ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΜΑΚΡΥΠΟΥΛΙΑΣ (ΔΡ. ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ), "Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ", ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΝΟΗΜΑ, ΤΟΜΟΣ 3, ΣΕΛ. 70-74 (ΕΚΤΕΝΗ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ)


Στην ελληνική μυθολογία η πίστη ότι η Ελένη είναι κόρη του Δία τοποθετεί την ηρωίδα ανάμεσα στις θεότητες. Το πανανθρώπινο σύμβολο της ωραιότητας επιβάλλεται μέσα στο σύμπαν να έχει ανώτερη καταγωγή, από τον Πατέρα του Ολύμπου, όπως όλα τα τέλεια και σωτήρια αυτού του κόσμου. Ο Δίας ως πατέρας του ωραίου προσφέρει στους ανθρώπους τη μορφή και την ύλη του όμορφου μέσα από την εικόνα και το σώμα της Ελένης. Άρα ήδη καταλαβαίνουμε ότι η Ελένη προέρχεται από την πηγή της ωραιότητας, τον Όλυμπο, το ωραίο έχει θεία καταγωγή και αν ο άνθρωπος ακολουθήσει τη μορφή και την ποιότητα του ωραίου, και ως τέτοιο και ως ενσαρκωμένο, επιστρέφει στον Όλυ¬μπο. Διότι το ωραίο, έλκον την καταγωγή του από το όρος των Θεών, συγκεντρώνει τις ιδιότητες που ολοκληρώνουν τον άνθρωπο και τον επιστρέφουν στο Επέκεινα. Η Ελένη ως το ωραίο σημαίνει ότι ο άνθρωπος πλέον γνωρίζει ότι ο παρών κόσμος είναι κάτι το τέλειο και το αρμονικό, μέρος του Όντος. Συστατικό στοιχείο του ανθρωπίνου Είναι αποτελεί και το ωραίο, αυτή η ελεύθερη ενορατική γνώση της όλης αρμονίας, την οποία ο άνθρωπος σκέφτεται ως ωραίο και πράττει ως καλό. Οι Έλληνες (Όμηρος) εκπληκτικά συνέδεσαν το Όν με τον κόσμο μας μέσα από την Ελένη, το ωραίο είναι η οντολογική εσωτερική γνώση ότι όλα εδώ έχουν όλες τις τέλειες ιδιότητες του Όντος και ο άνθρωπος μπορεί αυτό να το βιώσει.
Η απενοχοποίηση της Ελένης στον Ευριπίδη (στην Τροία δεν πήγε η Ελένη, αλλά το είδωλό της) είναι κι αυτή σκόπιμη: εάν σκεφθούμε ότι η Ελένη είναι το Ωραίο σε σχέση με το Θείο, ο Ευριπίδης υπερασπίζεται την αθωότητα και την αμεμπτότητα του θείου κόσμου, ο οποίος ως ωραίος είναι πέρα από το κακό, τις έριδες, την ανηθικότητα και γενικά κάθε τι το άσχημο. Προκειμένου, λοιπόν, να υπερασπισθεί ο ποιητής έναν ολόκληρο κόσμο του Θείου, ο οποίος επιβάλλεται να μείνει οντολογικά ωραίος και καλός, διαχωρίζει αυτόν τον κόσμο από τον κόσμο του Όντος.

Θεοί και ήρωες στον Όμηρο.


