Aνακοίνωση του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών.


Η Ρωσία αναγνώρισε επίσημα την «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας» παρά τις πρωτύτερες επιφυλάξεις της Μόσχας για την νομιμότητα της αλλαγής του ονόματος της χώρας, ανακοίνωσε σήμερα το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών.
«Την 19η Φεβρουαρίου 2019 η ρωσική πρεσβεία στα Σκόπια έλαβε ένα σημείωμα από το υπουργείο Εξωτερικών Υποθέσεων της Δημοκρατίας της Μακεδονίας με την ειδοποίηση της αλλαγής της επίσημης ονομασίας αυτής της χώρας σε Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας», τόνισε το ρωσικό υπουργείο σε μια ανακοίνωσή της. «Η Ρωσική Ομοσπονδία αναγνωρίζει αυτή τη χώρα με την νέα ονομασία Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας», υπογραμμίζεται στην ανακοίνωση.

A A A Η πρώτη επαναστατική προκήρυξη της Καλαμάτας από το χέρι του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, πριν από 195 χρόνια.


Του ΝΙΚΟΥ ΚΟΥΒΗ
ιστορικού ερευνητή 
Για να υπάρξει ολοκληρωμένη επανάσταση, τέτοια που να δημιουργεί δίκαιο, κατά τα διεθνώς παραδεκτά, δεν αρκεί το στρατιωτικό γεγονός που την επιβάλλει. Δεν αρκεί, δηλαδή, η στρατιωτική κατάληψη μιας εδαφικής περιοχής ή και πόλης, που να μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ορμητήριο ή και έδρα της εξέγερσης ενός λαού. Είναι απαραίτητη και η πολιτική διακήρυξη των λόγων που την επέβαλαν και των σκοπών που επιδιώκει. 
Έτσι. η «Μεσσηνιακή Γερουσία» αναγνωρίζεται, από εγκύρους ιστορικούς, ως η πρώτη, υποτυπώδης έστω,Επαναστατική Κυβέρνηση της Νεότερης Ελλάδας, διότι οργάνωσε τις πρώτες εκστρατείες κατά των Τούρκων, αφού δημιούργησε επαναστατικά σώματα, προκειμένου να κατευθύνει τον αγώνα.    
Από τη «Μεσσηνιακή Γερουσία», η οποία στεγαζόταν στην Καλαμάτα, εστάλησαν τρεις προκηρύξεις: 
α. «Προς τας Ευρωπαικάς Αυλάς»,
β. «Προς τους ευγενεστάτους φιλογενείς Έλληνας, τους εν Λιβόρνω και Πίζα κατοικούντας» και 
γ. «Προς τους Αμερικανούς». 
- Υπάρχουν ενδείξεις ότι μία ακόμη προκήρυξη εστάλη και στον Τσάρο της Ρωσίας.

Να τα δούμε πιο αναλυτικά 

α. Προς τας Ευρωπαικάς αυλάς, εκ μέρους του φιλογενούς στρατηγού των Σπαρτιατικών στρατευμάτων Πέτρου Μαυρομιχάλη και της Μεσσηνιακής Συγκλήτου της Καλαμάτας. 
Στις 23 Μαρτίου 1821, πριν από 195 χρόνια, γράφτηκε το κείμενο από τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, το οποίο και έλεγε: 

Aπόσπασμα από το βιβλίο μου "η οντολογική ισχύς της αφαίρεσης".



Η Θεολογία και ως αφηρημένη σύλληψη περί θεού αλλά και ως εφηρμοσμένη επιστήμη αποδεδειγμένης πρακτικής αυτού στηρίζεται στο καθαρά αξιωματικό γεγονός ότι ο Θεός είναι η αρχή και το τέλος του παρόντος όλου.Σταδιακά και μέσα από την ανάπτυξη της δογματικής,της υμνολογίας,και της ηθικής των ποικίλων και διαφορετικών θρησκειών(με αποκορύφωμα βέβαια τη θρησκεία του θεανθρώπου Ιησού)επεκράτησε η άποψη ότι ο Θεός είναι το ον,το παρόν όλον είναι το ον,τα πάντα γύρω μας(και μόνον αυτά)είναι ον.Σήμερα ακραιφνώς πιστεύουμε ότι πέρα από το δικό μας όλο δεν υπάρχει τίποτε άλλο.Το ίδιο βέβαια πιστεύουμε και για το θεό,ως δημιουργό της κατάστασης του όλου,η οποία όπως έχει επικρατήσει να ονοματοθετείται στις ημέρες μας είναι το ον,αφού είναι δημιούργημα ενός δημιουργού ο οποίος είναι το ον.Βάσει όλων αυτών των οποίων η χρήσις έχει γίνει εδώ καταλαβαίνουμε το λάθος της συνέχειας και της αντιστοιχίας που γίνεται σε όλα αυτά που τώρα αναφέραμε.Ο άνθρωπος έχει εκλάβει το πρόσκαιρο ως μόνιμο και το μόνιμο ως κάτι τελείως λησμονημένο.
Ας ξεκινήσουμε την προσπάθεια της όλης απόδειξης κατά τρόπο απαγωγικό.Αν πράγματι πιστέψουμε ότι ο Θεός(ο πραγματικός θεός με κεφαλαίο θ)είναι το ον τότε θα υποθέσουμε ότι το ον είναι και τα δημιουργήματά του.Διότι ό,τι είναι ο Θεός είναι και τα δημιουργήματά του.Άρα ο άνθρωπος ως δημιούργημα του θεού είναι ον,και συγκεντρώνει όλες τις ιδιότητες του όντος:αιωνιότητα,αϊδιότητα,παντοδυναμία.Όμως γνωρίζουμε  ότι ο άνθρωπος όπως εννοείται τώρα κάποτε θα υπάρξει και διαφορετικά.Αυτή η διαφορετικότητα σίγουρα θα πρέπει να υπήρξε στο μυαλό του Θεού ο οποίος γι΄αυτόν ακριβώς το λόγο ονομάζεται και θεωρείται παντογνώστης.Σε ένα απίστευτο λοιπόν αύταρκες άνοιγμα του μυαλού του ο Θεός,σαν να λέμε μία οντότητα βγαλμένη μέσα από τα σπλάχνα του όντος-προκειμένου να υπάρξει όσο και μόνο όσο θα έπρεπε να υπάρξει-επιδεικνύει μία ικανότητα καταπληκτική.

