Τα Ομηρικά μεγέθη του χρόνου και του χώρου.


 Μέσα στην ιστορία του ανθρωπίνου πνεύματος και των ερευνητικών αγώνων αυτού η έρευνα των μεγεθών του χώρου και του χρόνου κατέχει σαφώς εξέχουσα θέση.Η εξήγηση αυτού του συμπεράσματος φαίνεται εύλογη και λογική.Εάν σκεφθούμε ότι ζούμε στην διάσταση Αγαθός Θεός –Φύση(κόσμος)-Άνθρωπος(πρόσωπο),στην οποία αυτή διάσταση η Δημιουργική και πρωταρχική ιδέα του Ωραίου και του Καλού μεταβιβάζει τις ενέργειές της στον δυνάμει τέλειο άνθρωπο μέσω της φύσης,η γνώση της κοσμικής φύσης διά των μεγεθών του χώρου και του χρόνου-μέσα στα οποία αυτή εκτείνεται-καθίσταται θεμελιώδης.Βεβαιότατα ο χώρος και ο χρόνος προσδιορίζουν την οντολογική σειρά μεταβολής του πρώτου πνεύματος σε εξωτερική εικόνα συγκεκριμένων παραστάσεων και έπειτα σε εσωτερική γνώση βιωματικής πορείας χάριν των οντολογικών υπερβάσεων.
   Άρα συζητάμε για την τριπλή φύση των μεγεθών του χώρου και του χρόνου.Ο χώρος και ο χρόνος ως μεγέθη έχοντα οντολογική αποστολή είναι το μεγάλο ενδιάμεσο της θεωρητικής καθόδου της Ιδέας και των εκπροσώπων αυτής στον ενυπόστατο άνθρωπο,καθώς και της βιωματικής ανόδου του προσωπικού ανθρώπου προς το Αγαθό προκειμένου η οντολογική πορεία να γνωρίσει την αποκατάστασή της.
   Επίσης ο χώρος και ο χρόνος  είναι η πρώτη ορατή εξωτερίκευση της μυστικής οντολογικής ιδέας σε συγκεκριμένες παραστάσεις οι οποίες όμως καθαρά φαινομενολογικά υπενθυμίζουν στον έλλογο άνθρωπο ότι αποτελούν παραδείγματα επεξήγησης του νοητού κόσμου από όπου και προέρχονται.
   Αναλογικά συζητάμε βέβαια για την εσωτερική φύση του χώρου και του χρόνου ή οποία βιώνεται από τον φωτισμένο νοητικά άνθρωπο ως οδός η οποία διαθέτει τα κατάλληλα σήματα επιστροφής στο Αγαθό.Αυτή ακριβώς η οδός μας υπενθυμίζει ότι το ον μέσα από τις συνεχείς μεταμορφώσεις του χρησιμοποιεί συνεχώς νέα μεγέθη τα οποία προχωρούν προς το τέλος την υπόθεση της οντολογικής αποκατάστασης.Άρα ο χώρος και ο χρόνος είναι ο δρόμος πορείας του όντος και των παραμέτρων αυτού.Ο Γ.Τζαβάρας σε μία καθαρά συγκρητική παρατήρησή του σχετική με το θέμα μας παρατηρεί:(Γ.Τζαβάρα,Ο Καντιανός χρόνος κατά τον Χάιντεγγερ,εκδ.Δωδώνη,σελ18) «Όπως ήδη ο Αριστοτέλης είχε συλλάβει το χρόνο ως φυσικό φαινόμενο,δηλαδή ενταγμένο μέσα στο ευρύ πλαίσιο μιάς κοσμικής και ψυχικής φύσης,έτσι και ο Κάντ εντάσσει το χρόνο σε αυτό το πλαίσιο.Αλλά έτσι τον περιορίζει ευθύς εξ’ αρχής απαράδεκτα κατά τον Χάιντεγγερ και δεν είναι εφεξής δυνατόν να ιδωθούν οι βαθύτερες σχέσεις του προς την ανθρώπινη ύπαρξη.Ήδη από αυτή την κρίση γίνεται σαφής η προσπάθεια του Χάιντεγγερ να υπερασπιστεί την εξαιρετική ευρύτητα και-προσθέτω ερμηνευτικά-οντολογική προτεραιότητα του χρόνου:ο χρόνος δεν πρέπει κατά τον Χάιντεγγερ να ενταχθεί μέσα στο ευρύ πλαίσιο της φύσης γιατί ίσα –ίσα αποτελεί την πρωταρχική συνθήκη για τη δυνατότητά της».

   Το παραπάνω απόσπασμα μας τοποθετεί σε ένα ωραίο πλαίσιο εργασίας.Αξίζει να εξετάσουμε εάν στον Όμηρο παρουσιάζεται η τριπλή φύση του χωροχρόνου που πριν αναλύσαμε.Επίσης παρουσιάζει ενδιαφέρον να ερευνήσουμε την καθαρά-ή μη-οντολογική φύση του χωροχρόνου στον Όμηρο,συγκρίνοντάς την παράλληλα με μετέπειτα θεωρήσεις του ίδιου μεγέθους από άλλους εκπροσώπους της διανόησης.Διότι φαίνεται ο Χάιντεγγερ να συμπαθεί μία Ομηρική χρήση του χρόνου από κάθε άλλη που συνόδεψε την μετά-οντολογική φιλοσόφία από τον Πλάτωνα έως τον Κάντ έως τις ημέρες του.Αυτό συμβαίνει επειδή ο Όμηρος χρησιμοποιεί καθαρά οντολογικά τον χρόνο και τον χώρο ως ενδιάμεσο παράγοντα ανάμεσα στις προηγούμενες υπερνοητικές οντολογικές καταστάσεις και στις συγκεκριμένες πραγματώσεις αυτών στους Θεούς και στους ήρωες.Ως συνέπεια αυτού ο χώρος και ο χρόνος στον μεγάλο επικό μας ποιητή είναι οντολογικοί φορείς τρόπων γνώσης και πράξης του όντος εσωτερικά δεμένοι με την οντολογική πορεία της ανθρώπινης ύπαρξης και όχι εξωτερικοί παράμετροι αυτής.Αναπόφευκτα καταλήγουμε στο ότι ο Ομηρικός χρόνος και χώρος είναι ο αγωγός διά των οποίων το ον δίνει τα υλικά που κτίζουν και προωθούν την ανθρώπινη ύπαρξη στην οντολογική της συνέχεια.Άρα είναι ο χωρόχρονος που-όπως θα έλεγε ο Χάιντεγγερ-σήμερα μπορεί να κλείσει την φιλοσοφική έρευνα για αυτό το θέμα διότι ως οντικός φορέας αποκαλύπτει τον οντολογικό τρόπο πορείας του ανθρώπου.