Αν προσέξουμε κανείς ήρωας του Ομήρου δεν ανεβαίνει στον  Όλυμπο και κανείς δεν αποθεώνεται όπως ο Ηρακλής στους καθ΄εαυτούς χρόνους της μυθολογίας. Ο Όμηρος διαβλέπει την παρούσα διάσταση ολιστικά και δεν εμμένει σε  πρόσκαιρες διαχωρήσεις θνητών και αθανάτων. Ο Ποιητής χρηστικά θέτει σε δομική διαστασιακή σειρά όλα τα οντολογικά δεδομένα τα οποία έχουν παραδοθεί ως μύθος.Θεοί και άνθρωποι είναι φτιαγμένοι από την ίδια οντολογική δύναμη και δεν αποτελεί σκοπό ο ένας να ομοιάσει στον άλλο (δεν υπάρχει η χριστιανική προσπάθεια θέωσης λόγω της αποθέωσης της προσωπικότητας του θεού).Ο Όμηρος διατηρεί το οντολογικό περιβάλλον, οι θεοί και οι άνθρωποι δεν υπακούουν σε σχέση ανωτερότητας και κατωτερότητας (όσα κάνουν οι θεοί δεν τα μπορούν οι άνθρωποι και το αντίστροφο (και αυτό φαίνεται  ξεκάθαρα μέσα στην Ιλιάδα όπου οι θεοί είναι αδύνατο να πολεμήσουν λόγω της θείκής των φύσεως).Είναι όμως διεκπεραιωτές των οντολογικών δυνάμεων οι οποίες τους έχουν παραχωρηθεί, και γι αυτό ακριβώς το  λόγο εμπλέκονται  σε μία υπέροχη οντολογική διαλεκτική και μέχρι εκεί.Ο Όμηρος είναι αυτός ο οποίος θα δομήσει τις οντολογικές δυνάμεις του μύθου και  θα τις κατανείμει στο βασίλειο του Ολύμπου, των ανθρώπων και του κάτω Κόσμου. Γιατί άραγε; Ίσως  διότι ο άνθρωπος υπακούει σε τρείς καταστάσεις. Πρό σώματος,σωματική και μετασωματική. Ο Όλυμπος αποτελεί την υπέροχη πνευματική κατάσταση, η γή το πεδίο του αγώνος προς το Είναι και την ενδελέχεια της Ιθάκης, ο Άδης το στάδιο όπου ο άνθρωπος ως πνεύμα επανέρχεται στο Όν χάνοντας τη σχέση με αυτόν τον κόσμο.Ο Ηρακλής δεν γίνεται θεός διότι δεν χρειάζεται.Ο Όμηρος προσφέρει τις οντολογικές δυνάμεις με σκοπό την ευθεία και όχι κυκλική αναπαραγωγή τους. Ο ήρωας ανεβαίνει στον Όλυμπο ως φώτιση,όμως δεν έχει καμμία σχέση με τους θεούς, ως άνθρωπος επέτυχε την απελευθέρωση εκείνων των δυνάμεων οι οποίες θα τον αποδιώξουν προς το Όν,το ίδιο θα συμβεί και με τους θεούς,άρα ήρωες και θεοί θα επανενωθούν οντολογικά, άρα δεν υπάρχει η εδώ θέωση αλλά η εκεί αποκατάσταση.Ο Όμηρος ταξιθετεί τις δυνάμεις του μύθου αλλά δεν χάνεται τίποτε από την οντολογική σειρά.(απόσπασμα από το υπό έκδοσιν έργο μου "Η οντολογική ιστορία της φιλοσοφίας").

Για τον παιδικό και εφηβικό εκφοβισμό.



