Μία σύντομη αναφορά στον κόσμο του Διαφωτισμού.



   Είναι νομίζω βέβαιο ότι η λέξη Λόγος αλλά και η έννοια που αυτή η λέξη υποδηλώνει, πιστά έχει υπηρετήσει όλα τα στάδια της πολιτιστικής αναλογικής ανθρώπινης πορείας μέσα στα φιλοσοφικά χρονικά.Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι ο Πλατωνικός λόγος εκλήθη να καλύψει άλλες φιλοσοφικές-γνωσιολογικές αλλά και αξιολογικές-ανάγκες σε σχέση με το διαφωτιστικό λόγο του Βολταίρου,του Ρουσσώ και του Ντ΄Αλαμπέρ.Δεν είναι μόνο οι μοιραίες διαφορές ποιότητας και ποσότητας που χαρακτηρίζουν τις διαφορετικές εποχές του Λόγου.Είναι η βαθύτατη εσωτερική διαλεκτική της παρούσης διάστασης η οποία συνεχώς τίκτει νέα μεγέθη και συλλήψεις που επηρεάζουν το ανθρώπινο ταξίδι πάνω στον ίππο του Λόγου.
   Στην ακτινογραφία της παρούσης διάστασης ο Αρχαίος Ελληνικός Λόγος κάλυψε την απόσταση από το ιδεατό Αγαθό έως τον άνθρωπο διά της φύσεως.Μέσα από το Λόγο ο άνθρωπος –ο προσωκρατικός άνθρωπος που ανδρώθηκε μέσα από το νεοπλατωνικό τρόπο σκέψης και πράξης-μπόρεσε και ομίλησε για την αιτία,το ενδιάμεσο και το αιτιατό του ανθρώπου.Ο Λόγος στην παρούσα στιγμή στην οποία συζητάμε σκοπό έχει την εξ-όντωση των θεμελιωδών οντικών δυνάμεων από την πρώτη ιδέα αυτής της διάστασης.Είναι ο Λόγος μαιευτικός και όχι κανονιστικός,είναι άντληση και όχι δημιουργία.Ο άνθρωπος μέσα από τη σκέψη του πιέζει το πρώτο αγαθό αυτής της διάστασης –το οποίο διά του όντος κατανέμει τις δυνάμεις και ενέργειες αυτής της διάστασης-να εκχειλίσει όλες εκείνες τις απορροές οι οποίες θα δώσουν τη μορφή και το περιεχόμενο ενός νέου κόσμου και ανθρώπου.
Αυτό το στάδιο γνωρίζει δόξα και μεγαλείο μέσα από το Λόγο του Σταγειρίτη ο οποίος συγκεκριμενοποιεί το Λόγο στην εφαρμογή των αρετών διά της μεσότητας , στο σωστό χώρο και χρόνο με σκοπό την ενδελεχή ευδαιμονία.Ο Λόγος τώρα κινεί το νού και την ψυχή αυτής της διάστασης και διά της ηθικής κανονίζει την ανθρώπινη πορεία.Μέσα στη φύση εκ του αγαθού έχει περάσει τη γνώση που καθορίζει την υπάρχουσα ηθική.Γι αυτό ο Αριστοτέλης θα ορίσει (στο τέλος του Α βιβλίου των Ηθικών Νικομαχείων)την ευδαιμονία ως : «η ευδαιμονία εστί ψυχής ενέργεια τις κατ΄αρετήν τελείαν».Η σκέψη συλλαμβάνει το  αγαθό-νούς -συνδυάζει ιδιότητες μέσα στη φύση-ψυχή-και πράττει μέσα στην κοινωνία-ηθική πράξη.Το σύνολο όλων αυτών που λέει διά του Λόγου ο άνθρωπος είναι η ανθρώπινη προσωπικότητα που εκ της καθόδου του Αγαθού διαμορφώθηκε.Ο Αρχαίος Ελληνικός λόγος είναι ο πατήρ της ανθρώπινης προσωπικότητας στο ήμισυ της παρούσης διάστασης από το αγαθό έως τον άνθρωπο,από την πλήρη εσωτερικότητα έως την πλήρη εξωτερικότητα.Πολύ σωστά λοιπόν ο Λέσκι(Λέσκι,1990) επισημαίνει : «Ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης με τα έργα τους ξεπερνούν τα σύνορα του αιώνα μέσα στον οποίο τα δημιούργησαν.Ο ιδρυτής του Περιπάτου συνδέεται με τη σύγχρονή του ζωή εντονότερα από ό,τι ο δάσκαλός του,η παιδεία όμως σημαίνει και γι αυτόν την διάπλαση του ανθρώπου σαν ανθρώπου ,και το πολίτευμά του υψώνεται από πλατιές εμπειρικές βάσεις σε εκείνην την περιοχή του εξωχρονικού κανόνα ,μέσα στην οποία έχει ανυψωθεί προκαταβολικά το οικοδόμημα της Πλατωνικής πολιτείας.Μόνο όμως από τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη δεν είναι δυνατόν να σχηματίσουμε την εικόνα της ιστορίας του πνεύματος τον 4ο αι π.Χ».

