Κριτική θεώρηση της σχέσης εκπροσώπων του Νεοελληνικού Διαφωτισμού με το κίνημα της Διαμαρτύρησης(Προτεσταντισμό).




Μέσα σε συγκεκριμένες χρονικές στιγμές η δύναμη της συνέχειας χαρακτηρίζει γενικά την οικουμενική ανθρώπινη σκέψη.Ο άνθρωπος δεν ξεφεύγει από την εποχή του,αντιθέτως την οικοδομεί.Θα μπορούσαμε να πούμε ξεφεύγει όταν θέτει και το τελευταίο λιθαράκι σε ό,τι ήδη έχει αρχίσει.Μέχρι όμως να ολοκληρώσει ότι έχει ξεκινήσει να κτίζει και να θεμελιώνει αυτό το εξαπλώνει συνολικά σε όλη την ανθρωπότητα,σε όλη την οικουμένη.Είναι ο κόσμος συγκοινωνούντα δοχεία και ό,τι αρχίζει πνευματικό και ωραίο σε μία πλευρά του πλανήτη σαν Ηρακλείτειο πύρ εξαπλώνεται σε όλη την υφήλιο.Πολλές φορές τα συγκοινωνούντα δοχεία κρύβουν το περιεχόμενό τους και τον τρόπο σχέσης τους.Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι σχέσεις υπάρχουν.Σχέσεις που εξαντλούν συλλήψεις και σκοπούς και αναμφίβολα προχωρούν το ανθρώπινο πνεύμα μπροστά.
Συγκοινωνούντα δοχεία είναι κάποιοι εκπρόσωποι του Νεοελληνικού Διαφωτισμού και οι θεμελιωτές της Προτεσταντικής κίνησης.Αυτό εν μέρει εξηγείται εύκολα εάν μεταφερθούμε στην Ελλάδα από την μια πλευρά και στη Δϋση από την  άλλη του 16 και 17 ου αι.Οι Έλληνες ευρισκόμενοι υπό τη γνωστή δυστυχή κατοχή αναγκαστικά μετανάστευαν και για υλικούς και για πνευματικούς λόγους.Η αναπτυσσόμενη αναντίρρητη διαλεκτική εμβολίασε και τους Έλληνες με ιδέες της Δύσης και το αντίστροφο.Θα πρέπει βέβαια να υπομνηματίσουμε το κοινό υπόβαθρο του χριστιανισμού το οποίο ένωσε κάτω από τη σύλληψη της θείας ενανθρωπήσεως,δηλαδή της ολικής ανθρώπινης αφύπνισης όλο τον τότε γνωστό κόσμο,την Ανατολή και τη Δύση.
Σε μία πρώτη εκτίμηση θα μπορούσαμε να αναφέρουμε ότι ο Νεοελληνικός διαφωτισμός και το δόγμα του Προτεσταντισμού λαμβάνουν ως μέτρο των κινήσεών τους τον έλλογο και συνειδητοποιημένο άνθρωπο.Το βήμα είναι μεγάλο διότι σιγά-σιγά υποχωρεί η καθοδική πορεία από το θεό προς τον άνθρωπο και αρχίζει να αναπτύσσεται η ανοδική πορεία από τον υπαρξιακό άνθρωπο προς το αενάως υπάρχον.Σε μία εποχή όπου η Ευρώπη ήταν υπό την παπική εξουσία του αλαθήτου και η Ελλάδα υπό την εξουσία των οθωμανών παρατηρούμε  ότι η σοφιστική σκέψη του Πρωταγόρα ,ότι μέτρο πραγμάτων είναι  ο άνθρωπος επιστρέφει στη Δυτική σκέψη και διαλέγεται με τη χριστιανική διαλεκτική της ουσίας του θεού και της ανθρώπινης υπόστασης.Ο άνθρωπος τώρα μέσα από το προτεσταντικό sole fide ,και αφού μέσα από τη Ρώμη και την Πόλη απέδειξε ότι μπορεί να δημιουργήσει μία ποιοτική οικουμένη ,απαιτεί να εύρει μέσα του δυνάμεις ως εσωτερικότητα που θα τον οδηγήσουν στο επέκεινα.Μισεί το κατευθυνόμενο αλάθητο και κάθε είδους οθωμανικής σκλαβιάς.