   Πριν προχωρήσουμε στην έρευνά μας ας προσπαθήσουμε να δώσουμε κάποια απλά παραδείγματα ενδεικτικά των παραπάνω διαπιστώσεων.Στους στίχους της Οδύσσειας M 374-390 παρουσιάζεται από τον επικό ποιητή η σκηνή όπου ο Ήλιος παρακαλεί το Δία,τον Πατέρα των Θεών και των ανθρώπων,να τιμωρήσει παραδειγματικά τους συντρόφους του Οδυσσέα επειδή δεν σεβάστηκαν την ιερά εντολή του και έφαγαν τα ιερά  βόδια του Ήλιου.Εδώ ο χώρος είναι καθαρά εσωτερικό μέγεθος,μέρος εκτύλιξης οντολογικών δυνάμεων.Είμαστε στο νησί του Ήλιου του Θεού και όλα συμβαίνουν σε διαρκή αναφορά με αυτή την διαπίστωση.Ο χώρος είναι η εξωτερική κατάληξη του συνόλου των ορατών οντολογικών δυνάμεων οι οποίες κατευθύνουν σε ένα πολύ συγκεκριμένο οντολογικά αποδεκτό τρόπο συμπεριφοράς.Από την άλλη πλευρά ο χρόνος είναι και αυτός σχετικός εσωτερικός παράγοντας,η διάρκεια εκτύλιξης των οντολογικών δυνάμεων-οι οποίες χρησιμοποιούν ως ενδιάμεσο το Δία.Ο χρόνος είναι η εσωτερική ροή των οντολογικών πνευματικών και βιωματικών δυνάμεων οι οποίες κανονίζουν τις πράξεις θεών και ανθρώπων.Άρα ο χωρόχρονος είναι ενδιάμεσο μέγεθος μεταφοράς δυνάμεων από τους θεούς προς τους ανθρώπους.Είναι εξωτερίκευση του ήδη εσωτερικού τρόπου του όντος διότι πίσω από το χώρο του νησιού και το χρόνο εκτύλιξης της εγκληματικής πράξης φαγής των ζώων και της αναμενόμενης τιμωρίας κρύβονται οι οντολογικές δυνάμεις του σεβασμού στο ον και στην αρχέγονη δικαιοσύνη αυτού.Όμως είναι –ο χώρος και ο χρόνος –το ον μεταμφιεσμένο σε αγγελιαφόρο μηνυμάτων σκέψεων και πράξεων,οι οποίες σκέψεις και πράξεις γεννούν το Υποκείμενο-Οδυσσέα(ο Εις που επιβίωσε)προωθώντας τον Προσωπικό και ενυπόστατο σκοπό του όντος.
   Άρα σε μία πρώτη εκτίμηση ο Ομηρικός χώρος και χρόνος είναι το ον σε μεταλλαγμένους και μεταβεβλημένους τρόπους εμφάνισης.Είναι καθαρά οντολογικά μεγέθη,καθόλου αποκομμένα από τον άνθρωπο αλλά ένα με τη φύση του,φτιαγμένα από τις ίδιες οντολογικές ενέργειες,τη στιγμή που έχουν σκοπό να τον συνδέσουν με όλους τους οντολογικούς τρόπους και διαστάσεις.Βέβαια ο χώρος και ο χρόνος στον Όμηρο-και αυτό θα το αναλύσουμε καλύτερα παρακάτω-είναι και ο φορέας της λογικής αποκωδικοποίησης των περιστατικών της Οδύσσειας.Αυτό όμως επιρρωνύει τα παραπάνω αποδεικνύοντας ότι ο χώρος και ο χρόνος στον μεγάλο μας ποιητή δεν είναι ουδέτερα μεγέθη αλλά οντολογικώς ενεργά,οντότητες εφάμιλλες θεών και ανθρώπων,ζωντανές δυνάμεις και ενέργειες μεταφοράς του οντολογικού σχεδίου σε όλες του τις διαστάσεις,λογικές και μυθολογικές(κεκαλυμμένος λόγος)(ο δυτικός άνθρωπος του  διεσπασμένου Εγώ εξωτερίκευσε το χωρόχρονο για να τον κυβερνήσει μέσα από την τεχνολογία,σε αντίθεση με τον Ομηρικό άνθρωπο ο οποίος μέσα από τον αγωγό του χωροχρόνου μεταφερόταν στις αγκάλες του όντος).Ο Ήλιος –στους στίχους που αναφέραμε παραπάνω-είναι το φώς,η γνώση.Τα βόδια είναι τα σημάδια της γνώσης και των δυνάμεων της αρετής  που υπάρχουν παντού στον κόσμο.Οι πολλοί,η μάζα-οι σύντροφοι του Οδυσσέα-δεν μπορούν να καταλάβουν το βαθύτερο νόημά τους και προσπαθούν εγωιστικά και ωφελιμιστικά να γνωρίσουν τόσα όσα θα τους χρησιμεύσουν στην επίγεια  και μόνο ζωή τους αδιαφορώντας για την εσωτερική γνώση της εγκράτειας και της αιδούς του δικαίου που οδηγεί σε ανώτερο τρόπο ζωής.Μόνον ο Οδυσσέας θα γνώριζε τα βόδια ως εγκράτεια και σεβασμό αρετές που θα τον οδηγούσαν  στον σκοπό του ,στην Ιθάκη.
   Άρα ο Ομηρικός χώρος και χρόνος είναι ο τρόπος  πραγμάτωσης και γέννησης του τελείου Υποκειμένου στην παρούσα οντολογική μεταμόρφωση Θεός –Φύση-Άνθρωπος.Τι εννοούμε όμως τρόπο πραγμάτωσης;Επίσης.Μπορεί η ποίηση να αναλάβει αυτή την οντολογική αποστολή αποκάλυψης του εκτυλισσομένου σχεδίου γένεσης του τελείου προσώπου;
   Ο Αριστοτέλης-αναφερόμαστε στον μεγάλο Σταγειρίτη διότι μοιραία η έρευνά μας θα περάσει μέσα από φιλοσοφικούς δρόμους –χώρισε ως γνωστόν τη φιλοσοφία στους παρακάτω κλάδους:Θεωρητική-Ποιητική-Πρακτική.Παρατηρούμε βέβαια ότι η ποιητική φιλοσοφία ευρίσκεται ανάμεσα στην θεωρητική και στην πρακτική.Ο καθ.Γρ.Κωσταράς  εξηγεί τα παραπάνω ως ακολούθως(Γρ.Φιλ.Κωσταράς,Φιλοσοφική Προπαιδεία,Αθήνα,1995,σελ.93-94) «Η πρακτική φιλοσοφία έχει ως θέμα της την ανθρώπινη πράξη και ως σκοπό της όχι αποκλειστικώς την γνώση αλλά αλλά την αγαθή και ηθική ενέργεια…Η ποιητική φιλοσοφία είναι η επιστήμη της τεχνικής και καλλιτεχνικής δημιουργίας:η γνώση και η αποτίμηση του κάλλους είτε στη φύση είτε στην τέχνη,η αισθητική αξία του έργου,η ανάλυση της μορφής του,του είδους του είναι ο σκοπός της ποιητικής φιλοσοφίας.Στην Ποιητική του ο Αριστοτέλης παρέχει ένα δείγμα του ποιείν δηλ.του δημιουργείν,και δίδει το μέτρο της ποιητικής φιλοσοφικής σκέψεως…Η θεωρητική φιλοσοφία κατά τον Αριστοτέλη η οποία αποτελεί την καθαυτό φιλοσοφική επιστήμη έχει ως αντικείμενο ό,τι υπάρχει αφ’ εαυτού:τη φύση ως περιοχή του γίγνεσθαι,ως κόσμο της γενέσεως και της φθοράς».
