Η απομάκρυνση του Θεού και ο κατακερματισμός του προσωπικού Υποκειμένου στη Δύση.




«Μυστήριον ξένον ορώ και παράδοξον»ακούγεται από καλλίφωνους ιεροψάλτες στις ορθόδοξες εκκλησίες τις Άγιες ημέρες των Χριστουγέννων.Πράγματι ο «άναρχος κατά τον Πατέρα»καταδέχεται να φορέσει ανθρώπινον σαρκίον,να ενανθρωπισθεί,να αποκτήσει ανθρώπινη υπόσταση,και όλο αυτό το οντικό συμβάν ετοιμάζεται θεολογικά να φιλοξενηθεί κάτω από τη σπουδαία ορολογία «ενανθρώπιση του Κυρίου». Από καθαρά φιλοσοφική άποψη προαλείφεται το αξιολογικό-ίσως και γνωσιολογικό- όριο και ορόσημο –γέφυρα θα μπορούσε κάποιος να πεί-ανάμεσα στον αρχαίο κόσμο και στο νέο κόσμο του χριστιανικού προσώπου-το οποίο πάντως ποτέ δεν έπαψε να υπάρχει μέσα στην ανθρώπινη γραμματειακή δημιουργία από την απίστευτη σύλληψη του Περσέα,μέχρι τη θαυματουργή έλευση του Όσιρι και των διαφόρων παράξενων οντοτήτων πολλών και διαφόρων μορφών ποικίλων κοσμοθεωριών-Βαβυλωνιακής,των Ατζέκων κ.ο.κ.
Θα μπορούσαμε να συζητήσουμε ότι το χριστιανικό πρόσωπο ,το οποίο λαμβάνει την αξιακή του έκφραση και σημασία μέσα από την ενανθρώπιση του Ιησού,είναι το αποτέλεσμα διεργασιών που ξεκίνησαν από τα βάθη της ανθρώπινης ιστορίας και πολιτισμού μέχρι τη στιγμή κατάληξής τους στο σπήλαιο της Βηθλεέμ.Ο προβληματισμός του Παρμενίδη καταδεικνύει ακριβώς το ταξίδι από το αφηρημένο προς το συγκεκριμένο και συγχρόνως μας αναγκάζει να δούμε την οντική ανάγκη ενανθρώπισης του Ιησού,που δεν είναι άλλη από την επιβεβλημένη εξωτερικοποίηση της απόλυτης εσωτερικότητας του Θεού.
Είναι χαρακτηριστικός ο προβληματισμός του μεγάλου προσωκρατικού Παρμενίδη (Kirk,1983) «Άρα λοιπόν είναι σωστό να λέμε ότι αυτό το οποίο υπάρχει δεν θα μπορούσε να είναι ατελές.Διότι το ήδη υπάρχον δεν παρουσιάζει έλλειψη.Εάν αυτό ήταν ελλιπές όλα γύρω μας θα ήταν ελλιπή.Αυτό το οποίο υπάρχει πρέπει να είναι αντικείμενο σκέψης και το ίδιο να αποτελεί την αιτία κάθε σκέψης.Δεν μπορεί καμμία σκέψη να υπάρξει χωρίς την αιτία της σκέψης σε ό,τι έχει ειπωθεί μέχρι τώρα.Για αυτό το λόγο τίποτε δεν πρόκειται να υπάρξει δίπλα στο ήδη υπάρχον,από τη στιγμή κατά την οποία η μοίρα επέλεξε αυτό να είναι καθολικό και αμετάβλητο».

Ο απολύτως ουσιαστικός ρόλος των Μουσών στην Ομηρική ποίηση.

