Eρευνώντας την εξέλιξη του ανθρώπου στον 21ο αι.μ.Χ.



Η δομική λειτουργία της παρούσης διάστασης στηρίχθηκε και στηρίζεται ακόμη στα γνωστά τρία μεγέθη του Θεού,της φύσης και του ανθρώπου.Η διαλεκτική της ανταλλαγής δυνάμεων από το Θεό προς τον άνθρωπο αποτελεί τη θεωρία του Δημιουργισμού.Αυτή η διαλεκτική ,που ονομάζεται Δημιουργία,στην κάθοδό της περατώνεται στην ανθρώπινη μορφή και στην προσωπική εσωτερικότητα-που φέρει μέσα της το δημιουργό- αλλά στην άνοδό της φέρει μία πολύ συγκεκριμένη ενδελεχή εξέλιξη.Ο άνθρωπος πρέπει να δικαιολογήσει το κατ΄εικόνα και καθ΄ομοίωση.Στην άνοδο αυτής της διαλεκτικής ανάμεσα σε Θεό και άνθρωπο παραδίδεται ένα πολύ συγκεκριμένο σχέδιο εξέλιξης.Ο άνθρωπος πρέπει να γίνει κατά χάριν Θεός.Θα μπορούσαμε να ομιλήσουμε για την ύπαρξη μιάς εσωτερικής εξέλιξης η οποία μέσα από την Παράδοση και τα Ιερά κείμενα διαχρονικά μεταδόθηκε στους ανά τον κόσμο πιστούς των διαφόρων θρησκειών και δογμάτων.Θαυμαστή ισορροπία σε αυτή τη σχέση και σε αυτή την εξελικτική διαλεκτική ανάμεσα στο Θεό και στον άνθρωπο κρατάει η Ορθόδοξη Ανατολική παράδοση,αλλά δεν θα επεκταθούμε τώρα περισσότερο.
Είναι πάντως χαρακτηριστικό ότι όταν ο άνθρωπος σταμάτησε να κατανοεί και να ασχολείται με αυτή την εσωτερική θεϊκή εξέλιξη αναδύθηκε η εξωτερική φυσική εξέλιξη του Δαρβίνου και του Λαμάρκ,η οποία βέβαια αποτελεί αισθητική εξλέλιξη αντιγραφή σαφώς της εσωτερικής αντίστοιχης που θεμελίωσε ο πρώτος Νούς αυτής της διάστασης.Η Δαρβίνεια εξέλιξη είναι η διαλεκτική ανάμεσα στο δεύτερο παράγοντα αυτής της διάστασης,τη φύση και στον άνθρωπο.Το ιστορικό-εποχιακό υπόβαθρο βοήθησε ώστε η εξέλιξη να λάβει τα χαρακτηριστικά της μεταφοράς εξωτερικών αλλά και εμφύτων ιδιοτήτων από τον παράγοντα της φύσης προς τον άνθρωπο.Τώρα εξέλιξη είναι η διαλεκτική ανάμεσα στη φύση και στον άνθρωπο.Ο ορισμός της φύσης έπειτα από τη Διαμαρτύρηση αλλά κυρίως έπειτα από το Διαφωτισμό έδωσε το έναυσμα ώστε τώρα φύση να θεωρείται ό,τι το εξωτερικό και αισθητικό το οποίο μπορεί να καταγραφεί υπό τη μορφή νόμων και άλλων ντετερμινιστικών θεωρήσεων.Αυτές οι θεωρήσεις και αυτοί οι νόμοι πιστεύθηκε ότι μπορεί να κατευθύνουν τη ζωή των ανθρώπων.Τώρα λοιπόν,στον αιώνα της Λογικής ,εξέλιξη προσωπική θεωρείται αφ΄ενός ο άνθρωπος να εσωτερικοποιήσει τον τρόπο της μηχανικής φύσης και αφ΄ετέρου να πραγματοποιήσει μία κοινωνία η οποία θα βασίζεται σε αυτόν τον τρόπο λειτουργίας και στο παραγωγικό αλλά και στο πολιτικό τρόπο ανάπτυξής της.

Το σύστημα του χρέους Όλα τα κράτη του πλανήτη πληρώνουν φόρο υποτελείας στις Η.Π.Α. μέσω του τοκογλυφικού καπιταλισμού, όπως κάποτε οι κατακτημένες από τη Ρώμη επαρχίες της – κάτι που θέλει να αλλάξει η Ρωσία, διεκδικώντας την εθνική της κυριαρχία ΓΡΑΦΕΙ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΙΛΙΑΡΔΟΣ


.«Άφησε με ελεύθερο να εκδίδω και να ελέγχω τα χρήματα ενός έθνους και δεν με ενδιαφέρει ποιος ψηφίζει τους νόμους του». (Rothschild).

Ανάλυση

Στα δυτικά πανεπιστήμια σπάνια διδάσκονται μαθήματα μακροοικονομίας που έχουν άμεση σχέση με το χρήμα – ευρύτερα με τη δημιουργία του από το πουθενά, εκ μέρους των κεντρικών τραπεζών σε ποσοστό της τάξης του 10% με το πάτημα ενός κουμπιού, κυρίως όμως από τις εμπορικές, σε ποσοστό 90%, μέσω της παροχής δανείων (ανάλυση).
Με τον μαγικό αυτό τρόπο πάντως οι άνθρωποι μετατρέπονται σε σκλάβους χρέους, ενώ το δυτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα, το οποίο στηρίζεται κυρίως στο δολάριο, έχει αναδειχθεί στον απόλυτο κυρίαρχο του σύμπαντος – επίσης, στο βασικότερο στήριγμα της αμερικανικής ηγεμονίας στον πλανήτη.
Στα πλαίσια αυτά, δεν είναι μόνο η Ρωσία ή/και η Κίνα, οι οποίες προσπαθούν να κόψουν τον ομφάλιο λώρο που τις υποχρεώνει να υπακούουν στις εντολές της υπερδύναμης – για να μην γίνουν στόχος των χρηματοπιστωτικών της επιθέσεων. Κάτι ανάλογο προσπαθεί επίσης η Ελβετία, με την υιοθέτηση του πλήρους χρήματος (άρθρο) – ενώ όλο και περισσότερα κράτη επιθυμούν να ανακτήσουν το προνόμιο της έκδοσης χρημάτων, το οποίο έχουν παραδώσει στις κεντρικές τράπεζες που ελέγχονται από το σύστημα τηςBIS.

Ή έννοια της προδοσίας στο Θουκυδίδη.