O ύμνος του Αναξαγόρου εις τον Νούν. (Β11).


Όλα τα άλλα έχουν ένα μέρος από το καθετί, αλλά ο Νους είναι άπειρος και αυτοκυβέρνητος και δεν είναι ανάμεικτος με τίποτα, αλλά είναι μόνος και αυτοσύστατος. Γιατί αν δεν ήταν αυτοσύστατος αλλά ανακατεμένος με κάτι άλλο, θα είχε ένα μέρος από όλα τα πράγματα, αν ήταν ανακατεμένος με ένα οποιοδήποτε· γιατί σε όλα υπάρχει ένα μέρος από όλα, όπως είπα πιο πριν και τα πράγματα που θα ήταν ανακατεμένα μαζί του θα τον εμπόδιζαν, έτσι ώστε δεν θα μπορούσε να ελέγχει κανένα πράγμα με τον ίδιο τρόπο που τα ελέγχει τώρα, όντας αυτοσύστατος. Γιατί είναι το λεπτότερο και το καθαρότερο από όλα τα πράγματα, ξέρει τα πάντα για το καθετί και έχει τη μεγαλύτερη ισχύ· και ο Νους ελέγχει όλα τα έμψυχα, τα μεγαλύτερα και τα μικρότερα. Ο Νους επίσης είχε τον έλεγχο ολόκληρης της περιστροφικής κίνησης, έτσι ώστε άρχισε να εκδηλώνεται περιστροφή. Και αρχικά η κίνηση αυτή γινόταν σε μια μικρή περιοχή, αλλά σήμερα γίνεται σε μεγαλύτερη και στο μέλλον θα γίνεται σε ακόμα μεγαλύτερη. Και τα πράγματα που αναμειγνύονται και διαφοροποιούνται και διαιρούνται, όλα αυτά τα γνωρίζει ο Νους. Και όλα όσα έμελλε να γίνουν -αυτά που υπήρξαν, αυτά που υπάρχουν και αυτά που θα υπάρξουν- τα τακτοποίησε ο Νους, ακόμα και αυτή την περιστροφική κίνηση που εκτελούν σήμερα τα άστρα, ο ήλιος και η σελήνη, ο αέρας και ο αιθέρας που αποχωρίζονται. Και αυτή η περιστροφική κίνηση προκάλεσε τον αποχωρισμό. Και το πυκνό αποχωρίζεται από το αραιό, το ζεστό από το κρύο, το λαμπρό από το σκοτεινό και το ξηρό από το υγρό. Αλλά υπάρχουν πολλά μέρη από πολλά πράγματα, και τίποτα δεν αποχωρίζεται εντελώς ούτε διασπάται, εκτός από το Νου. Ο Νους είναι όλος όμοιος, τόσο σε μεγαλύτερες όσο και σε μικρότερες ποσότητες, ενώ τίποτε άλλο δεν είναι όμοιο με κάτι άλλο, παρά κάθε μεμονωμένο σώμα έχει και είχε κυρίως την όψη των πραγμάτων εκείνων που τα περιέχει σε μεγαλύτερη ποσότητα.

(μετάφραση Δ. Κούρτοβικ)

Σταυρός, το θάρρος και η λύτρωσή μας.


ΥΨΩΣΙΣ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ
«Σώσον, Κύριε, τον λαόν Σου και ευλόγησον την κληρονομίαν Σου»
Με τούτη τη μελωδική επίκληση, ζητήσαμε προ ολίγων ημερών οι χριστιανοί, να μάς σώσει ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός. Ζητήσαμε την ευλογία Του, προσφεύγοντας στους Ιερούς Ναούς, στα Προσκυνήματα, στις ενορίες μας, εκστασιαζόμενοι από το επί τού Σταυρού, συντελεσθέν θαύμα! Ο Σταυρός, ένα όργανο φρικτού μαρτυρίου, έγινε το Τίμιο Ξύλο, επάνω στο οποίο ο ίδιος ο Θεάνθρωπος έπαθε και γευόμενος, κάθε οδύνη τής θνητής Του φύσεως, παρέδωσε το Πνεύμα Του στον Θεό Πατέρα.
stkafk
Ο Ιησούς, με τέλεια την Θεϊκή και τέλεια την ανθρώπινη φύση, με ένα θέλημα και μία ενέργεια, εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας τής Παρθένου ενανθρωπήσας, δέχτηκε να παραδοθεί στο εκούσιο Πάθος, να γευτεί τον φυσικό θάνατο, για να ελευθερώσει το ανθρώπινο γένος από την κατάρα τού Νόμου. Παραδιδόμενος στον θάνατο όμως, νίκησε την φθορά και καταλυτική δύναμη εκείνου για τον μεταπτωτικό άνθρωπο· ως αναμάρτητος, λύτρωσε τούς αμαρτωλούς και με την Ανάστασή του, έδωσε ελπίδα στον κόσμο.
Όλα αυτά, έγιναν μέσω τού Σταυρού. Και με την ευλογία και το θέλημα τού Θεού, ο Σταυρός κατέστη μέσο καθαρισμού, φωτεινός οδοδείκτης, σύμβολο ιερό με ακατανίκητη δύναμη! Μπροστά σε κάθε κίνδυνο, ο χριστιανός παίρνει θάρρος από τον Σταυρό που κρέμεται στον λαιμό του, το κομποσχοίνι με το σύμβολο τού Σταυρού στο χέρι του, ή το σημείο τού Σταυρού που σχηματίζει με ευλάβεια, όπως έμαθε από την νηπιακή του ηλικία να πράττει. Ασυναίσθητα, ακόμη και οι …χλιαροί άνθρωποι απέναντι στην θρησκεία, όταν βρίσκονται ενώπιον κάποιου ασυνήθιστου, τρομερού φαινομένου, κάνουν τον Σταυρό τους και αναφωνούν το σωτήριο «Ήμαρτον» ή «Παναγία, βοήθα μας».
Όμως, είναι ανάγκη μόνον όταν υπάρχει κάποιο πρόβλημα ή κάποιος σοβαρός κίνδυνος, να θυμόμαστε τον Σταυρό; Τότε μόνον να επικαλούμαστε την βοήθεια τού Χριστού και τής Παναγίας; Όχι! Σε κάθε περίσταση τής ζωής μας, πριν κάνουμε οτιδήποτε, πρέπει πρώτα να ευχαριστούμε τον Θεό, την Θεομήτορα και να κάνουμε τον Σταυρό μας, ως ελάχιστη έκφραση αγάπης προς Αυτόν που μας χορήγησε την επίγεια ζωή και με το μαρτύριό Του, μας έδωσε την αιώνια ζωή! Να τον ευχαριστούμε για όσα μας συμβαίνουν, είτε ευχάριστα, είτε δυσάρεστα, γιατί «τα πάντα εν Σοφία εποίησε».

Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΛΟΧΟΥ by Ιωάν. Παρίσης Δρ Ιωάννης Παρίσης

(Εισήγησή μου στην Ημερίδα για τα 200  χρόνια από την ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας με γενικό θέμα: «Εθνο-ευεργεσία και Πατριωτικός Εταιρισμός στο διάβα της Ελληνικής Ιστορίας» – 12/9/2014)

 
Κατά την μακραίωνα διάρκεια των σκληρών αγώνων των Ελλήνων, επανειλημμένως συγκροτήθηκαν Ιεροί Λόχοι. Δηλαδή στρατιωτικές μονάδες που τα κύρια χαρακτηριστικά τους ήταν ότι συγκροτήθηκαν από νέους που είχαν προσέλθει εθελουσίως. Η ιστορία των Ιερών Λόχων είναι Ιστορία θυσιών, σε κάποιες περιπτώσεις ολοκληρωτικών.
ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ ΘΗΒΑΙΩΝ
Ο πρώτος γνωστός Ιερός Λόχος είναι εκείνος που συγκροτήθηκε από 300 επίλεκτους νέους άντρες της αρχαίας Θήβας, το 379 π.Χ. Ήταν δημιούργημα του περίφημου στρατηγού Επαμεινώνδα και του Γοργία, όταν η πόλη ήταν κάτω από την εξουσία των Λακεδαιμονίων.
ThivaΟ Ιερός Λόχος των Θηβών ήταν μια από τις κορυφαίες πολεμικές μονάδες που έδρασαν στην Αρχαία Ελλάδα. Τα μέλη του προέρχονταν από τους πιο εξέχοντες νέους στα αθλητικά και ειδικά στην πάλη. Ήταν συνεχώς κάτω από εντατική εκπαίδευση και μονίμως υπό τα όπλα, με δημόσια δαπάνη.
Οι ιερολοχίτες συνδέονταν με δεσμούς φιλίας. Με τον όρκο τους μάλιστα να αγωνιστούν για τους υψηλούς σκοπούς της πατρίδας, χρησίμευσαν ως παράδειγμα αντρείας και πειθαρχίας και για τον υπόλοιπο στρατό.
Ο Ιερός Λόχος διακρίθηκε σε μάχες κατά των Σπαρτιατών, όπως εκείνη των Λεύκτρων. Τελικά στη Χαιρώνεια το 338, οι νεαροί Θηβαίοι του Ιερού Λόχου μαχόμενοι με ηρωισμό πέφτουν μέχρις ενός στο πεδίο της μάχης, δυστυχώς σε μια αδελφοκτόνο αντιπαράθεση, αντιμετωπίζοντας την φοβερή πολεμική μηχανή του Φιλίππου και έχοντας απέναντί τους τον Αλέξανδρο, επικεφαλής του μακεδονικού ιππικού.

Αριστοτέλης: Δημοκρατία ή φαυλοκρατία;(Δημήτριος Τζωρτζόπουλος, hegel-platon.blogspot).









Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ
ΤΙΜΑ ΤΟΝ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ
2400 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ

5ο ΔΙΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ

“ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΑ”



Πρόγραμμα του συνεδρίου μετά την ανάρτηση



Αριστοτέλης
384-322 π.Χ.


Δίκαιο και εκφυλισμένο πολίτευμα:
Διαλεκτική άρχειν και άρχεσθαι

§1

Η πολιτική σκέψη του Αριστοτέλη, ακόμη και χωρίς αναγωγές στους σύγχρονους καιρούς, είναι από μόνη της ικανή να δώσει ριζικές απαντήσεις στα σημερινά αδιέξοδα που έχει δημιουργήσει η κατά συρροή εγκληματική δράση της πολιτικής φαυλοκρατίας στο όνομα της δημοκρατίας. Είναι ικανή, αποφαίνεται ο Χέγκελ, επειδή είναι πιο ιδεαλιστική συγκριτικά με τον Πλάτωνα· ιδεαλιστική με το νόημα της προσήλωσης στην εμπειρική πραγματικότητα. Αυτή η φαυλοκρατία έχει ιδιοποιηθεί την αρχή της λαϊκής βούλησης και υπονομεύει συστηματικά το κύρος του νόμου (Πολιτικά 1291b κ.εξ.). Ο Αριστοτέλης τη συνταυτίζει με τους δημαγωγούς, με αυτούς δηλ. που σήμερα αποκαλούμε πολιτικούςαπατεώνες, οι οποίοι παραπλανούν το λαό με μικρο-παραχωρήσεις, αδιαφορώντας πλήρως για τη μακροπρόθεσμη ευημερία της πολιτείας. Πώς εμπειρώμεθα στις ημέρες μας αυτή την παραπλάνηση;Θεωρητικά γίνεται  πολύς λόγος για δημοκρατία και για τη συνταγματική της κατοχύρωση σε συνάρτηση με το γεγονός ότι διασφαλίζεται, υποτίθεται, η «κυριαρχία» του «λαού» και ανατροφοδοτείται από καθορισμένες εκάστοτε συμμετοχικές του πράξεις, όπως για παράδειγμα, η συμμετοχή του στο να εκλέγει εκείνους που θα τον εκπροσωπήσουν στα διάφορα πολιτικά, νομοθετικά, εκτελεστικά όργανα εξουσίας. Οι εκάστοτε «εκπρόσωποι» όμως, στη μεγάλη τους πλειοψηφία, αποδεικνύονται εν έργω εκπρόσωποι των συμφερόντων του φίλαυτου εαυτού τους και όχι του πάσχοντος πολίτη· βέβαια δεν κουράζονται διόλου να επικαλούνται τη «δημοκρατία» και το συμφέρον του λαού, ειδικά όταν χρειάζεται να νομοθετούνενάντια στην ουσία της δημοκρατίας και στο  συμφέρον των πολλών. Γι’ αυτό και η εκπροσώπηση ή η αντιπροσώπευση δεν παραπέμπει υποχρεωτικά ή ουσιαστικά στη λαϊκή κυριαρχία παρά στην υπονόμευσή της: κρατά την ευρεία μάζα του λαού μακριά από την ουσιαστική της συμμετοχή στις διάφορες πολιτικές αποφάσεις και κατ’ επέκταση μακριά από μια αντίστοιχη πολιτική παιδεία.