     
 Η Ομηρική ποίηση καθώς και οι δυνάμεις που αυτή περικλείει υπάγεται στο πνεύμα και στις αξίες του αρχαίου Ελληνικού κόσμου.Η Ομηρική ποίηση είναι τα δύο έπη,η Ιλιάδα και η Οδύσσεια.Οι δυνάμεις που αυτή η ποίηση περικλείει είναι οι δυνάμεις που οντολογικά και αξιολογικά κίνησαν τον αρχαίο κόσμο και την εξέλιξή του.Θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε ότι οι Έλληνες όρισαν το όλον στα όρια τριών θεμελιωδών δυνάμεων:των δώδεκα θεών και των νόμων αυτών(ύβρις ,τίσις,νέμεσις)-καθώς και των φοβερών τιμωρών Ερινυών-των τριών Μοιρών,και βέβαια των εννέα Μουσών.
   Εάν οι δώδεκα πρώτοι ήλεγξαν νοητικά και γνωσιολογικά το σύμπαν,όντες δυνάμεις και ενέργειες αυτού,οι τρείς Μοίρες καθόρισαν την αξιολογική πορεία του ανθρώπου-μέσα από την συνάρτηση λόγων και πράξεων προκειμένου να δικαιολογήσουμε την αποστολή μας ως άνθρωποι,πάντα σε σχέση με τις αρετές που φέρουμε μαζί μας,σε διαρκή αναφορά με την ανάμνηση του ωραίου και την τήρηση αυτού(αισθητική-ηθική),τότε θα μπορούσαμε  να πούμε για τις εννέα Μούσες ότι φαίνονται να κείτονται ανάμεσα στις δύο παραπάνω σύνολες δυνάμεις.Είναι,θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε,οι μεσάζουσες αυτές που καλούνται να μεταφέρουν στους δέκτες των μηνυμάτων τους τα νοητικά μηνύματα των δώδεκα δυνάμεων θεών προκειμένου η αποστολή που εκπροσωπείται από τη Μοίρα να πραγματοποιηθεί.
   Οι Μούσες είναι το στάδιο της ψυχής,του συναισθήματος,της αυτοσυνείδησης του καθήκοντος ανάμεσα στο νού των Θεών,μέσα από την τέχνη που είναι το δημιουργικό αισθητικό πέρασμα της σειράς των εννοιών από το Θείο διά του κόσμου προς τον άνθρωπο,καθώς και στις αξίες που προβάλλονται από αυτόν τον ζωοδότη Νού με τελικό αποδέκτη τον άνθρωπο του Λόγου.Αυτή η πραγματικότητα η οποία στην αρχή ήταν μία απλή οντολογική αλήθεια ήταν αδήριτη ανάγκη από το φιλοσοφικό νου να περάσει στον ποιητικό νού.Εάν δηλαδή στη φιλοσοφία του καιρού εκείνου-συζητάμε για τις απαρχές της προσωκρατικής φιλοσοφίας  και των προδρόμων αυτής –οι αφαιρετικές δυνάμεις εύκολα μετέδιδαν μηνύματα και έννοιες,τα πράγματα δεν ήταν καθόλου προσπελάσιμα για τον ποιητή και την εκάστοτε δημιουργία του-κάθε ποιητή άρα και τον Όμηρο.Καταλαβαίνουμε ότι ο ποιητής το φιλοσοφικό νού,την πηγή κάθε ιδέας και δημιουργίας,το εικός και αναγκαίο Αγαθό,πρέπει να το ντύσει με το Θείο ένδυμα που φέρει το όνομα –και κατ΄αυτόν τον τρόπο εμφανίζεται στα έπη-Θεός(το περίφημο δωδεκάθεο).

H έννοια του μη-Υποκειμένου από τον Ηράκλειτο έως τον Αριστοτέλη.