Η παιδεία ως όχημα  του Λόγου μετέφερε όλες εκείνες τις ιδέες που εξελίχθηκαν σε αρετές,ούτως ώστε από τον κόσμο του θεωρητικού αγαθού, συμμετρικά να δημιουργηθεί ένας ανάλογος συμμετρικά αντίθετος κόσμος  του προσώπου και της κοινωνίας στον οποίο βασίλεψε η Λογική μετάλλαξη του αγαθού σε αρετές,ήθος και αξίες.
Το ημισφαίριο όμως αυτό καλύφθηκε και από τις υπόλοιπες εκφάνσεις του Λόγου ,οι οποίες ενίσχυσαν το ηθικό κομμάτι του ανθρώπου-διότι η απόδειξη της ανθρώπινης έλλογης ενσάρκωσης ήταν-και είναι-η πράξη.Ας προσέξουμε ιδιαιτέρως –κάτι το οποίο θα αναιρεθεί στο Γαλλικό Διαφωτισμό-η φύση είναι το σύνολο των απορρεουσών ιδιοτήτων του αγαθού,το στάδιο εξωτερίκευσης της εσωτερικότητας που επιτάσσει τον τρόπο του αγαθού και όχι της φύσης.Ο Λόγος είναι σημείο αναφοράς του αγαθού και όχι της παγιωμένης φύσης του Γαλλικού διαφωτισμού.Άρα ακόμα στην Αθήνα του 5ου αι.π.Χ οι πύλες του όντος είναι ανοικτές και από εκεί ξεπήδησαν οι άλλες μορφές του Λόγου-ποιητικός,ρητορικός και ιστοριογραφικός.