Ο Θουκυδίδης σε κάθε περίπτωση δεν θα πρέπει να θεωρείται ως απλά ο πατέρας της επιστημονικής ιστορίας. Θα πρέπει να χαρακτηρίζεται και ως ο ένας εκ των μεγαλυτέρων πολιτικών αναλυτών που εμφανίσθηκαν στην πορεία της ανθρώπινης ιστορίας και πολιτισμού. Αναφερόμενος λοιπόν ο σπουδαίος αυτός ιστορικός στο θέμα της προδοσίας μας αναφέρει: «Προδότης δεν είναι μόνον αυτός ο οποίος φανερώνει τα μυστικά της πατρίδος του στους εχθρούς αλλά είναι και εκείνος που ενώ κατέχει δημόσιο αξίωμα εν γνώσει του δεν προβαίνει στις απαραίτητες ενέργειες για να βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων επάνω στους οποίους άρχει».
Ποια είναι η πολιτειακή αξιολογία του Αθηναίου ιστορικού;O Σωκράτης στον Πλατωνικό Κρίτωνα μας την καθόρισε πλήρως και σαφώς: «Μητρός τε και πατρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερον εστιν η Πατρίς και σεμνότερον και αγιώτερον και εν μείζονι μοίρα και παρά θεοίς και παρ΄ανθρώποις τοις νούν έχουσιν». Η Πατρίδα τίθεται υπεράνω όλων, όλων των ανθρώπων οι οποίοι διαθέτουν νού. Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να εστιάσουμε: Ο άνθρωπος, ο έχων νούν,κατανοεί ότι ανήκει σε ένα ευρύτερο όλον, το οποίο εάν αποκατασταθεί θα τον φέρει σε επαφή με συνανθρώπους, με πρόσωπα τα οποία θα τον βοηθήσουν να εύρει το δρόμο προς τα εμπρός, προς το καλό, προς το αγαθό.Η κοινωνία της Πατρίδος αναπτύσσει όλα αυτά τα οποία ο  άνθρωπος δεν μπορεί μόνος του.Η διαλεκτική της Πατρίδος έγκειται στη συνεχή αλληλοπροσφορά πνευματικών και άλλων δεξιοτήτων οι οποίες διαλύουν την ατομικότητα και ολοκληρώνουν την ανθρώπινη προσωπικότητα.Η Πατρίδα βέβαια χρειάζεται άτομα με ισχυρό πνευματικό υπόβαθρο, πρόσωπα που ατενίζουν τον ουρανό και τη γή με κοινές αξίες και ιδεατούς σκοπούς.
Όχι τυχαία ο Αριστοτέλης θεώρησε ότι «ουαί τω  ενί».Ο ένας θα είναι η θηρίο ή Θεός.Επίσης δεν είναι τυχαίο ότι ο Δημοσθένης ταύτισε το συμφέρον της Πατρίδος και την Πόλεως κράτους με το συμφέρον των ανθρώπων. Σημασία έχει ότι η λέξη Πατρίς  παράγεται από τη λέξη «πατήρ»  διότι είναι ο πνευματικός πατήρ και οδηγός προς το αύριο όλων όσων την αποτελούν. Η Πατρίδα-σύμφωνα και με το Θουκυδίδη- είναι ζωντανός κινούμενος και εξελισσόμενος οργανισμός. Σκοπό έχει την ενδελέχεια και την ανθρώπινη πρόοδο. Ο Θουκυδίδης μας τα δίδει όλα αυτά στον Επιτάφιό του. Μέσα στην Πόλη κράτος οι άνθρωποι αναπτύσσουν τον εαυτό τους και την αξιωσύνη τους, τις οικογένειές τους, τον ανώτερο εαυτό τους, ζώντας σε σχέση με τον Άλλο που πρεσβεύει και αναφέρεται σε όμοια ιερά και όσια με αυτόν.Ο άνθρωπος, ως κομμάτι σπασμένο από την αρμονική εικόνα του πρώτου ανθρώπου, αποκαθίσταται στη σωστή θέση του, εμφανίζοντας και πάλι όμορφη αυτή τη διαλυμένη ενιαία εικόνα. Προδότης λοιπόν είναι και αυτός ο οποίος μέσα στην Πατρίδα δεν εμφανίζει αυτή την πορεία στους ανθρώπους, αλλά τους αφήνει σε μία πνευματική και υλική ένδεια, σε μία κατάσταση φτώχειας και εξαθλίωσης προκειμένου να τους ελέγχει.

Κριτική θεώρηση της σχέσης εκπροσώπων του Νεοελληνικού Διαφωτισμού με το κίνημα της Διαμαρτύρησης(Προτεσταντισμό).




Μέσα σε συγκεκριμένες χρονικές στιγμές η δύναμη της συνέχειας χαρακτηρίζει γενικά την οικουμενική ανθρώπινη σκέψη.Ο άνθρωπος δεν ξεφεύγει από την εποχή του,αντιθέτως την οικοδομεί.Θα μπορούσαμε να πούμε ξεφεύγει όταν θέτει και το τελευταίο λιθαράκι σε ό,τι ήδη έχει αρχίσει.Μέχρι όμως να ολοκληρώσει ότι έχει ξεκινήσει να κτίζει και να θεμελιώνει αυτό το εξαπλώνει συνολικά σε όλη την ανθρωπότητα,σε όλη την οικουμένη.Είναι ο κόσμος συγκοινωνούντα δοχεία και ό,τι αρχίζει πνευματικό και ωραίο σε μία πλευρά του πλανήτη σαν Ηρακλείτειο πύρ εξαπλώνεται σε όλη την υφήλιο.Πολλές φορές τα συγκοινωνούντα δοχεία κρύβουν το περιεχόμενό τους και τον τρόπο σχέσης τους.Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι σχέσεις υπάρχουν.Σχέσεις που εξαντλούν συλλήψεις και σκοπούς και αναμφίβολα προχωρούν το ανθρώπινο πνεύμα μπροστά.
Συγκοινωνούντα δοχεία είναι κάποιοι εκπρόσωποι του Νεοελληνικού Διαφωτισμού και οι θεμελιωτές της Προτεσταντικής κίνησης.Αυτό εν μέρει εξηγείται εύκολα εάν μεταφερθούμε στην Ελλάδα από την μια πλευρά και στη Δϋση από την  άλλη του 16 και 17 ου αι.Οι Έλληνες ευρισκόμενοι υπό τη γνωστή δυστυχή κατοχή αναγκαστικά μετανάστευαν και για υλικούς και για πνευματικούς λόγους.Η αναπτυσσόμενη αναντίρρητη διαλεκτική εμβολίασε και τους Έλληνες με ιδέες της Δύσης και το αντίστροφο.Θα πρέπει βέβαια να υπομνηματίσουμε το κοινό υπόβαθρο του χριστιανισμού το οποίο ένωσε κάτω από τη σύλληψη της θείας ενανθρωπήσεως,δηλαδή της ολικής ανθρώπινης αφύπνισης όλο τον τότε γνωστό κόσμο,την Ανατολή και τη Δύση.
Σε μία πρώτη εκτίμηση θα μπορούσαμε να αναφέρουμε ότι ο Νεοελληνικός διαφωτισμός και το δόγμα του Προτεσταντισμού λαμβάνουν ως μέτρο των κινήσεών τους τον έλλογο και συνειδητοποιημένο άνθρωπο.Το βήμα είναι μεγάλο διότι σιγά-σιγά υποχωρεί η καθοδική πορεία από το θεό προς τον άνθρωπο και αρχίζει να αναπτύσσεται η ανοδική πορεία από τον υπαρξιακό άνθρωπο προς το αενάως υπάρχον.Σε μία εποχή όπου η Ευρώπη ήταν υπό την παπική εξουσία του αλαθήτου και η Ελλάδα υπό την εξουσία των οθωμανών παρατηρούμε  ότι η σοφιστική σκέψη του Πρωταγόρα ,ότι μέτρο πραγμάτων είναι  ο άνθρωπος επιστρέφει στη Δυτική σκέψη και διαλέγεται με τη χριστιανική διαλεκτική της ουσίας του θεού και της ανθρώπινης υπόστασης.Ο άνθρωπος τώρα μέσα από το προτεσταντικό sole fide ,και αφού μέσα από τη Ρώμη και την Πόλη απέδειξε ότι μπορεί να δημιουργήσει μία ποιοτική οικουμένη ,απαιτεί να εύρει μέσα του δυνάμεις ως εσωτερικότητα που θα τον οδηγήσουν στο επέκεινα.Μισεί το κατευθυνόμενο αλάθητο και κάθε είδους οθωμανικής σκλαβιάς.