Η ξεχωριστότητα του Χάϊντεγγερ.



Ο Μάρτιν Χάϊντεγγερ, αναμφίβολα ο μέγιστος των φιλοσόφων σε ένα μεγάλο εύρος χρόνου, επανέφερε το ζωοποιό στοχασμό των οντολόγων προσωκρατικών,ειδικά των δομικών όπως είναι ο Ηράκλειτος και ο Παρμενίδης. Ας θυμηθούμε το σημαντικότατο Ηρακλείτειο απόσπασμα: Κόσμον τόνδε τον αυτόν απάντων, ούτε τις Θεών, ούτε τις ανθρώπων εποίησεν, αλλά ήν αεί και εστίν και έσται πυρ αείζωον, απτόμενον μέτρα και αποσβεννύμενον μέτρα.”Διαβάζουμε επίσης στο Γερμανό φιλόσοφο του Μέλανος Δρυμού: (το απόσπασμα προέρχεται από το έργο του «Η προέλευση του έργου τέχνης: «Τα όντα τα οποία υπόκεινται σε μία τέτοια εξυπηρετικότητα είναι πάντα προϊόντα μίας κατασκευής.Το προϊόν κατασκευάζεται ως όργανο χρήσιμο σε κάτι. Έτσι η ύλη και η φόρμα ως προσδιορισμοί των όντων προκύπτουν από την ουσία του οργάνου. Αυτός ο όρος ονομάζει όσα κατασκευάζονται για να χρησιμοποιηθούν. Η Ύλη και η φόρμα δεν είναι καθόλου αρχέγονοι προσδιορισμοί του πραγμοειδούς των σκέτων πραγμάτων»(ενάντια στον Αριστοτέλη ο οποίος ως ο φιλόσοφος της πραγματικότητος θεώρησε τη μορφή και την ύλη ως ουσία των προσώπων και των πραγμάτων).
Ουσιαστικά ο Χάϊντεγγερ συνεχίζει τον προαιώνιο οντολογικό στοχασμό των προσωκρατικών φιλοσόφων. Σε όλα τα επίπεδα.Όπως είδαμε μέσα από το περίφημο απόσπασμα του Ηρακλείτου δεν υπάρχει ούτε θεός  ούτε άνθρωπος (ως οντολογική συνέχεια,αυτά τα μεγέθη είναι πρόσκαιρες εμφανίσεις της δομήτορος οντολογικής ενέργειας του αρχεγόνου Είναι) το μόνο που υπάρχει είναι το πύρ,η βούληση συνεχούς εκτυλίξεως της δύναμης του Όντος.Αυτό το Είναι συνεχίζει ακριβώς ο Χάϊντεγγερ, αρνούμενος τη μορφή (ως παραμόνιμες ιδιότητες) και την ύλη (ως εκτύλιξη μιάς μη υπάρχουσας μόνιμης φύσης) και επαναφέρει το Είναι στις πηγές του Όντος,του χάους και του απείρου.

Πώς είδε ο Σαράντος Καργάκος τον ρόλο του κλήρου το 1821.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας.

Προ δύο μηνών εξεδήμησεν εις Κύριον ο σπουδαίος φιλόλογος και ιστορικός Σαράντος Καργάκος. Μανιάτης στην καταγωγή και στην ψυχή αγάπησε ειλικρινά τον μείζονα Ελληνισμό και έδωσε αγώνες για την Ορθοδοξία και τη γλώσσα. Έγραψε πολλά βιβλία και άρθρα και γύρισε όλη την Ελλάδα πραγματοποιώντας ομιλίες για τα θέματα που γνώριζε και αγαπούσε.
Αυτές τις ημέρες ολοκληρώνεται η έκδοση ενός έργου ζωής του αειμνήστου Σαράντου. Πρόκειται για την τρίτομη ιστορική μελέτη με τίτλο: Η Ελληνική Επανάσταση του 1821. Την επιμέλεια ανέλαβαν οι εκδόσεις ΠΕΡΙΤΕΧΝΩΝ – Καρτέρης. Την ευγενική χορηγία της εκδόσεως ανέλαβε η οικογένεια του Ηλία Δούκα, επιχειρηματία με μεγάλη κοινωνική προσφορά.
Το έργο εν μέρει είχε κυκλοφορηθεί σε τέσσερις μικρούς τόμους από Κυριακάτικη εφημερίδα. Τώρα έχουμε στα χέρια μας μία βελτιωμένη και ουσιαστικά εμπλουτισμένη έκδοση. Ο μεγάλος δάσκαλος έκανε διορθώσεις και προσθήκες στο αρχικό κείμενο, ενώ έγραψε και έναν ολόκληρο τόμο 600 σελίδων για τα μη πολεμικά γεγονότα της Επαναστάσεως. Εκεί παρουσιάζονται οι πολιτικές, οικονομικές και διπλωματικές πτυχές του Αγώνος.
Από τον Α΄ Τόμο του τρίτομου έργου θα παρουσιάσω σήμερα μερικές διαφωτιστικές πληροφορίες, τις οποίες δίνει ο συγγραφεύς υπό τον γενικό τίτλο: «Η γενικώτερη αμφισβήτηση του ρόλου του Κλήρου» (σελιδες 258- 262). Γράφει σχετικά:

27-2-1953, όταν η Ελλάδα διέγραψε το χρέος της Γερμανίας.(πηγή: Εθνολογικά).



