1912-1940: Τα χρόνια των μεγάλων αποφάσεων.


Η Ομηρική μέθοδος πραγματικά παραμένει εντυπωσιακά διηνεκής οδηγός για κάθε ιστορική μελέτη.Ο Ποιητής μέσα σε 51 ημέρες έκλεισε κατά τρόπο θαυμαστό όλη την ιστορία της κατάκτησης του Ιλίου(της Τροίας)από τους Έλληνες.Η μέθοδος είναι και παραμένει ιδιαιτέρως θαυμαστή.Αν θα ομιλούσαμε με Χαϊντεγγεριανά μεγέθη ο χρόνος δεν έχει πάντα σημασία ως ποσότητα αλλά πολλές φορές ως ψυχολογική και υπαρξιακή ποιότητα.Τέλος πάντων ως σύνολο ιδεών.Αφ΄ής στιγμής ο Όμηρος μπόρεσε μέσα σε 51 ημέρες να κλείσει όλες τις ιδέες και αξίες που κίνησαν την Γιγαντομαχία του Ελληνικού Είναι στην Τροία δεν χρειάσθηκε ποτέ να γράψει για τα 10 χρόνια ξεχωριστά άπειρα έπη και άπειρους στίχους.
Εμείς σήμερα ,μιμούμενοι τον Ποιητή ,θα μπορούσαμε μέσα στα 28 χρόνια από το 1912-1940,να συμπυκνώσουμε,να δώσουμε ,και συνολικά να ομιλήσουμε για όλο τον Ελληνισμό;Τον Ελληνισμό από τα πανάρχαια χρόνια ο οποίος ως αρρίφνητες φωνές των προγόνων μας  σύμφωνα με τον Καζαντζάκη  ομιλεί στις καρδιές μας και στις ψυχές μας,τον Ελληνισμό που από το Βυζάντιο ως τις ημέρες μας μας μετέφερε τη δυνατότητα ως άνθρωποι ,έχοντας στο νού μας το Θεάνθρωπο και τον Αυτοκράτορα ,να γίνουμε κάτι παραπάνω;Τέλος αυτά τα 28 χρόνια μας δίδουν άραγε τη δυνατότητα να συζητήσουμε για τη νέα φάση του Ελληνισμού,ο οποίος  μέσα από τους Βαλκανικούς Πολέμους,τους Δύο Παγκοσμίους Πολέμους ,ζήτησε ό,τι εθνικά και ιστορικά και πολιτιστικά του ανήκε.Άραγε αυτά τα χρόνια των μεγάλων αποφάσεων μας δίδουν τη δυνατότητα να καταλάβουμε-να μαντεύσουμε εάν θέλετε-την μοίρα του Ελληνισμού;
Η απάντηση είναι θετική.Δεν χρειάζεται να εξετάσουμε αναλυτικά όλα τα Ελληνικά χρόνια όλη της Ελληνικής Ιστορίας.Τα χρόνια από το 1912 έως το 1940,ως σκέψη, πράξη,ιδεολογικό πλούτο και τελική αξία περιέχουν όλο το Ελληνικό κάλλος ώστε ομιλώντας για αυτά,ομιλώντας ιστορικά για αυτά ,περιγράφουμε σύνολη την Ελληνική Φυλή,Ιστορία,Περιπέτεια και Ενδελέχεια.

Ποια είναι τα γεγονότα των ετών από το 1912 έως το 1940;Ας τα δώσουμε προκειμένου έπειτα να εξετάσουμε ποιες ιδέες και αξίες του Αιωνίου Ελληνισμού του χθές και του αύριο κλείνουν μέσα τους,όπως η ατομική βόμβα κλείνει μέσα της άτομα του ουρανίου,τα οποία όμως εάν απελευθερωθούν προκαλούν τα γνωστά αποτελέσματα.Παρομοίως τα γεγονότα των ετών που απόψε συζητάμε δεν έχουν αξία αποκομμένα από τις ιδέες και τις αξίες που κρύβουν μέσα τους.Είναι αυτές οι ιδέες και αξίες οι οποίες εάν απελευθερωθούν θα αποκαταστήσουν την Ελληνική κοσμοθεωρία και τελεολογία.
Ο Α΄λοιπόν Βαλκανικός Πόλεμος άρχισε τον Οκτώβριο του 1912 και τελείωσε με τη συνθήκη του Λονδίνου 17/30 Μαίου  του 1913.Η αφορμή ήταν η απόρριψη εκ μέρους των οθωμανών των αιτημάτων που αφορούσαν στη διασφάλιση της εθνικής αυτονομίας των εθνοτήτων της αυτοκρατορίας.Ένα από τα πιο γνωστά γεγονότα του Α΄Βαλκανικού πολέμου ήταν τα συμβάντα που διαδραματίσθηκαν στις 3 Δεκεμβρίου του 1912.Ο Ελληνικός στόλος με αρχηγό τον υποναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη και με ναυαρχίδα το θωρηκτό Αβέρωφ καταδίωξε τον τουρκικό στόλο ο οποίος είχε επιχειρήσει να εξέλθει από τα Στενά και τον ανάγκασε να επιστρέψει σε αυτά.Η ναυμαχία αυτή που ονομάσθηκε ναυμαχία της Έλλης επειδή έγινε κοντά στον Ελλήσποντο επισφράγισε την κυριαρχία του Ελληνικού στόλου στο Αιγαίο.