Όπως είναι ευρύτερα γνωστό ο Προτεσταντισμός απέρριψε την αυθεντία και το αλάθητο των Οικουμενικών συνόδων,στρώνοντας το έδαφος στην εποχή της έλλογης Διαφώτισης,στην εποχή του Διαφωτισμού.Χαρακτηριστικά όμως είναι και τα γραφόμενα του Κ.Θ.Δημαρά(Κ.Θ.Δημαράς,1985) «Ο Κοραής που ζεί από τα 1782 έξω από τη ζώνη της Οθωμανικής δύναμης ,και μάλιστα στη Γαλλία,ανεξάρτητα από την ανησυχία της Εκκλησίας ,ή από τη νοοτροπία και τα συμφέροντα των Φαναριωτών ,αρχίζει μακρόν αγώνα για το συντονισμό της κληρονομιάς της αρχαίας Ελλάδας προς τις επιτεύξεις του νεωτέρου δυτικού κόσμου…σκεπτόμενος έτσι αφιερώνει όλες τις δυνάμεις του στην μετακένωση ,όπως έλεγε ο ίδιος της δυτικής παιδείας στην Ελλάδα…».
Ξέρουμε ότι ο Κοραής αλλά και συλλήβδην οι Νεοέλληνες διαφωτιστές προσπάθησαν να χαράξουν τη μέση οδό «ανάμεσα στη Σκύλλα της αθεΐας και στη Χάρυβδη της δεισιδαιμονίας»δίνοντας έμφαση στο Πλατωνικό σχήμα του Λόγου,που συνειδητοποιεί τον άνθρωπο και πλήρη αρετής τον οδηγεί σε μία ενδελεχή κοινωνία ελευθερίας και ανθρωπισμού.Ο Γαλλικός Διαφωτισμός τοποθετήθηκε στα στερεά θεμέλια του Λόγου ,ο οποίσο διδάσκει μέσα από την πορεία από τη φύση προς τον άνθρωπο.Όλα αυτά προϋποθέτουν όμως Υποκείμενο το οποίο περνάει από την ουσία στην ύπαρξη,από το Είναι στο πώς γίγνεται.Αυτή η υπαρξιακή απομόνωση του υποκειμένου-η οποία θα παρηγορείτο μέσα από το λόγο των ποικίλων διαφωτισμών-δημιουργήθηκε μέσα στην πόλη του Προτεσταντισμού.
Ο Προτεσταντισμός δημιούργησε την απομονωμένη ανθρώπινη ύπαρξη μέσα από μία καθαρά μαιευτική διδικασία,βασισμένη πάνω στην απόλυτη εσωτερικότητα που συνδέει τον άνθρωπο και το δημιουργό,διά της επαφής πίστεως.Το ωλοκληρωμένο σύστημα του παπισμού όπου ο άνθρωπος χάνεται ως εσωτερικότητα μέσα στη θεία απειρία και αποκαλυπτικότητα και εξωτερικότητα του κόσμου αυτού υπερβαίνεται στον Προτεσταντισμό.Ο άνθρωπος ξαφνικά γίνεται το σημείο αναφοράς έναντι του Θεού,και ανοίγει μία μυστική οδός εσωτερικής επικοινωνίας της ύπαρξης και του Θεού(sole fide).Φυσικά σε μία τέτοια σχέση ο άνθρωπος νοιώθει άδικος και πεπτωκώς,και ασπάζεται ότι ο Θεός σώζει όποιον αποφασίσει και καταδικάζει επίσης όποιον αποφασίσει(απόλυτος προορισμός,ο άνθρωπος είναι μαζί δίκαιος και άδικος –simul juctus et peccator).
To μεγάλο όμως βήμα έχει γίνει.Ο άνθρωπος σηκώθηκε στα δικά του πόδια,και σιγά-σιγά μέσα από την εσωτερικότητα της ενοχής στη Διαμαρτύρηση θα ξεπεράσει τις όποιες αυτές τύψεις της απώλειας του κατ΄εικόνα και θα δικαιολογήσει τα πάντα διώχνοντας το θεό στο σύμπαν-διαφωτιστικός ντεϊσμός-και αναλαμβάνοντας να χτίσει έναν κόσμο στα πρότυπα μίας ντετερμινιστικής φύσης,διότι μέσα στη φύση ο άνθρωπος νοιώθει ότι μπορεί να λειτουργήσει με την ασφάλεια των ντετερμινιστικών νόμων.