Η διαγραφή του γερμανικού χρέους


Το χρέος της χώρας είναι υπέρογκο. Ο λόγος όχι για την Ελλάδα, αλλά για τη Γερμανία. Πριν από 66 χρόνια υπογράφηκε στο Λονδίνο η συμφωνία για τη διαγραφή του γερμανικού χρέους.
Με την υπογραφή της συμφωνίας για την διαγραφή του γερμανικού χρέους στο Λονδίνο στις 27 Φεβρουαρίου του 1953 η γερμανική μεταπολεμική οικονομία έθετε τα θεμέλια του μετέπειτα «οικονομικού θαύματος», πιστεύει η Γερμανίδα ιστορικός Ούρσουλα Ρόμπεκ- Γιασίνσκι από το Πανεπιστήμιο της Στουτγάρδης:
«Η συμφωνία του Λονδίνου έπαιξε σημαντικό ρόλο στο λεγόμενο οικονομικό θαύμα της Γερμανίας. Μπορεί μάλιστα να υποστηριχθεί ότι χωρίς τη διαγραφή του χρέους δεν θα υπήρχε οικονομικό θαύμα».
Ο Γερμανός ειδικός σε ζητήματα χρέους Γιούργκεν Κάιζερ, μέλος του συνδέσμου erlassjahr.de για τη μείωση του χρέους των υπό ανάπτυξη χωρών, δηλώνει στην DW ότι για χρόνια οι Γερμανοί απωθούσαν το γεγονός ότι η χώρα τους μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν υπερχρεωμένη, όπως σήμερα η Ελλάδα ή κάποιες υπό ανάπτυξη χώρες:
«Μαθαίναμε τότε ότι το οικονομικό θαύμα οφειλόταν στην εργατικότητα του λαού μας και στους Αμερικανούς, οι οποίοι μας βοήθησαν με χρήματα και για αυτό εμείς τους στηρίζουμε όπου μπορούμε. Αυτά γνώριζα για τη περίοδο αυτή. Δυστυχώς ένα κομμάτι της ιστορίας μας αγνοήθηκε επιμελώς».

«ομιλούμενο ιδίωμα της Βαρδαρίας»! Ευαγγέλιο του Κονικόβου (1852) και της Κουλακιάς (1863). Δύο Ευαγγέλια στα σλάβικα με το ελληνικό αλφάβητο!

Ευαγγέλιο της Κουλακιάς (1863).


Διαβάζουμε με ελληνικούς χαρακτήρες τα εξής
“Γκοσπόντοβο ι σφέταγκο ευαγγέλιο να μπόγκα νάσαγκο γκολέμα τσρίκφα χριστιάνοφ. Ισκάρενο να μπούγκαρτσκο ιζίκ τουβάσνο ζμπόρ να Βαρνταρία ζα ουφ Νεντέλιτε σάτι ζα γκουντίνατα ι ζα σάτι πράζνιτσιτι γκολέμιτε ζα τσέλα γκοντίνα ζα λειτουργκίατα. Σα πίσαλο ουτ Ευστάθιο Κυπριάδη ουφ Σέλοτο Κολακία. Να 30 Νοέμβριο μέσιτς, 1863.”

Προς πώληση το 50,1% της ΔΕΠΑ εμπορίου – Το Δημόσιο κρατάει το 65% της ΔΕΠΑ υποδομών – Τελική συμφωνία με τους θεσμούς.


Θοδωρής Παναγούλης
Στο τελικό κείμενο σχετικά με την αγορά αερίου και τη θέση της ΔΕΠΑ σε αυτήν συμφώνησαν χθες το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας και οι θεσμοί.
Σύμφωνα με όσα λέει, μιλώντας στο energypress ο Υπουργός ΠΕΝ Γιώργος Σταθάκης, τα βασικά σημεία της συμφωνίας είναι τα εξής:
  • Η ΔΕΠΑ «σπάει» σε δύο εταιρείες, τη ΔΕΠΑ Υποδομών και τη ΔΕΠΑ εμπορική.
  • Στη ΔΕΠΑ Υποδομών στην οποία θα ανήκουν τα δίκτυα διανομής (το 100% της ΕΔΑ Αττικής όπως θα προκύψει μετά τη συμφωνία για εξαγορά του 49% από τη Shell, το 51% της ΕΔΑ Θεσσαλίας – Θεσσαλονίκης και η 100% θυγατρική ΔΕΔΑ που είναι υπεύθυνη για την υπόλοιπη Ελλάδα), θα υπάρχει και 100% θυγατρική στην οποία θα ανήκουν οι συμμετοχές της ΔΕΠΑ στα διεθνή projects (αγωγοί IGB, East Med, IGI Poseidon, το FSRU Αλεξανδρούπολης κ.λπ.).