Πράγματι η Ελληνική ψυχή πλούσια και γεμάτη με  τις μυθικές της δυνάμεις, ενός άλλου Λόγου,μιάς άλλης υπέρβασης ,η Ελληνική Πίστη και Βούληση όπως πρωτοβαπτίσθηκε μέσα στα ύδατα του μύθου ταξίδεψε μέσα στο χρόνο και στις απαρχές του 20ου κατήγαγε τις περιφανείς νίκες των Βαλκανικών πολέμων.Όπως ο Προμηθέας έκλεψε τη φωτιά από το εργαστήρι του Ηφαίστου και την έδωσε στους ανθρώπους ,όπως ο Αισχύλος έδωσε στην ομώνυμη τραγωδία του τις ανώτερες διαστάσεις της φωτιάς αυτής ως δύναμης ανθρώπινης δημιουργίας σκοπού και υπέρβασης οι  Έλληνες των Βαλκανικών πολέμων  ως διάδοχοι του Προμηθέα έκλεψαν τη φωτιά της Ελευθερίας από το κράτος των φαύλων που τόσα χρόνια τους την στερούσαν.
Γρήγορα οι μυθικές δυνάμεις του ανωτέρου του ανέφικτου και του εντυπωσιακού  οι οποίες τόσο ωραία εισήλθαν στις καρδιές των Ελλήνων  έλαβαν τόσο λογική επιβεβαίωση στα πεδία μαχών των Βαλκανικών πολέμων.Ο Αχιλλέας και ο Οδυσσέας ντύθηκαν στα στρατιωτικά το 1912 κα 13 και απελευθέρωσαν τη Θεσσαλονίκη ,τα Ιωάννινα,το Αργυρόκαστρο και την Κορυτσά.Ο Ελληνισμός προσπαθούσε να αποδείξει στον μεγάλο προπάτορα Πλήθωνα ότι είναι ικανός μετά την Αρχαία Ελλάδα και το Βυζάντιο να χτίσει μία νέα μεγάλη Ελλάδα.Εάν τα επίσημα ιστορικά αίτια του Α ΄Βαλκανικού πολέμου είναι όπως ήδη είπαμε η ιστορική ανάγκη των εθνοτήτων να αυτούπάρξουν ελευθερωμένες από την οθωμανική σκλαβιά και ποδηγέτηση,η ενορατική κληρονομική αιτία είναι η αδήριτη ανάγκη του Έλληνα να δικαιώσει τον Πλήθωνα ο οποίος αιώνες πριν διεκήρυξε ότι Έλληνες το γένος εσμέν,έθνος που μπορεί να πορευθεί προς μία ξεχωριστή ευδαιμονία για το καλό όλης της ανθρωπότητας.Γεννώντας πάνω στην ιδέα του Έθνους μία νέα μεγάλη κρατική οντότητα βασισμένη επάνω στις βάσεις του πολιτειακού μεγαλείου ενός Πλάτωνος και Αριστοτέλους.
Το μυαλό ήταν γεμάτο από τα Ελληνικά φωτισμένα γράμματα γι αυτό και το χέρι στα πεδία των μαχών ήταν τόσο γενναίο και αποφασιστικό.Γιατί δεν πάλευε μόνο για τη γη αλλά πάλευε να ξανοίξει την οδό του Ελληνισμού προς την αιωνιότητα.Οι Βαλκανικοί πόλεμοι ήταν η προσπάθεια των Ελλήνων να ξαναβρούν το σπίτι τους το χώμα τους στο οποίο ο σπόρος του Λόγου θα ξανασπειρόταν και θα ξαναάνθιζε.Με αυτή την αγωνία στην ψυχή ο Ελ.Βενιζέλος τηλεφωνούσε στο Βασιλέα Γεώργιο τον Α ΄και του έλεγε τα εξής: «Σας καθιστώ προσωπικώς υπεύθυνον διά την βραδύτητα με την οποία διεξάγετε τας επιχειρήσεις αι οποίαι κινδυνεύουν να φέρουν τους Βουλγάρους πρώτους εις Θεσσαλονίκην».
Έπρεπε λοιπόν το χώμα να ελευθερωθεί ώστε να ξανασπαρεί ο Ελληνικός Λόγος ο οποίος είχε και πάλι πολλά να πεί και να κάνει.Ό,τι έσπειρε ο λυτρωτικός λόγος της τέχνης του Κ.Παλαμά το  θέρισαν ως γλυκό καρπό οι ήρωες Έλληνες μαχητές των Βαλκανικών πολέμων στα μέτωπα της Πίστης και του Αίματος.Η αγάπη για την πατρίδα όπως προβάλλεται στην ποιητική συλλογή του επίσης εθνικού μας ποιητή  «τα τραγούδια της Πατρίδος μου»είναι για τον Παλαμά ιδεώδες σύνθετο το οποίο μεταλαμπαδεύεται στις ψυχές των Ελλήνων και τους οδηγεί σε νέα  έπη.Η Μούσα ομιλεί για κλέη Ελλήνων και στους Βαλκανικούς πολέμους παίρνουν σάρκα και οστά τα όσα ο Παλαμάς μας λέει σε κείμενο του 1890 «Ο πατριωτισμός είναι το ευγενέστερον των αισθημάτων….υπάρχουν περιπτώσεις καθ άς η πατρίς είναι ανεξάντλητος πηγή της εμπνεύσεως και σχεδόν πληροί το ιδεώδες της ποιήσεως.τούτο συμβαίνει εις τα έθνη τα οποία δεν εξεπλήρωσαν ακόμη τον προορισμόν των ή ευρίσκονται εις την αρχήν του σταδίου των».