Ο Χριστιανισμός έδωσε τον τρόπο ύπαρξης στον άνθρωπο -ουσία του Σωκράτη μέσα από την οντικοποίηση των Σωκρατικών δεδομένων διά της ένωσης,απ έυθείας ένωσης, της ύπαρξης με το αγαθό.Το βήμα είναι η πρόσκαιρη άνοδος του προσωπικού ανθρώπου,μία πορεία  που επιβεβαιώνει την καθοδική πορεία  του αρχαιοελληνικού πολιτισμού.Από αυτή την άποψη η Σωκρατική φιλοσοφία και η Χριστιανική θεολογία είναι αλληλοσυμπληρούμενα μεγέθη.Η πρώτη κατεβάζει το δαιμόνιον στον άνθρωπο και η δεύτερη ανεβάζει τον άνθρωπο στο θεό.Ας προσέξουμε ότι και στα δύο αυτά συστήματα τηρείται ικανοποιητικά η ισορροπία της εσωτερικότητας και της εξωτερικότητας.Ο θεός ως απόλυτη εσωτερικότητα διά της φύσεως-πρόσκαιρο στάδιο συνάντησης εσωτερικότητας και εξωτερικότητας,πρόσκαιρο στάδιο παρασκευής ιδιοτήτων και ενεργειών διά των οποίων θα μεταλλαχθεί η εσωτερικότητα σε εξωτερικότητα-περιχωρείται στην εξωτερικότητα μορφής και περιεχομένου που είναι ο άνθρωπος ως ουσία και ως ύπαρξη.Χαρακτηριστικά αναφέρεται: «(Τρεμπέλας,1960)Εν περιληπτικώ τινι σχεδιαγράμματι ο Fisher εκθέτει το σύστημα του Schleiermacher  ως εξής:Η θρησκεία είναι ελευθέρα από πάσης δουλείας εις την φιλοσοφίαν και κέκτηται ιδίαν ανεξάρτητον βάσιν.Κεντρική θέση εν αυτή παρέχεται εις τον Χριστόν ούτινος η επίδρασις και η σχέσις προς τους μαθητάς του χαρακτηρίζεται υπ΄αυτού ως βαθεία και ισχυρά,δεν διστάζει δε να καλέσει αυτήν και μυστικήν εν αντιθέσει προς τας υπό των ορθολογιστών περιγραφάς ταύτης.Εν τούτοις η θεολογία του Schleiermacher είναι σύστημα τι τοιούτον ώστε αδυνατεί τις αν πρέπει να καλέση αυτό Χριστιανισμόν ζυμωμένον μετά πανθεϊσμού ή αν ενδείκνυται να χαρακτηρίση τούτο Πανθεϊσμόν ζυμωμένον μετά Χριστιανισμού».
Το απόσπασμα αυτό μας δίνει το δικαίωμα να προχωρήσουμε σε τρείς σημαντικές παρατηρήσεις.Πρώτη παρατήρηση είναι αυτή που αναφέρεται στην ελεύθερη πορεία της φιλοσοφίας και της θεολογίας.Αυτό σημαίνει ότι στην παρούσα διάσταση πολλά πράγματα δεν «Είναι»αλλά διαμορφώνονται με βάση τις εμφανίσεις και τις ανακατανομές των δυνάμεων.Δεύτερη παρατήρηση είναι η παρατήρηση που αναφέρεται στην συνεχή τάση εξέλιξης του ανθρωπίνου πνεύματος μέσα από τη θεολογία και τη φιλοσοφία.Η εξέλιξη αυτή έχει ως μη υπερβατικό σκοπό τη δημιουργία του ανθρωπίνου προσώπου,αλλά θα μπορούσαμε να αναφέρουμε ότι έχει ως υπερβατικό σκοπό την εμφάνιση ενός ανωτέρου ανθρώπου ο οποίος κάποτε θα μπορέσει να εξουσιάσει το ζωτικό του χώρο.Αυτό ας το κρατήσουμε διότι κάτι παρόμοιο φαίνεται ότι συνέβη με την ανθρωπολογική φιλοσοφία του Γαλλικού Διαφωτισμού.