Ειδικά μετά τη Σωκρατική περίοδο της φιλοσοφίας εμμένουμε στον όρο «ανθρωπιστική φιλοσοφία» ή «ανθρωπιστική παιδεία» έχοντας αποδεχθεί το γεγονός ότι ο άνθρωπος είναι η κορωνίδα της φύσης(κόσμου). Σύμφωνα με τη χριστιανική κοσμολογία είναι και ο λόγος για τον οποίο ο θεός  εδημιούργησε τον κόσμο.Ο ανθρωπιστικός δρόμος της φιλοσοφίας ανάγεται σε κάθε περίπτωση στους επαγωγικούς και οριστικούς λόγους του Αθηναίου φιλοσόφου αλλά και στο ανώτερο ηθικό βίωμα που μπορεί βουλητικά να παρουσιάσει ο άνθρωπος. Αλλά ακόμα και στην περίπτωση του Σωκράτους θα πρέπει ζωηρά να αναρωτηθούμε:Ο μαιευτικός φιλόσοφος απεκάλυψε τις δυνάμεις και ενέργειες που απλά και για λίγο μορφοποιούν και κινούν τον άνθρωπο ή προσπάθησε να χαράξει στην οντολογική πορεία τη μορφή του ανθρώπου; Θα πρέπει να δώσουμε σημασία στις δυνάμεις τις απρόσωπες που συζήτησε ο Σωκράτης ή να απομονώσουμε το υποκείμενο που δημιουργείται στη σκιά αυτών των δυνάμεων συζητώντας για ανθρωπιστική παιδεία και για ανθρώπινο πρόσωπο (ειδικά στο χριστιανισμό;).Τι μετρά τελικά στην οντολογική πορεία της φιλοσοφίας.Οι απρόσωπες δυνάμεις ή το προσωπικό υποκείμενο που σχηματίζεται στο πέρασμα αυτών των δυνάμεων και αναγκαστικά μέσα από την πορεία τους αποκαλύπτεται σχηματιζόμενο;( για να διαλυθεί τελικά μέσα από μία άλλη ταξινόμηση των ιδίων αυτών δυνάμεων;).
Αναφέρεται στον Πλατωνικό Κρατύλο(408 Α): «Λέγει πού Ηράκλειτος ότι πάντα χωρεί και ουδέν μένει,και ποταμού απεικάζων τα όντα λέγει, ως δίς εις τον αυτόν ποταμόν ούκ αν εμβαίης». Ο οντολογικός λόγος  του Ηρακλείτου είναι ξεκάθαρος.Η κυρία οντολογική δύναμη δεν είναι ο άνθρωπος, αλλά η  κίνηση των οντικών δυνάμεων. Ο άνθρωπος είναι μία πρόσκαιρη συνθετική εικόνα αυτών των δυνάμεων που  συνεχώς κινούνται και αλλάζουν χώρο και μορφή. Άρα συλλήβδην η φιλοσοφία δεν δημιουργεί και δεν ομιλεί περί του Υποκειμένου αλλά περί των δυνάμεων που αποτελούν και το υποκείμενο ως μέρος ενός ευρυτέρου  Είναι.Δεν υπάρχει ο άνθρωπος ως τέτοιος αλλά οι δυνάμεις που τον αποτελούν και θα αναδιανεμηθούν μελλοντικά σε νέες μορφές και υποστάσεις. Η έννοια της μη προσβασιμότητος στον ίδιο ποταμό δίς σημαίνει ότι στον ποταμό της οντολογικής εσωτερικής κίνησης τη μία στιγμή οι δυνάμεις αντανακλούν τον άνθρωπο και την άλλη στιγμή κάποια άλλη κατανομή των ιδίων δυνάμεων.Άρα δεν θα  πρέπει να εστιάζουμε στον άνθρωπο αλλά στις  δυνάμεις που αποτελούν και συνθέτουν το οντολογικό ποτάμι.

Μία σύντομη αναφορά στον κόσμο του Διαφωτισμού.



