Οι καταβολές της ύπαρξης.




Ακόμα και στον 21ο αι,τον αιώνα της τεχνολογικής υπέραυτάρκειας,τον αιώνα της εξωτερικής ευδαιμονίας,ανικανοποίητο και αναπάντητο  προβάλλει το ερώτημα εάν «υπάρχουμε»,εάν είμαστε «υπάρξεις».Δυστυχώς το επιβληθέν υλικό staus quo δημιουργεί συνεχώς το πρότυπο της καθαρά εξωτερικής ύπαρξης η οποία εκτείνεται στα πλαίσια της φυσικής εμμένειας και της ανθρώπινης βιωματικότητας χωρίς ίχνος υπερβατικού στοιχείου και ουσίωσης.
Δυστυχώς βιώνουμε τις τελευταίες στιγμές του αιώνα των φώτων,ή πολύ απλά του Διαφωτισμού,ενός κινήματος τη σημασία του οποίου τώρα μπορούμε καλύτερα από κάθε άλλη φορά να εκτιμήσουμε-μέσα από ένα καθαρά φιλοσοφικό πρίσμα.Τώρα επίσης βιώνουμε παράλληλα και το τέλος του ταξιδιού της ύπαρξης από την θεϊστική αγκαλιά του Κίρκεγγωρ έως τον νιχιλισμό του Σάρτρ.Η νωχέλεια της τεχνολογίας δεν θα διαρκέσει πολύ.Η ύπαρξη πρέπει να προσανατολισθεί σε ένα νέο οντολογικό ταξίδι το οποίο πλησιάζει και ζητεί εθελοντές.
Ας δούμε την λέξη «ύπαρξη»αφού πρώτα την τοποθετήσουμε μέσα σε ένα καθαρά ιστορικό πλαίσιο.Η μυθολογία παρέχει το θείο δώρο της ύπαρξης σε όλες ανεξαιρέτως τις οντότητες.Υπάρχουν και οι Γίγαντες και οι Τιτάνες,όσο υπάρχουν οι 12 θεοί και οι ημίθεοι.Υπάρχουν όχι μόνον πρόσωπα και πράγματα αλλά και δυνάμεις και ενέργειες που μας προκαλούν εντύπωση διότι καλύπτουν κάθε κενό μέσα στο μυθολογικό πίνακα.Όλα γίγνονται όλα,η Νιόβη μεταμορφώνεται σε πουλί,ο Ωρίωνας σε αστερισμό κ.ο.κ.Υπάρχει μία αέναη και αΐδια κατάσταση στην μυθολογία σε τέτοιο βαθμό που όλα επιτρέπονται και όλα είναι εφικτά.Υπάρχει μία καταπληκτική ταύτιση σκέψης και πράξης,είμαι και γίγνομαι,ύλης και πνεύματος.
Άρα πώς θα μπορούσαμε να ορίσουμε την μυθολογική ύπαρξη.Η ύπαρξη στη μυθολογία είναι η ταύτιση όλων των δυνάμεων και ενεργειών σε ποικίλες μορφές και περιεχόμενα.Είναι η στιγμή και η διάρκεια μαζί,είναι όλα τα σχήματα και τα σημαινόμενα ταυτόχρονα.Ο Δίας ως ύπαρξη σημαίνει την απόλυτη ικανότητα της ήδη υπάρχουσας ζωϊκής δύναμης να είναι εν στιγμή τα πάντα και να γίγνεται εν διαρκεία επίσης τα πάντα.Υπάρχει μία θαυμαστή ταύτιση του θέλω και μπορώ.Η μυθολογική ύπαρξη ταυτίζει την ουσία με την ύπαρξή της.
Τα Ομηρικά έπη προωθώντας τη δομή ενός καινούργιου κόσμου,ο οποίος ως «πραγματικότητα»εκμαιεύεται από τον μυθολογικό αντίστοιχο,γεννούν το Είναι μιάς επομένης ύπαρξης.Ο Αχιλλέας και ο Έκτορας αποκτούν σταθερή χαρακτηρολογική ουσία μέσα από ένα στερεό Είναι.Πλέον οι ομηρικοί ήρωες είναι ,και επειδή υπάρχει το σπάσιμο του υποκειμένου σε είναι και φαίνεσθαι θα πρέπει οι ήρωες να αποδεικνύουν  ότι Είναι.Η ομηρική ύπαρξη είναι κάτι το νέο.Χάνει την μυθολογική καθευατότητα της στιγμής και υποβιβάζεται στο ζεύγος αποδεικνύω-είμαι,αποκτώ την ουσία της δύναμης άρα υπό-άρχομαι από αυτή τη δύναμη(του αγαθού και της ανδρείας και της αρετής),γίγνομαι δηλαδή ύπαρξη.