Η τρίτη παρατήρηση στο παραπάνω απόσπασμα έχει να κάνει με το γεγονός ότι δύο δυνάμεις «χτενίζουν»την παρούσα διάσταση και προσπαθούν να συνδυάσουν,να αποκαλύψουν,να συνθέσουν όλα τα μεγέθη προκειμένου να αποκαλυφθούν αλήθειες και πνευματικές και βιωματικές.Αντίθετες φαινομενικά οι δυνάμεις της θεολογίας και της φιλοσοφίας ,σαφώς και έχουν αντίστροφη φορά αλληλοσυμπληρωματικής φύσεως.Εν ολίγοις θα μπορούσαμε να    ισχυρισθούμε ότι στην παρούσα διάσταση η οποία αρχίζει από μία αφηρημένη  ιδέα και καταλήγει διά του ανθρώπου στη συγκεκριμενοποίηση αυτής της ιδέας η θεολογία έχει αναλάβει να εξηγήσει το ταξίδι από την ιδέα προς τον άνθρωπο και πάλι προς την ιδέα-από την πλευρά της ιδέας η οποία από κάποιο σημείο και πέρα ονομάσθηκε θεός-ενώ η φιλοσοφία ανέλαβε να εξηγήσει έναν επάλληλο κύκλο.Αυτόν που τέμνει τον κύκλο της θεολογίας στα σημεία της ιδέας και του ανθρώπου και αρχίζει από τον άνθρωπο και διά της ιδέας καταλήγει πάλι στον άνθρωπο του Λόγου.Ίσως όλο αυτό το ταξίδι είναι ο Λόγος.Ένας λόγος ο οποίος πολλές φορές είναι δύσκολο να διαχωρίσει τα πράγματα και τις δυνάμεις και πολλές φορές ο θεός γίνεται πανθεϊσμός,ίσως μέχρι τη στιγμή κατά την οποία όλα επανέλθουν στην αρχέγονη αυθύπαρκτη πραγματικότητά τους.
Ο Διαφωτισμός ή αιώνας των Φώτων είναι  η επικράτηση του κύκλου που αρχίζει από τον άνθρωπο επάνω στον κύκλο που αρχίζει από το θεό.Εάν σκεφθούμε ότι η λύση του παρόντος κόσμου θα επέλθει όταν οι δυνάμεις των κύκλων που κινούν τον παρόντα κόσμο ισορροπηθούν ο διαφωτισμός επέφερε την ανισορροπία,η οποία πολύ απλά θα μπορούσε να δοθεί ως προσπάθεια ανάδειξης του ανθρώπου σε μόνο παράγοντα κίνησης του παρόντος κόσμου.Ο Διαφωτισμός –τελείως εξωτερικά-αρχίζει το πνευματικό του ταξίδι από τον παράγοντα άνθρωπο.Επειδή ακριβώς γνωρίζει ότι ο άνθρωπος διαθέτει πνευματικό υποσυνείδητο-ανάμνηση-συναισθηματικό σύνολο ιδιοτήτων-ανθρώπινη φύση-αλλά και δύναμη βούλησης –πράξη-ελέγχει ο διαφωτισμός μέσα στο μυαλό του ανθρώπου το διάστημα από το θεό έως τη φύση με τη χρήση της έννοια ντεϊσμός.Σωστά αναφέρεται ότι(Κωσταράς,1994) «Η πλατωνική θεωρία του «Μένωνος»για τη γνώση ως «ζήτηση»και για τη μάθηση ως «ανάμνηση»για το νού ως «τόπο ιδεών»σε συνδυασμό με την αντίληψη του Θεαίτητου «ότι ο άνθρωπος είναι ένα τελείως διαφορετικό ον»κορυφώνεται στον ορθολογισμό της Νεώτερης εποχής.Ακολουθεί ο Διαφωτισμός του 18ου αι.Ο άνθρωπος αυτής της περιόδου στρέφεται… προς τη γνώση και εμπιστεύεται μόνο την επιστήμη και τα πορίσματά της…».