   Είναι νομίζω βέβαιο ότι η λέξη Λόγος αλλά και η έννοια που αυτή η λέξη υποδηλώνει, πιστά έχει υπηρετήσει όλα τα στάδια της πολιτιστικής αναλογικής ανθρώπινης πορείας μέσα στα φιλοσοφικά χρονικά.Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι ο Πλατωνικός λόγος εκλήθη να καλύψει άλλες φιλοσοφικές-γνωσιολογικές αλλά και αξιολογικές-ανάγκες σε σχέση με το διαφωτιστικό λόγο του Βολταίρου,του Ρουσσώ και του Ντ΄Αλαμπέρ.Δεν είναι μόνο οι μοιραίες διαφορές ποιότητας και ποσότητας που χαρακτηρίζουν τις διαφορετικές εποχές του Λόγου.Είναι η βαθύτατη εσωτερική διαλεκτική της παρούσης διάστασης η οποία συνεχώς τίκτει νέα μεγέθη και συλλήψεις που επηρεάζουν το ανθρώπινο ταξίδι πάνω στον ίππο του Λόγου.
   Στην ακτινογραφία της παρούσης διάστασης ο Αρχαίος Ελληνικός Λόγος κάλυψε την απόσταση από το ιδεατό Αγαθό έως τον άνθρωπο διά της φύσεως.Μέσα από το Λόγο ο άνθρωπος –ο προσωκρατικός άνθρωπος που ανδρώθηκε μέσα από το νεοπλατωνικό τρόπο σκέψης και πράξης-μπόρεσε και ομίλησε για την αιτία,το ενδιάμεσο και το αιτιατό του ανθρώπου.Ο Λόγος στην παρούσα στιγμή στην οποία συζητάμε σκοπό έχει την εξ-όντωση των θεμελιωδών οντικών δυνάμεων από την πρώτη ιδέα αυτής της διάστασης.Είναι ο Λόγος μαιευτικός και όχι κανονιστικός,είναι άντληση και όχι δημιουργία.Ο άνθρωπος μέσα από τη σκέψη του πιέζει το πρώτο αγαθό αυτής της διάστασης –το οποίο διά του όντος κατανέμει τις δυνάμεις και ενέργειες αυτής της διάστασης-να εκχειλίσει όλες εκείνες τις απορροές οι οποίες θα δώσουν τη μορφή και το περιεχόμενο ενός νέου κόσμου και ανθρώπου.
Αυτό το στάδιο γνωρίζει δόξα και μεγαλείο μέσα από το Λόγο του Σταγειρίτη ο οποίος συγκεκριμενοποιεί το Λόγο στην εφαρμογή των αρετών διά της μεσότητας , στο σωστό χώρο και χρόνο με σκοπό την ενδελεχή ευδαιμονία.Ο Λόγος τώρα κινεί το νού και την ψυχή αυτής της διάστασης και διά της ηθικής κανονίζει την ανθρώπινη πορεία.Μέσα στη φύση εκ του αγαθού έχει περάσει τη γνώση που καθορίζει την υπάρχουσα ηθική.Γι αυτό ο Αριστοτέλης θα ορίσει (στο τέλος του Α βιβλίου των Ηθικών Νικομαχείων)την ευδαιμονία ως : «η ευδαιμονία εστί ψυχής ενέργεια τις κατ΄αρετήν τελείαν».Η σκέψη συλλαμβάνει το  αγαθό-νούς -συνδυάζει ιδιότητες μέσα στη φύση-ψυχή-και πράττει μέσα στην κοινωνία-ηθική πράξη.Το σύνολο όλων αυτών που λέει διά του Λόγου ο άνθρωπος είναι η ανθρώπινη προσωπικότητα που εκ της καθόδου του Αγαθού διαμορφώθηκε.Ο Αρχαίος Ελληνικός λόγος είναι ο πατήρ της ανθρώπινης προσωπικότητας στο ήμισυ της παρούσης διάστασης από το αγαθό έως τον άνθρωπο,από την πλήρη εσωτερικότητα έως την πλήρη εξωτερικότητα.Πολύ σωστά λοιπόν ο Λέσκι(Λέσκι,1990) επισημαίνει : «Ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης με τα έργα τους ξεπερνούν τα σύνορα του αιώνα μέσα στον οποίο τα δημιούργησαν.Ο ιδρυτής του Περιπάτου συνδέεται με τη σύγχρονή του ζωή εντονότερα από ό,τι ο δάσκαλός του,η παιδεία όμως σημαίνει και γι αυτόν την διάπλαση του ανθρώπου σαν ανθρώπου ,και το πολίτευμά του υψώνεται από πλατιές εμπειρικές βάσεις σε εκείνην την περιοχή του εξωχρονικού κανόνα ,μέσα στην οποία έχει ανυψωθεί προκαταβολικά το οικοδόμημα της Πλατωνικής πολιτείας.Μόνο όμως από τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη δεν είναι δυνατόν να σχηματίσουμε την εικόνα της ιστορίας του πνεύματος τον 4ο αι π.Χ».