Όχι  τυχαία ο μέγας Ηράκλειτος ανεφώνησε «παιδός η Βασιλεία». Το σύμπαν και  ο κόσμος ανήκουν στο παιδί. Σαφέστατα ο σκοτεινός φιλόσοφος εννοούσε ότι το Είναι το οποίο ως κόσμος απλώνεται γύρω μας ανήκει στην παιδική αθωότητα, η οποία είναι όπλο αξιολογικό αλλά και γνωσιολογικό. Όμως η παιδική αθωότητα, η οποία ομοιάζει με ανοικτή στοά διά της οποίας περνούν πλείστες όσες κοσμικές δυνάμεις, θέλει και το κατάλληλο οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον προκειμένου να αναπτυχθεί. Το παιδί για να αναπτύξει τις ποικίλες αθώες και δημιουργικές δυνάμεις του πρέπει να μεγαλώνει και να ωριμάζει σε ένα κόσμο όπου του δίδονται και του προσφέρονται όλες εκείνες οι ευκαιρίες προκειμένου να διοχετεύσει τις δυνάμεις οι οποίες το κατακλύζουν. Η χαρά  του παιχνιδιού, η ασφάλεια των αξιών και των προτύπων που του προσφέρουν οι μεγάλοι, η οικογένεια ως η πρώτη μύηση στα ιερά και όσια της Πατρίδος και ενός κόσμου αρετών και ωραίων σκοπών, το σχολείο ως χώρος δημιουργικής ανάπτυξης και καλλιέργειας όλων των ωραίων ιδεών και αξιών οι οποίες συνθέτουν την παιδική αθωότητα. Επίσης η παιδική αθωότητα  για να βλαστήσει και να ανθίσει θέλει μία κοινωνία γόνιμη, ποτισμένη με ιδέες και ιδανικά τα οποία δροσίζουν και ποτίζουν τη νεανική ψυχή, την ενδυναμώνουν και της δίδουν συνεχή εφαλτήρια και ώθηση προς  ό,τι το ανώτερο.
Υπάρχει σήμερα αυτό το κατάλληλο περιβάλλον το οποίο βοηθεί και εξελίσσει  δημιουργικά την  ανάπτυξη και ωρίμανση της παιδικής αθωότητας. Υφίσταται μία Πατρίδα η οποία ενσταλάζει ιδανικά και αξίες στις ψυχές των νέων ανθρώπων,μαθαίνοντάς τους να ζούν και να μάχονται για ωραία και ευγενή πράγματα και καταστάσεις; Υφίστανται πρότυπα τα οποία ο νέος μιμείται ώστε και τον εαυτό του να καλυτερεύσει αλλά και να ενδυναμώσει;

Ὅρκος Ἀθηναίων ἐφήβων




Οι Αθηναίοι, όταν γίνονταν 18 ετών παρουσιάζονταν στην εκκλησία του δήμου στην Πνύκα, αναγράφονταν στους καταλόγους των πολιτών, τους χορηγούνταν ένα δόρυ και μια ασπίδα, και υπηρετούσαν για δύο χρόνια στρατιώτες, αφού έδιναν τον «Όρκο των Αθηναίων εφήβων», μπροστά από το ναό της Αγλαύρου, όπως μας τον διασώζει ο Λυκούργος στον «Κατά Λεωκράτους» λόγο 77. ἔδιδε τὸν παρακάτω ὅρκο:


Οὐ καταισχυνῶ τὰ ὅπλα, οὐδ᾿ ἐγκαταλείψω τὸν προστάτην ὢ ἂν στοίχῳ, ἀμυνῶ δὲ καὶ ὑπὲρ ἱερῶν καὶ ὁσίων, καὶ μόνος καὶ μετὰ πολλῶν, καὶ τὴν πατρίδα οὐκ ἐλάττω παραδώσω, πλείω δὲ καὶ ἀρείῳ ὅσης ἂν παραδέξωμαι. Καὶ συνήσω τῶν ἀεὶ κρινόντων, καὶ τοῖς θεσμοῖς τοῖς ἱδρυμένοις πείσομαι, καὶ οὓς τίνας ἄλλους ἱδρύσεται τὸ πλῆθος ἐμφρόνως. Καὶ ἂν τὶς ἀναιρεῖ τοὺς θεσμοὺς ἣ μὴ πείθηται οὐκ ἐπιτρέψω, ἀμυνῶ δὲ καὶ μόνος καὶ μετὰ πάντων. Καὶ τὰ ἱερὰ τὰ πάτρια τιμήσω. Ἵστορες θεοὶ Ἄγραυλος, Ἐνυάλιος, Ἄρης, Ζεύς, Θαλλώ, Αὐξώ, Ἡγεμόνη.

