Η μία και συνεχής φύση της Ελληνικής γλώσσας.




Tίποτα μέσα στο σύμπαν,στη φύση και στον κόσμο δεν είναι ασυνεχές.Ειδικότερα μετά την «Αρχαιολογία της γνώσης»του Φουκώ μπορούμε να υποστηρίξουμε με πρωτόγνωρη θέρμη τη θεωρία των συγκοινωνούντων δοχείων για θεωρίες,δημιουργίες,αξίες και συστήματα.Όλα έχουν σχέση μεταξύ τους διότι προέρχονται από αρχέγονες κοινές πηγές και καταλήγουν σε κοινές ενδελέχειες.Είναι εύκολα κατανοητό εξάλλου  να συμφωνήσουμε στο ότι η πρόοδος και το νέο στηρίζονται και βασίζονται σε παλαιότερες μορφές οι οποίες σταδιακά αποκτούν νέο περιεχόμενο μέσα από την απόρροια νέων δυνάμεων και ενεργειών σε πολλούς και διαφόρους τομείς.Και σε επίπεδο εννοιών και προσώπων και πραγμάτων.Μάλλον δεν θα μπορούσε να γίνει αλλοιώς εκτός και εάν πιστεύουμε ότι ο άνθρωπος ο σημερινός δεν έχει καμμία σχέση με τον άνθρωπο του Νεάντερνταλ.Διαχωρίζοντας τα πεδία-σωματικό,ψυχικό και πνευματικό –θα λέγαμε ότι σε όλα αυτά είναι ο σημερινός μία συνέχεια εκείνου του προγόνου του.Περισσότερο θα υποστηρίζαμε ότι μακάρι και να ξέραμε όλες εκείνες τις δυνάμεις που συνδέουν τις παραμέτρους –ανθρώπους και θεωρίες-μεταξύ τους ,παρά εύκολα να υποστηρίζουμε ότι μερικά πράγματα χάνουν τη συνέχειά τους στο χρόνο.
Εάν για ένα πράγμα θα ήταν  και μόνο σημαντικός ο Έγελος αυτό θα ήταν ο διαχωρισμός και ο τρόπος που τον επιτυγχάνει στη «Φαινομενολογία του Πνεύματος»ανάμεσα στην εσωτερικότητα και εξωτερικότητα.Θα λέγαμε όλα γύρω μας από τα θεμελιώδη μεγέθη του κόσμου έως τις πιο απλές δημιουργίες και θεσμούς επικοινωνούν διαχρονικά μέσα από τη δύναμη της εξωτερικότητας και της εσωτερικότητας.Το απόλυτο πνεύμα εσωτερικοποιείται στη φύση και αυτή εξωτερικοποιείται μέσα από το Διαφωτισμό στο νέο άνθρωπο.Με αυτό τον τρόπο οι πολιτισμοί του μακρινού παρελθόντος επικοινωνούν με τους πολιτισμούς του σήμερα.
Αναλογικά-ας εισέλθουμε για λίγο στην προβληματική του Χιούμ-ας ασχοληθούμε ακροθιγώς με το πρόβλημα της προσωπικής ταυτότητας.Ας προσπαθήσουμε να το δούμε ποικιλοτρόπως μέσα από διάφορα πρίσματα.Ο άνθρωπος που τώρα είναι 90 ετών είναι ο ίδιος με τον ίδιο άνθρωπο όταν ήταν βρέφος.Αναλογικά πάλι γιατί η Ελληνική γλώσσα του 2010 να είναι η ίδια με αυτή του 500 π.Χ.Αν ανατρέξουμε στο παραπάνω αναφερθέν ζεύγος εσωτερικότητας και εξωτερικότητας η απάντηση δείχνει απλή και θετική.Ο άνθρωπος είναι ο ίδιος ,αλλά και η γλώσσα είναι η ίδια.Το ερώτημα είναι γιατί;