Ο Νεοελληνικός διαφωτισμός δεν θα αρνηθεί το δώρο του Προτεσταντισμού,το δώρο της εσωτερικής υποκειμενικότητας ,η οποία ξεφεύγει από τη μάζα και στην απομόνωσή της ψάχνει την αλήθεια.Ο Νεοελληνικός διαφωτισμός θα σπρώξει την νεοελληνική ύπαρξη στην εσωτερική οδό που οδηγεί διά του Διαφωτισμού στην αρχαιότητα,στον αντιμυστικιστικό ratio,λόγο.Το προτεσταντικό sole fide θα γίνει στο Νεοελληνικό διαφωτισμό sole ratio,και θα εννοήσουμε τον εσωτερικό λόγο του Πλάτωνος  και του Αριστοτέλους ο οποίος στο δρόμο της αρετής θα μπορούσε να οικοδομήσει ένα σύγχρονο δυτικό Ελληνικό κράτος.Εξάλλου η πολιτειολογία αυτών συνέγραψε τα συντάγματα των μεγάλων επαναστάσεων του 17 και 18 ου αι.
Τα βήματα της Διαμαρτυρήσεως ακολουθούνται από τους Νεοέλληνες διαφωτιστές.Ως γνωστόν ο Λούθηρος αντικειμενικοποίησε  τη θεία αποκάλυψη προκειμένου να αποκαταστήσει την εσωτερική και μόνη επαφή του ανθρώπου με το θεό.Ήταν ο μόνος δρόμος ώστε ο άνθρωπος να τοποθετήσει μέσα του το θεό.Η αποκάλυψη κατά το Λούθηρο εάν ξανασυμβεί θα είναι στις εσχατιές αυτού του κόσμου-τότε όμως ο άνθρωπος ως εσωτερικότητα θα έχει πλησιάσει κατά πολύ τη δικαίωσή του.Εάν σκεφθούμε ότι με Ελληνικούς όρους του 18 ου αι.αποκάλυψη ήταν η ελευθερία οι Νεοέλληνες διαφωτιστές προχώρησαν σε μία κίνηση που θύμισε έντονα το Λούθηρο.Η  έλευση της ελευθερίας δεν είναι συνεχές και εξωτερικό γεγονός.Είναι εσωτερική αφύπνιση,επαφή με τα ιδεώδη της φυλής,κίνηση λόγου που δίνει το σπαθί στο χέρι ,αυτό που ανακτά την ελευθερία.Ο Σολωμός και ο Κάλβος μέσα από τα ποιήματά τους ακριβώς αυτό έκαναν.Αντικειμενικοποίησαν την έννοια της Ελευθερίας και δεν την άφησαν στην ησυχία της αποκάλυψης κάποιου υπερβατικού νοός.Ο κάθε άνθρωπος με αυτό τον τρόπο εσωτερικά συνδέεται με την έννοια και την ιδέα που θέλει αναγκαστικά μετά να βιώσει.Το απόφθεγμα του Κίρκεγγωρ «η εσωτερικότητα ,η υποκειμενικότητα είναι η αλήθεια»χαρακτηρίζει πλέον τον άνθρωπο της Εσπερίας του 19ου αι.και οι Έλληνες δεν ξεφεύγουν ούτε από την Εσπερία αλλά και ούτε από τους κανόνες τους.
