Λορέντζος Μαβίλης:Ο ρομαντικός Πατριώτης.(1860-1912).



Σε εποχές οι οποίες αποπνέουν τη δυσοσμία της παρακμής και της διαφθοράς ας ομιλήσουμε για έναν μεγάλο Πατριώτη,Ποιητή και Πολεμιστή.Ας ομιλήσουμε για τον Λορέντζο Μαβίλη ο οποίος επιζητούσε την απολύτρωση μέσα από το καθαρτικό δόσιμο και τη θυσία σε ένα τέτοιο ιδανικό όπως η Πατρίδα.Νικώντας κάθε τι το ατομικό και το εγωίστικό μέσα από έναν ενσυνείδητο αλτρουϊσμό απέδειξε ότι οι ουρανοί ανήκουν σε αυτούς που θυσιάζουν το Εγώ για ένα μεγάλο Εμείς.Όταν πεθαίνει κανείς για το ωραίο ζεί για το καλό και άρα ενώνει τα αντίθετα του θανάτου και της ζωής.
Σε μία εποχή όπου καλλιτέχνες θεωρούνται οι δήθεν «προοδευτικοί» ο Λορέντζος Μαβίλης μας δίδει το σωστό μέτρο και πρότυπο του σωστού καλλιτέχνη-λογοτέχνη.Σε μία εποχή όπου οι καλλιτέχνες έχουν αποσυνδέσει τα δύο συνθετικά της λέξης ο Λορέντζος Μαβίλης κρατεί ψηλά το λάβαρο της καλλιέπειας και καλλιτεχνίας.Μας έδειξε ότι ζούμε για να γινόμαστε ήρωες,μόνον ήρωες,σε μία εποχή όπου η μαζοποίηση και η ατομικότητα έχουν διαλύσει τα πάντα.Δεν είναι ντροπή να ξεχωρίζουν οι άξιοι και να παρασύρουν τους υπολοίπους με την βεβαιωμένη αξιωσύνη τους.
Ευτυχώς  ο Λορέντζος Μαβίλης εκπροσωπεί την πατριωτική λογοτεχνία αυτή που υπηρετεί τα υψηλα και αιώνια ιδανικά της Πατρίδας και της Παράδοσης.Εκπροσωπεί αυτή την καλλιτεχνική τάση η οποία ενάντια στην λούμπεν αισθητική των καιρών μας γεννά ήρωες,προσωπικότητες,ανώτερους ανθρώπους πνευματικά και ηθικά.Αν και πλέον υπάρχει συνειδητή τάση απεμπολισμού αυτής της τάσης-μία απλή ματιά στα μη πνευματικά  πεπραγμένα των καιρών μας  εύκολα το αποδεικνύει-γρήγορα οι συνειδητοποιημένοι πολίτες θα αναζητήσουν και πάλι μία τέχνη αξιών και όχι μία τέχνη απρόσωπη,μαζική που το μόνο που προβάλλει είναι αξίες χωρίς ιδανικά και ιδέες χωρίς καμμία ανώτερη θεωρητική σύλληψη.Η μόδα πλέον είναι ενάντια στους παρωχημένους κουλτουριάρηδες οι οποίοι άλλη ιδεολογία έχουν για την γαστέρα τους και άλλη για το μυαλό τους.
Κουλτούρα  πλέον θα πρέπει να είναι η επιστροφή στα ιδανικά του Ελληνισμού,σε έναν κόσμο αρμονίας,κλασσικού,σε έναν κόσμο που βασιλεύει η προσωπική και πολιτειακή ευδαιμονία φωτισμένων ανθρώπων.Ο Μαβίλης με την τέχνη του στρώνει το δρόμο σε αυτή την ιδανική Πολιτεία του μέλλοντος.Γεννημένος στην Οδυσσειακή Ιθάκη το 1860,