Akritas - ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ: O ρόλος Κρητών, των γυναικών και των ιερέων στον Μακεδονικό Αγώνα


O ρόλος Κρητών, των γυναικών και των ιερέων στον Μακεδονικό Αγώνα
Αναντίρρητα η ελληνική ένοπλη δράση στη μετά το 1904 ήταν κατ’ ουσίαν μια άμυνα
απέναντι στη βουλγαρική τρομοκρατία των προηγούμενων ετών. Όπως, όμως, συμβαίνει
σε κάθε ένοπλη σύγκρουση, υπήρξαν εκατέρωθεν ακρότητες, οι οποίες δεν απουσίασαν
ούτε από την ελληνική πλευρά, όταν η διαμάχη κατέστη ολική και «υπέρ πάντων
αγών». Βιαιότητες σε βάρος εξαρχικών καταλογίσθηκαν συχνά σε Έλληνες αντάρτες,
ιδίως Κρητικούς, οι οποίες όμως απείχαν κατά πολύ από τις σκληρές βουλγαρικές
ωμότητες. Οι εκτελέσεις και οι βασανισμοί που καταμαρτυρήθηκαν από τη βουλγαρική
πλευρά συνήθως δεν αποτελούσαν τίποτε άλλο παρά αντίποινα, από αυτά που καθίστανται αναγκαία κατά τη διάρκεια μακροχρόνιων διεθνικών συγκρούσεων. Την απερίγραπτη σκληρότητα με την οποία μεταχειρίσθηκαν σι συμμορίες των κομιτατζήδων τον σλαβόφωνο μακεδονικό ελληνισμό ομολόγησαν οι ίδιοι οι Βούλγαροι.
Η απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης για την ανάληψη στρατιωτικής δράσης σαφώς δεν
μπορούσε εκ των πραγμάτων να αποσκοπεί στην απαλλαγή της Μακεδονίας από την
οθωμανική κυριαρχία. Σκοπός δεν ήταν η απελευθέρωση εδαφών, την οποία μόνο ένας
οργανωμένος τακτικός στρατός Θα μπορούσε να αναλάβει, όπως Πράγματι συνέβη κατά
τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-1 91 3. Ο στόχος τον οποίο έθεσε η ελληνική
πλευρά με την αποστολή ένοπλων σωμάτων στη Μακεδονία ήταν η στήριξη του
πληθυσμού, η ανύψωση του ηθικού του και ο περιορισμός της βουλγαρικής
τρομοκρατίας. Οι επιδιώξεις, δηλαδή, των Ελλήνων εντάσσονταν σε αυτό που σήμερα
καλείται «ψυχολογικός πόλεμος» και όχι στην επίτευξη αμιγώς στρατιωτικών στόχων.
Η τόνωση της ψυχολογίας των πληθυσμών που παρέμεναν προσανατολισμένοι στο
Πατριαρχείο και την Ελλάδα απαιτούσε ανταπόδοση των βουλγαρικών βιαιοτήτων, παρά
τις αναπόφευκτες παρεκτροπές, όπως αυτές οι οποίες συνέβησαν στο Ζέλενιτς
(Σκλήθρο) της Φλώρινας, όταν, το 1904, εισήλθαν στο χωριό Έλληνες Μακεδονομάχοι,
ή τις εκτελέσεις στη Ζαγορίτσανη (Βασιλειάδα).

Μάθημα δημοκρατίας τα Αρχαία Ελληνικά


Σε πρόσφατη έκδοση της γερμανικής εφημερίδας Frankfurter Allgemeine Zeitung δημοσιεύεται ολοσέλιδο άρθρο του δημοσιογράφου και αρχαιογνώστη Konrad Adam , ο οποίος αναφέρει ότι στα πλαίσια ορισμένων εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων που επιχειρούνται σε αρκετά γερμανικά κρατίδια, πρέπει να ενισχυθεί η διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών στα γερμανικά σχολεία. Κύριο επιχείρημά του είναι ότι τα αρχαία ελληνικά ακονίζουν το δημοκρατικό φρόνημα και την πολιτική συνείδηση των παιδιών σε μια κοινωνία καταναλωτική που την χαρακτηρίζει η πνευματική νωθρότητα. Αναφέρει χαρακτηριστικά ότι «ποτέ ένας αρχαίος συγγραφέας δε μεταδίδει ένα μόνο μήνυμα, ένα δόγμα ή ένα πρόγραμμα. Συνήθως πρόκειται για δύο ή και περισσότερες αρχές που αντιτίθενται μεταξύ τους και προσπαθεί η μια να επιβληθεί στην άλλη: Ο Κρέων και η Αντιγόνη, ο Ιάσων και η Μήδεια, ο Σωκράτης και ο Καλλικλής, ο Έρως και το Νείκος. Πάντα η πάλη ενός λόγου και ενός αντίλογου, αυτή η πάλη που έφτασε στην τελειότητά της με τους σοφιστές…»
Στη συνέχεια ο κ. Adam θυμίζει στους αναγνώστες του ότι « ο τελευταίος γερμανός αυτοκράτορας ήθελε τα γερμανικά σχολεία να βγάζουν νέους Γερμανούς και όχι Έλληνες και Ρωμαίους. Ορθά ο αυτοκράτορας δεν ήθελε τα αρχαία, αφού γνώριζε ότι μόνο την τυφλή υπακοή στον ανώτατο άρχοντα δεν θα ενστάλαζαν στην ψυχή των παιδιών. Ο φόβος του δεν ήταν μήπως οι γερμανοί μαθητές διδαχτούν κάτι περιττό γι αυτούς, αλλά μήπως μάθουν κάτι περιττό γι αυτόν, μήπως μάθουν να αντιδρούν, να αντιστέκονται, να εξεγείρονται».
«Η ελληνική λογοτεχνία, συνεχίζει το άρθρο, βρίθει από τέτοιους αυτόνομους ανθρώπους. Ας αφήσουμε την Αντιγόνη και τους επώνυμους. Ο Πλούταρχος μας διασώζει την περίπτωση ενός ανώνυμου. Όταν ο στρατηγός Μιλτιάδης ζήτησε από το δήμο των Αθηναίων να του χαρίσουν έναν τιμητικό στέφανο, αυτός ο ανώνυμος αντιτάχθηκε με το επιχείρημα ότι, απ όσο ήξερε, στο Μαραθώνα ο Μιλτιάδης δεν είχε πολεμήσει μόνος του. Αν στο μέλλον πολεμούσε κατά των Περσών μονάχος και τους νικούσε, τότε μπορούσε να υποβάλει πάλι το αίτημά του στο δήμο. Μακάρι να είχαμε τέτοιους πολίτες σήμερα. Όχι να δέχονται τα πάντα, αλλά να υποβάλλουν ενστάσεις».

To πρόβλημα της δωρεάς των ανθρωπίνων οργάνων σε διαρκή αναφορά με την μοναδικότητα του προσώπου στη χριστιανική θεολογία.