   Βέβαια όλα τα παραπάνω θα πρέπει να τα εξετάσουμε σε διαρκή αναφορά με την τριττή δομή της ανθρώπινης προσωπικότητος.Στην θεωρητική λοιπόν φιλοσοφία αντιστοιχεί ο νοητικός εαυτός του ανθρώπου.Στην ποιητική ο ψυχικός,και στην πρακτική ο βιωματικός.Αναλύοντας όσα μας αναφέρει ο καθ.Κωσταράς παρατηρούμε ότι ο διαχωρισμός της φιλοσοφίας ισοδυναμεί με το ταξίδι του πνεύματος από την οντολογική σύλληψη του υπάρχοντος έως την πρακτική ενεργειακή εξ-όντωση αυτού.Άρα εάν μεταφέρουμε αυτό το ταξίδι στον άνθρωπο παρατηρούμε ότι η ιστορία του ανθρώπου-μέσα στο γήϊνο χώρο και χρόνο-είναι μέσα από την οντολογική του ουσία να υπάρξει ως βίωμα πράξης και υπέρβασης.Δηλαδή ερευνούμε με ποιο τρόπο όλες οι θεωρητικές συλλήψεις θα αποκτήσουν βιωματικά σάρκα και οστά από τους ανθρώπους που νοητικά  θα θυμηθούν και θα αποκαταστήσουν το αποτέλεσμα της ενθύμησής τους με απόλυτα πρακτικό βιωματικό τρόπο.
   Βλέπουμε ότι σε αυτό το οντολογικό ταξίδι η ποίηση κατέχει εξισορροπητικό συμμετρικό ρόλο ευρισκομένη ανάμεσα στην σύλληψη και στην εξωτερίκευση αυτής.Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ποίηση-όπως η φύση ευρίσκεται ανάμεσα στο Θεό και στον άνθρωπο,η ψυχή ανάμεσα στο Νού και στο σώμα,ο χώρος και ο χρόνος ανάμεσα στο Αγαθό και στην ενυπόστατη πραγμάτωση αυτού-μεταφέρει όλα τα οντολογικά μηνύματα συλλήψεις τις οποίες το όντως όν μεταφέρει μέσα από όλες τις μεταμορφώσεις του επειδή ακριβώς τίθεται ανάμεσα στην ενορατική καθαρή-για να ομιλήσουμε με Καντιανούς όρους –θέα των πραγμάτων και στην πραγμάτωση αυτών δείχνοντας το δρόμο στην τέλεια προσωπικότητα η οποία ενθυμείται τα πάντα τα πιστεύει τα γνωρίζει και τα πράττει.Άρα η ποίηση έχει σκοπό την κατασκευή του τελείου ενυποστάτου,η ποίηση ως σύλληψη ως χώρος χρόνος ως ελεύθερη περιδιάβαση του όντος.Είναι σαφείς οι Κirk-Raven όταν αναφέρουν τα παρακάτω πολύ σημαντικά(G.S Kirk,J.E Ravenhe Presocratics Philosophers,second edition,σελ.7) «Αυτές οι ημινοητικές θεάσεις του κόσμου,είναι τις πιο πολλές φορές σχετικές με την πιο πρόσφατη ιστορία η οποία αρχίζει με την γενέθλια ημερομηνία της δημιουργίας και ξεπερνά την προσπάθεια(η οποία περισσότερο έγινε από τον Ησίοδο στη Θεογονία)να συστηματοποιήσει τις πολυποίκιλες θεότητες των μύθων παράγοντας αυτές από τις ιστορίες των προγόνων μέσα από την αρχή του κόσμου.Ακόμη η ενεργός έρευνα της καταγωγής του κόσμου αν και είναι ακόμη μυθική στον Ησίοδο η κυρίως νοησιοκρατική στους Μιλησίους φιλοσόφους προχώρησε μπροστά μόνο σε μικρό βαθμό.Η γενική δομή του παρόντος κόσμου,το κοινό περιβάλλον της εμπειρίας έτυχε μεγαλύτερης προσοχής.Σε αυτό το σημείο το κοινό αίσθημα,η απλοϊκή αφέλεια,εξωτερικεύθηκε εν ολίγοις μέσα από μία μυθική θέαση των πραγμάτων η οποία έγινε ευρέως αποδεκτή.Εμφανίσθηκε σταδιακά στον Όμηρο…δύο ειδικότερα σημαντικές συλλήψεις αυτές του Ωκεανού και της Νύκτας».
   Πράγματι τα παραπάνω αποσπάσματα μας βοηθούν αποφασιστικά στο να κατανοήσουμε ότι σε μία πρώτη εκτίμηση η ποίηση του Ομήρου δεν είναι περιγραφική αλλά εξόχως κανονιστική.Εάν ο Αριστοτέλης αναγνωρίζει στη θεωρία τη δημιουργία και στη πράξη την πλήρωση στην ποίηση διαβλέπει την ποιότητα δηλαδή την κίνηση εξόδου της θεωρίας από τον ιδεατό κόσμο της και την πορεία προς τον άνθρωπο προκειμένου αυτός ο φωτισμός να δημιουργήσει το αυτεγνωσμένο Υποκείμενο.Σε αυτή την προσπάθεια το ον τα έχει προβλέψει όλα.Υπάρχουν οι πρώτες ιδέες-Θεοί,η προβλεπομένη κίνηση-χρόνος(νοητικό μέγεθος),το πεδίο εκτύλιξης της οντικής φώτισης του ανθρώπου-χώρος(εκτατό μέγεθος).Από αυτή την άποψη πράγματι θα μπορούσαμε να ονομάσουμε την Ομηρική ποίηση γενεσιουργό ποίηση,δημιουργό και παραγωγό του περαιτέρω οντολογικού σχεδίου για την οντολογική μεταμόρφωση του κύκλου Ιδέα-κόσμος-άνθρωπος.Διότι ο Όμηρος θέτει την ποίησή του ανάμεσα σε μία άλλη οντολογική διάσταση της ελέυθερης διανοητικής προσπέλασης,του μύθου δηλαδή(της τόσο παρεξηγημένης αυτής λέξης)και στο ανθρώπινο Υποκείμενο το οποίο προσπαθεί νοητικά να προσδιορισθεί στο όλον προκειμένου μέσα από ένα διαμορφωμένο Είναι να προχωρήσει στην παραγωγή της ελλόγου ιστορίας του.Σε αυτή την προσπάθεια ο Όμηρος χρησιμοποιεί τα υλικά που υπονοεί και ο Αριστοτέλης αλλά και οι Kirk-Raven.Εάν σκεφθούμε ότι ο άνθρωπος είναι νους-ψυχή-σώμα(διαχωρισμοί που παγιώνονται εδώ ως τρόπος αντίληψης του επιπεδικού όντος)η Ομηρική ποίηση ευρισκομένη ανάμεσα στις αφηρημένες οντικές συλλήψεις προηγουμένων οντικών διαστάσεων και της παρούσης και στον άνθρωπο προωθεί πρώτα-πρώτα τροφή που πληροί το νου μέσα από την απόκτηση δυνάμεων οι οποίες δίδουν μία ολική θέαση του παρόντος όλου.Αυτές οι νοητές δυνάμεις-οι 12 Θεοί,οι θεότητες,οι έννοιες κίνησης του σύμπαντος,οι αρετές,η έννοια του καλού και του κακού-μεταφέρουν τον τρόπο κίνησης του ζωοποιού όντος,θέτουν μία τάξη στα μελλοντικά σχέδια του πρωταγωνιστή της ανθρώπινης Πολιτείας ανθρώπου,ηρεμούν το μύθο,και σταματούν κάθε απλοϊκή εκτίμηση αυτού.Με τον Όμηρο το νοητικό υποσυνείδητο του ανθρώπου γεμίζει με έννοιες και συλλήψεις οι οποίες θα γίνουν πρακτικά αληθινές και όχι μόνο νοητικά-μυθικά αληθινές,μόνον εάν δοθούν σωστά στο Υποκείμενο το έχον νού συναίσθημα και βούληση.