Μετάφραση:

 Δὲ θὰ ντροπιάσω τὰ ὄπλα μου, οὔτε θὰ ἐγκαταλείψω τὸν συμπολεμιστή μου ὅπου κι ἂν ταχθῶ νὰ πολεμήσω, θὰ ὑπερασπίζω τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσια, καὶ μόνος καὶ μὲ πολλούς, καὶ τὴν πατρίδα δὲν θὰ παραδώσω μικρότερη, ἀλλὰ μεγαλύτερη καὶ μαχητικότερη ἀπ᾿ ὅση θὰ μοῦ παραδοθεῖ. Θὰ πιστεύω στοὺς Θεοὺς καὶ στοὺς ἰσχύοντες νόμους θὰ ὑπακούω, καὶ σὲ ὅσους ἄλλους νόμιμα θεσπισθοῦν. Κι ἂν κάποιος ἀναιρέσει τοὺς θεσμοὺς ἢ ἀμφισβητήσει, δὲν θὰ τὸ ἐπιτρέψω, θὰ τὸν πολεμήσω εἴτε μόνος εἴτε μὲ ὅλους. Καὶ τὶς ἱερὲς παρακαταθῆκες τῶν πατέρων θὰ τιμήσω. Μάρτυρές μου οἱ θεοὶ Ἄγραυλος, Ἐνυάλιος, Ἄρης, Ζεύς, Θαλλῶ, Αὐξώ, Ἡγεμόνη.

Περί της μυθολογικής ωραιότητας.



Η Ελένη είναι μία προελληνική θεά της βλάστησης η οποία θα μετεξελιχθεί σε θεά της ωραιότητας( για τους  Έλληνες ώρα=φροντίδα). Άρα η μυθολογία φιλοσοφεί κατά αξεπέραστο τρόπο.Η ωραιότητα είναι η εμφάνιση όλων εκείνων των δυνάμεων του κόσμου και της φύσης και  των θεών και των ανθρώπων οι οποίες ως βλάστηση αποκαλύπτουν τους καρπούς του  Είναι και του Όλου. Η Ελληνική σκέψη εννοιοποίησε τη συμπαντική κίνηση κατά απίστευτο τρόπο.
Η Ελένη είναι ωραία διότι έχουν επάνω της βλαστήσει οι δυνάμεις του ηλίου και της γης και η μορφή της έχει μεταφέρει μία γόνιμη συζυγία κοσμικών δυνάμεων(γι αυτό ο Αριστοτέλης τη μορφή τη μετεξέλιξε σε ουσία).Ωραίος είναι ο κόσμος όταν παράγει πνευματικούς ή πολιτισμικούς καρπούς, ο  θεός είναι ωραίος διότι βλασταίνει  καρπούς δύναμης και εξέλιξης (γι αυτό και οι χριστιανοί ωνόμασαν το θεό τους άμπελο αληθινή(=ωραία).
Άρα ο άνθρωπος γνωρίζει το τι του Όλου και η ωραιότητα  έγκειται στη βλάστηση και εμφάνιση και αποκάλυψη όλων των κρυμμένων αλλά γνωσθέντων δυνάμεων και ενεργειών.Η ωραιότητα στηρίζεται στη γνώση.Ωραιότητα είναι η εμφάνιση όσων  γνωρίζω κα μπορώ να πράξω και να εφαρμόσω στον άνθρωπο και στον κόσμο. Ωραίος είναι ο άνθρωπος όταν βλασταίνει και καρποφορεί  όσα γνωρίζει διά της παιδείας και του πολιτισμού, ωραίος ως μορφή είναι ο άνθρωπος όταν οι κοσμικές δυνάμεις  εμφανίζονται αρμονικά επάνω του. Ωραίος είναι ο κόσμος όταν βλασταίνει όλες τις πολιτισμικές και οντολογικές διά της γνώσεως αποκαλυφθείσες δυνάμεις.
Όμως η Ελένη προκάλεσε τον Μεγάλο Πόλεμο(οΣτησίχορος και ο Ευριπίδης είπαν όχι,το είδωλό της ήταν).Η ανυπέρβλητη Ελληνική σοφία αποκαλύπτει ότι η ωραιότητα θέλει μεγάλο αγώνα αλλά Εδώ κατακτάς την εικόνα της, την πραγματική της Φύση μόνον Εκεί.

Βασίλειος Μακρυπούλιας, δρ.φιλοσοφίας.