Η ποίηση και οι ιδέες του Παλαμά λοιπόν έγιναν Πίστη και Βούληση Νίκης στα πεδία των μαχών των Βαλκανικών πολέμων.Οι  Έλληνες νίκησαν και αγωνίσθηκαν με φρόνημα διότι έκαναν πράξη την ποίηση του Παλαμά για να αποδειχθεί περίτρανα ότι και αυτούς τους πολέμους τους κέρδισε ο διαχρονικός και αιώνιος Ελληνισμός μέσα από την πλήρη γνώση,συνειδητοποίηση και εφαρμογή των ιδεών και αξιών του.
Η έκβαση του Α΄Βαλκανικού πολέμου είναι γνωστή.Όπως ήδη προείπαμε έληξε με τη συνθήκη του Λονδίνου(17/31 Μαίου 1913)σύμφωνα με την οποία η τουρκία παραχώρησε στα σύμμαχα κράτη νικητές των Βαλκανίων όλα τα εδάφη δυτικά της γραμμής Αίνου-Μηδείας.Όμως η συνθήκη του Λονδίνου προσπαθώντας να εξισορροπήσει τα συμφέροντα των Δυνάμεων με τα αιτήματα των Βαλκανικών λαών περιείχε ασάφειες και παραλείψεις.Κυριότατα το πρόβλημα μοιρασμού συγκεκριμένων περιοχών(Θράκη-Μακεδονία)θα οδηγήσει σε νέο Β΄Βαλκανικό πόλεμο μεταξύ των Βαλκανίων συμμάχων αυτή τη φορά.
Ουσιαστικά όμως εξελισσόταν το πονηρό παιχνίδι των μεγάλων δυνάμεων βασισμένο στην έννοια του πολιτικού συμφέροντος όπως αυτό είχε καθορισθεί από το Δημοσθένη-ο οποίος πράγματι μπροστά στο καλό της Πόλης θυσίαζε τα πάντα.
Ιστορικά δίκαιο λοιπόν ήταν η εφαρμογή του σχεδίου του Ρήγα Φεραίου το οποίο βασιζόταν στη διαχρονική πνευματική και πολιτιστική εφαρμογή της κυριαρχίας του Ελληνικού Λόγου –όπως αυτός εξήλθε μέσα από το πνευματικό ζύμωμα που υπέστη στην Αρχαία Ελλάδα,στο Βυζάντιο και στον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό-επάνω σε μία παμβαλκανική ένωση λαών οι οποίοι θα ζούσαν πέρα και μακριά από τον οθωμανικό σκοταδισμό.Εν ολίγοις η εφαρμογή του σχεδίου του Ρήγα είναι η ειρηνική δημιουργία το 1912 και 1913 των νέων Βαλκανίων χωρίς την ανάγκη των Βαλκανικών πολέμων.Επειδή όμως δεν πρυτάνευσε η Λογική της επικράτησης του Ελληνικού πνεύματος οδηγηθήκαμε στους Βαλκανικούς πολέμους.
Ο Ρήγας στην χάρτα της Ελλάδας αντικατοπτρίζει όλα αυτά τα οποία οι μεγάλες δυνάμεις ήταν αδύνατο έστω και μετά από δύο βαλκανικούς πολέμους να τα αποδώσουν στην Ελλάδα.Άρα οι βαλκανικοί πόλεμοι τελικά βόλεψαν το σχέδιο των μεγάλων δυνάμεων ώστε να δημιουργηθούν πολλά βαλκάνια κράτη,αποκομμένα και ακίνδυνα,γέφυρα των ισχυρών του κόσμου προς την Ανατολή.Χαρακτηριστικά σε αυτόν τον χάρτη ο Ρήγας μας παραδίδει ένα μνημείο πολυμάθειας και φιλομάθειας ,πατριδογνωστική εγκυκλοπαίδεια προορισμένη να ανακαλέσει στη μνήμη των ραγιάδων την προγονική τους ιστορία και δόξα.Ο χάρτης περιείχε την Ελλάδα από τα Καρπάθια και το Δούναβη έως την Κρήτη,από την Αδριατική και το Ιόνιο έως τον Εύξεινο Πόντο και τη Μικρά Ασία.Στο κάτω μέρος είχε τοποθετηθεί η Κωνσταντινούπολη και αυτό το μέρος είχε ονομασθεί «επιπεδογραφία της Κωνσταντινούπολης».
Ο Ρήγας δεν στραγγαλίσθηκε μόνο πραγματικά αλλά και συμβολικά μέσα από τους Βαλκανικούς πολέμους οι οποίοι απέδωσαν στην Ελλάδα μόνο τόσα μέρη όσα χρειαζόταν ώστε ούτε η ίδια ούτε οι άλλοι να είναι δυνατοί,αλλά όλοι μαζί να είναι δούλοι των μεγάλων δυνάμεων.Η δολοφονία του αγγλοφίλου Γεωργίου Α΄και η ανάδειξη του Γερμανοφίλου Κωνσταντίνου αποδεικνύει ότι όλα πλέον είναι παιχνίδι των μεγάλων δυνάμεων οι οποίες θέλουν έναν ακόμη Βαλκάνιο Πόλεμο πριν κάνουν τα Βαλκάνια αιτία του πρώτου Παγκοσμίου πολέμου.Διότι μέσα από τα Βαλκάνια και λίγο πριν το τέλος των οθωμανών άνοιγε η πύλη προς την Ανατολή,και την Πύλη αυτή την ήθελαν όλοι στο δικό  τους σπίτι.