   Πώς όμως αυτές οι συλλήψεις θα μεταφερθούν στον άνθρωπο καταφατικά ώστε να δημιουργήσουν όχι ένα μυθικό Υποκείμενο αλλά ένα πρόσωπο που θα αρχίσει να κατέχει έντονα προσωπικά χαρακτηριστικά ελλόγου σκέψεως –αιτιακής –η οποία του υποδεικνύει μέσα και σκοπούς;Ο Δ.Ν.Μαρωνίτης είναι σαφής σε μία αρκετά σημαντική παρατήρησή του (Ηρόδοτος,εις,μτφ,σχόλια:Δ.Ν.Μαρωνίτης,Αθήνα Γκοβόστης,1964,σελ.23) «Στον Όμηρο το ουσιαστικό ίστωρ δήλωνε εκείνον που είδε κάτι και ως αυτόπτης μάρτυς μπορεί να το επιβεβαιώσει.Το νέο αφηρημένο τώρα ουσιαστικό ιστορίη σημαίνει την εμπειρική έρευνα την παρατήρηση και τη συγκέντρωση πληροφοριών,αργότερα την ίδια την έκθεση αυτών που ερεύνησε κάποιος και είδε ο ίδιος ή τα πληροφορήθηκε,και τα μεταδίδει στους άλλους.Η παρόρμηση για  τη γένεση και πρώτη ανάπτυξη της ιστοριογραφίας στην Ιωνία φαίνεται να έρχεται από την Ανατολή.Στην ηπειρωτική Ελλάδα εκτός από το έπος,που ποιητικά και ελεύθερα,όπως είναι φυσικό,χωνεύει και παρουσιάζει το υλικό της μυθικής ελληνικής προϊστορίας έχουμε ως τον 7ο αι.τουλάχιστον,αποκλειστικά καταλόγους:των νικητών στους διαφόρους αγώνες…Καταγραφή πολεμικών ή άλλων ιστορικών γεγονότων και σύνδεσή τους με συγκεκριμένα πρόσωπα λείπουν».
    Συνδυάζοντας ό,τι έχουμε εκθέσει έως τώρα φθάνουμε σε ένα κομβικό σημείο της έρευνάς μας.Η ποίηση ευρίσκεται ανάμεσα στην ενορατική θεώρηση του όντος και στην πρακτική βίωση αυτού.Όπως η φύση ως σύνολο ιδιοτήτων ευρίσκεται ανάμεσα στην ιδέα του Αγαθού-το οποίο γεννά όλες τις ιδιότητες –και στο διαμορφωμένο πρόσωπο το οποίο μετουσιώνει υπαρξιακά την ουσία του Αγαθού.Αναλογικά ο χώρος και ο χρόνος ευρίσκεται ανάμεσα στονΠρώτο Νού-ο οποίος ευρίσκεται πέρα από περιορισμούς-και στο ενυπόστατο πρόσωπο το οποίο καλείται μέσα από την γνώση της έκτασης  και της νόησης-όπως εκδηλώνεται ο χώρος και ο χρόνος ως μορφική και υλική εκδήλωση του αφηρημένου νοός –να προχωρήσει τις οντικές διαστάσεις στην αποκατάστασή τους.Όπως και η ψυχή κείται ανάμεσα στο σώμα και στο ανθρώπινο πνεύμα έχουσα σκοπό τον φωτισμό του ανθρώπου και την μεταφορά όλων εκείνων των νοητικών ιδιοτήτων οι οποίες φωτίζοντας τον άνθρωπο τον οδηγούν σε σημαντικές πνευματικές υπερβάσεις.Εάν αναλογισθούμε ότι ο Όμηρος κινείται σε μία εποχή όπου ο άνθρωπος ξεπερνά τον Ανατολικό Φυσικό Νόμο της παραίτησης,και τον εξουσιαστή Γιαχβέ των Εβραίων της έτοιμης αποκαλυπτικής γνώσης,επιζητεί δε την έλλογη γνώση του όλου ως ανθρωποκεντρική προσπέλαση αυτού ,ως προσωπική πρόκληση εξάντλησης των προσωπικών νοητικών ικανοτήτων του ανθρώπου,θα καταλάβουμε ότι η Ομηρική ποίηση είναι η πρώτη οντολογική προσπάθεια μέσα από την ελευθερία που παρέχει η ποίηση να μεταφερθούν στον άνθρωπο μηνύματα από προηγούμενες οντολογικές μεταμορφώσεις όπως κληρονομήθηκαν στο πρώτο μέγεθος του παρόντος κύκλου-το Νού-τα οποία κτίζουν τον άνθρωπο του όντος που καθίσταται ικανός να συνεχίσει την υπόθεση του όντος.Ο χώρος και ο χρόνος  στον Όμηρο είναι το επόμενο στάδιο εξέλιξης του οντολογικού σχεδίου,διότι ως εξωτερίκευση των νοητικών μεγεθών μεταφέρουν ως οδοί τα οντικά μηνύματα προς τον άνθρωπο ο οποίος για πρώτη φορά στην ιστορία και ειδικά μέσα από την μετέπειτα φιλοσοφία και θεολογία καθίσταται πρωταγωνιστής του παρόντος οντικού κύκλου.Άρα ο Ομηρικός χώρος και χρόνος ως ύλη και μορφή του πρώτου νοός εξωτερικεύουν και συγκεκριμενοποιούν τα εσωτερικά-νοητά και εξωτερικά-εκτατά μεγέθη του πρώτου νοός δίνοντας στον άνθρωπο την ιδέα τους αλλά και την παράστασή τους.Ο άνθρωπος ως πνευματικοσωματική οντότητα συνθέτει αυτή την ιδέα αλλά και την παράσταση φθάνοντας στην ιδανική εικόνα του ίδιου του του εαυτού.Ο Ομηρικός λοιπόν χώρος και χρόνος είναι το σύνολο των  οντολογικών δυνάμεων,η εξωτερίκευση των συστατικών μορφών(χώρος)και η εσωτερικοποίηση των στιγμών που χρειάζεται για να ολοκληρωθεί και η παρούσα οντική μεταμόρφωση(χρόνος)οι οποίες δυνάμεις στο σύνολό τους μεταφέρουν όλες εκείνες τις δυνάμεις-διά της ποιήσεως-οι οποίες φωτίζουν το Υποκείμενο δίνοντάς του ανάμνηση και βούληση μίμησης των περαιτέρω οντικών  διαστάσεων.