Γιατί οι Έλληνες δεν πίστευαν σε κανένα θεό;



Ως γνωστόν το ρήμα πιστεύω ετυμολογικά παράγεται από το ρήμα πείθω.Σημαίνει ότι ο άνθρωπος πείθεται από κάποια δύναμη και ενέργεια προκειμένου να την αφήσει να τον επηρεάσει πνευματικά,ψυχικά και σωματικά.Όμως η πειθώ (πίστις) ξεκινά από τον ανθρώπινο νού διότι προϋποθέτει δύο αντισυμβαλλόμενα μέρη.Τον πομπό και το δέκτη.Ο πομπός προσφέρει τα μηνύματά του και ο δέκτης τα πιστεύει δηλαδή πείθεται σε αυτά και τα ακολουθεί.Όμως η διαδικασία είναι πολύ συγκεκριμένη.Δεν συζητούμε για άκριτο πίστη –πειθώ μιάς κατωτέρας δύναμης σε κάποια ανωτέρα δύναμη,αλλά για ισοδύναμη νοητική και αξιολογική πειθώ του ανθρώπου προς τις συμπαντικές δυνάμεις τις οποίες ανακαλύπτει με το νού του και την πράξη του.Έπειτα αφού πρώτα συνειδητά τις αναλύσει και τις κατηγοριοποιήσει,τις μεταλλάξει σε τρόπο γνώσης και αξιολογικής πράξης, τότε και μόνον τότε πείθεται(πιστεύει) σε αυτές,όχι λατρευτικά αλλά νοητικά αποδίδοντας τιμή και ευρισκόμενος συνεχώς σε διαλεκτική σχέση με το αντικείμενο της πειθούς – πίστεως.
Πράγματι η νοητική φιλοσοφία των Ελλήνων πείθεται στο θείο και το πιστεύει ως νοητική πορεία εκ της οποίας ο άνθρωπος φωτίζεται μέσα από τη διαρκή και ισότιμη πνευματικά συνύπαρξη με τις δυνάμεις του σύμπαντος. Εξάλλου η απροθυμία των Ελλήνων να συγκεκριμενοποιήσουν κάποιο θεό,απλά φανερώνει το ότι όταν πίστευαν (επείθοντο) σε κάποια συμπαντική δύναμη απλά άρχιζαν τη διαλεκτική νοητική πορεία αφομοίωσής της για προσωπικό και πολιτειακό καλό.Η πίστις ήταν νοητικό μέγεθος. Ανέλυαν τη δύναμη,την μετέτρεπαν σε νοητικές και αξιολογικές κατηγορίες προκειμένου επάνω σε αυτή να δομήσουν τον εαυτό τους και την πόλη τους. Ποτέ δεν πίστευσαν μέσα από μία παθητική πειθώ η οποία απλά υποβίβαζε τον άνθρωπο και τον κόσμο σε φερέφωνα του πιστευομένου θείου.Συζητούμε για ενεργό  συνειδητή και νοητική πίστη –πειθώ η οποία έφερε τον άνθρωπο σε θέση νοητικού συζητητή του θείου,σε θέση να ανακαλύψει τις  συμπαντικές διαπλαστικές δυνάμεις προκειμένου να τις εισαγάγει διά της φιλοσοφίας,της επιστήμης και της πολιτειολογίας στη ζωή του.

Οι σταυροί του ΠατροΚοσμά.

Πρόκληση από Τούρκο βουλευτή μέσα στην ελληνική Βουλή

Ισχυρίστηκε ότι η χώρα μας προβαίνει σε μονομερείς ενέργειες


ΠΟΛΙΤΙΚΗ
19:25
04/03/2019
Πρόκληση από Τούρκο βουλευτή μέσα στην ελληνική Βουλή
12

Προκλητικός εμφανίστηκε μέσα στην ελληνική Βουλή Τούρκος βουλευτής, ο οποίος κατηγόρησε την Ελλάδα για «μονομερείς ενέργειες», αναφερόμενος στις γεωτρήσεις για υδρογονάνθρακες στην Κύπρο.
Ο Αχμέτ Γιλντίζ, βουλευτής με το κόμμα AKP του Ταγίπ Ερντογάν, παρέστη στο ελληνικό κοινοβούλιο ως μέλος της τουρκικής αντιπροσωπείας στη διακοινοβουλευτική συνέλευση του ΝΑΤΟ και αναφέρθηκε μεταξύ άλλων στο θέμα των γεωτρήσεων στην κυπριακή ΑΟΖ.
Σύμφωνα με ρεπορτάζ του Alpha, ο Γιλντίζ 
ισχυρίστηκε ότι η Τουρκία έχει μεγαλύτερη ακτογραμμή από την Ελλάδα και κατηγόρησε τη χώρα μας ότι ευθύνεται για τις διαφορές μεταξύ των δύο κρατών που παραμένουν άλυτες, υποστηρίζοντας ότι η Ελλάδα προβαίνει σε μονομερείς ενέργειες.
Για μονομερείς ενέργειες κατηγόρησε και την Κύπρο, η οποία όπως είπε κάνει εξορύξεις σε μία περιοχή που ανήκει σε δύο κοινότητες, και χρειάζεται να συμφωνούν και οι δύο γι’ αυτό.
Στις αναφορές του Τούρκου βουλευτή αντέδρασαν δύο βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι απάντησαν πως τα προβλήματα μεταξύ των δύο χωρών θα πρέπει να επιλυθούν με σεβασμό, όπως έγινε και με τις διαφορές της Ελλάδας με την ΠΓΔΜ.
πηγή: Newsbeast.

Σε δυσχερή θέση το Οικουμενικό Πατριαρχείο



Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

          Σε δυσχερή θέση ευρίσκεται το Οικουμενικό Πατριαρχείο μετά την αναγνώριση των σχισματικών της Ουκρανίας ως Αυτοκέφαλης Εκκλησίας. Έως την ώρα που γράφονται οι γραμμές αυτές ΟΥΔΕΜΙΑ τοπική Ορθόδοξη Εκκλησία έχει αναγνωρίσει την «Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας», ΟΥΔΕΜΙΑ παρέστη στην ενθρόνιση του «Προκαθημένου» της, ΟΥΔΕΜΙΑ εξέφρασε την υποστήριξη Της προς την ενέργεια του Φαναρίου. Αντίθετα υπάρχουν  δηλώσεις Προκαθημένων, αρνητικές για την ενέργειά Του. Επίσης, κατά τις πληροφορίες μας ΟΥΔΕΙΣ, πλην του Κωνσταντινουπόλεως, Προκαθήμενος μνημονεύει τον Προκαθήμενο της «Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ουκρανίας» Επιφάνιο.
          Οι εκτιμήσεις του Οικουμενικού Πατριάρχου και της περί Αυτόν Συνόδου για το ότι στην απόφασή τους θα προσχωρήσουν οι άλλες τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες, προς το παρόν, αποδεικνύονται λανθασμένες. Το Φανάρι, με τις ενέργειές του στην Ουκρανία, κινδυνεύει από ρυθμιστής και συντονιστής των Ορθοδόξων Εκκλησιών να απομονωθεί και να περιθωριοποιηθεί. Μπροστά στην αρνητική αυτή κατάσταση το Οικουμενικό Πατριαρχείο εντείνει τις προσπάθειες του να προσελκύσει προς το μέρος του κάποιες από τις Αυτοκέφαλες Εκκλησίες. Επίσης το Βατικανό, οι ΗΠΑ και οι δυτικές και φιλοδυτικές κυβερνήσεις στηρίζουν την ενέργεια του Φαναρίου  στην Ουκρανία και ασκούν πιέσεις στις κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες να ταχθούν στο πλευρό Του.