Ο Β΄λοιπόν Βαλκανικός πόλεμος ουσιαστικά ξεκίνησε μετά τη συνθήκη του Λονδίνου ,αφ΄ής στιγμής οι Βαλκάνιοι σύμμαχοι και νικητές προσπάθησαν να καθορίσουν τα σύνορα των περιοχών που είχαν καταλάβει.Η Βουλγαρία αξίωνε να περιέλθει υπό την κατοχή της η Θράκη και η Ανατολική Μακεδονία μαζί με τη Θεσσαλονίκη και το Μοναστήρι.Η Ελλάδα αξίωνε τα εδάφη που με βάση και μόνο το εθνικό κριτήριο της ανήκαν.Το ότι τελικά μετά τη συνθήκη του Βουκουρεστίου που σήμανε το τέλος του Β΄Βαλκανικού πολέμου (28 Ιουλίου/10 Αυγούστου 1913)δημιουργήθηκαν νέα κρατίδια (Αλβανία)μοιράσθηκαν περιοχές που κάποτε ήταν ενιαίες και Ελληνικές (η Μεγάλη Ελληνική Μακεδονία)σήμανε την απαρχή μιάς πρακτικής που το τέλος της θα συμβεί όταν και οι τελευταίοι Μικρασιάτες πρόσφυγες έλθουν στην ήσσονα Ελλάδα.Οι μεγάλες δυνάμεις έπρεπε να τελειώνουν με κάθε όνειρο ανασύστασης οποιασδήποτε Αυτοκρατορίας του παρελθόντος είτε από τους απογόνους του Βουλγαροκτόνου είτε του Σαμουήλ.Τα κράτη με βάση τη Βιομηχανική εποχή οικονομικά ήταν δορυφόροι των Ευρωπαϊκών κολοσσών.Οι Βαλκανικοί πόλεμοι σήμαναν το τέλος των ονείρων του Ρήγα και του Δραγούμη.Η Μεγάλη Ελλάδα,η Τρίτη μετά την Αρχαία Ελλάδα και το Βυζάντιο δεν υπήρχε περίπτωση να ανασυσταθεί.Τα Βαλκάνια έγιναν κομμάτια κρατών προκειμένου αόρατη η οδός προς την Ανατολή να καθοδηγεί τις μεγάλες δυνάμεις προς τον πλούτο  και τις αγορές της Ινδίας,της Κίνας και της Ιαπωνίας.Θεωρώ λοιπόν ότι το τελευταίο μονόπρακτο των Βαλκανικών πολέμων  παίχτηκε με την Μικρασιατική καταστροφή η οποία έβαλε οριστικά την ταφόπετρα επάνω στα όνειρα του Ελληνισμού να συνεχίσει την ηγεμονική του παρουσία επάνω στον κόσμο που ανοιγόταν.
Η Ελλάδα λοιπόν συρρικνώθηκε σε 120.308 τετρ.μέτρα και 4.718.221κατοίκους.Το νέο δίλημμα που ανοίχθηκε μπροστά στους   Έλληνες ήταν το πολιτειακό μοντέλο που θα κυβερνούσε το νέο αυτό κράτος.Από τα βάθη  του παρελθόντος έφθαναν ηχηρές και διχοτομικές στο μυαλό των Ελλήνων οι φωνές των αριστοκρατικών και των δημοκρατικών οι οποίοι στην Αρχαία Αθήνα ,στο κλεινόν άστυ φιλονικούσαν για την εξουσία και τη δύναμη.Οι διαμάχες Βενιζελικών και Βασιλικών είναι μία επανάληψη αυτών των πολιτειακών φιλονικιών.Εάν ο Θουκυδίδης στον Επιτάφιό του μας δίδει τη θαυμαστή λύση που έδωσαν οι Αθηναίοι στο θέμα αυτό συνδυάζοντας τη δύναμη του δήμου με τη δύναμη του ενός ανδρός η Ελλάδα του πρώτου μισού του 20 ου αι.δεν μπορούσε να οδηγηθεί σε μία Περίκλεια λύση με καταστρεπτικές συνέπειες για την ιστορική πορεία του τόπου.
Ο Ελληνισμός της Μικρασιατικής καταστροφής έχει ένα ιστορικό κοινό με το Βυζάντιο του Ηρακλείου.Συνειδητοποίησε τη δύναμη της ποιότητας της Ελληνικής Φυλής ενάντια στην ποσότητα του χώρου.Στη Μικρασιατική καταστροφή η αθλιότητα των Μεγάλων Δυνάμεων κινήθηκε αντιστρόφως ανάλογα με τους οθωμανούς και τους Έλληνες.Το 1922 διαλύθηκε μία αυτοκρατορία για να γίνει ένα κράτος(τουρκία)και συρρικνώθηκε ένα κράτος για να μη γίνει ποτέ  πάλι αυτοκρατορία(Ελλάδα).