   Παρατηρούμε λοιπόν ότι ο Όμηρος είναι η πρώτη ανθρώπινη προσπάθεια τα αιώνια οντικά μηνύματα τα κρυμμένα στους μύθους,να μεταφερθούν στον άνθρωπο ο οποίος μέσα από την ελλογικοποίηση της φιλοσοφίας θα τα μετέβαλε σε αποδεικτικά στοιχεία των δυνατοτήτων του.Κάτω από αυτό το πρίσμα ο Ομηρικός χώρος και χρόνος εξωτερικεύει μορφές που μεταφέρουν πραγματικές δυνάμεις και ενέργειες στον άνθρωπο(χώρος ως γη-αήρ-ύδωρ-πύρ)και εσωτερικεύει στιγμές και διάρκειες που οντολογικά απαιτούνται προς την έλλογη ολοκλήρωση του ανθρώπου(χρόνος ως είναι και γίγνεσθαι).Βλέπουμε ότι ο Ομηρικός χώρος συγκεκριμένα προέβαλε τα στοιχεία εκείνα που θα θεωρηθούν από τον Εμπεδοκλή ριζώματα του παρόντος όλου διότι ο Όμηρος προσπαθεί να μεταφέρει τα αιώνια οντολογικά μηνύματα προς τον προσωπικό άνθρωπο μέσα από εξωτερικές οντικές δυνάμεις οι οποίες μεταφέρουν τρόπο και δύναμη σκέψης πράξης και υπέρβασης (η γη το συγκεκριμένο,ο αήρ τη σκέψη,το ύδωρ τη δύναμη,το πύρ την εξέλιξη)προκειμένου να παράσχει το οντολογικό δυναμικό πλαίσιο εις το οποίο ο άνθρωπος θα κινηθεί διαλεγόμενος δημιουργικά μαζί του-χώρος.Επίσης ο Ποιητής προέβαλε ως χρόνο τα στοιχεία που θα αποτελέσουν έπειτα τον πυρήνα της φιλοσοφίας του Ηρακλείτου και του Παρμενίδου-το είναι(στιγμή)και γίγνεσθαι(διάρκεια)διότι θέλησε να θέσει την εσωτερική οντολογική διάθεση για το ότι όλα θα πρέπει να έχουν ολοκληρωθεί όταν το ον εξαντλήσει τις παρούσες οντικές δυνάμεις του,μέσα σε συγκεκριμένη οντολογική διάρκεια.
   Αλλά ας αντιμετωπίσουμε όλα τα παραπάνω μέσα από το Ομηρικό κείμενο της Οδύσσειας.Δώσαμε παραπάνω όλα τα μεσάζοντα στοιχεία(ποίηση-χωρόχρονο-φύση-ψυχή).Ως ενδιάμεσο η Ομηρική ποίηση ποια μηνύματα εκλήθη να μεταφέρει από κάποιον ανώτερο νού προς τον άνθρωπο;Κατ’αρχήν μας μεταφέρεται η έννοια Ουρανός η οποία ποιητικά εξυπηρετεί την έννοια της οντότητας η οποία ωραία καλύπτει την επίπεδη γη.Μέσα από πολλές οντολογικές μεταμορφώσεις ο Ουρανός προχωρεί την έννοια του όντος,το οποίο όπως αυτό καλύπτει τα πάντα τοιούτως σε κάθε διάστασή του τίθεται μία αρχή που καλύπτει τα άλλα μεγέθη.Ο Ουρανός προχωρεί την έννοια της αρχής,της μεγάλης αιτίας,η οποία σε άλλη διάσταση θα γίνει Νούς στους φιλοσόφους.Kατ’αυτόν τον τρόπο λοιπόν θα πρέπει να διαβάσουμε το η 204-219 της Ομηρικής Οδύσσειας.Όταν ο Αλκίνος αναφέρεται στους Θεούς του Ουρανού οι οποίοι τα παλαιά τα χρόνια εμφανίζονταν ανάμεσά τους ως καταγόμενοι από την κοινή γενεά των Κυκλώπων –Γιγάντων,υπονοεί ότι ήλθε η ώρα ο ανθρώπινος νούς να θυμηθεί που ήταν ώστε να αρχίσει τον αγώνα επιστροφής σύμφωνα με το Πλατωνικό ζεύγος ανάμνηση-πράξη,και όλα αυτά σε σχέση με τον οντολογικό περιηγηγτή Οδυσσέα..Ο Ουρανός είναι οι πρώτες σύνολες  καθολικές ιδέες τις οποίες οι κάτοικοί του Θεοί δεν διστάζουν να μεταφέρουν στους ανθρώπους,Ο Ουράνιος Ομηρικός χώρος λοιπόν αντιπροσωπεύει τις άπειρες και ελεύθερες πρώτες αρχές αυτές που στον Αναξίμανδρο θα δώσουν όνομα στο άπειρο(γη)..Ανάμεσα στη γη και στον ουρανό ο αήρ καλύπτει το κενό,ο αήρ που υπονοεί τη σκέψη,η οποία μεταφέρει στον άνθρωπο όλα εκείνα τα μηνύματα τα οποία τον βοηθούν από την Πεπτωκυία Τροία να φθάσει στην λυτρωτική Ιθάκη.Ο Ομηρικός αήρ είναι το πνεύμα το πνέον παντού,αυτό το οποίο έχει αποστολή από το ον να φωτίσει κάθε πλευρά της παρούσης οντικής διάστασης μεταφέροντας όλες τις έννοιες –ιδέες που προχωρούν την οντολογική εξέλιξη.Όταν διαβάζουμε στην ραψωδία κ΄ότι ο Θεός Αίολος έκλεισε σε ένα ασκί όλους τους ανέμους και τους παρέδωσε στον Οδυσσέα καταλαβαίνουμε τα πολλά οντολογικά μηνύματα που μεταφέρονται.Υπήρχε εποχή όπου οι οντότητες της παρούσης οντικής διάστασης εξουσίαζαν πνευματικά τα πάντα πέρα από κάθε είδους υλικής πτώσεως(κάτι σαν τον Γιαχβικό Παράδεισο).Αυτές οι οντότητες παραδίδουν τον τρόπο της νοητικής τελείωσης στον άνθρωπο πορευτή Οδυσσέα.Όμως η μάζα,οι πολλοί εμποδίζουν ακόμη την επιστροφή του ενός.Αυτός ο Ομηρικός αήρ που κρύβει τόσα δυναμικά μηνύματα ως χωρικός παράγοντας σε μία απομυθοποιημένη νοητική προσέγγιση θα δώσει τον αέρα του Αναξιμένους ο οποίος στην πύκνωση και αραίωσή του δημιουργεί τα πάντα,η σκέψη είναι που δημιουργεί τα πάντα.Όταν φύγουμε από την κεκαλυμμένη ποίηση προς την ελεύθερη φιλοσοφική σκέψη.