Το υιοθετημένο μοντέλο της Διαμαρτύρησης όσον αφορά τον άνθρωπο της εσωτερικότητας έχει ισχύ όταν συνδέουμε αυτό το μοντέλο του ανθρώπου με το «είδος του Θεού»που αντιστοίχως έγινε δεκτό-εισποιήθηκε-και από τους Προτεστάντες αλλά και από τους Νεοέλληνες Διαφωτιστές –εδώ δεν θα ήταν άτοπο να αναφερθούμε στους καθ΄ευατό σοφιστές του 5ου αι.π.Χ.Αυτοί ήταν φιλοσοφικά άθεοι διότι πίστευαν ότι ο Θεός είναι το ήδη υπάρχον,ο κόσμος ως κίνηση,η φύση ως ενέργεια κ.ο.κ.Αυτή η πίστη επανήλθε μέσα σε χριστιανικά και προτεσταντικά καλούπια,και η μη εξάλειψη του filioque από το Λούθηρο αποδεικνύει του λόγου το αληθές.Ο Θεός όλο και περισσότερο γίνεται ένα Πλωτινικό μέγεθος παρά ένα Ορθόδοξο ισόρροπο μέγεθος.Οι Πλωτινικές απορροές που είναι πολύ κοντά στο filioque διώχνουν το Θεό των παπαικών αλλά και των προτεσταντών στο άπειρο σύμπαν.Το ελεύθερο έδαφος καλύπτεται από την ανθρώπινη εσωτερικότητα η οποάι γεμίζει από την ενέργεια που αφήνει στη φύση και στον κόσμο η «υποχώρηση»του ντεϊστικού Θεού.Όπως οι συνεχείς απορροές από και προς όλα τα Πλωτινικά μεγέθη απελευθερώνει και απομακρύνει το Εν,το ίδιο συμβαίνει και με το Filioque.H ανάληψη από το δεύτερο πρόσωπο της εκπόρευσης του Αγίου Πνεύματος,δηλαδή του φωτισμού  και της ιδεοποίησης του παντός ,αποκόπτει το πρώτο πρόσωπο από τη Δημιουργία και τον αναπαύει σε μία ουδέτερη μακρινή θέση στο σύμπαν,στο άπειρο του όντος.Μπορούμε να πούμε ότι η απομάκρυνση του Θεού αφήνει ελεύθερη ενέργεια η οποία εσωτερικά μεταφέρεται στον άνθρωπο ως πίστη στο μακρινό μέγεθος του Θεού,ως πράξη μετοχής και πλησιότητος σε αυτό το μέγεθος.Ο Λούθηρος στηρίχθηκε στο filioque.Η απομάκρυνση του Θεού αφήνει έδαφος στην ανθρώπινη εσωτερικότητα.Αυτή η τελευταία σκέπτεται το απομακρυσμένο ντεϊστικό Υποκείμενο,δεν πιέζεται προσωπικά και αντικειμενικά ,άρα αναπτύσσει υποκειμενικά κριτήρια προσπέλασης,τα οποία στις εσχατιές τους θα οδηγήσουν στο σημενρινό ανθρώπινο πολιτισμό.Ο Θεός απομακρύνθηκε τόσο ώστε αντικαταστάθηκε από τη μηχανή,την ύλη γενικότερα.
Οι Νεοέλληνες διαφωτιστές δεν διαφώνησαν στην υιοθέτηση αυτού του Λουθηρανικού και μετέπειτα διαφωτιστικού μοντέλου του Θεού.Ο Δούκας θεωρεί ότι το διάβασμα της οκτωήχου και το ψαλτηρίου μωραίνει,ο Κοραής αντιστρέφεται το Βυζάντιο.Πίσω από τέτοιες συμπεριφορές υποκρύπτεται η τάση άρνησης ενός Θεού ο οποίος θα μπορούσε να πλησιάσει τόσο πολύ τους ανθρώπους ώστε να προβληθεί μέσα από το πρόσωπο ενός μελλοντικού κυβερνήτη.Το πρότυπο του ελέω θεού κ.λ.π.κυβερνήτου δεν είναι αγαπητό από τους Νεοέλληνες διαφωτιστές οι οποίοι θέλουν την φυσική λογική αιτιοκρατική οδό ελευθερίας και οικοδόμησης του νέου κράτους,το οποίο θα βασίζεται στη sole fide του Νεοέλληνα.Η ακραία μορφή της Λουθηρανικής εσωτερικότητας δεν είναι άλλη από την πλήρη υποκειμενική δυνατότητα του Νεοέλληνα να κυβερνήσει αυτοβούλως την αυτοβούλως απελευθερωμένη χώρα του.Ίσως εξάλλου ο Θεός της Ορθοδοξίας προβάλλει το συναίσθημα πλέον της λογικής.Η εσωτερικότητα ως γνωστόν γεννάται μέσα από την πλήρη ενεργοποίηση της λογικής αλλά και της υπέρβασης αυτής.Ούτως ή άλλως η εκ μέρους του Κοραή μετάφραση έργων του Βολταίρου,του ντεϊστή και «ανεξίθρησκου»-δήθεν-Βολταίρου,αποδεικνύει και καταδεικνύει πολλά.Είναι όμως καθομολογούμενον-ειδικότερα μετά το πέρασμα από τη σκηνή του Νεοελληνικού Διαφωτισμού του Ρήγα, ότι ο Έλληνας του 19ου αι.αντιλαμβανόταν το αυτεξούσιο με ένα βαθύτερα ανθρώπινο και προσωπικό τρόπο ,σε σχέση με τους πρώτους ας πούμε Χριστιανούς,οι οποίοι ένοιωθαν τόσο ζωντανό το θεό κοντά τους ώστε θεωρούσαν ότι καθοδηγούνταν απόλυτα από αυτόν.Ο πάπας θύμισε μία πολύ συγκεκριμένη εξουσία στο Λούθηρο,όπως και οι οθωμανοί στους Έλληνες.Η προτεσταντική προσπέλαση του θείου αναδείκνυε περισσότερο την υποκειμενικότητα και την μέθεξη της δυτικής χριστιανικής σκέψης εκ μέρους των νεοελλήνων διαφωτιστών,οι οποίοι μέσα από τα γραπτά τους προσπαθούσαν να δημιουργήσουν την ιδεολογία που θα κινήσει και θα αναστήσει το νέο Ελληνικό κράτος.