Ποιο ήταν το πολιτειακό όμως μοντέλο του Βενιζέλου το οποίο έμεινε γνωστό με το όνομα της τάσης του Βενιζελισμού και το οποίο χάραξε την πολιτειακή ιστοριία της χώρας συνολικά στον 20 αι;Ο Βενιζελισμός ως πολιτικό κίνημα χαρακτηριζόταν από έντονο πολιτικό ρεαλισμό και καταλαβαίνουμε γιατί ο μεγάλος Πατριώτης και ρομαντικός Ίων Δραγούμης ήταν φανατικός εχθρός του.Ο Βενιζελισμός ως πολιτικό κίνημα ταυτιζόταν με τον εκσυγχρονισμό των θεσμών και την υπαγωγή της Ελλάδας σε ευρωπαϊκά πρότυπα.Ο Κρητικός πολιτικός μας υπενθυμίζει περισσότερο τον Δημοσθένη  στη διαμάχη του τελευταίου με τον Ισοκράτη.Σαφέστατα ο Βενιζέλος είναι ο εισηγητής του κράτους του Ευρωπαϊκού Αστικού Διαφωτισμού στην Ελλάδα(θα πρέπει πολύ να προσέξουμε το πολύ σημαντικό γεγονός για λόγους που έπειτα θα αναλύσουμε  ότι το αντίπαλο δέος σε αυτό το κράτος είναι το μαρξιστικό επιστημονικά σοσιαλιστικό κράτος).Ο Βενιζελισμός θεωρούσε το Ελληνικό κράτος –και όχι την Ελληνική φυλή-ως μοχλό έκφρασης και ανάπτυξης του Ελληνισμού.Ο Λόγος του Δημοσθένη στον υπέρ της των Ροδίων ελευθερίας λόγο του προς τους Αθηναίους όπου ο Αθηναίος ρήτωρ κάνει το λάθος να μην καταλαβαίνει ότι το Αθηναϊκό κράτος δεν στηρίζεται πλέον και σε μία άξια όπως στο παρελθόν φυλή μας ενθυμίζει σε πολλά σημεία τον Βενιζέλο.Το Ελληνικό κράτος δεν μπορούσε να βγάλει ευρωπαϊκή δυναμική διότι βιομηχανικά και αναπτυξιακά ήταν πολύ πίσω σε σχέση με τους Ευρωπαίους εταίρους.Η κοινωνική συναίνεση και ο ρομαντισμός του ενδόξου παρελθόντος ο οποίος θα μπορούσε μέσα από μία πολιτιστική Ελληνική  Άνοιξη να ξαναδημιουργήσει μια μεγάλη Ελλάδα ως έθνος και όχι αναγκαστικά ως κράτος θα μπορούσαν να αναπληρώσουν αυτό το κενό έως τη στιγμή που η Ελλάδα θα αναπτυσσόταν.Η προτεραιότητα του κράτους έναντι του εθνους έβαλε την Ελλάδα σε έναν άνισο αγώνα τα αποτελέσματα του οποίου βιώνουμε ακόμα και σήμερα-ευτυχώς στις 28 Οκτωβρίου 1940 έχουμε διάλυση αυτού του μοντέλου.Ενώ στη μικρασιατική καταστροφή το κράτος έχασε στα πεδία των μαχών, στις 28 Οκτωβρίου του 1940 οι Έλληνες προέταξαν το έθνος έναντι του κράτους και νίκησαν  –κάτι που ίσως πρέπει να κάνουν και σήμερα και αυτό είναι το πιο ηχηρό μήνυμα της σημερινής επετείου της 28ης Οκτωβρίου του 1940.
Ίσως λοιπόν ο Κρητικός πολιτικός θα έπρεπε να ομιλήσει με το ρομαντισμό του Ισοκράτη μέσα από ένα πραγματικό Πανελλήνιο αγαθό.Ο Βενιζέλος όμως συσπείρωσε γύρω του την αστική τάξη και αυτή η Ευρωπαϊκή του πρακτική μπορεί να δημιούργησε ένα σύγχρονο αστικό κράτος όμως δημιούργησε και κοινωνικές αντιπαλότητες πρώτα με τους βασιλικούς και έπειτα από τη μικρασιατική καταστροφή με τους προλετάριους ενός άλλου κράτους και κατάστασης.Το ιδιώνυμο που επέβαλε είναι μόνο η αρχή για την διχαστική περίοδο στην οποία η Ελλάδα εισχωρούσε και η οποία αυτή περίοδος κοινωνικών φιλονικιών καλά κρατεί έως σήμερα.
Οι Έλληνες έκαναν το μεγάλο λάθος.Δεν ενώθηκαν απέναντι στο λαμπρό παρελθόν τους αλλά έκαναν σημείο αναφοράς την Ευρωπαϊκή κουλτούρα του Αστικού Διαφωτισμού και του μαρξιστικού λόγου.Διαμορφώθηκαν λοιπόν-χονδρικά –τρείς περίπου στάσεις.Η φιλοβασιλική –που ουσιαστικά κρατούσε από την αριστοκρατική Αρχαία Ελλάδα και το Βυζάντιο διά της φεουδαρχικής ευρωπαϊκής φθοράς -η φιλοαστική και η φιλομαρξιστική.Προξενεί εντύπωση πράγματι το γεγονός ότι μετά την μικρασιατική καταστροφή ιδρύθηκαν δύο σύγχρονα αστικά μεταδιαφωτιστικά στα πρότυπα της Ευρώπης κράτη-το Ελληνικό και το τουρκικό-και χάθηκαν οριστικά δύο ανασυστάσεις αυτοκρατοριών-η Βυζαντινή και η οθωμανική.Κατά περίεργο λοιπόν τρόπο η Ελλάδα και η τουρκία κινήθηκαν προς την ίδια κατεύθυνση ως  το τέλος του 1922.