    Επίσης στον Όμηρο συναντούμε τον Ωκεανό ως το ποτάμι που περιβάλλει τη γη πάνω και κάτω,και το οποίο είναι η πηγή όλων των υδάτων.Το ύδωρ ως εξωτερίκευση του αέρα μας μεταφέρει σε πιο συγκεκριμένες καταστάσεις,στην απαρχή των συγκεκριμένων δημιουργιών.Συμβολίζει και αντιπροσωπεύει την  απόλυτη κυκλική διάθεση του όντος να δημιουργήσει την διάσταση Αγαθό-Φύση-Άνθρωπος,μέσα από την εξ-όντωση όλων των σχετικών οντολογικών δυνάμεων,οι οποίες όπως το νερό περιβάλλει τη γη κατά τον ίδιο τρόπο εξέρχονται από τον εαυτό τους και περνούν σε ψυχικές-φυσικές και ανθρώπινες-προσωπικές δημιουργίες.Ο Όμηρος λοιπόν κάτω από το μέγεθος του Ωκεανού περνά στην δημιουργθείσα ψυχή ως πρώτη βαθμίδα του εξωτερικοποιημένου πνεύματος,στο σύνολο των οντικών δυνάμεων οι οποίες κατά τέλειο σύστημα πλάθουν την παρούσα διάσταση.Όταν λοιπόν ο ο ποιητής στην λ ραψ(645-647)και στην αρχή της μ(1-5)μας αναφέρει την έξοδο από τον Ωκεανό και τον πηγαιμό στην Κίρκη υπονοεί όσον αφορά τον αιώνιο άνθρωπο Οδυσσέα ότι οι δυνάμεις που δημιουργούν την παρούσα κατάσταση του όντος,αυτό που ο Πλάτων θα ονομάσει Αγαθό,θέλουν πάλι τον άνθρωπο στην ουράνια πατρίδα πέρα από κάθε αισθητικό περισπασμό.Μην ξεχνάμε ότι ο Ωκεανός θα δώσει το ύδωρ του Θαλή την εσωτερική εξωτερίκευση του νοός την δύναμη δημιουργίας του παρόντος όλου.
   Μόλις και χρειάζεται να υπενθυμίσουμε  τον κεντρικό ρόλο που παίζει μέσα στην Ομηρική Οδύσσεια η θεότητα του Ήλιου.Η αναφορά σε αυτόν από τον ποιητή(μ 128-143)είναι αρκετά ενδεικτική.Ο Ήλιος έχει ζωντανά που υπόκεινται στην ηρεμία της σταθερότητος μια και δεν αυξάνονται ούτε ελαττώνονται.Όποιος τα πειράξει καταδικάζεται στην εσχάτη των ποινών.Ο Ήλιος είναι το πυρ,η μεγάλη αιτία των οντολογικών μεταμορφώσεων,η δύναμη η οποία προκαλεί τις κινήσεις μεταβολής τόπου τρόπου και ποιότητος –ποσότητος.Είναι η ιδέα της εξελικτικής μεταβολής η οποία κυβερνά όλες τις οντολογικές διαστάσεις άρα και τις δικές μας.Και η δική μας διάσταση υπόκειται στο προορισμένο μέτρο διαμόρφωσης γι’ αυτό και ο Όμηρος παρουσιάζει το χώρο του πυρός –Ηλίου-να μην μεταβάλλεται διότι όλα θα καταστραφούν εάν θα εξελιχθούν παρά το μέτρο το προδιαγεγραμμένο του όντος.Ο χώρος λοιπόν του Ομηρικού Ηλίου αποπνέει τις δυνάμεις εκείνες εξέλιξης οι οποίες στον Ηράκλειτο θα καταστούν δομικές δυνάμεις του όλου κάτω από τις περίφημες φράσεις «Ήλιος ουχ υπερβήσεται μέτρα.Ει δε μη,Ερινύες μιν Δίκης επίκουροι εξευρήσουσιν»,και «ο ήλιος νέος εφ’ημέρη εστίν».Πόση πράγματι ομοιότητα υπάρχει στο Ηρακλείτειο μέτρο του Ηλίου και στο Ομηρικό μέτρο της μη αύξησης ή ελάττωσης των ζωντανών-σαν να λέμε δυνάμεων-του Ηλίου.Άρα λοιπόν ο Ομηρικός χώρος του Ηλίου είναι ζωντανό οντολογικό μέγεθος,το οποίο μεταφέρει τις έννοιες της εξέλιξης με μέτρο,τη στιγμή κατά την οποία ο άνθρωπος θα πρέπει να καταλάβει ότι όλα γύρω μας είναι ζωντανές οντότητες οι οποίες μας θέτουν σε συγκεκριμένες κινήσεις εγκράτειας και αγώνα από τις οποίες μπορούμε να βγούμε κερδισμένοι ή όχι.Στο συγκεκριμένο ο ένας ο Οδυσσέας διδάχθηκε από το χώρο του Ηλίου την εγκράτεια που και ο ίδιος ο Ήλιος έχει –διδάσκει πολλά ο μύθος του Φαέθωνος-γι’αυτό και είναι ο ένας που φθάνει στη Βασιλεία της Ιθάκης.
    Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι στον Ομηρικό χώρο και χρόνο μπήκαν τα θεμέλια της μετέπειτα φιλοσοφικής χρήσης των τεσσάρων υλικών ριζωμάτων του κόσμου αυτού καθώς και των δυνάμεων που κρύβουν.Δηλαδή ο Ομηρικός χώρος θέτει τις γέφυρες ανάμεσα στον Αφηρημένο νου και στο συγκεκριμένο Υποκείμενο μέσα από τις οποίες υπό την μορφή και το είδος του κόσμου περνούν όλες εκείνες οι οντολογικές δυνάμεις οι οποίες καθοδηγούν το μετέπειτα πρόσωπο στις οντολογικές του υπερβάσεις.Όπως είπαμε τίθενται οι αρχές της ελευθερίας του νοός(άπειρο)του νοός(πνεύμα)της σκέψης(ύδωρ)και της βούλησης(πύρ).Με αυτό τον τρόπο η ποίηση ως μεσάζων μέσα από τις άλλες ενδιάμεσες οντότητες του χωροχρόνου και του κόσμου περνά όλα τα μηνύματα που αναδεικνύουν τον άνθρωπο σε πρόσωπο που ανακαλύπτει την Ιθάκη,ή την Βασιλεία των Ουρανών.
   Ας ασχοληθούμε και με το μέγεθος του Ομηρικού χρόνου.Όπως ήδη είπαμε φαίνεται ότι στον Όμηρο ο χρόνος είναι ο καθαρά Χαϊντεγγεριανός οντολογικός χρόνος,μέγεθος που μεταφέρει δύναμη και μεταφέρεται από την ενέργεια των προσώπων και καταστάσεων όχι έξω από τις εξελίξεις αλλά μέσα πρωταγωνιστικά σε αυτές.Το ον σε όλες του τις διαστάσεις θέτει το σύνολο των στιγμών και της διαρκείας μέσα στο οποίο όλα πρέπει να συμβούν.Είναι δηλαδή ο χρόνος το σύνολο των δυναμικών στιγμών και αιώνων οι οποίοι δημιουργούν όλες τις παραμέτρους.Το Αγαθό είναι το σύνολο των απαραιτήτων στιγμών το ίδιο συμβαίνει και με τον κόσμο και τον άνθρωπο.
