσιολογία της διαστασιακής φιλοσοφίας η οποία αναπτύχθηκε όσο η Αθηναϊκή διανόηση άρχισε να απομακρύνεται από την οντική πηγή της αυθύπαρκτης γνώσης.Ο Σοφοκλής θεωρεί ότι ακόμη ο άνθρωπος είναι περισσότερο ον και λιγότερο λόγος.Γι αυτόν ακριβώς το λόγο οδηγεί τον ώριμο οντικά Οιδίποδα,αλλά μειράκιον από την άποψη του λόγου στην ενδοδιαστασιακή ενηλικίωσή του,όπως οι γονείς παίρνουν τα μικρά παιδιά από την αεναότητα του πνεύματος στην οποία ευρίσκονται και τα οδηγούν στην εμμένεια του παρόντος κόσμου.
Θα πρέπει οπωσδήποτε στο παρόν σημείο να προσέξουμε ότι ο αυθεντικός και πρώτος αλλά και οντικός Οιδίποδας είναι πρότυπο μεταμοντερνιστή,και βέβαια πρότυπο της αδύνατης σκέψης του Vattimo.Θα πρέπει μόνο να σκεφθούμε τι πραγματικά είναι ο νούς,τι πνεύμα πριν τελειώσουμε με τη σύλληψη του Vattimo περί αδυνάτου σκέψεως.Ο νούς δεν είναι βέβαια τίποτε από όλα αυτά τα οποία μας έχουν παραμυθιάσει ότι είναι.Πολύ δε περισσότερο δεν έχει καμμία απολύτως ισχύ από καθαρά οντική άποψη.Η πρώτη πύλη αυτού του κόσμου διά της οποίας εισέρχονται οι οντικές ενέργειες από το ναίομαι =κατοικώ είναι ο νούς.Ο νούς είναι διαμεσολαβητής ,ενδιάμεσος ταχυδρόμος και τίποτε άλλο.Όμως από τη στιγμή κατά την οποία η εξουσία αυτού του κόσμου έκλεισε αυτήν την πύλη όταν συνελέχθησαν οι αναγκαίες δυνάμεις δημιουργίας των παραμέτρων αυτού του κόσμου-αυτή είναι η στιγμή της Γένεσης και των λοιπών κοσμογονιών-ο νούς καταχρηστικά έμεινε αρχηγός διότι από αυτόν περνούσαν οι δυνάμεις αυτής της διάστασης.Άρα πίσω από το νού είναι η αλήθεια και όχι μετά το νού-μετά το νού βασιλεύει σιγά-σιγά η σημερινή καταστρεπτική εμπειριοκρατία.Η εξουσία όμως αυτού του κόσμου ελέγχοντας τον περιορισμένο πλέον νού ,πίστεψε ότι μπορεί να ελέγξει τον άνθρωπο.Το σπάσιμο των νοητών ορίων και η επιστροφή στην οντική σκέψη είναι η απελευθέρωαση του οντικού ανθρώπου,η οντική πορεία προς τα εμπρός.Αυτή είναι και η αδύνατη σκέψη.Ο άνθρωπος αφήνεται στο ον και δεν χρειάζεται καμμία δύναμη σκέψης η οποία σκοπό και μόνο έχει να διατηρήσει την ψευδή και πρόσκαιρη κυριαρχία του σφετεριστή νού.Η αδύναμη σκέψη είναι η απόλυτη παραδοχή ότι μόνον το ον ως ον υπάρχει και η απόλυτη χαότητα αυτού που διακόπτεται μόνο από επιφανειακές μεταμορφώσεις προκειμένου η οντική εσωτερικότητα να μπορεί να εκφράζεται.η δυνατή σκέψη η οποία προσκολλάται στις πρόσκαιρες μεταμορφώσεις και προσπαθεί απλά να τις ερμηνεύσει είναι η κατώτερη μορφή οντικής σκέψης.