NΕΟΠΛΑΤΩΝΙΣΜΟΣ:Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΓΕΦΥΡΑ ΠΟΥ ΕΝΩΣΕ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ.



   Παραμένει ισχυρή ακόμη η διαμάχη γύρω από την ύπαρξη ή μη της ορθότητος του όρου «Ελληνοχριστιανικός Πολιτισμός».Οι αντιμαχόμενες πλευρές διαφωνούν όχι για την αξία του κάθε όρου χωριστά-αυτό φαίνεται να μην τους απασχολεί και τόσο διότι φανατικά υποστηρίζουν τις δικές τους προτιμήσεις –αλλά για την ορθοέπεια η μη των δύο συνθετικών Ελληνικός και Χριστιανικός πολιτισμός.
   Θεωρούμε ότι ο κάθε πολιτισμός,η καλλίτερα το κάθε φιλοσοφικό κίνημα που προλογίζει την ανάπτυξη του όποιου πολιτισμού-διότι οι ιδέες δημιουργούν πολιτισμό-δικαιώνεται ιστορικά αν πληροί τις παρακάτω προϋποθέσεις:Κατ΄αρχήν εάν συνδέει τον άνθρωπο αναμνησιακά με το όντως ον με την ιδέα ενός ανώτερου Αγαθού,το οποίο θα αποτελέσει πρότυπο παιδείας για το πλήθος των ανθρώπων που πιθανόν να ακολουθήσουν το εν λόγω φιλοσοφικό κίνημα.Έπειτα εάν προβάλλει σκέψεις και ιδέες που επεξηγούν την πορεία του παρόντος όλου Θεός –Φύση-Άνθρωπος.Εν κατακλείδι εάν παρέχει αξιολογικό σκοπό καθολικής φύσεως στο ανθρώπινο γένος προκειμένου αυτό να προχωρήσει σε ανώτερες οντολογικές καταστάσεις.Δηλαδή έγκυρο είναι ένα φιλοσοφικό-ή θεολογικό σύστημα-όταν καθίσταται αγωγός μέσα από τον οποίο ο άνθρωπος συνδέεται με το Αγαθό ως ανάμνηση και ως ελπίδα μελλοντικού αξιολογικού βιώματος αυτού(του Αγαθού).
   Πολλές φορές όμως ένα σύστημα από μόνο του,κλεισμένο και αυτό στα στενά όρια του ανθρωπίνου χρόνου,δεν επαρκεί να καλύψει όλες τις παραμέτρους εκείνες του όντος οι οποίες θα του εξασφάλιζαν λογική ανεξαρτησία και πλήρη επάρκεια ερμηνείας.Δεν μπορεί –παραδείγματος χάριν-ένα και μόνο σύστημα να ομιλήσει για Θεό,να δώσει εξήγηση για τη Φύση,να αξιολογήσει τον άνθρωπο.Αυτό είναι φυσικό εάν σκεφθούμε ότι όλα αυτά τα μεγέθη εξελίσσονται στο πέρασμα πολλών αιώνων ώστε είναι αδύνατο ένα και μόνο σύστημα να τα παρακολουθήσει επαρκώς.Άρα η έλλειψη του ενός συστήματος είναι η καλύτερη αιτία να προετοιμασθεί ο δρόμος  της σύνθεσης ενός συστήματος με κάποιο άλλο επαρκέστερο κ.ο.κ.
   Αναμφίβολα ο Αρχαίος Ελληνικός  Πολιτισμός παρέδωσε τη λαμπρή φιλοσοφία του Λόγου.Για πρώτη φορά ο άνθρωπος «λέγει» τη σειρά του σύμπαντος,θέτοντας τον εαυτό του αρχιτέκτονα και δημιουργό του σύμπαντος.Διότι κατανοώντας το ότι η Ιδέα διά της Φύσεως εσωτερικοποιείται στον Άνθρωπο,πρώτη αυτή κατάλαβε ότι στο βαθμό που ο άνθρωπος θα αυτεγνωσθεί  εννοιολογικά θα μπορέσει βουλητικά να ξεπεράσει τα αισθητικά εμπόδια μετέχοντας σε ανώτερες οντολογικά καταστάσεις.Ο Έλληνας οριοθετεί το όλον ως Ιδέα,Κόσμος(Πολιτεία)Άνθρωπος(Πρόσωπο-Πολίτης).Το διαχωρίζει από το ον από τη στιγμή κατά την οποία δέχεται μόνο ό,τι μπορεί ορθολογικά και εμπειρικά να αποδείξει.Κλείνει λοιπόν τον άνθρωπο στα όρια της Ιδέας και της πορείας αυτής.Ο Ν.Ι.Λούβαρις (Ν.Ι.Λούβαρι,Ιστορία της Φιλοσοφίας,τόμος πρώτος,εκδ.Ελευθερουδάκη,Αθήναι.σελ 34)μας αναφέρει σχετικά