   Ολόκληρη η Οδύσσεια φαίνεται να διακατέχεται από τον αρχέγονο οντολογικό χρόνο.Αν θεωρήσουμε ότι η Ιλιάδα ήταν η Τιτανομαχία-Γιγαντομαχία περί του Είναι και της προσωπικής ταυτότητος(ένας πρόωρος Έγελος)η Οδύσσεια λαμβάνει το αυτεγνωσμένο Υποκείμενο και το υποβάλλει στην βιωματική δοκιμασία της εμπράκτου πίστης θέτοντάς του το ερώτημα:μπορείς να φθάσεις εκεί όπου ο Πλωτίνος ονόμαζε μεγάλη πατρίδα(ένας πρόωρος Κίρκεγγωρ).Όλα αυτά όμως είναι προδιαγεγραμμένα από το ον και το σύνολο των απαραιτήτων στιγμών φαίνεται να αποτελεί τον Ομηρικό χρόνο.Μέσα στον Ομηρικό χρόνο ο Αυτοσυνειδητοποιημένος άνθρωπος πρέπει να γυρίσει στην Ιθάκη σύμφωνα και με τη ρήση του Παύλου «ουκ ώδε έχομεν την μένουσαν πόλιν αλλά την μέλλουσαν πόλιν επιζητούμεν».
    Μέσα λοιπόν στην Οδύσσεια υπάρχει έντονη η αίσθηση του οντολογικού και προδιαγεγραμμένου χρόνου-του ήδη υπάρχοντος –αυτού που ο Παρμενίδης ονόμασε ως «ταυτόν εστίν νοείν τε και είναι,του χρόνου ως ήδη είναι,πέρα από κάθε μεταβολή και ευπάθεια.Όταν διαβάζουμε στους στίχους ε 30 –44,τις εντολές του Δία προς τον Ερμή όσον αφορά την Καλυψώ,ότι είναι γραφτό-σαν να λέμε προαιωνίως δίκαιον-ο Οδυσσέας να γυρίσει στους δικούς του αντιμετωπίζουμε τη διάρκεια της Οδύσσειας μέσα από το Είναι,ότι δηλαδή αποτελείται το Ομηρικό αυτό έπος από στιγμές οι οποίες κρύβουν μία τέτοια αρμονία προϋπάρχουσα η οποία όταν αποκαλύφθεί η αποκατάσταση του προσωπικού ήδη υπάρχοντος ανθρώπου θα λάμψει.Ο Ομηρικός χρόνος είναι το Είναι η διάρκεια οντολογικού φωτισμού του Υποκειμένου για την οποία διάρκεια έχει προαποφασίσει το ον,μία διάρκεια η οποία ακίνητη και ωραία προϋπάρχει στο ον ως νόηση.Παρατηρούμε ότι το Παρμενίδειο Είναι προετοιμάζεται και μεταφέρεται με τον Όμηρο προκειμένου ο Άνθρωπος να νοιώσει και να θελήσει να πλησιάσει το αιωνίως υπάρχον.
    Όμως η Οδύσσεια φαίνεται να μεταφέρει και το χρόνο γίγνεσθαι.Δηλαδή μεταφέρει την αρχέγονη πίστη ότι ο άνθρωπος-Οδυσσέας με συγκεκριμένες ενέργειες πετυχαίνει τον αρχέγονο σκοπό της επιστροφής στην νοητή πατρίδα στην Ιθάκη.Παρατηρούμε δηλαδή ότι έχουμε θέαση του χρόνου από ένα θεϊκό επίπεδο ως Είναι και από το ανθρώπινο πρίσμα ως βιωματικό γίγνεσθαι,ως σύνολο στιγμών και ως διάρκεια μέσα από την οποία το βίωμα αποκαθιστά τον άνθρωπο,ο Οδυσσέας φθάνει στην πατρίδα του ο σοφός επικοινωνεί με το Θεό.Ο Όμηρος λοιπόν προλογίζει τον Ηράκλειτο,και το καταπληκτικότερο είναι ότι στον Όμηρο υπάρχουν όλες οι θεάσεις της ανθρώπινης πορείας δείχνοντας την πραγματική οντολογική πορεία στον άνθρωπο ο οποίος είναι το είναι της σκέψης και το βίωμα της πράξης.Ο Ομηρικός χρόνος είναι η ανάμνηση της παραπάνω διττής φύσης του ανθρώπου η οποία τελειοποιήθηκε στο χριστιανικό ενυπόστατο στις δύο τέλειες φύσεις του Ιησού.Όταν λοιπόν διαβάζουμε στην Οδύσσεια  από την ραψωδία ι’ και εξής τις περιπέτειες του πολυπαθούς Οδυσσέως στο κωδικοποιημένο σύστημα του Ομήρου ή και σε όποιο άλλο μη κωδικοποιημένο σύστημα-δηλαδή δεν έχει καμμία σημασία εάν κάποιος διαβάζει Λαιστρυγόνες και καταλαβαίνει απλά κάποιους τεράστιους ανθρώπους σαρκοφάγους,ή απομυθοποιεί τις παραπάνω καταστάσεις και καταλαβαίνει την εσωτερική αναζήτηση του ανθρώπου που ισοδυναμεί με το τρώς το νου σου το είναι σου να θυμηθείς ό,τι θέλεις να θυμηθείς –νοιώθουμε  ότι ο χρόνος είναι η εναλλαγή σκέψεων αισθημάτων και πράξεων των οντολογικών δηλαδή παραμέτρων οι οποίες στη σωστή σειρά δίνουν το ιδανικό Υποκείμενο.Ο Ομηρικός χρόνος είναι η διάρκεια και το σύνολο στιγμών οι οποίες αναδεικνύουν τις αποκαλυπτόμενες προσωπικές δυνάμεις τις θέτουν σε σειρά και ως πράξεις επιτυγχάνουν τα προσδοκώμενα.Άρα ο Ομηρικός χρόνος είναι ον είναι δύναμη είναι αποκάλυψη μεγεθών που γεννούν το ανθρώπινο πρόσωπο.Αυτή η Ομηρική αίσθηση του πάντα ρεί στρώνει το έδαφος στον Ηράκλειτο και στην Διαλεκτική του όλου:όντως το όλον είναι σύνολο αλληλοδιαδόχων καταστάσεων οι οποίες εάν δεν απορροφήσουν τον ελεύθερο άνθρωπο τον οδηγούν στο σκοπό του όπως τον Οδυσσέα όταν αυτός κατάφερε να ξεφύγει από τις στιγμές της σκύλλας και της Χάρυβδης χάριν της διαρκείας της ευτυχίας της μεγάλης πατρίδας της Ιθάκης.
    Εάν δούμε όλα τα παραπάνω αφαιρετικά θα παρατηρήσουμε ότι ο χώρος και ο χρόνος στον ποιητή ενώνουν τις ουράνιες θεότητες με το νοούν Υποκείμενο,μεταφέροντας όλες εκείνες τις ουσιαστικές –υπαρξιακές δυνάμεις οι οποίες φωτίζουν το Υποκείμενο οντολογικά-γνωσιολογικά και αξιολογικά.Ομιλούμε δηλαδή για μία Γένεση απάντηση στην Εβραϊκή η οποία περιλαμβάνει την δημιουργία του οντολογικού σύμπαντος του κόσμου και του ανθρώπου δυνάμεις οι οποίες θα αποτελέσουν τις κύριες πηγές έμπνευσης του ελληνικού και χριστιανικού πολιτισμού.Ο Όμηρος πλάθει τον νέο κόσμο του Λόγου ορίζοντας τα όρια διά του χωροχρόνου μέσα από τα οποία ο άνθρωπος Λόγος θα εκπληρώσει την οντολογική του αποστολή ομοίωσης του στο όντως Αγαθό.