Ο ντεϊσμός καλύπτει κατά ένα απολύτως λογικό τρόπο το διάστημα από την ιδέα προς τον άνθρωπο χωρίς την εμμένεια του όρου «θεός».Οι έννοιες και οι σκέψεις που δημιούργησαν αυτόν τον κόσμο και αυτή τη διάσταση εσωτερικοποιούνται πλήρως και εκχειλίζουν τελείως αφαιρετικά και διασκεπτικά προς τον άνθρωπο.Ήδη η χριστιανική κοσμολογία σε συνδυασμό με την αρχαιοελληνική κοσμοθεωρία έχει ηρεμήσει τους μεταφυσικούς ζόφους και φόβους,ο άνθρωπος τώρα είναι έτοιμος να βασιλέψει με τη λογική του στην παρούσα διάσταση.Τώρα λοιπόν ως μία φυσιολογική απορροή οι ιδέες του επέκεινα ,κάτω από τη γενική επιγραφή «καθολικές ιδέες ,αρετές ,ιδιότητες»κληρονομούνται ως εσωτερικότητα στη φύση ως εξωτερικότητα και ο κόσμος του θεού ασφαλίζεται –έως την πλήρη εσωτερικοποίησή του μέσα από τη φράση του Νίτσε γύρω από το θάνατο του θεού.Το βήμα αυτό του Διαφωτισμού είναι πολύ σημαντικό διότι ο άνθρωπος έδωσε νέα σημασία στην έννοια του χριστιανικού προσώπου το οποίο μέχρι τότε κυριαρχούσε.Τώρα ο άνθρωπος δεν ζεί σε σχέση με το θείο(προς θεό οράω)αλλά σε σχέση με τον εαυτό του ως φυσική εξωτερικότητα και πράξη.Καθίσταται δηλαδή άτομο,διότι γνωσιολογικά τέμνει τον εαυτό του σε ζώνες φυσικής γνώσης και εφαρμογής.Εάν βέβαια σκεφθούμε ότι το θείο είναι καθολική έννοια και η φυσική γνώση περιορισμένη εφαρμογή του θείου ο άνθρωπος μερικοποιείται και το κίνημα του εγώ και του διαμελισμένου υποκειμένου αρχίζει ήδη από τον 19ο αι και ειδικά τον 20 ο αι.να βασιλεύει στη Δύση.
Το πρώτο λοιπόν βήμα έγινε εκ μέρους των φιλοσόφων του διαφωτισμού,οι οποίοι στηριγμένοι σε απωθημένη γνώση αιώνων –ειδικά του πρόσφατου εμπειρισμού-εστίασαν στον κύκλο της παρούσης διάστασης στο τεταρτημόριο από τη φύση έως τον άνθρωπο.Το βήμα ήταν αναπόφευκτο.Η φύση θεοποιήθηκε – με έναν τεχνοκρατικό όρο,θεοποιήθηκε εμπειρικά με έναν επανεμφανιζόμενο ειδωλολατρισμό που αργότερα ονομάσθηκε εφηρμοσμένη επιστήμη η οποία πιστεύει ό,τι βλέπει-και ο άνθρωπος περιμένει άλλες έξι ημέρες για να γεννηθεί ο νέος του εαυτός.
Ας δούμε όμως το νέο μέγεθος του Λόγου και ποιος είναι ο άνθρωπος του Διαφωτισμού.Τώρα Λόγος είναι η ικανότητα του ανθρώπου να ανακαλύψει μέσα στη φύση εφηρμοσμένες δυνάμεις –τις οποίες πρέπει να κληρονομήσει-οι οποίες μέχρι τώρα ήταν κλειδαμπαρωμένες στο βασίλειο του θεού.Αρχίζει ένας νέος συσχετισμός στην παρούσα διάσταση.Ενώ μέχρι τώρα όλα ήταν σε σχέση με το θεό-ο δημιουργός της φύσης και του προσώπου-τώρα ο άνθρωπος αρχίζει να δημιουργεί το δικό του εξαήμερο.Όλα αρχίζουν να κινούνται με σημείο αναφοράς το άτομο.Ο θεός εσωτερικοποιήθηκε άρα συζητάμε ότι μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα δικό μας θεό,την έννοια του τεχνολογικού υπερανθρώπου.Η φύση αναλύεται επιστημονικά άρα ο άνθρωπος δημιούργησε μία νέα φύση πάνω στην παλαιά.Όλη η διάσταση σιγά-σιγά αντιστρέφεται και ο άνθρωπος γίγνεται ο θεός του υλικού κόσμου.Η μετεξέλιξή του σε πολίτη σε μία κοσμοπολίτικη κοινωνία που τεχνολογικά –και όχι νοητικά-  αυτοδιαμορφώνεται είναι θέμα χρόνου.