Η Μικρασιατική καταστροφή σύμφωνα με το Χόρτον.


Ο Γεώργιος  Χόρτον ήταν γενικός πρόξενος των Ηνωμένων Πολιτειών στην Εγγύς Ανατολή  επί τριάντα χρόνια.Μας αναφέρει αρχίζοντας το βιβλίο του- το οποίο είναι αφιερωμένο στη γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και του Πόντου  από τα τουρκικά  στρατεύματα του Μουσταφά Κεμάλ- με τίτλο «η μάστιγα της Ασίας»,ότι υπηρετώντας πολλά χρόνια στην Εγγύς Ανατολή παρακολούθησε τη σταδιακή και βαθμιαία εξόντωση των Χριστιανών και της Χριστιανοσύνης στην περιοχή εκείνη. Ιστορικά λοιπόν μας βοηθεί να εξάγουμε το σημαντικό και τεκμηριωμένο συμπέρασμα της ηθελημένης και εσκεμμένης εξαφάνισης των Ελληνικών και Χριστιανικών πληθυσμών από την Μικρά Ασία και τον Πόντο προκειμένου οι Έλληνες να συρρικνωθούν στη σημερινή Ελλάδα, γενόμενοι πέρασμα των Μεγάλων Δυνάμεων προς την ελεγχομένη Ανατολή.
Ο Χόρτον στο περισπούδαστο αυτό βιβλίο του κατηγορεί ευθέως τις μεγάλες δυνάμεις για το γεγονός ότι επέτρεψαν να συμβούν όλα όσα κατέληξαν στην Ελληνική γενοκτονία.Μας αναφέρει ότι βρισκόταν στη Σμύρνη το 1917 όταν η Τουρκία διέκοψε τις σχέσεις με τις ΗΠΑ. Εκεί δέχθηκε τις γραπτές αλλά και προφορικές εκθέσεις των ντόπιων Αμερικανών οι οποίοι δυστυχώς είχαν γίνει αυτόπτες μάρτυρες των εκτεταμένων και απίστευτα φρικτών(όπως αναφέρει) σφαγών των Τούρκων ενάντια στους Αρμενίους.Συζητούμε για τα έτη 1915-1917. Πάλι εξάγουμε πολύτιμα ιστορικά συμπεράσματα διότι ο Κεμάλ συνέχισε την σουλτανική πολιτική της γενοκτονικής εξαφάνισης των Ελληνικών και Αρμενικών πληθυσμών από τη Μικρά Ασία, τον Πόντο και τα υπόλοιπα μέρη που ζούσαν όλες αυτές οι Εθνικές πληθυσμιακές ομάδες.Ο συγγραφέας μας υπενθυμίζει ότι επέστρεψε στη Σμύρνη κάποια χρόνια αργότερα και έμεινε εκεί μέχρι το βράδυ της 13ης Σεπτεμβρίου του 1922 οπότε η πόλη πυρπολήθηκε από τα στίφη των όχλων του Μουσταφά Κεμάλ, ο πληθυσμός εσφαγιάσθηκε,μάλιστα αναφέρεται ότι η τραγωδία αυτή συγκρίνεται με την κόλαση του Δάντη και δεν έχει προηγούμενο στην ανθρώπινη ιστορία.