Τα δομικά επίπεδα της Ομηρικής κοσμοθεωρίας αναλογικά εφαρμόσθηκαν και στον άνθρωπο.Η Ομηρική ύπαρξη δεν είναι-όπως στη μυθολογία- αλλά γίγνεται.Η σκέψη πρέπει να μετουσιωθεί σε έργα και η επιτυχία όλων αυτών θα δώσει στον χαρακτήρα τον τίτλο της ύπαρξης.Αυτή εξάλλου η ύπαρξη πρώτα θα έχει επιτύχει την ουσία-εκ του ειμί-δηλαδή θα είναι κάτι και ευρισκόμενη κάτω από αρχές-ύπαρξη- συνεχώς θα το αποδεικνύει έως τη στιγμή της τελεολογικής τελειότητας.
Ας δούμε δειλά-δειλά τις συνέπειες του περάσματος από τη μυθολογική ύπαρξη προς την Ομηρική ύπαρξη.Η μυθολογική ύπαρξη είναι εν στιγμή,είναι ηθαυμαστή ταύτιση σκέφτομαι και πράττω,είναι η καθεαυτή δύναμη η οποία βέβαια δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ως υπο-κείμενο ή προσωπικότητα-δεν ζει σε σχέση με τίποτε.Άρα η Ομηρική ύπαρξη χάνει όλα τα παραπάνω(αεναότητα,αίδιότητα,ταύτιση είμαι και πράττω)αλλά καθίσταται πρόσωπο και υποκείμενο όχι ως καθεαυτότητα αλλά σε σχέση.Θα πρέπει να προσεχθεί αρκετά αυτό το σημείο.Η μυθολογική μορφή αυτοϋπάρχει,διότι μπορεί αφ΄εαυτού να είναι τα πάντα και να γίγνεται τα πάντα μέσα από μία καταπληκτική ελεγξιμότητα δυνάμεων και ενεργειών.Είναι ακόμη υπό την έννοια ότι εν στιγμή Είναι.Όταν υποστηρίζουμε ότι ο Όμηρος δημιούργησε την μεταμυθολογική ύπαρξη η οποία προσωπικά υπάρχει σε σχέση εννοούμε ότι ο Ομηρικός πλέον άνθρωπος –ήρωας αφεαυτού δεν είναι, αλλά πάντα σε αναφορά με κάτι το ανώτερο και θείο μπορεί να γίνει.Ο Αχιλλέας φυσικά είναι αδύνατο να μεταλλαχθεί σε δένδρο,απλά μετά τον θανάσιμο  τραυματισμό του από τον Πάρη μετοικεί στην χώρα των Ολυμπίων δίνοντας μία καθαρά ανθρώπινη διάσταση στην κατανομή δυνάμεων και ενεργειών στον κύκλο ιδέα –κόσμος-άνθρωπος ,ένας κύκλος που μπορεί και εξηγείται όλο και περισσότερο από το ανθρώπινο μυαλό και ικανότητα.
Άρα θα πρέπει να επισημάνουμε ότι ο Όμηρος προχωρεί προς την οικοδόμηση μιάς λογικής ύπαρξης,και στην προσπάθειά του αυτή αναπροσαρμόζει το δομικό περιβάλλον που εμπερικλείει την νέα ομηρική ύπαρξη αλλά και το ανθρώπινο μοντέλο το οποίο χαρακτηρίζεται από την κάθοδο του λόγου.