Τι σημαίνει λοιπόν ότι ο Οιδίποδας είναι αγνοών.Γενικότερα από καθαρά οντική άποψη υπάρχει άνθρωπος αγνοών;Και τι τελικά είναι η γνώση;Ο σφετεριστής πρώτος νούς όταν πλέον ολοκληρώσει την οντική κλεψιά του μοιράζει το περιεχόμενο των κλοπιμαίων του με τον κατάλληλο τρόπο στους ανθρώπους,με την κατάλληλη σειρά.Στους πιο κοντινούς σε αυτόν πιο πνευματικά, στους πιο απομακρυσμένους πιο συναισθηματικά και σε αυτούς που ευρίσκονται στη γη εμπειρικά.Η μεταφορά των πρώτων γνώσεων προς τους πνευματικούς ανθρώπους είτε καθυστερεί-άρα τα άλλα επίπεδα θα πρέπει να περιμένουν-είτε οι ίδιοι πνευματικοί άνθρωποι αναλαμβάνουν να μεταφέρουν την ήδη αποκτηθείσα γνώση-και αυτό όμως καθυστερεί-είτε όλα δίδονται συμβολικά και ο άνθρωπος θέλει εν χρόνω βοήθεια για την τελική αντίληψη.Η μεταφορά όλων αυτών των δυνάμεων από το νού προς τον άνθρωπο λέγεται γνώση και καταλαβαίνουμε γιατί έχομε αγνοούντες.Διότι τα πρώτα μηνύματα καθυστερούν να φθάσουν στους τελευταίους.Ο Οιδίποδας είναι αγνοών διότι το μήνυμα ότι σκότωσε τον πατέρα του και παντρεύθηκε τη μητέρα του καθυστέρησε πολύ να φθάσει προς αυτόν.
Το παράδοξο και η ανυπαρξία της διαστασιακής γνώσης οντικά καταρρίπτεται, ακόμη και στο σημείο εκείνο όπου με το Σωκράτη έγινε η ύστατη προσπάθεια αρμονικής εξισορρόπησης της διαστασιακής και οντολογικής σκέψης  και γνώσης.Τη στιγμή κατά την οποία ο Οιδίποδας δεν «ξέρει»δεν υπάρχει κατά οντικό τρόπο το αντικείμενο της γνώσης που δεν «ξέρει»;Η απάντηση είναι ναι.Ο Οιδίποδας με το νού του δεν επικοινωνεί με το Εν εκ του οποίου με σειρά διοχετεύονται οι γνώσεις.Άρα εν στιγμή όλα υπάρχουν και ο Οιδίποδας οντικά γνωρίζει τα πάντα.Την ίδια στιγμή είμαστε τα πάντα οντικά και αφού την ίδια στιγμή όλα υπάρχουν άρα την ίδια στιγμή οντικά γνωρίζουμε τα πάντα.
Το θέμα όμως είναι ποια είναι η ποιοτική αλλά και ποσοτική διαφορά της οντικής και της διαστασιακής γνώσης.Γιατί έχει τόσο μεγάλη σημασία τα πρόσκαιρα έστω μηνύματα του πρώτου νοός να φθάσουν στον Οιδίποδα ώστε ο τελευταίος να αναφωνήσει «Αλοίμονο»;
Ο νούς ενάντια στην ενδιάθετη και απλή γνώση του όντος δημιουργεί μία γνώση ζευγαρωτή ανάμεσα στο πνεύμα και στην ύλη.Κάθε τι το οποίο γνωστοποιείται στο πνεύμα φθάνει μέσα μας μέσα από τον αέρα,μέσα από το φύσημα των άλλων όντων ως διαίσθηση και ενόραση.Για κάποια εποχή ήταν η πρώτη καθαρά νοητική γλώσσα των ανθρώπων.Η ιστορία των κοσμογονιών των λαών-Γένεση,Μυθολογίες κ.λ.π-υπονοούν την  ύπαρξη αυτής της γλώσσας.Υπονοούν ότι οι πρώτοι άνθρωποι,τα μεγάλα αυτά δημιουργήματα,επικοινωνούσαν μέσα από την γλώσσα του νοός με το Δημιουργό τέλος πάντων με την πρώτη Ιδέα.Επίσης όλα αυτά τα μηνύματα καθώς πέφτουν χαμηλότερα συλλαμβάνονται από την ανθρώπινη ψυχή και σαν συναισθήματα,συναισθηματική γλώσσα μεταβιβάζεται στον άνθρωπο.Είναι η γλώσσα του συναισθήματος η οποία μεταφέρει σαν νερό και άπειρο μηνύματα στην ανθρώπινη ψυχοσύνθεση.