Ας το κουράσουμε λίγο ακόμη.Ο άνθρωπος όταν παθαίνει Αλτσχάϊμερ δεν είναι πιά ο ίδιος;Γιατί αυτοί που πρεσβεύουν ότι η Ελληνική γλώσσα δεν είναι συνεχής,αντίθετα πιστεύουν ότι οι μαρξικοί εργάτες από την αρχαιότητα έως σήμερα είναι οι ίδιοι;Γιατί οι μαρξιστές έχουν ενώσει το χρόνο και έχουν διαπράξει μαρξικές αναλύσεις στον Ηράκλειτο;
Η απάντηση είναι απλή.Όλα έχουν τη συνέχειά τους στο χρόνο ,όλα είναι συνέχεια μιάς ενιαίας δύναμης και ενέργειας μέσα από τη δύναμη της εσωτερικότητας και της εξωτερικότητας.Αρκεί σε κάθε περίπτωση να γνωρίζουμε όλους τους παράγοντες και τις μεταβλητές που επηρεάζουν το υπό εξέταση θέμα.
Όμως ποια είναι η εσωτερικότητα και ποια η εξωτερικότητα της γλώσσας;Η εσωτερικότητα της γλώσσας –ο Πλατωνικός Πρωταγόρας τα  έχει πεί μια χαρά-είναι οι ιδέες ,οι έννοιες,οι συλλήψεις και οι αξίες που μεταφέρει όπως τις αναμιμνήσκει  από την πηγή του Αγαθού.Η Ελληνική γλώσσα έχει μητέρα την πηγή του Αγαθού από την οποία φανερώνει πρώτα –πρώτα την ιδέα του Ωραίου και του καλού.Το Ελληνικό Ωραίο και Καλό διατυπώθηκε μέσα από την Ελληνική γλώσσα ως αρμονία,κλασσικό και συμμετρία ανάμεσα στο πνεύμα και την ύλη.Η Ελληνική γλώσσα το είπε και ο Παρθενώνας με την Ακρόπολη το βίωσαν.Άρα όπως ένα είναι η Ακρόπολη και ο Παρθενώνας μέσα στο πέρασμα των χρόνων ένα είναι και η εσωτερική πηγή της η Ελληνική γλώσσα,ενιαία και αδιάσπαστη αφ΄ής στιγμής μεταφέρει το ίδιο Ωραίο και Καλό το οποίο και σήμερα θα οδηγούσε σε ίδιες συλλήψεις του σύμμετρου και του αρμονικού.
Η επομένη εσωτερικότητα ,που είναι βέβαια διαχρονική ,της Ελληνικής γλώσσας είναι ότι μέσα από τους 24 φύλακές της μετέφερε με ασφάλεια μέσα στους αιώνες τις 4 αρετές πάνω στις οποίες έχουν οικοδομηθεί όλα τα συστήματα από το χριστιανικό έως το μαρξικό.Ομιλούμε για τις αρετές της δικαιοσύνης,της οσιότητας,της σοφίας και της σωφροσύνης ,οι οποίες μέσα από την Ελληνική γλώσσα βρήκαν το όχημα διά του οποίου ματαδόθηκαν στους αιώνες.Σε αυτές τις ενιαίες γλωσσικές οχηματικές έννοιες και αξίες στηρίχθηκαν τα διάφορα θρησκευτικά και πολιτικά συστήματα από τον Ιησού έως και το Μάρξ,από τους θρησκευτικούς ηγέτες έως τους νομικούς.H λέξη δικαιοσύνη από το στόμα του Πλατωνικού Σωκράτη μεταφέρθηκε στο στόμα του Ένγκελς.Από τον ορισμό της εκ μέρους του Σωκράτη ως «το πράττειν τα καθ΄ευατού» έφθασε να σημαίνει στο στόμα του συγγραφέα του «Δημοκρατικού Πανσλαβισμού» ως «το πράττειν τα δίκαια του εργάτη».Θα πρέπει σε αυτό το σημείο σωστά να εφαρμόσουμε τη λειτουργία της αφαίρεσης.