Η διάσπαση των τριών δομικών επιπέδων-κόσμος της ιδέας,της φύσης,του προσώπου-σηματοδοτεί το τέλος της μυθολογικής εποχής διότι πολύ απλά η διάσπαση αυτή εμποδίζει την αέναη επαφή των τριών αυτών επιπέδων ,επαφή που στηρίζει τη μυθολογική άποψη των πραγμάτων και προσώπων.Τώρα ο Δίας είναι εκτός της φύσης,αλλά συμβολίζεται σε αυτή.Ο άνθρωπος είναι ως ο Δίας και προσπαθεί να επικοινωνήσει μαζί του για τον ανώτερο φωτισμό νοός και πράξης.Αντίθετα στη μυθολογία τα τρία αυτά επίπεδα είναι άρρηκτα δεμένα μεταξύ τους και γι αυτό το λόγο ο Δίας είναι συγχρόνως το δένδρο,ο ταύρος αλλά και η απόλυτη πατρική δύναμη που υπάρχει ως άνθρωπος μέσα από τα αναρίθμητα παιδιά του-φυσικά η διϊκή πατρότητα συμβολίζει την άοκνη προσπάθεια του ανθρώπου να φωτισθεί μέσα από ανώτερες σκέψεις και αναμνήσεις.
Μέσα λοιπόν στο νέο δομικό ομηρικό περιβάλλον ο άνθρωπος κερδίζει κάτι αλλά συγχρόνως χάνει και κάτι άλλο.Κερδίζει τη νέα θεώρηση του δικού του προσώπου,νέες αρχές πάνω στις οποίες θα χτίσει τη ζωή του και τον κόσμο του,κερδίζει τη νέα άποψη του λόγου,μάλλον έναν καθαρά νέο λόγο.Διότι και η μυθολογία  έχει λόγο και είναι λάθος να υποστηρίζεται το αντίστροφο.Εάν υποστηρίξουμε ότι η μυθολογία είναι άλογη υποστηρίζουμε  ότι το ήδη υπάρχον ενδιάθετα δεν έχει μέσα του σε άλλη μορφή αυτό που θα εξωτερικευθεί,πράγμα άτοπο.Η μυθολογία κυοφορεί κατά ενδιάθετο τρόπο τον εξωτερικό λόγο που θα γεννήσει τον κύκλο του θεού ,του κόσμου και του ανθρώπου.Απλά στη μυθολογία αυτά τα μεγέθη κυοφορούνται μέσα από τα γνωστά περιστατικά των μύθων.
Ας δούμε λίγο τη νέα θεώρηση μέσα από μία καθαρά δομική πλευρά.Χάνεται η ενιαία φύση του μυθολογικού όλου και η άμεση επαφή όλων των παραμέτρων που αποτελούν το παρόν όλον-κάτι που ίσχυε στη μυθολογία όπου όλες οι παράμετροι άνετα επικοινωνούσαν μεταξύ τους και παρήγαγαν τις γνωστές «απίστευτες»ιστορίες.Τώρα συζητάμε ότι υπάρχει η απόλυτη διαστρωμάτωση του όλου,η ιδέα είναι η απόλυτη εσωτερική αφαιρετικότητα,η φύση το σύνολο των εξωτερικών ιδιοτήτων της ήδη υπαρχούσης ιδέας και η ύπαρξη,η ανθρώπινη ύπαρξη η ουσιώδης αλλά και βιωματική συνειδητοποίηση της παραπάνω πορείας.Η ανθρώπινη ύπαρξη όπως τώρα την ξέρουμε είναι αυτή που κληρονομεί από τον Όμηρο και έπειτα την άποψη ότι τίποτε δεν είναι ήδη υπάρχον,η ιδέα θέλει κόπο να αναμνησθεί,η φύση θέλει αγώνα να ηθικοποιηθεί ,και εάν γίνουν όλα αυτά τότε ο άνθρωπος θα σταθεροποιηθεί ως ύπαρξη που στηρίζεται σε θεωρητική ουσία και βιωματική βούληση.
Ας θυμηθούμε τα τρία στάδια του μεγάλου Δανού ερημίτου Σ.Κίρκεγγωρ.Προσπαθεί ο μεγάλος Δανός ερημίτης να συμμαζάψει την διαρραγείσα ύπαρξη η οποία ως απολωλυία μέσα στον παρόντα κόσμο προσπαθεί να εύρει το δρόμο της προς το πρωταρχικό όν.Το αισθητικό στάδιο ακριβώς δηλώνει ότι κάθε τι το υλικό συμβολίζει κάτι το ανώτερο άρα η ύπαρξη για λίγο θα χαρεί με κάθε τι το υλικό.Το ηθικό στάδιο επίσης είναι ανεπαρκές γιατί είναι απλά δηλωτικό των ιδιοτήτων του όντως όντος και τίποτε άλλο.Είναι ύδωρ από πηγή και ο άνθρωπος θα πρέπει να ανακαλύψει την πηγή.Το θρησκευτικό στάδιο είναι η τεράστια προσπάθεια η ύπαρξη να εύρει την πρωταρχική ενιαία φύση της.