Στην πρώτη περίπτωση της νοητικής γλώσσας ο άνθρωπος αγχώνεται ,δηλαδή έχει σκέψεις που τον πλησιάζουν προς την πρώτη Ιδέα αλλά δεν μπορεί να τα προσαρμόσει στην καθημερινότητά του και γι αυτό τα απορρίπτει.Στη δεύτερη περίπτωση της συναισθηματικής γλώσσας ο άνθρωπος αισθάνεται μέσα από τις αρχές αυτού του κόσμου,τον αέρα και το ύδωρ και το άπειρο,τις κινήσεις του γύρω κόσμου όμως και πάλι δεν μπορεί να συνδεθεί με την «πραγματικότητα»με την καθημερινότητα,και απλά ισχυρίζεται ότι ως άνθρωπος υπάρχει μία στενοχώριαή μια ακαθόριστη χαρά άρα κάτι το καλό θα συμβεί.Η άγνοια των δύο αυτών γλωσσών κατέστησε τον άνθρωπο υποχείριο της ψεύτικης εμπειρικής πραγματικότητας η οποία σιγά-σιγά άρχισε να καθορίζει σε αποφασιστικό βαθμό τη ζωή του,την καθημερινότητά του.
Περιττό και να υποστηρίξουμε ότι η τραγωδία,ένα είδος το οποίο τόσο πολύ λατρεύθηκε στο πέρασμα των αιώνων,είναι δημιούργημα του αγνοούντος και κατωτέρου ανθρώπου.Ο Οιδίποδας αγνοεί τις δύο πρώτες γλώσσες –τη νοητική αλλά και τη συναισθηματική-και προσπαθεί να γνωρίσει τα μηνύματα των θεών μέσα από την εμπειρική γλώσσα των 24 φυλάκων.Προσπαθώντας ο Σοφοκλής στον αιώνα της ανάπτυξης του λόγου να επαναπροσδιορίσει τον παρόντα κύκλο υποστηρίζει ότι ο Οιδίποδας σκότωσε τον πατέρα του τον Λάϊο και νυμφεύφθηκε την μητέρα του Ιοκάστη.Κοντά στην αφηρημένη Πλατωνική φιλοσοφία τίκτεται και το νέο Υποκείμενο.Αυτό το οποίο θα σκοτώσει τους παλαιούς θεούς –ως ο Οιδίποδας το Λάϊο-και θα επαναπροσδιορίσει μία αγαστή σχέση με τη φύση-ο άνθρωπος Οιδίποδας για πρώτη φορά μπορεί με σίγουρο μεταφυσικό υπόστρωμα να απολαύσει τη φύση,γυναίκα-Ιοκάστη.
Ο Ευριπίδης προσγειώνει κατά τον ανθρώπινο τρόπο ακόμη περισσότερο τα πράγματα.Ο Ορέστης εν γνώσει του προβαίνει στια «αμαρτωλές»πράξεις του ,και κυρίως συνειδητά παίρνει την πρωτοβουλία εκδίκησης συγκεκριμένων πραγμάτων και προσώπων.Τώρα ο άνθρωπος εσωτερικοποιεί το αγαθό,μέσα από τη φιλοσοφία φτιάχνει το δικό του ουρανό και άρα φτιάχνει τη δική του ηθική.Κλείνεται μέσα στον κόσμο της ιδέας και της πράξης μέσα από τη δυνατή σκέψη του κύκλου και του ανθρώπίνου λόγου,του ελέγχοντος τα πάντα.Κανείς τώρα δεν πρέπει να ξεφύγει.Ο Ιησούς θα προσδιορίσει και το δρόμο προς τον ουρανό και τέλος καλό όλα καλά.Μετά θα αρχίσει η εσωτερική ζύμωση του κύκλου μέσα από την τέχνη και την επιστήμη.Οι Ερινύες σηματοδοτούν ακριβώς τον κύκλο και το βαθμό,το νέο βαθμό ελευθερίας των ανθρώπων.Το κορυφαίο γεγονός της «Ιφιγένειας εν Ταύροις»το οποίο έχει περάσει παντελώς απαρατήρητο από τους εμμενείς και διαστασιακούς φιλολόγους,είναι το ότι για πρώτη φορά ο άνθρωπος τελικά συγχωρείται για ανθρωποκτονία συγγενών ανθρώπων.Σαν να λέμε ότι για πρώτη φορά ο άνθρωπος επιτρέπεται να ορίζει ζωές άλλων.Να γίνεται ένας επίγειος δικαστής.Εάν «φόνος»είναι η επελθούσα αρμονία στον συνάνθρωπο μέσα από επιβολή δυναμης από συνάνθρωπο και η τελική σύνθεση δύναμης ανάμεσα σε θύτη και θύμα ο άνθρωπος –Ορέστης σηματοδοτεί το νέο άνθρωπο της νέας εποχής του Λόγου.Τώρα ο άνθρωπος που κινείται ανάμεσα στο Λόγο και στην κοινωνία επιτρέπεται ως λογικός θεός να ελέγχει τις κινήσεις του λόγου όπως αποκαλύπτονται πάνω στον άνθρωπο.Ετοιμάζεται η εποχή του τεχνολογικά υπέρανθρώπου,και θα πρέπει να καταλάβουμε ότι επαναπροσδιορίζεται και ο λόγος των Ερινυών σαν να λέμε των οντοτήτων που φρουρούν ως πρώτες ιδέες αυτού του κόσμου κανείς να μην περάσει προς το ον,προς την απελευθέρωση.Ξέροντας οι Θεοί και οι Ερινύες ότι ο άνθρωπος ξεγελάσθηκε με το λόγο και ασχολείται πλέον με αυτή τη διάσταση του επιτρέπουν ελευθερία κινήσεων μέσα στο κύκλο.Τώρα πλέον οι κινήσεις τους περιορίζονται στο να τιμωρούν αυτούς που θέλουν να ξεφύγουν από αυτό τον  κύκλο προς το ον.