Η μία και αδιάσπαστη ελληνική γλώσσα μεταφέρει τις έννοιες εκείνες και τις αξίες οι οποίες ανά εποχή γνωρίζουν νέα πεδία και τρόπους εφαρμογής.Το υπόστρωμα-ως γλώσσα-είναι κοινό.Η εφαρμογή και η τρέχουσα σηματοδότηση αλλάζουν.Αυτό όμως αποδεικνύει την ενιαία μορφή της γλώσσας,διότι μέσα στα χρόνια και τελείως αφαιρετικά σημαίνει κάτι που πάντα θέλγει τους ανθρώπους.Την απόλυτη ισορροπία και συμμετρία όλων με όλους.Εξάλλου-αν θέλουμε να μιλήσουμε με μία φυσική εικόνα-τα ωραία άνθη και οι ποικιλίες τους χρειάζονται τον ίδιο τύπο χώματος για να ευδοκιμήσουν.Η μία και αδιαίρετη Ελληνική γλώσσα ,η οποία μεταφέρει αναλλοίωτες στους αιώνες τις γενικές και καθολικές έννοιες, βοηθά ώστε αυτές οι ανθρώπινες συλλήψεις να εφαρμόζονται ανά εποχή και πολιτισμό.Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει κοινή πηγή και ενδελέχεια.
Η τελευταία εσωτερικότητα της ενιαίας στο χρόνο Ελληνικής γλώσσας είναι το γεγονός ότι πάνω της στηρίχθηκε η θαυμαστή αλυσίδα που οδήγησε από την αρχαία Ελληνική φιλοσοφία στη σύγχρονη Δυτική επιστήμη.Θα πρέπει πολύ να προσέξουμε σε αυτό το σημείο διότι πράγματι αποδεικνύει τον αδιάσπαστο χαρακτήρα της Ελληνικής γλώσσας.Σαν τον άνθρωπο που από μαθητής στα 12 χρόνια του εξελίσσεται λαμπρός επιστήμονας στα 50 χρόνια του ,ακριβώς διότι έχει έναν κοινό εαυτό όλα αυτά τα χρόνια με σταθερά όνειρα και επιδιώξεις.
Η αρχαία Ελληνική φιλοσοφία ως αφηρημένη speculative  οντότητα,οδήγησε στο θαύμα της σημερινής Δυτικής και όχι μόνο επιστήμης.Ό,τι είπε ο Πλάτων για τις ουράνιες ιδέες το εφήρμοσαν στη γη οι εφαρμοσμένες επιστήμες.Ό,τι είπε ο Αριστοτέλης στα Ηθικά ΝΙκομάχειά του και στα  Πολιτικά του τα εφήρμοσαν οι σημερινοί νομικοί.Η λέξη «άπειρο»ως μία λέξη με πολλά μηνύματα και πεδία εφαρμογής ταξίδεψε μέσα στα χρόνια και από τα ύψη του Αναξιμάνδρου έφθασε στα μεγέθη της απροσδιοριστίας του Heisenberg.H Δημοκρίτεια άποψη περί της τομής των σωματιδίων-άτομο =μη παραπάνω τομές –οδήγησε στη διάσπαση των σημερινών σοβαρών στοιχείων ,και φθάσαμε στον αιώνα των βομβών ουρανίου,υδρογόνου κ.λ.π.Το «άτομο»είναι μία λέξη από την εποχή του Λευκίππου και του Δημοκρίτου έως την εποχή του Αϊνστάιν.Το πεδίο εφαρμογής αυτής της λέξης φυσικά και αλλάζει διότι μόνο οι άλογες γάτες βλέπουν τον κόσμο με το ίδιο μάτι από την εποχή του Φαραώ έως και σήμερα.Τι σημαίνει όμως αυτό.Ότι ξαφνικά οι φυσικοί βασίσθηκαν σε μία νέα λέξη «άτομο»που ανήκει σε μία νέα γλώσσα;Ο νοών νοείτω.
Συνοπτικά το γεγονός ότι οι αρχαίοι Έλληνες ατενίζουν με βάση τις λέξεις με τον ίδιο τρόπο το Ωραίο,το Καλό και το Ηθικό σε σχέση με τους νεοέλληνες-και όπως είδαμε όχι μόνο-,αποδεικνύει το ενιαίο και το αδιάσπαστο της Ελληνικής γλώσσας.