Το έπος του 1940-και όχι μόνο για την Ελλάδα –σήμανε το πρόσκαιρο τέλος αυτού του απλά αστικού κοινωνικού κράτους το οποίο επιβάλλεται στο έθνος και καθορίζει απλά συνταγματικά τις τύχες των λαών.Τι διαχωρίζει το 1922 από το 1940.Το 1922 ήταν αποτέλεσμα κρατικής πολιτικής  και εκλογών.Το 1940 ήταν κοινή απόφαση του Έθνους όλων των Ελλήνων απέναντι στον αστείο Μουσολίνι και στα φρικτά στρατιωτικά του σχέδια. Δυστυχώς όμως το έπος του 1940 σηματοδοτεί και μία άλλη πολύ σημαντική εξέλιξη.Το Ελληνικό έθνος ήταν η τελευταία τουλάχιστον μέχρι σήμερα φορά που μπόρεσε να δείξει την αόρατη μυστική του δύναμη η οποία έρχεται μέσα από τους ιστορικούς διαύλους του Επιταφίου του Περικλή.Ποτέ πάλι οι σύμμαχοι και φίλοι μας δεν θα μας επιτρέψουν να τιμήσουμε την εθνική μας αυτοδύναμη και αυτοσυνειδησία ως Πίστη και Βούληση.
Το Ελληνικό έπος  του 40 ουσιαστικά έκρινε και τον Β΄Παγκόσμιο πόλεμο-τουλάχιστον σε αρκετά μεγάλο βαθμό.Σε μία πρώτη εκτίμηση απροσανατόλισε τον Χιτλερικό πολεμικό σχεδιασμό και προς τη Σοβιετική Ένωση-ο Φύρερ επετέθη στη Σοβιετική Ένωση παρά το σύμφωνο φιλίας διότι έκρινε ότι θα έπρεπε να τελειώνει με την Ανατολή και τον πλούτο της αλλά όμως μετά το Ελληνικό έπος και αυτός είχε χάσει χρόνο αλλά κυρίως δεν βοηθήθηκε όσο περίμενε από τους Ιταλούς συμμάχους-και προς το δρόμο της Αφρικής προς την Ασία διότι οι Γερμανικές δυνάμεις καθυστέρησαν απελπιστικά στην κατάληψη νευραλγικών σημείων που θα τους οδηγούσαν στην κατάληψη οδών προς τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ανατολής και στην πλήρη κυριαρχία του κόσμου μέσα από την συνάντηση με την Ιαπωνία.Σε κάθε περίπτωση μετά το Ελληνικό έπος ο Αδόλφος Χίτλερ έχασε την έννοια της πολεμικής συμμαχίας και  πλέον γράφει στην Πολιτική του Διαθήκη «Ούτε η προσωπική αγάπη μου προς τον Ντούτσε ούτε τα ενστιχτώδικα αισθήματα φιλίας μου για τον ιταλικό λαό αλλάξανε.Αλλά μέμφομαι τον εαυτό μου γιατί δεν άκουσα τη φωνή της λογικής που με συμβούλευε να είμαι αδίστακτος στην φιλία μου προς την Ιταλία.Σαν αποτέλεσμα όμως της μακροθυμίας μου συμβήκανε πράγματα που δεν έπρεπε να συμβούν και που μπορεί να αποδειχθούν μοιραία.Η Ζωή δεν συγχωεί την αδυναμία».