“Οι έννοιες της κληρονομικότητας και της περιβαλλοντικής επίδρασης σε σχέση με την Θεωρία των Ιδεών του Πλάτωνος.”



   Αναμφίβολα θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε ότι η Ελληνική Φιλοσοφία έθεσε τις βάσεις για ένα μεγάλο αριθμό θεμάτων,τα οποία δείχνουν και σήμερα να απασχολούν  τη διανόηση,την επιστήμη,τους ανθρώπους του πνεύματος.Οι Έλληνες φιλόσοφοι κατάφεραν μέσα από τις ενορατικές,ορθολογιστικές,εμπειρικές συλλήψεις τους για την Ιδέα,τον Κόσμο,τον Άνθρωπο,να είναι πάντα επίκαιροι δημιουργικοί συζητητές αρκετά δυσκόλων προβλημάτων.Θα μπορούσαμε λοιπόν να υποστηρίξουμε ότι το πολύ σημαντικό ζήτημα της κληρονομικής και περιβαλλοντικής επίδρασης στον άνθρωπο ανιχνεύεται στην Πλατωνική φιλοσοφία.Επίσης,φυσικώ τω λόγω,εκεί δίνονται και γνώμες –λύσεις για το παραπάνω ζήτημα.
   Ας πάρουμε τα πράγματα με μία λογική σειρά.Δύο σχολές,η Ψυχαναλυτική και η συμπεριφοριστική,αντιπροσωπεύουν τις δυναμικές της κληρονομικότητας και περιβαλλοντικότητας στον άνθρωπο και στη διάπλαση της προσωπικότητάς του.Συγκεκριμένα η ψυχανάλυση πρεσβεύει ότι τα διάφορα ψυχοπαθολογικά φαινόμενα συμβαίνουν διότι ο άνθρωπος έχει λησμονήσει παρωχημένα βιώματα.Ειδικότερα ο S.Freund,πίστευε ότι οι ασύνδετες παραστάσεις που επηρεάζουν και καταβάλλουν ψυχολογικά τον άνθρωπο,προέρχονται μέσα από λησμονημένα και απωθημένα βιώματα.Όπως μας αναφέρει η Μεγάλη Παιδ.Εγκυκλοπαίδεια(Ελληνικά γράμματα,Μεγάλη Παιδαγωγική Εγκυκλοπαίδεια,τομ.5,σελ.651) «Ο Freund  διεπίστωσε ότι τα τραυματικά βιώματα περιέχουν μίαν σύγκρουσιν μεταξύ αυθορμήτων επιθυμιών και του «Εγώ»ή του «Υπερεγώ»η οποία μάχεται τας επιθυμίας διά μιας αγωνιώδους απωθήσεως εκ της συνειδήσεως».