   Αναμφίβολα ένα από τα σημαντικότερα φιλοσοφικά προβλήματα είναι αυτό που ακούει στο όνομα  «προσωπική ταυτότητα».Είναι ουσιαστικά ένα πραγματικά πανάρχαιο-ίσως και άλυτο πρόβλημα-το οποίο έχει και πάρα πολλές συνισταμένες.Υπό την μορφή ερωτημάτων θα μπορούσαμε να θέσουμε μερικές από αυτές.Γιατί θεωρούμε ότι κάποιος άνθρωπος είναι ανά πάσα στιγμή η ίδια προσωπικότητα;Ποιες προϋποθέσεις πρέπει να πληρούνται ώστε ο άνθρωπος να υποστηρίζει ότι είναι ο ίδιος με χθές,ο ίδιος με αύριο;Η πνευματική και η σωματική υπόσταση του ανθρώπου είναι παράμετρες σημαντικές –και με ποιο τρόπο-για την διασφάλιση της προσωπικής ταυτότητος;Ο Leibniz, σπουδαίος Αυστριακός φιλόσοφος,θα μας δώσει ένα αρκετά έξυπνο κριτήριο που αφορά την προσωπική ταυτότητα λέγοντας ότι «τα πρόσωπα και τα πράγματα ταυτίζονται όταν μπορούν να υποκατασταθούν με άλλα χωρίς να κάνουν μία αληθινή πρόταση ψευδή»(πρβλ.Dictionary of philosophy,A.R.Lacey,London and New York,σελ.124).Σαν να λέμε δηλαδή εγώ κάθε μέρα αντικαθίσταμαι από τον εαυτό μου χωρίς να διαψεύδω τους οικείους μου ότι πράγματι είμαι ο Κώστας,ο Βασίλης,ο Νίκος.Εδώ θέτουμε το πρώτο ερώτημα σε σχέση με το θέμα μας:Ισχύει το ίδιο και με την μεταμόσχευση οργάνων,δηλαδή ο άνθρωπος που θα δεχθεί μέλη άλλου ανθρώπου είναι ο ίδιος άνθρωπος με αυτόν πριν από την σχετική επέμβαση;Δεχόμενοι την άποψη του Ιπποκράτους,την οποία αμέσως αναφέρουμε θα μπορούσαμε να ισχυρισθούμε πως όχι.Μας αναφέρει λοιπόν ο Έλλην ιατρός και φιλόσοφος:(Ιπποκράτης,Περί φύσιος ανθρώπου,εισαγωγή,μτφ,σχόλια:Δ Τσεκουράκης,εκδ.Ι.Ζαχαρόπουλος,σελ.49) «Αυτά που έχω πει γι αυτά τα θέματα είναι αρκετά.Για να έλθουμε τώρα στους γιατρούς,άλλοι από αυτούς ισχυρίζονται ότι ο άνθρωπος είναι αίμα,άλλοι ότι είναι χολή,ενώ άλλοι ότι είναι φλέγμα.Κι όλοι αυτοί καταλήγουν στον ίδιο επίλογο,γιατί ισχυρίζονται ότι είναι ένα,ό,τι ο καθένας τους θέλει να προτείνει.Αυτό πάλι λένε ότι μεταβάλλεται στη μορφή και στις ιδιότητες κάτω από την επίδραση του θερμού και του ψυχρού και γίνεται γλυκό και πικρό και λευκό και μαύρο και κάθε είδους.».Αν όλα αυτά συνδυασθούν με την προσωκρατική φιλοσοφία του Εμπεδοκλέους ότι από τα τέσσερα θεμελιώδη ριζώματα (γη,ύδωρ,αήρ,πυρ)προήλθε κάθε έννοια ζωής καταλαβαίνουμε ότι τα θεμελιώδη πνευματικά στοιχεία(καλό-κακό,αληθές –ψευδές,ζωή-θάνατος,πίστη-απιστία)προχωρούν μέσα από ψυχικές ισορροπίες (ευτυχία-ηδύ,λύπη-πικρό,ηδονή-θερμό,πόνος –ψυχρό),και καταλήγουν στα βασικά ριζώματα(γη-στερεότης,ύδωρ-άπειρο,πυρ-εξέλιξη,αήρ-ελευθερία).Όμως,όπως ωραία μας αναφέρει η Παλαιά Διαθήκη,ο άνθρωπος είναι η κορωνίδα της φύσεως,σαν να λέμε δηλαδή  η διαλεκτική σύνθεση Θεού και φύσεως.Άρα όλες οι παραπάνω καταστάσεις καταλήγουν σε αυτόν διαμορφώνοντας την πνευματική του και σωματική του υπόσταση.Πνευματική διότι μέσα από τα παραπάνω ο άνθρωπος καταλαβαίνει τη λογική διάρθρωση του σύμπαντος φθάνοντας στην αρχή αυτού,το Θεό.

Περί του Μακεδονικού αγώνος...


Η μεγάλη ελληνική επανάσταση του 1821, μετά από πολύχρονο αγώνα και αμέτρητες
θυσίες, οδήγησε τελικά στην ίδρυση ενός μικρού ελληνικού βασιλείου, του πρώτου
ανεξάρτητου κράτους της βαλκανικής χερσονήσου, του οποίου όμως η έκταση ήταν
πολύ περιορισμένη, γιατί σ' αυτό περιλαμβάνονταν μόνον η Πελοπόννησος, η Στερεά
Ελλάδα, η Εύβοια και τα παρακείμενα νησιά του Αιγαίου (Κυκλάδες και Βόρειες
Σποράδες). Αρκετές ελληνικές περιοχές που είχαν πάρει ενεργό μέρος στο μεγάλο
ξεσηκωμό, όπως η Κρήτη, η Ήπειρος, η Θεσσαλία και η Μακεδονία, έμειναν και πάλι
κάτω από τον οθωμανικό ζυγό και χρειάστηκε ένας ακόμη αιώνας περίπου για να
μπορέσουν να ελευθερωθούν.
Στην εθνεγερσία του 21 η Μακεδονία είχε προσφέρει πολλά και η συνεισφορά της σε
αίμα υπήρξε μεγάλη. Οι εξεγέρσεις της, κυρίως της Χαλκιδικής, του Ολύμπου και
του Βερμίου, απασχόλησαν σοβαρά τις τουρκικές δυνάμεις και βοήθησαν σημαντικά
στην εδραίωση της επανάστασης στη Νότια Ελλάδα. Αλλά και μετά την αιματηρή
καταστολή των εξεγέρσεων στο βορειοελλαδικό χώρο οι Μακεδόνες αγωνιστές
πρόσφυγες συνέχισαν, είτε σε ανεξάρτητα σώματα είτε και μαζί με άλλους Έλληνες,
να μετέχουν ενεργά στον αγώνα ως τη λήξη του και θα είχε πολλά να πει κανείς για
τον ηρωισμό που έδειξαν τα τέκνα της μακεδόνικης γης σε διάφορες μάχες του αγώνα
της ανεξαρτησίας.
Ο αποκλεισμός της Μακεδονίας από το νεοϊδρυμένο ελληνικό κράτος δεν είχε ως
αποτέλεσμα και την εξάλειψη του αγωνιστικού πνεύματος των κατοίκων της. Αντίθετα
μάλιστα, από την εποχή εκείνη και ως το 1912, οι Μακεδόνες, τόσο εκείνοι που
ζούσαν ως πρόσφυγες στην ελεύθερη Ελλάδα όσο και οι κάτοικοι της υπόδουλης
Μακεδονίας, χαρακτηρίζονται από ένα αδιάκοπο επαναστατικό πνεύμα, που
εκδηλώνεται με………………. αλλεπάλληλες εξεγέρσεις, κινήματα, συνωμοσίες, σχέδια
κ.λ., και τα οποία δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια συνέχεια παρόμοιων
εξεγέρσεων, κινημάτων και επαναστατικών σχεδίων της περιόδου της τουρκοκρατίας.
Κύριοι σταθμοί των απελευθερωτικών αγώνων των Ελλήνων της Μακεδονίας κατά τη
μετεπεναστατική περίοδο και ως την απελευθέρωση της περιοχής υπήρξαν οι
εξεγέρσεις του 1854 κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου, η επανάσταση του
1878 κατά την περίοδο της μεγάλης κρίσης του Ανατολικού Ζητήματος του 1875-1878
και ο Μακεδονικός Αγώνας.
Δεν έχουμε βέβαια την πρόθεση, μέσα στα στενά χρονικά όρια μιας ανακοίνωσης, να
εξιστορήσουμε με λεπτομέρεια τόσο τα μεγάλα αυτά γεγονότα όσο και άλλα παρόμοια,
μικρότερης σημασίας. Κάτι τέτοιο θα ήταν όχι μόνον αδύνατο, αλλά και ανώφελο
κατά τη γνώμη μας, γιατί τα περισσότερα από αυτά είναι σ' όλους, λίγο ή πολύ,
γνωστά. Σκοπός μας είναι να επισημάνουμε μερικά βασικά χαρακτηριστικά των
νεώτερων αυτών αγώνων των Μακεδόνων σε σύγκριση με τα προηγούμενα απελευθερωτικά
κινήματα των ίδιων, αλλά και των υπόλοιπων Ελλήνων κατά την περίοδο της
τουρκοκρατίας, και να διαπιστώσουμε τις ομοιότητες και διαφορές που υπάρχουν
ανάμεσα τους.