Ο Δανός όμως στοχαστής σφάλλεται όταν θεωρεί ότι η ύπαρξη θα λυτρωθεί μέσα από την επαφή της με το αυθύπαρκτο το οποίο συνεχώς παραμένει μία εξωτερικότητα.Αυτό ακριβώς απώλεσε η ανθρώπινη ύπαρξη στο πέρασμά της στην εποχή του λόγου.Μέσα στο ενιαίο περιβάλλον του μύθου όλα ήταν,ήταν έν,εν στιγμή χωρίς την έννοια της πορείας.Η στιγμή,η οντική στιγμή βασίλευε δίνοντας την καταπληκτική ταύτιση σκέψης και πράξης,βούλησης και αποτελέσματος κάνοντας το κάθε τι αιτία του εαυτού του.Η δομική διαστρωμάτωση όμως προκάλεσε την απώλεια όλων αυτών.Ο Θεός έγινε σημείο αναφοράς και πιστεύθηκε ότι η ύπαρξη εν στιγμή είναι ελλιπής.Η φύση έγινε σχολείο που παραδίδει δυνητικά αποκτηθείσες ιδιότητες που θα βοηθήσουν τον άνθρωπο να προχωρήσει γνωσιολογικά και όλοι είδαν ότι η ύπαρξη έχει ανάγκη δασκάλου χωρίς την παραμικρή οντική αυτάρκεια.
Όταν όλα τα παραπάνω θα εκπληρώνονταν η ύπαρξη θα ουσιωνόταν,θα «ήταν».Μετά την ουσία θα αποκτούσε και το επίθετο «ύπαρξη»(οντότητα που θα φιλοξενούσε νοερά και βιωματικά τις αρχές της πρώτης ιδέας,θα ήταν υπό τις αρχές της πρώτης ιδέας).
Ολόκληρη η πνευματική ιστορία στηρίχθηκε ακριβώς σε αυτή τη διαρραγείσα φρικτά διχοτομημένη ύπαρξη.Αυτή η ύπαρξη δεν μπόρεσε ποτέ έως σήμερα να παράξει ευχάριστη φιλοσοφία.Πάντα βλέπει τη φιλοσοφία ως κανονιστική πανάκεια,μία ιατρό που θα την βοηθήσει να θεραπεύσει την μεγάλη οντική αρρώστια της διχοτόμησης και της απωλείας της στιγμής.Ακόμα και ο Κίρκεγγωρ όλα τα βλέπει σε σχέση ,δεν υιοθετεί ότι κατά απόλυτο οντικό-μυθικό-τρόπο εν στιγμή όλα είναι χωρίς αναφορά σε τίποτε.Η Κιρκεγγωριανή στιγμή είναι σε σχέση με το ανώτερο.Η οντική –μυθική στιγμή είναι σε σχέση με την αϊδιότητα του ήδη υπάρχοντος μέσα από τη σχέση ότι όλα είναι το ίδιο την ίδια ακριβώς χρονική στιγμή-χωρίς κανόνες και αναφορές.