Παράλληλες ιστορικές απώλειες: .Βόρειος Ήπειρος και Μικρά Ασία.



Λίγα πράγματι πράγματα είναι αυτά τα οποία δεν έχουν ακουσθεί για το Ελληνικό δράμα της Ελληνικής ΜικράςΑσίας.Έχουμε άραγε ποτέ αναρωτηθεί γιατί η εκκένωση της Μικράς Ασίας από τους Έλληνες δεν έγινε διά της διπλωματικής οδού;Η απάντηση φαντάζει και είναι απλή.Ήταν ποτέ δυνατόν οι 555.000 περίπου κάτοικοι της Σμύρνης να δέχονταν να παραδώσουν την πατρίδα τους,τον πολιτισμό τους και τις εστίες τους στους τούρκους και να φύγουν προς τη μητέρα Ελλάδα;Όχιβέβαια.Μα θα είπει κάποιος.Υπάρχει κάποιο παρόμοιο περιστατικό στη σύγχρονη ιστορία που χωρίς να χυθεί αίμα χάθηκε μέρος και χώμα Ελληνικό;Τη στιγμή που στη Μικρά Ασία έγινε ό,τι έγινε μόνο με φωτιά και τσεκούρι;
Η απάντηση δυστυχώς είναι θετική.Κατά μία περίεργη ιστορική σύμπτωση ακριβώς την ίδια περίπου χρονική στιγμή μαζί με τη Μικρά Ασία χάθηκε και η Βόρειος Ήπειρος.Οι  ιστορικές μάλιστα αναλογίες είναι τόσες πολλές και χαρακτηριστικές ώστε θα πρέπει να ομιλήσουμε για συντονισμένο σχέδιο των Μεγάλων δυνάμεων να περιορίσουν την κραταιά Ελλάδα σε ένα μικρό κρατίδιο το οποίο θα είναι απλά ένα πέρασμά τους προς την πλουσία και γεωπολιτικά ενδιαφέρουσα για ποικίλους λόγους Ανατολή.

Η πιο σπουδαία φράση του Κολοκοτρώνη και η «προφητεία» που δεν επιβεβαιώθηκε Τα χαστούκια που τον πείσμωσαν και η υπόσχεση που έδωσε στον εαυτό του.



EEKEND

«Όταν αποφασίσαμε να κάμομε την Επανάσταση», ανακαλούσε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης στην Πνύκα στις 7 Οκτωβρίου 1838, «δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πώς δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε "πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα;", αλλά ως μία βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι, εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση».
Η εξέχουσα στρατιωτική και πολιτική φυσιογνωμία του 1821, ο πιο αγαπητός αντάρτης, δεν αμφέβαλε ποτέ για τη νικηφόρα έκβαση του εθνικού ξεσηκωμού.
Ένα πράγμα φοβόταν μόνο: τους Έλληνες, τους «προσκυνημένους» όπως τους αποκαλούσε, οι οποίοι σε συνάρτηση και με την επέλαση του Ιμπραήμ έθεταν σε άμεσο κίνδυνο τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα: «Μόνον εις τον καιρόν του προσκυνήματος εφοβήθηκα διά την πατρίδα μου», έλεγε στα απομνημονεύματά του.
Η γέννηση του εθνικού μας ήρωα και η «προφητεία» του παππού του που δεν επιβεβαιώθηκε.
Όταν απέτυχε η επανάσταση του 1770, τα λεγόμενα Ορλωφικά, οι Τούρκοι ανελέητα έσφαζαν στο πέρασμά τους τον άμαχο πληθυσμό. Ανάμεσα σε όσους έφευγαν για να γλιτώσουν από το μίσος του κατακτητή ήταν και η μάνα του Θόδωρου Κολοκοτρώνη. Αν και ετοιμόγεννη πήρε το δρόμο προς τη Μεσσηνία μαζί με το υπόλοιπο πλήθος και από εκεί προς το Ραμαβούνι, για να γλυτώσει και εκείνη αλλά και το παιδί που κουβαλούσε στην κοιλιά της.
Στις 3 Απριλίου 1770 την έπιασαν οι πόνοι. Ξάπλωσε κάτω από ένα δέντρο και έφερε στον κόσμο ένα υγιέστατο αγόρι, τον πρωτότοκο γιο του περίφημου αρματολού Κωνσταντή Κολοκοτρώνη, που είχε πρωτοστατήσει στην υποκινούμενη από τους Ρώσους ένοπλη εξέγερση της Πελοποννήσου το 1770.
Αυτό το αγόρι έμελλε να γίνει ο πιο διάσημος Έλληνας, ο πολέμαρχος Θόδωρος Κολοκοτρώνης. Κάτω από ένα δέντρο φτελιάς είδε για πρώτη φορά το φως του ήλιου και εκείνη ακριβώς τη στιγμή λες κι έκανε μια «μυστική συμφωνία» με το Θεό να «καθαρίσει» τον ελληνικό αέρα.
Ο παππούς του, όταν του έδιναν τα συχαρίκια για τον ερχομό του αρσενικού εγγονού, κουνούσε θλιβερά το κεφάλι του μονολογώντας: «Εάν τύχει και γλυτώσουμε τώρα από το τουρκικό μαχαίρι, αυτό το παιδί θα μεγαλώσει, θα παντρευτεί, θα κάνει παιδιά, αλλά ποτέ ούτε εκείνος ούτε εκείνα δεν θα δουν τη λευτεριά μας». Πόσο έξω έπεσε…
Το παιδί που γεννήθηκε την ώρα της φυγής και της μεγάλης σφαγής, έγινε στρατάρχης του ’21 και πολέμησε για το ύψιστο αγαθό που απολαμβάνουμε εμείς σήμερα: Την ελευθερία!