Όμως ποια είναι ακριβώς η φύση που δημιούργησε ο Διαφωτισμός και ποιος είναι ο ανθρώπινος νούς που ετοίμασε το σημερινό κόσμο διά του Διαφωτισμού;Η φύση του Διαφωτισμού είναι η απολύτως πεπερασμένη συγκέντρωση όλων εκείνων των ιδιοτήτων οι οποίες δημιουργήθηκαν μέσα από την κίνηση του κύκλου που άρχισε από την ιδέα και διά του ανθρώπου δεν ξαναγύρισαν σε μία ανώτερη οντική ιδέα αλλά εμμενώς έγιναν αντικείμενο κατάχρησης –αξιολογικής τεχνοκρατικής κυρίως –από το υποκείμενο.Το υποκείμενο του διαφωτισμού όταν κατάλαβε ότι ο κόσμος γύρω του είναι η συγκεκριμένη εικόνα του αφηρημένου θεού προχώρησε σε μία πρωτόγνωρη πράξη Προμηθεϊκής κλοπής.Απαρνήθηκε το θεό ως κάτι το τελείως απομακρυσμένο αφαιρετικά-ίσως αυτό είχε κάνει και ο ιαχβέ με άλλους θεούς-και συγκέντρωσε γνωστικά και αξιακά όλες τις δυνάμεις του εξορισμένου αφηρημένου σε ένα επίπεδο παρατήρησης,πράξης και εφαρμογής σε σχέση με τον εαυτό του ,το οποίο ονόμασε φύση διότι πράγματι αυτό το επίπεδο φύει ικανότητες και νέες δυνατότητες.Αυτή η φύση δεν θέλει τίποτε το αφαιρετικό,τίποτε το υπερβατικό.Είναι η πλήρης συγκέντρωση των δυνάμεων του κύκλου θεός-φύση-άνθρωπος από την σκοπιά του ανθρώπου.Για πρώτη φορά ο άνθρωπος γίνεται το σημείο αναφοράς αυτής της διάστασης.Ο άνθρωπος του διαφωτισμού συγκεντρώνει τις δυνάμεις που τον ενδιαφέρουν ,τις ονομάζει Λόγο ,και από αυτόν τον κουμπαρά θα ξεκινήσει το ταξίδι της εμπειρικής παντοκρατορίας του.
Πλέον η οντική επαγωγή πεθαίνει,η διαστασιακή παραγωγή ζωντανεύει πλήρως.Το διάστημα από το θεό έως τη φύση είναι η αιτία,το δημιούργημα φύση είναι η αρμονία,ο δρόμος από τη φύση έως τον άνθρωπο είναι ο φωτισμός της εμπειρίας και του Λόγου.Όλες οι θρησκευτικές δυνάμεις αλλάζουν πεδίο εφαρμογής και τίθενται στην υπηρεσία του ανθρώπου.Ο άνθρωπος του διαφωτισμού δεν τροφοδοτεί τον κόσμο με νέες δυνάμεις.Ο ντεϊσμός είναι φύλακας του ήδη υπάρχοντος.Απλά τις ήδη υπάρχουσες δυνάμεις τις θέτει εμπειρικά και λογικά στην υπηρεσία του μεταλλάσσοντας ό,τι το πνευματικό και εξελίξιμο οντικά σε εμπειρικό και εξελίξιμο εξωτερικά και τεχνοκρατικά-εργαλειακά θα έλεγε ο Χορκχάϊμερ.Πράγματι ο κόσμος του διαφωτισμού περιέχει όλες εκείνες τις δυνάμεις που μπορούν να ικανοποιήσουν τις προσπάθειες του ανθρώπου για κυριαρχία σε ένα μέρος του παρόντος κόσμου.Στο εξωτερικό –αισθητικό.