Για το μάθημα των Θρησκευτικών.


Δεν ωφελεί να συζητούμε για το μάθημα των θρησκευτικών  θεωρώντας ότι το όλο θέμα έχει να κάνει με το σχολικό περιβάλλον και το σχολικό  πρόγραμμα και μόνο. Είναι ανώφελο εδώ και τόσα χρόνια να επαναλαμβάνουμε τα ίδια και τα ίδια, αρνούμενοι –οι κυβερνώντες – το Σύνταγμα της Ελλάδος το οποίο ξεκάθαρα καθορίζει ως επίσημη θρησκεία την Ορθόδοξη χριστιανική θρησκεία, αλλά επίσης επισημαίνει τον ηθικό και εθνικό χαρακτήρα της εκπαίδευσης, κομμάτι της οποίας είναι η θρησκευτική ωρίμανση των νέων με βάση τη θρησκεία αυτή. Ο Αριστοτέλης σωστά αναφέρει : « Η κάθε κοινωνία αποσκοπεί στο αγαθό της ευδαιμονίας,το κράτος που είναι η υπέρτατη και καθολικότερη μορφή κοινωνίας πρέπει να αποσκοπεί στο υπέρτατο αυτό αγαθό».Θα πρέπει να ερευνήσουμε ποια είναι η κατάσταση της επιδιωκόμενης ευδαιμονίας σύμφωνα με τους κυβερνώντες αυτή τη χώρα τις τελευταίες μεταπολιτευτικές δεκαετίες. Ας θυμηθούμε και μόνο ότι τα προηγούμενα χρόνια το περίφημο θέμα του μαθήματος των θρησκευτικών ηγέρθη και από δεξιές και από αριστερές κυβερνήσεις. Είτε υπό τη μορφή της απαλλαγής είτε υπό τη μορφή της κατάργησης.
Οι κυβερνώντες το Ελληνικό κράτος σε κάθε περίπτωση θεωρούν ως ευδαιμονία την επιδιωκομένη αμνησία των Ελλήνων. Ίσως τελικά είναι άχθος αρούρης (υπερβολικό βάρος) η ανάμνηση. Ο Πλάτων ήταν σαφής όταν έλεγε ότι η ανάμνηση είναι βασική πηγή γνώσης και ηθικής. Οι Έλληνες σε  λίγα χρόνια θα είναι σε μία τέτοια απλά ζωική κατάσταση μη ενθυμούμενοι τίποτε, μη νοιώθοντας καμμία ιστορική αποστολή και συνέχεια. Αυτό είναι ευλογία για τους κυβερνώντες διότι μπορούν να διαπλάθουν ένα Ελληνικό κράτος καθαρά υλικό χωρίς κανέναν άλλο ανώτερο πνευματικό ή ηθικό προσδιορισμό. Τα θρησκευτικά σε κάθε περίπτωση είναι ένας (απλούστατος ίσως) δεσμός με μία Ελληνορθόδοξη παράδοση που κρατεί τους Έλληνες σε μία συγκεκριμένη αναμνησιακή οδό γνώσης και ηθικής που συμβάλει στην ιστορική συνέχεια του Ελληνισμού.Ας ξεκαθαρίσουμε ότι όταν λέμε «θρησκευτικά» εννοούμε την ιστορική και πολιτιστική αλλά και κοινωνική  καλλιέργεια του χριστιανικού λόγου στο Ελληνικό ιστορικό προτσές(ιστορική διαδικασία). Τη δυνατότητα οι νέοι μας και οι νέες μας να θυμηθούν ότι ο ενυπόστατος λόγος, η ενανθρώπηση το θεού, η έννοια του πάθους και της θυσίας, καθοδήγησε τους Έλληνες το 1821, το 1940 ώστε να μιμηθούν τις χριστιανικές προσωπικότητες στο δρόμο της βούλησης, της πίστης, του πάθους και της νίκης του ήθους και των αξιών.

Η ανύπαρκτη πολιτεία .