Ένα εξαιρετικό κείμενο από την μαχητική θρακιώτικη εφημερίδα "Αντιφωνητής", που δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 16-1-2010 http://antifonitis.gr/online/wp-content/uploads/2010/02/287.pdf.


«20 χρόνια MEGA» πανηγυρίζει τό βοθροκάναλο μέσα στά μοτρα μας, καί επαμε νά
το φιερώσουμε λίγες ράδες πού φορον, βεβαίως, σύμπασα τήν διωτική
τηλεόραση στήν πατρίδα μας. Τί κριβς λοιπόν εναι ατό πού γιορτάζει τά
εκοστά γενέθλιά του; Θά προσπαθήσουμε νά εμαστε μετριοπαθες καί σαφες, πως
πάντα λλωστε. Ατό λοιπόν πού κλείνει μιά εκοσαετία ζως στήν λλάδα εναι
κπτωση το νθρώπου στό πίπεδο το νθρωποει- δος. κε κριβς δηγε
τηλεθέαση τν κοπρογραμμάτων τς διωτικς τηλεόρασης καί δυστυχς πλειοψηφία
το κόσμου ποκύπτει στίς σειρνες τς Κυβερνητικς, μετατρεπόμενη βαθμηδόν σέ
νεργούμενο. Ποιν; Τν διαφημιστν, τν σχεδιαστν το μετανθρώπου, τν εδικν
τς κοινωνικς μηχανικς. να λλο εδος γεννιέται χάρη στίς Μεγάλες ντένες το
συστήματος καί λα τ’ λλα (κπόρνευση τν πάντων, διάλυση τν ταυτοτήτων,
πολιτική χειραγώγηση...) εναι πλς λεπτομέρειες. μες δέν διαθέτουμε οτε τήν
πιστημονική έπάρκεια λλά οτε καί τήν χωροχρονική εχέρεια γιά νά ποδείξουμε
τήν λήθεια τν νωτέρω κρίσεων, πάρχει μως βιβλιογραφία γιά ποιον
νδιαφέρεται νά κοιτάξει πίσω πό τό βρακί τς κάθε χαρωπς Πορνούλας καί τή
γραβάτα το κάθε χαμογελάτου Κουραδάκη. Τό ρθρο ατό τό ξεκίνησα βασικά γιά νά
βρίσω. Νά βρίσω ατά τά σιχάματα πού ρπαξαν τίς θνικές συχνότητες μέ τό «τσι
θέλω» πρίν 20 χρόνια κι πό τότε λειτουργον πειρατικά, περάνω κάθε νόμου. ατά
τά μηδενικά πού γίνανε τάχαμου κι «πώνυμοι» - μή χέσω - πειδή φοδεύουν
καθημερινά τίς νοησίες τους στά κεφάλια μας. ατές τίς φιλιππινέζες τν
φεντικν πού χουν πλημμυρίσει μέ ετέλεια τή χώρα ποία κρατ κόμα μέσα της
τούς ρωες καί τούς γίους μας. Εχα σκοπό νά π τήν θυρόστομη ποψή μου γιά τή
λέπρα ατή πού μηδένισε κάθε ννοια πολιτισμο, πού πατρονάρησε κάθε
θνομηδενιστικό πέλεθο, πού χάιδεψε κάθε κατινιά, πού μετέτρεψε τίς είδήσεις σέ
νημερωτικό σώου. Πρίν μως κόμη ξεκινήσω τά μπινελίκια, πεσε στά χέρια μου
να ρθρο τς ...λλης πλευρς:

H πρόσφατη ανάρτηση.

Ποιος είναι διαχρονικά ο όφις;

Στο λεξικό ετυμολογίας   του Ευαγγέλου Μαντουλίδη ο όφις ετυμολογείται εκ του ρήματος οράω-ώ, με παλαιά ρίζα οπ ( όπωπα). Τι βλέπει ό...

Δημοφιλείς αναρτήσεις.