Όλα θεωρούνται αρμονία διότι ο άνθρωπος δεν θέλει άλλες μορφές η περιεχόμενα ή οντικές δημιουργίες.Όλα επιτρέπονται διότι ο άνθρωπος νοιώθει ότι ελέγχει το πάν με το μυαλό του.Όλα είναι ελεύθερα διότι το υποκείμενο θεωρεί ότι ελέγχει το ζωτικό του χώρο-έχει εξοβελίσει το άγνωστο στους ουρανούς.Όλα κινούνται στο ζεύγος  αιτία και αποτέλεσμα διότι το άτομο ξέρει ότι επειδή ελέγχει την εσωτερικότητα μέσα από την εμπειρία μπορεί να προχωρήσει σε πολλές εξωτερικεύσεις που θα βασίζονται σε ελεγχόμενες εσωτερικές δυνάμεις.Ο Λόγος τώρα πλέον είναι η ομιλία περί του αισθητού και του εφικτού.Το όλον χάθηκε και το μέρος ,ένα απειροελάχιστο μέρος του όντος άρχισε να βασιλεύει.Το υπερβατικό Καντιανό Υποκείμενο-μεγάλη απόρροια κατά την άποψή μου του Διαφωτισμού-είναι η απαρχή της πτώσης του ανθρώπου.Ο άνθρωπος επικοινωνώντας με το ανώτερο μόνο ενορατικά γρήγορα αφιερώθηκε στην πρόκληση του κόσμου των φαινομένων.Το σημερινό τεχνολογικό καθαρά υλιστικό θαύμα αποδεικνύει ότι ο κόσμος των νοουμένων δεν μπορεί να είναι θέμα πίστης ή να υπόκειται σε αντινομίες.Αυτά κουράζουν τον άνθρωπο ο οποίος αυτομολεί προς τον κόσμο της ύλης και της εμπειρίας.Όλοι οι κόσμοι επικοινωνούν μεταξύ τους,όλοι οι κόσμοι εν οντική στιγμή είναι ένα ,και η αποξένωση του κόσμου του διαφωτισμού,ο ορισμός του ως συνόλου μόνο όσων ιδιοτήτων θέλω για να φτιάξω τον κόσμο της προσκαιρης υλικής παντοκρατορίας του σύγχρονου αλλοιωμένου υποκειμένου οντικά ελέγχεται ως κόσμος αντιφιλοσοφικός και τελικά παράλογος.
Η συνένωση των κομματιών του όντος και η αποκατάσταση της πλήρους εικόνος του οντικού ανθρώπου είναι λογική επιταγή.Η μερική φύση του διαφωτισμού εξαντλείται και η επερχόμενη ανθρώπινη φτώχια μπορεί να θεραπευθεί  μόνο μέσα από τον εμπλουτισμό των πραγματικά οντικών δυνάμεων πάνω στο ανθρώπινο πρόσωπο και πορεία.Η σύνδεση του ανθρώπου με το ον και τον οντικό λόγο είναι επιτακτική ανάγκη. Ο άνθρωπος πρέπει να νοιώσει ότι εν στιγμή είναι πολλά πράγματα τα οποία επιβάλλεται να σκεφθεί  και να ζήσει δίνοντας και πάλι ζωή σε εκείνα τα νευρικά κύτταρα και νήματα που τον συνδέουν με ανώτερες μορφές και οντικούς τρόπους ζωής.
                                                                                 Β.Δ.Μακρυπούλιας.
                                                                                 Δρ.Φιλοσοφίας.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ.

1.A.Leski,Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Λογοτεχνίας,μτφ.Α.Τσοπανάκης,εκδ.
                 Κυριακίδη,Θεσσαλονίκη,1990.

2.Π.Ν.Τρεμπέλα,Εγκυκλοπαίδεια της θεολογίας,εκδ. «ο Σωτήρ»,Αθήνα,1980.


3.Γρηγ.Φιλ.Κωσταράς,Φιλοσοφική προπαιδεία,Αθήνα,1994.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

H πρόσφατη ανάρτηση.

Ποιά ήταν η θρυλική Μ.Ο.Μ.Α;  Πατήσθε στο σύνδεσμο.

Δημοφιλείς αναρτήσεις.