Η οντική λοιπόν και πραγματική φιλοσοφία η οποία δεν φοβείται να είναι και μόνο περιγραφική ,διότι περιγράφει το ήδη υπάρχον  ον,το τόσο λησμονημένο ,αυτό που υπάρχει πέρα από θεούς και ηθική ουδέποτε διαφημίσθηκε.Αντίθετα προβάλλει συνεχώς η διαστασιακή φιλοσοφία ,αυτή που προσπαθεί να κινηθεί μέσα στον κύκλο της πρώτης ιδέας που γεννά τη φύση και από εκεί και πέρα τονυπαρξιακό άνθρωπο Αυτή η φιλοσοφία από τον Πλάτωνα και μετά είναι κανονιστική κατά νοησιοκρατικό τρόπο και κατά βιωματικό τρόπο –ειδικά από τον Κάντ και έπειτα.Η ύπαρξη απολύτως ερριμμένη εν τω κόσμω προσπαθεί να ετεροπροσδιορισθεί-πρώτα-και έπειτα αφού επιλέξει μέντορα να αυτοπροσδιορισθεί.Υπάρχει δηλαδή μία εκπληκτική οντική αντιστροφή.Η ύπαρξη προσπαθεί να αποφύγει το χάος που την περιβάλλει-αυτό το οποίο έχει ονομασθεί εντελώς λανθασμένα χάος άγνοιας ,αν και αυτή είναι μία κατάσταση η οποία μακροπρόθεσμα οδηγεί σε μία οντική συνέχεια-σχετιζόμενη συνεχώς με νοητικά και διαισθητικά μεγέθη-θεός,μεταφυσική,υπερβατική πραγματικότητα κ.ο.κ.Ο άνθρωπος ο οποίος θα μπορούσε να αξιοποιήσει «λογικά»και εξελικτικά δυνάμεις που πέρασαν μέσα του προερχόμενες από τη μυθολογική παράδοση,προχωρώντας με αυτό τον τρόπο στην οικοδόμηση μιάς οντικής καθαρά ύπαρξης η οποία θα απολάμβανε το Είναι εν τω  ήδη υπάρχειν,λησμόνησε αυτό το ήδη Είναι και οικοδόμησε μία διάσταση σχέσεων,συσσώρευσης δύναμης,και συστημάτων.
Τώρα τι μπορεί να γίνει.Ο Χάϊντεγγερ προσπάθησε να επανασυνδέσει την παρούσα ύπαρξη με τις οντικές καταβολές της.Προσπάθησε μέσα από το ώδε –είναι και την μέριμνα που διείδε ως ουσία της εδώ ύπαρξης,σε μία πρώτη κίνηση να σταματήσει την ανθρώπινη εμμένεια στην κακή πίστη ότι αυτός ο κόσμος είναι τα πάντα για την ύπαρξη.Όταν λέμε «αυτός ο κόσμος»εννοούμε τις σκέψεις,τα συναισθήματα,τα βιώματα τον όλο κύκλο από την πρώτη ιδέα εώς τον παρόντα άνθρωπο μέσα στον οποίο ο άνθρωπος έχει ετεροπροσδιορισθεί αλλά και αυτοπροσδιορισθεί.Η σύνδεση με τις οντικές ρίζες αρχίζει να επαναλειτουργεί όταν κατανοήσουμε ότι άλλο είναι η έννοια άνθρωπος και άλλο η εμφάνιση άνθρωπος.Η διαφοροποίηση αυτή παραδίδεται όχι με τον Πλατωνικό δυϊσμό νοός και ύλης ,αλλά με τον διαχωρισμό όντος και παρόντος κόσμου.Η έννοια άνθρωπος ανήκει στον οντικό κόσμο,εκεί όπου όλα είναι μοναδικότητες αυθύπαρκτες μέσα από την τέλεια ταύτιση μορφής και περιεχομένου και την τέλεια διάχυση της οντικής δύναμης.
Η εμφάνιση άνθρωπος,η ανθρώπινη εικονική πολλαπλότητα,χρειάζεται επειγόντως ένα κοινό σημείο αναφοράς το οποίο αφ΄ενός  μεν θα δώσει κοινό σκοπό πορείας ηθικής και αξιών ,αλλά και θα ενθυμήσει τον ένα οντικό άνθρωπο ο οποίος θα επανέλθει με αυτόν τον τρόπο στην πρώτη και πραγματικά οντική ύπαρξή του.Η μέριμνα του Χάϊντεγγερ καταφέρνει και ελευθερώνει τον άνθρωπο από όλες τις σκέψεις και τα συναισθήματα τα οποία τον κρατούν φυλακισμένο στην παρούσα διάσταση,και κυρίως καταφέρνει και αποκαλύπτει την μεγάλη αλήθεια ότι η εσωτερική επαφή μέριμνας  μεταξύ των ανθρώπων είναι αυτό το οντικό μέσο το οποίο μπορεί να επαναφέρει τον άνθρωπο στις οντικές καταβολές του και πορείες.Το μεγάλο καλό που επιτυγχάνει η μέριμνα είναι το ότι ενώνει τους ανθρώπους ως τέτοιους,όχι κατ΄ανάγκη μπροστά σε κάτι.Ενωμένοι οι άνθρωποι είναι ικανοί να νοιώσουν την ανάμνηση του ήδη υπάρχοντος μέσα τους και δίνοντας ο καθείς το οντικό κομμάτι του ήδη υπάρχοντος να ξαναφτιαχθεί το διερρηγμένο σύνολο του όντως όντος.Η μέριμνα είναι βέβαια η ύψιστη διαλεκτική ανταλλαγή σκέψεων ,αναμνήσεων και πράξεων.