   Αν αντικρύσουμε τις ουσιαστικές-υπαρξιακές δυνάμεις που περνούν προς τον Ομηρικό άνθρωπο θα διαπιστώσουμε του λόγου το αληθές.Ότι δηλαδή ο χώρος και ο χρόνος είναι οντολογικά μεταμφιεσμένες οι ίδιες δυνάμεις που το ον περνά από το Αγαθό προς τον άνθρωπο με σκοπό τον οντολογικό φωτισμό του νοούντος Υποκειμένου.
   Η Καλυψώ είναι ό,τι ο χριστιανισμός ονόμασε εωσφορικό εγωϊσμό,η εμμονή στη δική μου αλήθεια,η αδυναμία διαλεκτικής προόδου.Η Κίρκη αναμφίβολα προωθεί την ιδέα της αισθητικής εμμένειας η οποία καθιστά το Υποκείμενο ανίκανο να επιστρέψει στις πηγές του πρώτου και ζωοποιού πνεύματος.Οι Κίκονες είναι οι πρώτοι πειρασμοί οι οποίοι σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να νικηθούν από το τελεολογικό Υποκείμενο.Οι Λωτοφάγοι αντιπροσωπεύουν το αντίθετο της Πλατωνικής ανάμνησης η οποία επαναοδηγεί το Υποκείμενο στις αγκάλες του πρώτου όντος.Ο Κύκλωπας είναι η προσωποποίηση της μιάς αισθητικής όψης των πραγμάτων,η οποία αποκλείει την δέυτερη πνευματική κίνηση άρα τη διπλή κίνηση του απείρου η οποία και αποκαθιστά την οντολογική φύση των πραγμάτων.Δεν είναι τυχαίο ότι ο Οδυσσέας ξέφυγε ως Ούτις(Κανείς)δηλαδή μέσα από ό,τι ο χριστιανισμός και ο Ιησούς στην επί του Όρους ομιλία θα ονομάσει ταπείνωση δηλαδή να μην νοιώθουμε ότι ξέρουμε τα πάντα αλλά ως ο Σωκράτης να αναφωνούμε «εν οίδα ότι ουδέν οίδα».Ο Αίολος θεός είναι η προσπάθεια του ανθρώπου να ελέγξει δημιουργικά το πνεύμα του (συζητάμε για τον νοητικό έλεγχο των Νηπτικών Πατέρων).Οι Λαιστρυγόνες όπως και πριν αναφέραμε κρύβουν την ιδέα της προσωπικής αυτογνωσίας και αυτοσυνειδησίας.την κουραστικότατη προσπάθεια ανεύρεσης των οντολογικών ριζών του εκάστοτε ανθρώπου.Το ταξίδι του Οδυσσέα στον Άδη είναι η θεωρητική γνώση του υποσυνειδήτου εαυτού μας πριν την βιωματική απόδειξη του υπερσυνειδήτου προσώπου μας.Οι Σειρήνες μεταφέρουν την ιδέα της υπαρξιακής υπέρβασης ενάντια σε κάθε αισθητική εμμένεια αλλά με τον τρόπο που υπονοεί ο Περικλής στον Επιτάφιό του,γνωρίζω ως αυτήκοος μάρτυς τα πάντα και αυτοβούλως τα πολεμώ και τα νικώ ώστε η νίκη μου να είναι συνειδητή.Η σκύλλα και η χάρυβδη είναι η υπέρβαση του δυαλισμού καλού –κακού που γεννά κάθε άλλου είδους δυαλισμό χάριν της τρίτης ενοποιητικής δύναμης του όντως Αγαθού.Ο Ήλιος είναι η ταπεινή επαφή του Ενός  με την πραγματική αλήθεια και την συμμετρία του όλου λίγο πριν τη γη της επαγγελίας των Φαιάκων οι οποίοι θα οδηγήσουν το οντολογικό Υποκείμενο στο σκοπό στην πατρίδα του όντος στην Ιθάκη στην Βασιλεία των Ουρανών στο χώρο της ταύτισης του σκοπού του όντος με τους προσωπικούς σκοπούς.
   Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι η Οδύσσεια είναι το σύνολο των αιωνίων οντολογικών γνωσιολογικών και αξιολογικών δυνάμεων οι οποίες αναδεικνύουν τον ένα και τον προωθούν ως νοούν Υποκείμενο προς την οντολογική του αποκατάσταση.Οι αφηρημένες οντολογικές αρχές μέσα από το χώρο και το χρόνο αποκτούν εικονική παραστατική αξία η οποία αφυπνίζει την διαμεσολαβητική νόηση(διάνοια)του ανθρώπου ο οποίος αφαιρεί από τις εικόνες –παραστάσεις τις ιδέες αξίες τις προσαρμόζει στη νόησή του και στη βούλησή του και προχωρεί προς τις ενδελεχείς κινήσεις του.Όλα αυτά τα συζήτησε κατά μοναδικό τρόπο ο Πλάτων όταν θέτει το σύνολο της Γνώσης κάτω από τον διαχωρισμό σε αίσθηση-πίστη-διάνοια-νόηση.Ο Ομηρικός χωρόχρονος είναι η αίσθηση που γεννά την πίστη σε ανώτερες κρυμμένες ιδέες οι οποίες διανοητικά ωθούν το Υποκείμενο στη βουλητική πράξη ομοίωσης και επιστροφής στην ανώτερη νόηση.
   Ο Χριστιανισμός θα αποκωδικοποιήσει την κίνηση του Οδυσσέα στην κίνηση του Θεανθρώπου ο οποίος νικά τα πάντα χάριν του Θεού.Ο χώρος και ο χρόνος πλέον γίνονται οντολογικά εργαλεία στα χέρια του Θεού μέσα από τα οποία περνούν οι φοβερές και τρομερές αποκεκαλυμμένες αλήθειες.Το τέλος όλων αυτών εναπόκειται σε εμάς.Εμείς πρέπει να καταλάβουμε το χώρο και το χρόνο που ζούμε προκειμένου να ανπτύξουμε έναν σύνθετο οντολογικό τρόπο προσωπικής ζωής.
 
                                                                          Β.Δ.Μακρυπούλιας.
                                                                          Δρ.Φιλοσοφίας.

Β Ι Β Λ Ι Ο Γ Ρ Α Φ Ι Α.
1)Γ.Τζαβάρας,Ο Καντιανός χρόνος κατά τον Χάϊντεγγερ,εκδ.Δωδώνη.
2)Γρ.Φιλ.Κωσταράς,Φιλοσοφική Προπαιδεία,Αθήνα,1995.
3)G.S.Kirk-J.E.Raven,The Presocratics Philosophers,second edition.
4)Ηρόδοτος,εισαγωγή-μτφ-σχόλια:Δ.Ν.Μαρωνίτης,Αθήνα,Γκοβόστης,1964.
5)Ομήρου,Οδύσσεια,μτφ:Ζήσιμου Σιδέρη,Ο.Ε.Δ.Β. 



H πρόσφατη ανάρτηση.

Η πλατωνική Θεωρία των Ιδεών

Για τον Πλάτωνα υπάρχουν τα διάφορα αντικείμενα, οι διάφορες έννοιες όπως φαίνονται σε μας μέσα από τις αισθήσεις. Αυτό που αντιλα...

Δημοφιλείς αναρτήσεις.