Ο Αριστοτέλης στα Πολιτικά του με σαφήνεια διακηρύσσει ότι πρώτα υπάρχει το όλον και έπειτα το μέρος.Πρώτα θεωρούμε την αρτιμέλεια του ανθρωπίνου σώματος  ως τέτοιου  και μετά βλέπουμε το ανθρώπινο χέρι.Στο ίδιο έργο ξεκάθαρα –ενάντια στη μαρξική διαστρεβλωτική σειρά-αποκαθιστά τη σειρά της Πολιτείας.Πρώτα υπάρχει η πόλη και έπειτα η πολυσχιδής ανάπτυξή της.Τουτ΄έστιν πρώτα αναπτύσσεται επάνω στην εθνική κοινή βάση της γλώσσας,των ηθών,της καταγωγής η Πολιτεία και  έπειτα όλες οι συνιστώσες αυτής,η οικονομία,η εξωτερική πολιτική,η υγεία ,η παιδεία κ.ο.κ.
Στα τέλη του 2004 κάποιο Ευρωπαϊκό Σύνταγμα υπογράφηκε στη Ρώμη το οποίο δεν επικυρώθηκε ποτέ.Αυτό μπορεί κάλλιστα να σημαίνει ότι δεν υπάρχει τέτοια Πολιτεία όπως η Ευρωπαϊκή,επίσης μπορεί να δηλώσει το ότι δεν τηρείται η πολιτειακή σειρά που ορίζει κάθε σύνταγμα άρα η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν νομιμοποιείται ως πολιτειακός φορέας ,ως φορέας που τουλάχιστον την Ελλάδα την επηρεάζει αποφασιστικά στον οικονομικό τομέα.Είναι άραγε παράνομο το ότι η ΕΕ ένας φορέας ο οποίος ποτέ δεν απέκτησε συνεκτικό συνταγματικό δεσμό,άρα ποτέ δεν έγινε κράτος,δηλαδή ποτέ δεν χαρακτηρίσθηκε από κοινή λαϊκή βούληση-στα πλαίσια της σύγχρονης δημοκρατίας – ,μπορεί και επεμβαίνει με τέτοιο τρόπο στα πεπραγμένα της Ελλάδας;Δεν είναι παράνομο ότι η Ελλάδα εξαρτάται όχι από κράτος αλλά από άτομα και μη πολιτειακές πολιτικές;Δεν είναι νομικά απαράδεκτο ένα κράτος να συζητά σε βάση πολιτικών επιλογών-οικονομικών και άλλων-με οργανισμούς όπως η ΕΕ ,η οποία δεν έχει συνταγματική κατοχύρωση,δεν είναι Κράτος που απορρόφησε σωστά την Ελλάδα,απλά με κάποιες συνθήκες και κάποιες προσωπικές επιλογές-ποίων άραγε-προσπαθεί να εξαφανίσει κράτη και ιστορίες επιβάλλοντας μία μεγάλη περιφέρεια που μόνο ο χώρος θα θυμίζει Ευρώπη.
Ας θυμηθούμε το πρώτο  άρθρο του Ευρωπαϊκού Συντάγματος –ειρήσθω εν παρόδω ότι Γάλλοι και Ολλανδοί το απέρριψαν,οι Γάλλοι που τώρα κανονίζουν την μοίρα της Πατρίδος μας,οι Γάλλοι ηγέτες που τώρα κόπτονται για το οικονομικό θέμα τότε έδειξαν ότι είχαν άλλους προσανατολισμούς –ίσως βέβαια εκείνο το δημοψήφισμα καθόρισε και την μοίρα όλων των άλλων δημοψηφισμάτων,την οριστική θέσπιση της θανατικής τους ποινής δηλαδή.Διαβάζοντας το πρώτο άρθρο ας σκεφθούμε ότι οι ηγέτες της ΕΕ δεν πολυεπέμειναν σε όσα εκεί λέγονται ίσως γιατί μετά τη Μεταρρυθμιστική συνθήκη της Λισσαβώνας κάλυψαν τα νομικά κενά και προχώρησαν στο κυρίως μενού στην οικονομική ελεγξιμότητα των ευρωπαϊκών κρατών,στην εξαφάνισή τους και στη δημιουργία μιάς αυτοκρατορικής ευρώπης –ποιος είναι ο αυτοκράτωρ;

Ευρώπη:Η τελική λύση.


Έχουμε και λέμε.Η ιστορία του πλανήτη μας  ξεκίνησε από τα Ανατολικά και σιγά-σιγά άρχισε να επεκτείνεται προς τα Δυτικά.Ξεκίνησε από την πίστη των ανθρώπων στο άπειρο-από αυτό το γεγονός προκύπτει και το ότι στην Ανατολική διανόηση απουσιάζει ο προσωπικός  άνθρωπος και ο προσωπικός θεός,όλα είναι μέσα στην συμπαντική κίνηση και στην απειρία της.Πάντως η Ανατολική διανόηση παρείχε τη δύναμη συμπαντικής σειράς από την πρώτη αρχή έως τον άνθρωπο και αυτό έπαιξε σημαντικό ρόλο στους μετέπειτα πολιτισμούς.Σαν να λέμε ότι έχτισε ένα κώδικα επικοινωνίας με τον ευρύτερο κόσμο,έναν κώδικα που οι δυτικοί χρησιμοποίησαν για να χτίσουν το δικό τους πολιτισμό.
Μέσα από τους λαούς της Μέσης Ανατολής προχώρησε η μεγάλη ανθρώπινη προσπάθεια καθυπόταξης του σύμπαντος στο ανθρώπινο μυαλό και στην ανάλογη πίστη.Ο θεός είναι το τελικό προϊόν αυτής της προσπάθειας και αυτό  είναι κάτι το πολύ σημαντικό διότι πλέον οι άνθρωποι δημιούργησαν μία ασφαλή σκεπή πάνω από το κεφάλι τους αλλά και πάνω από τους φόβους τους ώστε να αφοσιωθούν στην εκμετάλλευση του γήϊνου κόσμου τους αποσπασμένοι τελείως από τους συμπαντικούς φόβους τους.Θα μπορούσαμε να ισχυρισθούμε ότι οι τρείς μονοθεϊστικές θρησκείες ηρέμησαν πλήρως τις ανθρώπινες μάζες που ενώνουν τη δύση  με την ανατολή και προετοίμασαν την ανάπτυξη  του ανθρώπου της δύσης.Του ανθρώπου δηλαδή του απαλλαγμένου πλήρως από μεταφυσικές ανησυχίες,του δοσμένου πλήρως σε ένα και μόνο σκοπό.Να ελέγξει τη γή όπως ο θεός της βίβλου ελέγχει τον ουρανό.Θα μπορούσαμε καθαρά ιστορικά –όσον αφορά τα κριτήρια της ιστορίας –να καθορίσουμε την ανάπτυξη του δυτικού πολιτισμού παράλληλα με την πτώση της βυζαντινής αυτοκρατορίας.Ειδικά μετά το 1453 όταν η σοφία των βυζαντινών μεταφέρθηκε στη δύση έχουμε την καθεαυτή ανάπτυξη της ευρώπης αλλά και του νεοευρωπαϊκού πολιτισμού.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η φιλοσοφική απαρχή της ευρωπαϊκής διανόησης η οποία ευρίσκεται στον Καρτέσιο και στην περίφημη φράση του «σκέφτομαι άρα υπάρχω».Έχουμε τη γένεση του ευρωπαϊκού υποκειμένου και  του ανθρωπίνου Εγώ

Είναι το δημόσιο και εθνικό;Αναφορά στον Επιτάφιο του Περικλέους.