Αμφικτυονία της Καλαυρίας



Η Αμφικτυονία της Καλαυρίας ήταν μία από τις σημαντικότερες Αμφικτυονίες της αρχαίας Ελλάδας. Είχε ως κέντρο της το νησί του Πόρου που στην αρχαιότητα ονομαζόταν Καλαυρία. Στην Αμφικτυονία της Καλαυρίας όπως μας πληροφορεί ο Στράβωνας συμμετείχαν επτά πόλεις, η Αθήνα, η Επίδαυρος, η Ερμιόνη, η Τροιζήνα, η Αίγινα οι Πρασιές και ο Αρκαδικός Ορχομενός. (Ο Στράβων αναφέρει ο Μινύειος Ορχομενός αλλά μάλλον κάνει λάθος). Το κοινό αυτών των πόλεων ήταν πως απειλούνταν από την σταδιακή ισχυροποίηση του Άργους, καθώς βρίσκονταν σε μικρή απόσταση από αυτό, κάτι που πιθανόν τις ώθησε να δημιουργήσουν μία συμμαχία απέναντι στον κοινό εχθρό. Αυτός είναι ο λόγος που πολλοί αρχαιολόγοι τοποθετούν την ίδρυση της Αμφικτυονίας κατά τον 7ο αιώνα π.Χ., περίοδος που το Άργος έφτασε στο απόγειο της δύναμής του. Άλλοι πάλι θεωρούν πως η Αμφικτυονία της Καλαβρίας υπήρχε ήδη από την Μυκηναϊκή περίοδο.

Το έθιμο της τσικνοπέμπτης.

Στη .......μεταμνημονιακή εποχή(;)

Εκκλησιαστικός διχασμός στην Ουκρανία.



(Αντίβαρο,συγγραφέας: Ανδρέας Σταλίδης).
Τον 16ο αιώνα το Ορθόδοξο ποίμνιο που κατοικούσε στην περιοχή της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας υπήχθη στην Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόβσκ (1595), η οποία υποχρέωσε την ένωσή της με την παλαιά Ρώμη. Έτσι προέκυψαν οι λεγόμενοι Ουνίτες και σταδιακά απέκτησαν δυτικόφιλη συνείδηση, ώστε κατά τον 20ο αιώνα να γίνουν οι μεγαλύτεροι πολέμιοι της Ρωσίας,  τόσο επί κομμουνιστικής εποχής όσο και μετά από αυτήν. Αυτοί μαζί με Ρωμαιοκαθολικούς κατοικούν στην Δυτική Ουκρανία, την περιοχή δηλαδή που προκομμουνιστικά κατείχαν οι Αψβούργοι.
Το οικονομικό και βιομηχανικό κέντρο της χώρας βρίσκεται στην ανατολική Ουκρανία. Εκεί, οι δεσμοί με την Ρωσία είναι παραδοσιακά πολύ ισχυροί. Οι κάτοικοί της είναι Ορθόδοξοι, με αγαστή υπαγωγή της Εκκλησίας τους στην οριζόμενη από το Πατριαρχείο Μόσχας Σύνοδο. Εκεί συνέβησαν και οι πρώτες συγκρούσεις όταν το 2013 επικράτησαν στο Κίεβο οι φιλοδυτικοί.
Στο κέντρο της χώρας, το οποίο συμπεριλαμβάνει και το Κίεβο, οι κάτοικοι είναι Ορθόδοξοι μεν, αλλά με ευμετάβλητες διαθέσεις απέναντι στην Ρωσία και την Δύση. Πρόκειται για το κομμάτι του πληθυσμού το οποίο προσπαθούν οι δύο πλευρές να προσεταιριστούν μετά την πτώση του κομμουνισμού. Έκτοτε η Ουκρανία ισορροπεί σε τεντωμένο σκοινί ως το επίκεντρο του ανταγωνισμού Ρωσίας και Δύσης.
Το 1991 η Ρωσία εκπροσωπούσε τον Ορθόδοξο κόσμο που επανήλθε στην θρησκευτική ελευθερία. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο καλωσόρισε τη Ρωσική Εκκλησία περισσότερο ως ανταγωνιστή παρά ως χαμένη αδελφή: υφήρπασσε, για παράδειγμα, την Εκκλησία της Εσθονίας, όπου το 30% είναι Ρώσοι.

Kούβα: Συντριπτική υπερψήφιση του νέου Συντάγματος


Κούβα: Συντριπτική υπερψήφιση του νέου Συντάγματος | Newsit.gr
Η συμμετοχή του δημοψηφίσματος στην Κούβα ανήλθε στο 80%, σε σύνολο 8,7 εκατομμυρίων ψηφοφόρων. Δεν υπάρχουν έξιτ πολ, όμως οι πολίτες επιτρέπεται να παρακολουθούν την καταμέτρηση αφού κλείσουν οι κάλπες στις γειτονιές τους.
Η γνωστότερη αντικαθεστωτική μπλόγκερ, η Γιοάνι Σάντσες, ανέφερε ότι αψήφισε τις προσβολές που δέχτηκε για να παρακολουθήσει την καταμέτρηση στην περιφέρειά της: υπέρ του νέου Συντάγματος ψήφισαν 400 άνθρωποι και κατά μόνο 25.

H πρόσφατη ανάρτηση.

Aνακοίνωση του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών.

Η Ρωσία αναγνώρισε επίσημα την «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας» παρά τις πρωτύτερες επιφυλάξεις της Μόσχας για την νομιμότητα της αλ...

Δημοφιλείς αναρτήσεις.