Η σύνδεση του Θεού και των πιστών γίνεται μέσα από την Εκκλησία,η οποία συμβολίζει τον κόσμο.Ο προτεσταντισμός έχει πολύ συγκεκριμένη εκκλησιολογία..Όπως ο Θεός φανερώνεται μέσα από τον κόσμο,τη φύση γενικότερα,με τον ίδιο τρόπο μέσα στην Εκκλησία οι δυνάμεις του Θεού επικοινωνούν με τον πιστό και η διαλεκτική αυτή οδηγεί τους πιστούς στη σωτηρία διά της χάριτος του θεού και της προσωπικής πίστης –σύμφωνα με τη Διαμαρτύρηση.Η προτεσταντική όμως εσωτερικότητα,η οποία απογειώθηκε μέσα από την Κιρκεγγωριανή υπαρξιακή υποκειμενικότητα αλλά και την Εγελιανή διαλεκτική,προχωρεί σε μία εσωτερικοποίηση και της φύσης και του κόσμου της Εκκλησίας με όπλο την πίστη εσωτερικής επαφής του ανωτέρου και του κατωτέρου.Καταλαβαίνουμε πόσο σημαντικό στοιχείο είναι αυτό για τους Νεοέλληνες διαφωτιστές,οι οποίοι βρήκαν φόρμουλα να δημιουργήσουν την δική τους επίγεια Εκκλησία το νέο Ελληνικό κράτος.Η πίστη που κινείται με βούληση κινεί την εσωτερικότητα,διώχνει κάθε δυνάστη και δημιουργεί επίγεια εκκλησία-κράτος –ή ουράνια εκκλησία-θεία σύναξη(παράθεμα διαφωτιστών)…
Πράγματι η Εκκλησία για τους Προτεστάντες είναι πολύ κοντά στην ηρωϊκή θεώρηση εκ μέρους των νεοελλήνων διαφωτιστών της έννοιας του κράτους.Οι Προτεστάντες πιστεύουν την Εκκλησία ως μία αόρατη κοινωνία αγίων ,η οποία απαρτίζεται από τα εκλεκτά μέλη όλων των ορατών Εκκλησιών όλων των εποχών.Αυτή η εκκλησία δεν είναι διαρθρωμένη ιεραρχικά αλλά είναι διεσπαρμένη σε ολόκληρη την οικουμένη,και ο Χριστός γνωρίζει όλα της τα μέλη.Είναι σημαντικό να σημειώσουμε ότι αυτή η θεώρηση εκ μέρους της Προτεσταντικής κοινότητας της Εκκλησίας είναι συνεπής με το όλο πνεύμα εσωτερισμού που διακατέχει το δόγμα αυτό.Μέσα από την πίστη και μόνο ο άνθρωπος ανοίγει την οδό επικοινωνίας με το θεό.Αυτό σημαίνει υπέρβαση του αισθητού και εύρεση ενός τρόπου επέκεινα προκειμένου να θεωρηθούν κάποια πράγματα,περισσότερο ενορατικά και υπερβατικά.Μέσα από αυτόν τον τρόπο ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι υπάρχουν όσα μπορεί και βλέπει Πίσω από το αισθητό μέρος και η εκκλησία είναι σύνολο που σε μεγάλο βαθμό ανήκει σε αυτό το αόρατο επέκεινα,το οποίο όμως η πίστη καθιστά τόσο ορατό.