Στο κεφάλαιο 37  του Επιταφίου του ο Περικλής δεν φαίνεται να διαχωρίζει το δημόσιο από το εθνικό(το έθνος ας νοηθεί με τον τρόπο του Ηροδότου ως όμαιμον,ομόγνωμον και ομόφυλον).Βέβαια και το Ελληνικό σύνταγμα κάπου εκεί το 1975 δεν φαίνεται να διαχωρίζει το δημόσιο από  το εθνικό(σαφώς το εθνικό τώρα έρχεται εμφανώς αδυνατισμένο  ως σημαίνον και σημαινόμενο).Ο Περικλής αναφέρει ότι «το πολίτευμα που έχουμε …ως προς το όνομα ονομάζεται δημοκρατία επειδή η εξουσία δεν βρίσκεται στα χέρια των ολιγαρχικών αλλά  του δήμου(ο οποίος δήμος προερχόταν από πατέρα και μητέρα που είχαν την ιδιότητα του Αθηναίου γηγενούς πολίτη).Το άρθρο 16 του Ελληνικού συντάγματος ρητά ονοματίζει την παιδεία ως εθνική και θρησκευτική,αφού ήδη έχει παραδεχθεί ότι το Ελληνικό κράτος πολιτειακά είναι δημοκρατικό κράτος και θρησκευτικά ορθόδοξο με τον τρόπο της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Ιησού Χριστού.Πίσω από όλα αυτά φαίνεται η προσπάθεια δημιουργίας μιάς λαϊκής βάσης η οποία μέσα από την κοινότητά καταγωγής,αξιών και ιδεών αλλά και ικανοτήτων θα μπορέσει το κράτος που θα προκύψει από το έθνος να το καταστήσει τουλάχιστον βιώσιμο και το περισσότερο ένδοξο.Άρα ο λαός ,ο δήμος είναι στηριγμένος σε κοινή εθνολογική βάση η οποία τονίζεται μέσα από την κοινή πίστη σε ιδέες και αξίες αλλά  και στην κατοχή της εξουσίας η οποία είναι απαραίτητος εκτελεστικός παράγοντας.Το δημόσιο είναι και εθνικό,το δημόσιο χαρακτηρίζεται από την αγάπη για το Κράτος ,το δημόσιο είναι η ζωή του λαού σε όλες τις εκφάνσεις της.
Ο Περικλής προσπαθεί-με υπερβολικό είναι αλήθεια τρόπο –να μας δώσει κάποια χαρακτηριστικά αυτού του δημοσίου τα οποία μάλλον τα αποδέχεται και ο νομοθέτης του επίσης Ελληνικού Συντάγματος του 1975.Όλοι οι πολίτες έχουν τα ίδια δικαιώματα,προτιμάται ο πλέον άξιος,το συμφέρον της πόλης είναι ο κοινός τόπος όλων.Εδώ η πόλη –όπως και το Ελληνικό κράτος εκεί γύρω στο 1975-έχει την έννοια ότι είναι ο χώρος εκείνος ο οποίος μαζεύει όμοια ικανούς ανθρώπους,αυτοί οι άνθρωποι δίνουν κομμάτια του εαυτού τους και ο πολίτης παίρνοντας ό,τι το καλύτερο από τον καθένα τελειοποιείται.

Άγιος Xρυσόστομος Σμύρνης (ad memorandum).


Συμπληρώνονται σήμερα 94 χρόνια από το ιστορικό γεγονός που έμεινε ευρέως γνωστό ως Μικρασιατική καταστροφή.Αυτό ακριβώς το  ιστορικό γεγονός άφησε ανεξίτηλα σημάδια στο σώμα του Ελληνισμού,μας κληρονόμησε όμως την ιερά παρακαταθήκη λόγων και έργων του μεγίστου ιεράρχη Αγίου Χρυστοστόμου Σμύρνης ο οποίος με το μαρτύριό του πρόσθεσε έναν ακόμα ζωντανό κρίκο συνέχειας στη χρυσή αλυσίδα  όλων εκείνων που ετίμησαν την Ελλάδα και τα ιδανικά της.
Ο τελευταίος Επίσκοπος της Σμύρνης Χρυσόστομος Καλαφάτης  συνέδεσε άρρηκτα το όνομά του και την όλη του βιωματική πορεία με το «τέλος»του Μικρασιατικού Ελληνισμού όπως αυτό καθορίσθηκε από την όλη έκβαση της Μικρασιατικής εκστρατείας.Θα πρέπει οπωσδήποτε να τονισθεί το αναμφισβήτητο γεγονός ότι δόθηκαν πολλές  ευκαιρίες στο Εθνομάρτυρα Ιεράρχη να εγκαταλείψει την Σμύρνη αυτός όμως ως   άλλος Λεωνίδας έμεινε πιστός στις δικές του Θερμοπύλες.Οι πηγές συγκεκριμένα αναφέρουν ότι ο Γάλλος πρόξενος του πρότεινε τη φυγή κάτι που αρνήθηκε ο προικισμένος Ιεράρχης(ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω).
Το 1992 η Ιερά Σύνοδος της εκκλησίας της Ελλάδος προχώρησε στην αγιοκατάταξη του Χρυσοστόμου και των Ιεραρχών Κυδωνιών Γρηγορίου ,Αμβροσίου Μοσχονησίων ,Προκοπίου Ικονίου,Ευθυμίου Ζήλων αλλά και άλλων κληρικών και λαϊκών που σφαγιάσθηκαν από τον τουρκικό όχλο στην Μικρασιατική καταστροφή το 1922.Επίσης ορίσθηκε να τιμάται η μνήμη του Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης και των συν αυτώ Ιεραρχών την Κυριακή προ της υψώσεως του Τιμίου Σταυρού.
Ας θυμηθούμε τα τραγικά γεγονότα εκείνων των ημερών μέσα από τα γραπτά του γνωστού λογοτέχνη  και ακαδημαϊκού Ηλία Βενέζη ,ο οποίος ζώντας την λαίλαπα της Μικρασιατικής καταστροφής και στο βιβλίο του «Μικρασία Χαίρε»γράφει για τον Σμύρνης Χρυσόστομο: «Η δράση του κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου και στον καιρό των διωγμών των Ελλήνων της Μικρασίας τον είχε καταδείξει σε πρώτο στόχο.Αυτός ήταν ο ηγέτης,ο εθνάρχης ,η ψυχή της Ελληνικής Μικρασίας».

Η απαρχή του θεσμού της παιδείας μέσα από την πίστη στο διδακτό της αρετής.