Πράγματι είναι επιτακτική πλέον ανάγκη η οντικοποίηση του ανθρώπου.Σε μία πρώτη εκτίμηση θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι αδήριτη ανάγκη η επαναπροσέγγιση του όρου «ανθρωπισμός».Ο ανθρωπισμός πλέον θα πρέπει να εννοηθεί κάτω από το πρίσμα της οντικής απελευθέρωσης του ανθρώπου.Το νοούν υποκείμενο επιβάλλεται τώρα  να σκεφθεί πριν από ό,τι θεωρεί πρώτη ιδέα του παρόντος κόσμου προκειμένου να θυμηθεί εσωτερικές δυνάμεις ικανές να ενώσουν όλο και περισσότερους  συνανθρώπους,Επιβάλλεται να ανακαλύψει σκέψεις και ενέργειες πέρα από την θεσπισθείσα αρχή αυτού του κόσμου ώστε να γίνει ικανός να προβεί και σε ανώτερες πράξεις.Σπάζοντας τα δεσμά αυτού του κόσμου,ανακαλύπτοντας και άλλες διαστάσεις,άλλα επίπεδα δομής νόησης και βιώματος,έτερες κοσμικές εμφανίσεις ,η ύπαρξη προσπαθεί να προσανατολισθεί όχι σε σχέση με τα στενά όρια αυτού του κόσμου και των συστημάτων του ,αλλά σε σχέση με μία σειρά από διαφορετικές διαστάσεις επιτυγχάνοντας κατά αυτόν τον τρόπο μία ζηλευτή οντική συνέχεια και ταυτότητα που έχει σαν αποτέλεσμα την αναγέννηση της οντικής ύπαρξης.
Η οντική ύπαρξη είναι όλοι οι άνθρωποι εν στιγμή,ως ήδη υπάρχουσα εικόνα και περιεχόμενο στο μυαλό του όντως όντος,πέρα από κάθε διχοτόμηση και διάσπαση.Το μοναδικό πρόβλημα είναι το πώς.Το οντικό «πώς» είναι πέρα από κάθε ηθική και αγγίζει μία παλαιά αλλά ξεχασμένη-ουσιαστικά νέα- οντική ηθική,αν και αυτή η καθευατή οντική δράση δεν είναι ηθική, με την έννοια ότι είναι ένας και μοναδικός αλλά και ήδη υπάρχων  δρόμος προς το ον.
Η σταδιακή αποκόλληση του ανθρώπου από τον παραδοσιακό ενισμό και τους μοιραίους δυϊσμούς που αυτός συνεπάγεται είναι το πρώτο βήμα προς την επιστροφή στο ον.Η ενδιάθετη επαφή με το πρίν και μετά αυτού του κόσμου –έστω διά μέσω φωτισμένων εθνών και ανθρώπων-είναι αναγκαίο οντικό βήμα.
Η πραγματική αποκάλυψη είναι η εν στιγμή φώτιση του ανθρώπου ότι είναι τα πάντα.Η οντική ύπαρξη είναι η απελευθέρωση της δύναμης άνθρωπος ο οποίος νοιώθει ότι ήδη Είναι.Με αυτόν τον τρόπο πηγαίνει και στο τελευταίο στάδιο της παρούσης μεταμόρφωσης –βουλητικά υπέράνθρωπος-προκειμένου να αφεθεί στο πέρα από νόηση και βούληση πάντα υπάρχον ον.Η κατάφαση σε όλα αυτά φθάνει ώστε ο άνθρωπος από απλή διάσταση να γίνει οντική  ύπαρξη.


                                                                                             Β.Δ.Μακρυπούλιας.


H πρόσφατη ανάρτηση.

Aκόμα ένα επιχείρημα περί της ανυπόστατης εικασίας των σκοπιανών για το όνομα της γλώσσας των.

Το επιχείρημα το οποίο καταρρίπτει παταγωδώς την εικασία των σκοπιανών για την ύπαρξη της ψευδούς και ανυπόστατης «μακεδονικής» τους ...

Δημοφιλείς αναρτήσεις.