Μία πτυχή του Ελληνικού έπους του 40 η οποία δεν θίγεται ικανοποιητικά είναι το ότι ο Ελληνικός θρίαμβος συνέβαλε αποφασιστικά στη ματαίωση ενός πολύ σημαντικού Χιτλερικού ιστορικού σχεδίου σε σχέση με το Ισλάμ και της Αφρικής αλλά και της Ανατολής.Σε όλη τη μέση Ανατολή αλλά και σε αρκετά κράτη της Βορείου Αφρικής υπήρχαν εθνικοσοσιαλιστικά κινήματα τα οποία πίστεψαν ότι οι εθνικές επαναστάσεις θα οδηγήσουν και σε εθνικές απελευθερώσεις.Χαρακτηριστικά στην Αίγυπτο υπήρχε το κίνημα Νέα Αίγυπτος το οποίο ήταν εξαιρετικά δημοφιλές ανάμεσα σε νέους Αξιωματικούς.Στο Ιράκ υπήρχε το κίνημα  «Φουτούγια»το οποίο ανοικτά υμνούσε τον γερμανικό εθνικοσοσιαλισμό.Οι Ιταλοί όμως και οι Γάλλοι σύμμαχοι του Χίτλερ –κυβέρνηση του Βισύ-ήταν μισητοί σε αυτούς τους λαούς μέσα από την συγκεκριμένη αποικιοκρατική τους πολιτική που είχαν επιβάλει όλα αυτά τα χρόνια.Πέρα από αυτό ο Χίτλερ άργησε χαρακτηριστικά να κινητοποιήσει τους  Άραβες της Βορείου Αφρικής και της Μέσης Ανατολής ώστε να θέσει υπό έλεγχο την κρίσμη αυτή περιοχή του κόσμου- η καθυστέρηση αυτή είχε σχέση και με τον Ελληνικό θρίαμβο διότι ο Χίτλερ έλπιζε στην Ιταλική βοήθεια τη στιγμή που οι Ιταλοί ξόδεψαν πολύτιμο χρόνο και τελικά έχασαν στα βουνά της Πίνδου.Η νίκη των συμμάχων ήταν αναμενόμενη μετά από όλα αυτά και το Ελληνικό έπος ήταν αυτό το οποίο κατέδειξε την Ιταλική ανεπάρκεια,όπως είπαμε μπέρδεψε τον Αδόλφο Χίτλερ και ειδικά στον κόσμο του Ισλάμ κατέδειξε σε τέτοιο βαθμό την Ιταλική γελοιότητα ώστε το Χιτλερικό σχέδιο  να δεχθεί ισχυρό πλήγμα.Χαρακτηριστικά ο Ρεημόν Καρτιέ στην Ιστορία του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου αναφέρει «Αντίθετα με τον Μουσολίνι που είχε μαλλον γελοιοποιηθεί ανακηρύσσοντας τον εαυτό του σπαθί του Ισλάμ η φανατική μορφή  του Χίτλερ ο εξοντωτικός αντισημιτισμός του και οι εντυπωσιακές νίκες του ενθουσιάζουν πραγματικά τη Μέση Ανατολή.Οι Άγγλοι δεν αγνοούν πώς το Κάιρο θα σημαιοστολιζόταν με αγκυλωτούς σταυρούς αν ο Ρόμελ  έκανε την εμφάνισή του».Όμως ο Ρόμελ δεν εμφανίσθηκε και οι  Έλληνες της Πίνδου είχαν πολύ βοηθήσει σε αυτό το γεγονός που έγειρε την πλάστιγγα αποφασιστικά προς την πλευρά των συμμάχων.
Για τους απογόνους του Μιλτιάδη ο οποίος νίκησε πολλαπλάσιο περσικό στρατό το έπος της Πίνδου ήταν μία ηθική επανάληψη με την έννοια που έδωσε στον όρο ο πολύς Κίρκεγγωρ.
Το Εθνικό έπος του 1940 μέσα από μία καθαρή επιστημονική Θουκυδίδεια θα λέγαμε ανάλυση καλείται να δώσει απαντήσεις σε θεμελιώδη ερωτήματα.Ήταν τυχαία και αυθόρμητη η απάντηση του Ιωάννου Μεταξά στον Ιταλό πρόξενο Γκράτσι τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940 όταν ο Εθνικός Κυβερνήτης αναφώνησε το περίφημο «ώστε έχουμε πόλεμο;»Η απάντηση όπως εξάγεται μέσα από το ημερολόγιο του Ιωάννου Μεταξά είναι αρνητική.Ο Μεταξάς εκφράζοντας ολοκληρωτικά τη Λαϊκή Ψυχή και Βούληση τελείως συνειδητά βροντοφώναξε το όχι τη στιγμή που ο γαμβρός του Μουσολίνι ο Τσιάνο υποτιμητικά του διαμήνυσε και κάτι άλλο.Εάν δεν του δώσει το νικέλιο της Λάρυμνας θα του πάρει την Κέρκυρα.Το παρακάτω απόσπασμα από το Μεταξικό Ημερολόγιο δεν αφήνει αμφιβολία για του λόγου το αληθές «28 Αυγούστου 1940:Θέτω παντοτε το ζήτημα αξιοπρέπειας της Ελλάδας υπέρ πάν άλλων δεν θα σκύψω προ ιταλών.Το ξεκαθαρίζω νέτα σκέτα στον Μαυρουδή και στους άλλους.Μεσημέρι Πάλαιρετ.Καθορίζει βοήθειαν.Καλά πάει Ετελείωσε και η αγωνία πλέον,ξέρουμε που πάμε δόξα σοι ο Θεός.Τα ίδια είχε διακηρύξει και ο Θουκυδίδης στον Επιτάφιο μέσα από το περίφημο χωρίο του «ο λόγος των Ελλήνων είναι ισόρροπος με τα έργα τους».Τη στιγμή λοιπόν κατά την οποία οι Έλληνες κομμουνιστές ηγέτες συντάσσονται σε όλα τα θέματα ανεπιφύλακτα με το Στάλιν ο Εθνικοσοσιαλιστής Ιωάννης Μεταξάς δεν πράττει το ίδιο σε σχέση με τον Αδόλφο Χίτλερ.