Το παράδειγμα του Αίαντα είναι σαφές.Ο Αίας είναι ο οντικός  άνθρωπος ο οποίος αποκλεισμένος από την ηρωϊκότητα του όντος χάριν της πρόσκαιρης ηρωϊκότητας –Αχιλλέας –από την εξυπνάδα του όντος χάριν της πρόσκαιρης πονηράδας –δεν είναι τυχαίο ότι ο Οδυσσέας κληρονομεί τα άρματα του Αχιλλέα,σαν να λέμε δεν είναι τυχαίο ότι η δύναμη δεν είναι οντικά αέναη και αθώα αλλά είναι δύναμη σφετερισμού και λογικής εξουσίας κάτω από το ανύπαρκτο οντικά ζεύγος του νικητή και του χαμένου-οντικά όλα είναι μεταφορά δύναμης, ο νικητής μεταφέρει δύναμη στον ηττημένο και αυτός την πλάθει για να τη μεταβιβάσει για όσο διάστημα είναι χαμένος,μετά γίνεται νικητής κ.ο.κ.-θέλει να φύγει προς το ον.Η αδύναμη σκέψη του Vattimo ανιχνεύεται έντονα στον Αίαντα.Ο Αίαντας σκοτώνει ζωντανά αθώα,σαν να λέμε κατέχεται από αθώες δυνάμεις ώστε να φύγει προς το ον,το αυθύπαρκτο ον.Οι Ερινύες τον επιτάσσουν και αφαιρούν την εξωτερική πράξη του,η οπόία θα ήταν πράξη οντικού ανθρώπου-άρνηση του παντός για την μεγάλη οντική κατάφαση-και μέσα από την απόλυτη εσωτερικοποίηση τον οδηγούν σε ό,τι λέμε θάνατο.Θα πρέπει να προσέξουμε ότι ο Οδυσσέας έγινε θρύλος μέσα από τη δυνατή σκέψη η οποία έδωσε στη ζωή του σκοπό και τον οδήγησε στην Ιθάκη,κάτι που στην ουσία δρομολόγησε το χτίσιμο αυτού του κόσμου πάνω στο ζεύγος αιτία-αποτέλεσμα.Ζεύγος που απαιτεί την απόλυτη δύναμη ώστε ο άνθρωπος στον παρόντα κύκλο να θυμηθεί την πρώτη αιτία και να οδηγηθεί στον επιθυμητό σκοπό,μέσα από σκέψεις και πράξεις δυνατές.