είχε παππού Ισπανό ευπατρίδη ο οποίος υπηρέτησε ως πρέσβυς στην Κέρκυρα και τελικά έμεινε εκεί.Αριστοκράτης-με την ετυμολογική σημασία της λέξης(θηρευτής του αρίστου)-ρομαντικός και ιδεαλιστής γρήγορα ανέπτυξε μέσα του πολλά και μεγάλα πρέπει και βέβαια τα ανάλογα καθήκοντα που συνοδεύουν αυτά τα πρέπει.Με την καρδιά του αφιερωμένη στον Ελληνικό πολιτισμό πήγε για 14 χρόνια στη Γερμανία όπου και σπούδασε.Συνεπής στην συσχέτιση θεωρίας και πράξης,συνεπής στο ότι η τέχνη είναι η επανεμφάνιση της φύσης και της ηθικής με έναν νέο τρόπο,κατέβηκε να πολεμήσει στην Κρήτη το 1896.Το 1897 πολέμησε στην Ήπειρο με στρατιωτικό σώμα το οποίο ο ίδιος συνέστησε με δικά του χρήματα.Στους Βαλκανικούς πολέμους απορρίπτεται από την στράτευση λόγω ηλικίας,παρά ταύτα κατατάσσεται στο Γαριβαλδινό σώμα του Ρώμα με απόλυτη δική του ευθύνη.Μέσα από τον αγώνα του για τα ιδανικά νοιώθει ότι αποκτά όλες εκείνες τις βιωματικές εμπνεύσεις οι οποίες θα τον οδηγήσουν στην δημιουργία αληθινής τέχνης.Σκοτώθηκε στις 28 Νοεμβρίου του 1912στον Δρίσκο και σύμφωνα με τα κριτήρια του Επιταφίου του Περικλή γεύθηκε τον πλέον ένδοξο θάνατο.Ευτυχισμένος ανέβηκε στον  Όλυμπο των θεών και ημιθέων.
Ποιητής φιλόσοφος,βιωματικός και αληθινός μέσα από την ποίησή του παρασύρει όλους εμάς σε μια  ζωή με νόημα και αξία.Είναι πράγματι χαρακτηριστικοί οι στίχοι του από το ποίημά του «εις την Πατρίδα»: « Μάννα μου Ελλάδα τι δεν είσαι τώρα/σαν πρώτα ορθή,ψηλη,στεφανωμένη/με δάφνες τι δεν είσαι με τα δώρα/της αθάνατης Νίκης στολισμένη;».
Αν και ήταν θαυμαστής του Σοπενάαουερ,η φιλοσοφία του  δεν είναι πεσιμιστική.Πίστευε στη Βούληση,αυτή που βοηθεί τον άνθρωπο να φθάσει στην πραγμάτωση του ανώτερου εαυτού του.Στη Γερμανία ήταν μέλος συλλόγων που σκληραγωγούσαν τον εαυτό τους προκειμένου να αποκτήσουν ατσάλινη θέληση και δύναμη.Είναι χαρακτηριστικό ότι στο σονέτο του «Υπεράνθρωπος»καταλήγει: «στης ομορφιάς,στης δύναμης τη γλύκα,με αλαλητό χαράς και περηφάνειας,γίνε θεός σου και τη Μοίρα σου νίκα».
Σε έναν κόσμο με τέτοιους χαρακτήρες και προσωπικότητες η δύναμη της κίνησης λιώνει τα διάφορα τέλματα και τους ανθρώπινους διαχωρισμούς παράγοντας μία μελλοντική αλλά παντοτινή Σπαρτιατική Αθήνα αλλά και Αθηναϊκή Σπάρτη.

                                                                                             Β.Δ.Μακρυπούλιας.

H πρόσφατη ανάρτηση.

Καλεντερίδης: Η πατσαβούρα της Συμφωνίας των Πρεσπών και η εντολή Μέρκελ σε Τσίπρα: «Πάρε συντάξεις, δώσε…»

16/11/2018   pitsiriki1 Είναι τραγικό να βλέπεις τους Σκοπιανούς να εξευτελίζουν τη χώρα σου. Όταν υπογραφόταν η επαίσχυντη και προ...

Δημοφιλείς αναρτήσεις.