Όμως όπως ήδη προείπαμε επιβάλλεται η Θουκυδίδεια ψυχρή ματιά στα γεγονότα του 1940 και γενικότερα στα γεγονότα από το 1940-1949.Το Ελληνικό έπος του 40 ήταν ακόμη μία πράξη σε όλες όσες εκτυλίχθηκαν στον ευρύτερο χώρο τον Ελληνικό από τη στιγμή που απελευθερωθήκαμε από τον φανερό οθωμανικό ζυγό και υποταχθήκαμε στον κρυφό ευρωπαϊκό ζυγό.Είναι πρωτοφανές νικήτρια χώρα να εξέρχεται του πολέμου διαλυμένη ,ταπεινωμένη και διαρκώς να οδηγείται από πολιτειακό πρόβλημα σε οικονμικό μαρασμό και τελικά σε υποαναπτυξη και κίνδυνο πτώχευσης και τελικού μαρασμού.Ο ιστορικός του μέλλοντος θα πρέπει οπωσδήποτε θαρραλέα να γράψει τι συνέβη όχι κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου πολέμου αλλά μετά.Γιατί όλες οι νικήτριες χώρες αναπτύχθηκαν-ακόμα και η τόσο διηρημένη Γαλλία-και η Ελλάδα γνώρισε τέτοια στασιμότητα ,αποβιομηχάνιση,πολιτικά προβλήματα και τελικά σήμερα να κινδυνεύει με μαρασμό.Οι Έλληνες το 40 απελευθέρωσαν εδάφη που εθνικά τους ανήκαν ,αλλά ούτε και αυτή την Ελληνικότατη Βόρειο Ήπειρο καρπώθηκαν.Άνετα την ενσωμάτωσαν στο κράτος τους οι σύμμαχοι του Μουσολίνι αλβανοί.
Γιατί;Μία ψυχρή ματιά στα γεγονότα –φανερά και κρυφά-πολλές απαντήσεις μας δίνει.Η Ελλάς στα πεδία μαχών της Πίνδου έδωσε τα τελευταία ενιαία εθνικά αποθέματα που είχε.Κυρίως την δύναμη ενότητας ώστε οι  Έλληνες πλούσιοι και φτωχοί να ενώνονται μπροστά στο Εθνικό Καλό.Όμως δεν άντεξε άλλο.Και δεν έπρεπε να αντέξει άλλο διότι οι ευρωπαίοι φίλοι μας τον Έλληνα μεγάλο ασθενή δεν τον ήθελαν άλλο ζωντανό.Αρκετά τον είχαν χρησιμοποιήσει για να ελέγχουν την κάθοδο της Ρωσίας και την Πύλη της Ανατολής την τουρκία.Εδώ ευρίσκεται η όλη ουσία της μεταπολεμικής συμπεριφοράς των φίλων μας απέναντί μας.Τώρα οι νικητές οικονομικά μέσα από την συμπληγάδειο επιβολή των οικονομικών τους συστημάτων ήλεγχαν οικονομικά τους πάντες.Ειδικά μετά το Μπρέτον Γούντς έδωσαν το χρυσό στην Αμερική και σε όλες τις χώρες το κυνήγι της νομισματικής ισορροπίας.Η Ελλάδα απλά έπρεπε να πάει με ένα οικονομικό σύστημα,τίποτε άλλο.Για να γίνει αυτό όμως έπρεπε ο εξωτερικός εχθρός να εισέλθει εντός των τειχών.Δεν ήταν δύσκολο.Οι Έλληνες πλουτοκράτες τέθηκαν απέναντι των Ελλήνων προλετάριων και το τελικό σχέδιο της Ελληνικής διάλυσης το βιώνουμε σήμερα.Από τα βουνά της Πίνδου μεταφερθήκαμε στις κοινωνικές αντιπαλότητες αντί ενωμένοι να αναπτύξουμε τον πλούσιο ουρανό γη και θάλασσα της Πατρίδος μας.Αυτά  όμως περιήλθαν αλλού,.στις μεγάλες δυνάμεις.Ο διχασμός από ψηλά –βασιλεύς Βενιζέλος –έπεσε χαμηλά-πλούσιοι φτωχοί,δεξιοί αριστεροί.Στη Γιάλτα η Ελλάδα πήγε με όλους λόγω της θέσης της.Οι μέν προσπαθούσαν να την κάνουν δυτική οι δε Σοβιετικό παράδεισο.Ο τελευταίος αυτός διχασμός σκότωσε την Πατρίδα μας και απλά τώρα περιμένουμε την ληξιαρχική πράξη του θανάτου της.
Η Ελληνική Ιδέα που αρχιτεκτόνησε και σμίλευσε αυτόν τον κόσμο είναι όμως αιώνια και διηνεκής.Είναι η Ιδέα ότι αυτός ο κόσμος έχει αρχή το Αγαθό και τέλος την ενδελέχεια του καθ εαυτού οντολογικού Αγαθού.Στην πορεία το κακό κρύβει το Αγαθό σαν σύννεφο που σκεπάζει για λίγο τον Ήλιο.Αυτό το λίγο ζεί εδώ και κάποιες δεκαετίες η Ελλάδα.Τώρα ας φωνάξουμε ΟΧΙ σε αυτό το σύννεφο-το οποίο έχει όνομα και ιδιότητες - για να έχουμε ως Παγκόσμιοι Έλληνες μερίδιο στο φώς του Ήλιου που δειλά θα ξεπροβάλει.
Β.Δ.Μακρυπούλιας.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

H πρόσφατη ανάρτηση.

Οι θέσεις του Μάρξ και λοιπών εκπροσώπων του κομμουνισμού περί της ομοφυλοφιλίας.

Μεταφέρουμε την περίφημη επιστολή του Ένγκελς στο Μάρξ (22 Ιουνίου, 1869). Μάντσεστερ,   22, Ιουνίου, 1869. Αγαπητέ Μαυριτανέ. ...

Δημοφιλείς αναρτήσεις.