Ο Αίας λησμονήθηκε ,όπως και ο Ιούδας ο Ισκαριώτης κλασσικά παραδείγματα αδύναμης σκέψης.Υπάρχει η συναίσθηση ότι όλα εδώ είναι λίγα,ότι υπάρχουν και άλλα να μάθω και να ζήσω,μία ιερή τρέλλα,άρα  πρέπει να κάνω καινά πράγματα να φθάσω σε νέες πράξεις.Το σήμερα σε καμμία έκδοσή του δεν ικανοποιεί,η αδύναμη σκέψη οντικά παρασύρει τον άνθρωπο ο οποίος δεν μπορεί εδώ να θυμηθεί ούτε αιτιία ούτε να βιώσει κανένα αποτέλεσμα.Επιθυμεί μόνο τον αέναο και τέλειο κόσμο του όντος.Η αδύναμη σκέψη τώρα θα νοηθεί θετικά.Η απουσία δύναμης δηλώνει ότι θα κυλήσουν οντικώς τέλεια,γιατί ήδη υπάρχουν μέσα μου, Ο Αίας αφήνεται στο ον όταν το πνεύμα του διαλεκτικά με το σώμα του φεύγει στην αιώνιότητα μετά από όλες τις ντροπιαστικές και αδύναμες σκέψεις που έκανε-για κάποιους εμμενείς ηθικόφρονες.
Όμως γιατί και ο Ιούδας είναι οντικό πρόσωπο,απεσταλμένος και εκπρόσωπος της αδύναμης σκέψης;Θα πρέπει να ξεκινήσουμε τη συζήτηση για τον Ιούδα ομιλώντας για την φρικτή πράγματι οντολογική παραχάραξη του οντικού Ιησού.Ο πραγματικός Ιησούς είναι έξω από τον κύκλο του παρόντος κόσμου.Είναι πίσω από την Ιδέα που ως θεός εδημιούργησε τον παρόντα κόσμο,και βέβαια πολύ μπροστά από τον απλό ηθικό άνθρωπο που είναι το όνειρο αυτής της διάστασης.Είναι καθαρά οντικό μέγεθος,απεσταλμένος του όντος προκειμένου να σπάσει την παρούσα διάσταση και να αποκαλύψει τον κρυμμένο μίτο που αρχίζει από την προηγουμένη διάσταση της ελεύθερης νόησης,συνεχίζεται στον παρόντα ατιοκρατικό και δομικό κόσμο του λόγου και τελειώνει στην επομένη κατάσταση του υπερανθρώπου-εκεί όπου όλα εκρήγνυνται και το ον αποκαθίσταται.
   Θα πρέπει-και σε διαρκή σχέση με την αδύναμη σχέση του Vattimo-να καταλάβουμε τα δύο πρότυπα Ιησού και σε διαρκή σχέση με αυτά τα πρότυπα τον αληθινό  Ιούδα.Το πραγματικό και οντολογικό  πρόσωπο του οντικού Ιησού θα έπρεπε να κρυβεί,διότι δεν συνέφερε την παρούσα εξουσία αυτού του διαστασιακού κόσμου ο οποίος στηρίζεται όχι στην πραγματική δύναμη αλλά σε ομοίωμα αυτής.
   Ας θυμηθούμε και το απόσπασμα του Laplace-το οποίο εμφαντικά συμπληρώνει τη θεωρία της αδύναμης σκέψης του Vattimo.H εξουσία του παρόντος κόσμου έκλεψε την έννοια της οντικής δύναμης η οποία πολύ απλά είναι η ικανότητα προόδου και συνεχών μεταμορφώσεων μέχρι την τελική αποκατάσταση.Οντικά δυνατός είναι αυτός ο οποίος μπορεί και προχωρεί προς την οντική αποκατάσταση αφαιρετικά ξεπερνώντας μορφές και περιεχόμενα.Η εξουσία όμως του κόσμου αυτού σφετεριστικά περιόρισε την οντική έννοια της δύναμης σε κάτι καθαρά διαστασιακό.Τώρα δύναμη είναι η ικανότητα εξάντλησης του διαστασιακού κύκλου και  βέβαια ένα καθαρά οντικό μέγεθος όπως ο Ιησούς εισήχθη σε αυτή τη δυναμική λογική.Στην προσπάθειά μας να αποδείξουμε ότι ο κόσμος μας είναι τα πάντα,ο κύκλος θεός και φύση και άνθρωπος είναι το πάν αντιστρέψαμε τελείως την οντική λογική.Η αντιστροφή ακολούθησε την παρακάτω πορεία η οποία βέβαια είναι καθαρά αντιοντολογική.