Οι Νεοέλληνες διαφωτιστές συλλαμβάνουν την έννοια του κράτους ως σύνολο διαχρονικό που περιέχει όλους τους συντελεστές,αόρατους και ορατούς,ζωντανούς και μη ,από τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη έως τον Πλήθωνα και τους συγχρόνους Ευρωπαίους πολιτειολόγους και διαφωτιστές.Η αταλάντευτη σύνδεση με την Αρχαία Ελλάδα τονίζει το σημείο της πίστης στο αόρατο αλλά τόσο βιωματικά αισθητό μεγαλείο των προγόνων οι οποίοι μπορούν να δώσουν λύσεις στη γένεση της Τρίτης και Νεώτερης Ελλάδας.Το Ελληνικό κράτος είναι όλοι ,είναι σύνολο πίστης και βούλησης,είναι το όλον από τους αόρατους μεγάλους ανθρώπους έως τους συγχρόνους θεμελιωτές του.Αυτή η μεταφυσική τονώνει το φρόνημα,δυναμώνει την ψυχή και λίγο έπειτα θα βάλει και στο χέρι των αγωνιστών το όπλο της απελευθέρωσης από το δυνάστη.Η εσωτερική σύνδεση των Νεοελλήνων διαφωτιστών με το σύνολο όλων αυτών που πρέπει να αποτελέσουν το Ελληνικό κράτος είναι αναπόφευκτη.Διότι με αυτό τον τρόπο ο Λόγος επιβάλλεται και οι Νεοέλληνες εισέρχονται σε μία εποχή,στην οποία ως άτομα θα μπορέσουν με τη βούλησή τους να κάνουν πολλά περισσότερα πράγματα ,από ό,τι σε ένα κράτος ανατολικού θεοκρατικού ή και παπικού χαρακτήρα.Μέσα από όλα αυτά το κράτος αποκτά μία μεταφυσική υφή,αλλά η λογικότητα που το διακατέχει μέσα από την αόρατη σύνδεση με την πίστη των πολλών αλλά και  μέσα από την διαχρονική ιστορική σύνδεσή του με μεγάλους ανθρώπους επιτρέπει την ωρίμανσή του με λογικούς όρους οι οποίοι όμως είναι μπολιασμένοι με στοιχεία υπερβατικότητας –τα οποία μέσα από μία διαλεκτική τύπου Κάντ δεν βλάπτουν το λογικό περίβλημα και υπόστρωμα.
Εάν θεωρήσουμε ότι τα δομικά στοιχεία του Θεού,του κράτους και του ανθρώπου,στηρίζουν και αναπτύσσουν την διάστασή μας και τα δημιουργήματά της καταλαβαίνουμε ότι η κίνηση της Διαμαρτύρησης έχει ισχυρά ίχνη αφήσει στις απαρχές του σύγχρονου Ελληνικού κράτους.Ίσως θεωρήθηκε ότι το Γερμανικό ρομαντικό πνεύμα είναι κοντά στον διαχρονικό Ελληνισμό και στον ανώτερο άνθρωπο του Πλατωνικού λογιστικού-ο οποίος μέσα στο διαχρονικό Ελληνισμό ποτέ δεν σταμάτησε να αναπτύσσεται,από τον ηγέτη Περικλή έως το φιλόσοφο βασιλέα του Πλήθωνος.Ουσιαστικά το πνεύμα του Προτεσταντισμού είναι το διαχρονικό πνεύμα του Ελληνισμού που επιστρέφει στο σπίτι του και με βάση το Λόγο που ποτέ δεν άφησε,τη Σωκρατική εσωτερικότητα που ποτέ δεν λησμόνησε,και την εμπειρική τέχνη του Αριστοτέλη που πάντα ανέπτυσσε,αποφασίζει να οικοδομήσει το Νέο Ελληνικό κράτος.

                                                         Β.Δ.Μακρυπούλιας.
                                                         Δρ .φιλοσοφίας.

                                                  

H πρόσφατη ανάρτηση.

Καλεντερίδης: Η πατσαβούρα της Συμφωνίας των Πρεσπών και η εντολή Μέρκελ σε Τσίπρα: «Πάρε συντάξεις, δώσε…»

16/11/2018   pitsiriki1 Είναι τραγικό να βλέπεις τους Σκοπιανούς να εξευτελίζουν τη χώρα σου. Όταν υπογραφόταν η επαίσχυντη και προ...

Δημοφιλείς αναρτήσεις.