Η εξωτερικότητα της γλώσσας,της Ελληνικής γλώσσας,η μορφή της ,η γραμματική της και το συντακτικό της ,η χρήση της από τόπο σε τόπο δηλώνει τη φοβερή ικανότητα της Ελληνικής γλώσσα μέσα στα χρόνια να αγκαλιάσει ανθρώπους και πολιτισμούς,να φιλοξενήσει νέες συλλήψεις και αξίες και όμως να δίνει σάρκα από την σάρκα της –παραγωγή και σύνθεση νέων λέξεων- και όμως να παραμένει αναλλοίωτη και ενιαία.
Στους θιασώτες λοιπόν της θεωρίας ότι άλλη είναι η αρχαία Ελληνική γλώσσα και άλλη η νέα αντίστοιχη έχω μία απλή απορία.Η πολύ απλή λέξη «φυγόπονος»είναι της αρχαίας ή της νέας.Η λέξη «αμαρτία»είναι της αρχαίας ή της νέας;Η λέξη «κηδεμών»είναι της αρχαίας ή της νέας;
Ας ασχοληθούμε με τη λέξη φυγόπονος.Ανήκει στη μία και αδιάσπαστη Ελληνική γλώσσα διότι παράγεται από το ρήμα φεύγω σε χρόνο Αόριστο β’,και αντιστοιχεί σε έννοιες και αξίες διαχρονικές .Ο σημερινός Έλληνας μέσα από το μεγάλο εργαστήριο της γλώσσας του τη χρησιμοποιεί διότι περιγράφει άνθρωπο που υπήρχε και στα αρχαία χρόνια και στα νεώτερα χρόνια και η μία γλώσσα του δίνει τη δυνατότητα διαχρονικά με μία λέξη να περιγράφει μία συμπεριφορά.
Ας πάρουμε τη λέξη ευτέλεια.κατασκευάσθηκε στα αρχαία χρόνια,αλλά επειδή ο νεοέλληνας είναι ίδιος με τον αρχαίο στις αισθητικές αποτιμήσεις του υπάρχει και σήμερα διότι περιγράφει κοινές καταστάσεις και πρόσωπα.Άρα η μία λέξη ταξιδεύει αναλλοίωτη στους αιώνες,πάντα ταιριάζει στην διαχρονική Ελληνική κουλτούρα και στις διάφορες προσαρμογές της άρα η γλώσσα ως εσωτερικότητα και εξωτερικότητα είναι μία και ενιαία.Σαν το εργοστάσιο που διαχρονικά παράγει προϊόντα που συνεχώς χρησιμοποιούνται.
Η εξωτερική διαφοροποίηση των λέξεων δεν  πλήττει τον ενιαίο χαρακτήρα τους.Η ρίζα τους αρχίζει από την αρχαία Ελλάδα και ο τρόπος εφαρμογής τους απλώνεται ως τη νέα Ελλάδα.Σαν το δένδρο που έχει ρίζες βαθιά στη γή και καρπούς ψηλά προς τον ουρανό.Ουσιαστικά η διαμάχη γύρω από το ενιαίο της γλώσσας έχει τις ρίζες της στη διαμάχη γύρω από την εθνική γενικότερα συνέχεια του Ελληνισμού.Όποιος δέχεται το ένα δέχεται και το άλλο.Ευτυχώς όμως η ενιαία γλώσσα αποδεικνύει και την αδιάσπαστη εθνική συνέχεια του Ελληνισμού μέσα στην ιστορική ροή.


                                                                                                         Β.Δ.Μακρυπούλιας. 

H πρόσφατη ανάρτηση.

Ποιος είναι διαχρονικά ο όφις;

Στο λεξικό ετυμολογίας   του Ευαγγέλου Μαντουλίδη ο όφις ετυμολογείται εκ του ρήματος οράω-ώ, με παλαιά ρίζα οπ ( όπωπα). Τι βλέπει ό...

Δημοφιλείς αναρτήσεις.