   Το ον ως αυθύπαρκτο και καθ΄εαυτό μέγεθος είναι αΐδιο υπό την έννοια ότι έχει τα πάντα μέσα στην πλήρη ανέχειά του.Απλά χρησιμοποιεί τις δυνάμεις του εκλεκτικά κάθε φορά προκειμένου να προχωρήσει τις μεταμορφώσεις που πάλι σε αυτό οδηγούν.Άρα η τέλεια δύναμη του όντος είναι η μη επιθυμία και ανάγκη καμμίας δύναμης επειδή ακριβώς όποτε θέλει έχει ή δεν έχει τις διαστασιακές δυνάμεις.Αυτός θα πρέπει να ήταν και ο κανόνας του Ιησού.Μεταφέρω την τέλεια οντική δύναμη η οποία είναι η απουσία κάθε διαστασιακής δύναμης πέρα από κάθε δυαλισμό καλού και κακού που δεν υπάρχει με τελικό σκοπό την τέλεια άφεση στο ον.Αυτή είναι και η λογική του Λαπλάς.Το ον ως τέτοιο είναι η τέλεια εξίσωση και δεν χρειάζεται καμμία άλλη διαστασιακή εξίσωση να εξηγήσει τίποτε.Εν στιγμή όλα είναι ευεξηγήσιμα.
   Ο μεταμοντερνισμός αυτή ακριβώς την οντική διαχείριση της απουσίας εν τη παρουσία της δύναμης ονομάζει αδύναμη σκέψη.Είναι η μόνη οδός διεξόδου από την παρούσα διαστασιακή φυλακή η άφεση στο ον η κατάργηση κάθε νοητικής ή βιωματικής δύναμης που υπερασπίζεται παρόντα πρόσκαιρα μεγέθη όπως είναι η θρησκεία και τα πολιτικά στυστήματα.Στην παρούσα διάσταση ο άνθρωπος διατρανώνει την πίστη του στη δύναμη διότι μόνον έτσι  θα κλείσει τη πόρτα στο ον –το ον όμως κάποτε θα εξαντλήσει τα αποθέματα δύναμης που παράσχει στην παρούσα διάσταση και θα την απορροφήσει στο πέρασμα του οντικού χρόνου.Η παρούσα διάσταση αναπτύσσει τη λεγομένη δύναμη αντιστασιακής δημιουργίας προκειμένου να στήσει ανάχωμα μπροστά στο ον.Όλα είναι παραπήγματα που απλά συμβολίζουν τον οντικό κόσμο.Θέλουν όμως την αντεστραμμένη δύναμη.Εάν το ον χρειάζεται τη δύναμη εν τη ολοκληρωμένη μορφή της –εν τη απουσία και παρουσία της –η παρούσα διάσταση επειδή δεν είναι αυθύπαρκτη,στηρίζεται στη δύναμη-ενώ όταν ομιλούμε για το ον η δύναμη στηρίζεται στο ον-και προσπαθεί να διατρανώσει τα σύνορά της μέσα από την εμμονή της στη δύναμη.Ο Ιησούς χάνει λοιπόν την οντική δύναμη της αρμονίας και του μη διαχωρισμού σε καλό και κακό και προωθείται το ψεύτικο εικόνισμα του Ιησού αυτού που ως άλλος Όμηρος προσπαθεί να μας πεί ότι χρειάζεται δύναμη να κάνεις τα πάντα στην παρούσα διάσταση όχι για να γυρίσεις στο ον αλλά στη Βασιλεία του Θεού.
  Ο μεταμοντερνισμός είναι το σπάσιμο αυτών των στεγανών-και στο βαθμό που θα δώσει τη σκυτάλη στη θεωρία των φωτισμένων αθρώπων  θα οδηγήσει τους φιλοσόφους  τελείους στην οντική επιστροφή.Η Ομηρική δύναμη λοιπόν προωθείται στο πρόσωπο του Ιησού με δυνατή σκέψη και πράξη προκειμένου να οικοδομήσει τον παρόντα κυκλο που η αδύναμη σκέψη προσπαθεί να σπάσει.Όπως είπαμε αντί να προωθούνται τα πρόσωπα στην επιστροφή στο πραγματικό ον πολεμούν για την επιστροφή στη Βασιλεία των Ουρανών στην μεγάλη Ωριγένεια οντολογική αποκατάσταση.

Βασίλειος Μακρυπούλιας, δρ.φιλοσοφίας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

H πρόσφατη ανάρτηση.

Ποιοι ήταν οι Λαιστρυγόνες;

Οι Λαιστρυγόνες ως μυθικός λαός της Ελληνικής Μυθολογίας, αναφέρονται για πρώτη φορά στην Οδύσσεια ως κάτοικοι της Τηλεπύλου, παραλια...

Δημοφιλείς αναρτήσεις.