                Πότε άραγε η ιδέα κατέπεσε χαμηλά προς την ανθρώπινη κοινωνία σε επίπεδα ώστε να διδαχθεί;Αντιστρέφοντας την όλη ερώτηση, άραγε  το διδακτό της ιδέας αποκαλύπτει την ταπείνωση αυτής σε τέτοια επίπεδα ώστε να καταστεί αντιληπτή από το σύνολο των ανθρώπων;Επιθυμεί η πρώτη ιδέα να καταστεί κτήμα των πολλών;Εάν ναι σημαίνει ότι κάτι επιθυμεί από τους ανθρώπους.Εάν όχι θα πρέπει να σκεφθούμε ότι οι λίγοι θα κανονίσουν την τύχη αυτού του κόσμου και οι πολλοί θα είναι θεατές.
                Προβάλλουν σιγά-σιγά τα πολλαπλά επίπεδα της παιδείας.Η παιδεία είναι κατ΄αρχήν αυτή η  διαδικασία η οποία μεταβάλλει τις ιδέες από σκέψεις σε γνώσεις οι οποίες με τη σειρά τους μπορεί να γίνουν πράξεις.Η παιδεία είναι η  απαρχή μιάς υπέροχης κυκλικής πορείας η οποία με απαρχή την πρώτη ιδέα και αποδέκτη την τελική πράξη προσπαθεί να αποκαλύψει όλες τις θεωρητικές και πρακτικές δυνάμεις που απαρτίζουν την διάστασή μας.Εάν ονομάσουμε πρώτη ιδέα το θεό και τελική πράξη αυτής τον άνθρωπο η παιδεία είναι αυτή η οποία ως γνώση κατεβάζει το θεό στον άνθρωπο και ως πράξη ανεβάζει τον άνθρωπο στο θεό.Ούτως ή άλλως η παιδεία μεταφέρει τη σκέψη στο εργαστήρι της γνώσης(εκ του γίγνομα,γεννά πραγματικές ιδέες που πραγματικά μπορεί να γίνουν πράξεις).Άρα τελικά η παιδεία είναι το ταξείδι από το Είναι προς το Γίγνεσθαι και τανάπαλιν.Είναι η πορεία όπου η θεωρία ηθικοποιείται και αποδεικνύεται μέσα από την ανθρώπινη πράξη-οι άνθρωποι γνωρίζουν και πράττουν αναγκαστικά το ωραίο-αλλά και αντιστρόφως η ηθική πράξη δικαιολογείται από τη γνώση του αγαθού-ο σοφός πράττει ελλόγως το καλό.Σωστά λοιπόν ο Πίνδαρος και ο  Δημόκριτος μας άφησαν  τις  περίφημες  φράσεις  τους για την παιδεία-σε σχέση με τον άνθρωπο ως σύνολο εσωτερικότητας αλλά και εξωτερικότητας.Ο Πίνδαρος ρητά αναφέρει «γένοιο οίος εσσί μαθών»και ο Δημόκριτος το καταπληκτικό «η φύσις και η διδαχή παραπλήσιον εστί.και γάρ η διδαχή μεταρρυσμοί…».
                Το σημαντικό λοιπόν  είναι ότι η παιδεία είναι η απελευθέρωση όλων εκείνων των δυνάμεων οι οποίες διευκολύνουν αλλά και καταδεικνύουν τον τρόπο περάσματος διά και από τις μεταβλητές της παρούσης διάστασης,του θεού,της φύσης και του ανθρώπου(ο άνθρωπος εννοείται ως εαυτός).Ο Πίνδαρος ρητά εννοεί ότι ο άνθρωπος πρέπει να καταστεί η τελική δύναμη συνειδητής επαφής με την πρώτη ιδέα-αυτή είναι και η καθεαυτή κατάστασή του-αλλά και ο Δημόκριτος ευνοεί την πίστη και την σχέση του ανθρώπου με ένα μέγεθος όπως η φύση.Ο άνθρωπος όπως και η φύση είναι σύνολο δυνάμεων και ενεργειών οι οποίες αλλάζουν με ενδελέχεια προς το ωραίο και την τελική αυτοσυνειδητοποίηση για το ποιόν αυτής της διάστασης και τη θέση όλων μέσα σε αυτή.Η παιδεία εκμαιεύει τον άνθρωπο από το θεό ,τον μεγαλώνει και τον ωριμάζει μέσα στη φύση και τον τίκτει σε ένα κόσμο όπου ο άνθρωπος μπορεί να επιβάλει τη δική του οντική και ανοδική πορεία προς την επιστροφή στον κόσμο του αγαθού.

Οικονομική κρίση εξωτερικά.Ένα καλά δομημένο σχέδιο εσωτερικά.


Δεν υπάρχει καμμία οικονομική κρίση διότι πολύ απλά ποτέ στον  πλανήτη γή δεν υπήρξε ένας παγκόσμιος και οικουμενικός οικονομικός παράδεισος ο οποίος είχε αντίκρυσμα σε μία καθολικά ευτυχισμένη ανθρώπινη ζωή.Ανέκαθεν στον πλανήτη γή βασίλευε η «κακή πίστη»του Σάρτρ,η προσπάθεια κάποιων να επιβουλευθούν την ανάγκη των πολλών για την Αριστοτελική ευδαιμονία.Ο όρος «οικονομική κρίση»είναι πάνω από όλα όρος πειθούς.Οι εφευρέτες του θεωρούν ότι μέχρι το 2007 πάνω κάτω ο πλανήτης ζούσε ευτυχισμένα μέσα στον καπιταλιστικό παράδεισο της οικοδομικής απολυτότητας,των υπέραγορών,των πλείστων όσων αγαθών.Ξαφνικά από το 2007 πάνω κάτω χάθηκαν όλα άρα επήλθε οικονομική κρίση.
Πίστευε κανείς ότι ο κόσμος έως το 2007 ήταν ευτυχισμένος και εκτός κάθε κρίσης;Όχι.Απλά η εξουσία και τα κάθε είδους φερέφωνά της εστίαζε αλλού.Στο γεγονός ότι έχει εγκατασταθεί ειδικά στη Δύση ένα ανεκτό επίπεδο ζωής.Μακριά από τη φύση και τον ανώτερο πνευματικά άνθρωπο αλλά τέλος πάντων ο υλικός άνθρωπος είχε κάποια καλά του καπιταλισμού.Σε τι ποσοστό;Δεν γνωρίζω αλλά εάν καθίσω να σκεφθώ τις απίστευτες παγκόσμια κοινωνικές ανισότητες θα υποστηρίξω ότι ο καπιταλισμός από μόνος  του ,από τη γένεσή του ακόμη,είναι μία κρίση από μόνος του,μία αρρώστια.Διότι στηρίζεται στο ξεγέλασμα του ανθρώπου,ο οποίος άνθρωπος μαθαίνει στα υλικά αγαθά και όταν  κατευθυνόμενα αυτά του λείψουν τότε ομιλεί για οικονομική κρίση.Άρα δεν ομιλούμε για οικονομική κρίση αλλά για τη γένεση του επομένου σταδίου μετά τον καπιταλισμό ,μιάς επομένης φυλακής για τον άνθρωπο ,την οποία και παρακάτω θα ονοματίσουμε.
Όταν λοιπόν κόντευε να τελειώσει ο Β΄Παγκόσμιος πόλεμος οι ισχυροί μαζεύθηκαν στο Bretton Woods.Είναι κρίμα που δεν διδάσκονται σωστά οι σταθμοί αυτού του κόσμου,οι σταθμοί που ουσιαστικά γέννησαν τον κόσμο μας.Για να μην το ξεχάσω, ένα ολόκληρο καπιταλιστικό(Ρικάρντο)οικοδόμημα χτίσθηκε επάνω στη σχέση του ανθρώπου με το πραγματικό.Με τον πραγματικό εργάτη,την πραγματική εργασία,τα πραγματικά μέσα παραγωγής,την πραγματική συσσώρευση του πραγματικού πλούτου(ούτε μετοχές ,ούτε πιστωτικά ανάλογα).Από την άλλη πλευρά ένα ολόκληρο αντικαπιταλιστικό οικοδόμημα(Μάρξ) χτίσθηκε επάνω στην πραγματικότητα της «δικτατορίας του προλεταριάτου»στην πραγματική συσσώρευση του ορατού και χειροπιαστού πλούτου στα χέρια του προλεταριάτου(αν και δεν είναι ακριβώς αληθές αυτό αλλά αυτό το έχουμε συζητήσει αλλού).Η πραγματικότητα αυτή πήγαινε καλά έως το 1929 όταν ένας άλλος τρόπος συσσώρευσης πλούτου έφθασε την ανθρωπότητα στα πρόθυρα της κρίσης (εξωτερικά)αλλά εσωτερικά και αληθινά μέσα από το κόλπο των τραπεζικών πιστώσεων(μετοχών) όταν ο κόσμος ξεπέρασε τη δήθεν κρίση το χρήμα βρέθηκε στα χέρια λίγων ,όχι πραγματικό χρήμα αλλά τραπεζικό χρήμα(χρηματοπιστωτικά εύπλαστο).

H πρόσφατη ανάρτηση.

Ποιά ήταν η θρυλική Μ.Ο.Μ.Α;  Πατήσθε στο σύνδεσμο.

Δημοφιλείς αναρτήσεις.