Περί του Ενός Θεού.


Ο άνθρωπος ανακαλύπτει όσα τώρα γνωρίζει ο θεός, διότι θα τα βιώσει και αυτός μεταθανάτια.  Γιατί ο άνθρωπος  δεν διακατέχεται από την υπομονή του θανάτου αλλά βιάζεται από αυτή τη ζωή διά του θεού(ο οποίος αποτελεί μία οντολογική αντανάκλαση όλων όσων υπάρχουν και θα τα συναντήσει μεταθανάτια ο άνθρωπος) να σιγουρεύσει όσα θα εύρει μεταθανάτια; Βέβαια η δογματική των θρησκειών περί σωτηρίας και τιμωρίας αποτελεί απάντηση στο ερώτημά μας.  
Και σε αυτό το σημείο ευρίσκεται η μεγαλυτέρα αντίφαση του μονοθεϊσμού. Πώς ο θεός βιώνει κάτι το οποίο απλά ο άνθρωπος θα το ανακαλύψει διά του θανάτου;
Ο υπό την επήρεια του προτεσταντισμού Κάντ όμως,  χωρίς όλοι οι αναγνώστες του να το καταλάβουν,έθεσε τη σωστή οντολογική σειρά, αρνούμενος ουσιαστικά διά του καθαρού οντολογικού του λόγου, την αυθεντία του μόνου θεού (αν ο αναγνώστης προσεγγίσει και μόνο  διά του καθαρού λόγου το Καντιανό έργο στα ίδια συμπεράσματα θα καταλήξει). Ο άνθρωπος θα πρέπει επί της γης διά του νοός να ερευνήσει και να ερμηνεύσει τα φαινόμενα έως τη στιγμή του θανάτου όπου  διά της απελευθερωθείσης δυνάμεως επί του Όντος θα αντιμετωπίσει «διά  ζώσης  εσωτερικής»  τα θέματα του θεού, και της ελευθερίας της βουλήσεως και της αθανασίας της ψυχής.(απόσπασμα απο το υπό έκδοσιν βιβλίο μου "Η οντολογική ιστορία της φιλοσοφίας").

Aπό τον Σωκρατικό Πολίτη έως το Δια-υποκείμενο του Φίχτε και του Σέλλινγκ.



Αυτό το οποίο διαφοροποιεί τον πολιτισμό μας από κάθε προηγούμενο και  μάλλον και  επόμενο είναι ο ανθρωποκεντρικός χαρακτήρας του. Σε κάθε περίπτωση το Εγώ παραμένει μία διαστασιακή κατασκευή η οποία δεν μπορεί να κατοχυρωθεί οντολογικά,παρά μόνον μέσα στις συγκεκριμένες διαστάσεις του μικροκόσμου μας. Ας αναφέρουμε και μόνο ότι άλλη αίσθηση  του Εγώ είχαν οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι και άλλοι οι φιλόσοφοι του  Γερμανικού κλασσικισμού. Αυτό συμβαίνει διότι το Εγώ –όπως κάθε τι άλλο – είναι σύνολο δυνάμεων η οποία διαμορφώνεται σε σχέση με τις λοιπές δυνάμεις όπως αυτές εκδηλώνονται στη θρησκεία, τη φιλοσοφία και την κοινωνία.  Σε καμμία των περιπτώσεων δεν θα πρέπει να θεωρήσουμε το Εγώ ως συγκεκριμένη δύναμη, τουλάχιστον με τον τρόπο σύμφωνα με τον οποίο προσπάθησε να το επιβάλει ο χριστιανισμός. Το Εγώ δεν υπήρχε και δεν θα υπάρχει, απλά δημιουργήθηκε επειδή έπρεπε ο άνθρωπος στηριζόμενος επάνω στα ασφαλές αυτό μέγεθος να αυτοπροσδιορισθεί και να αφήσει τη δική του πορεία επί της γής. Στον Όμηρο λοιπόν ξεκάθαρα ανιχνεύεται η πίστη ότι ο Ωκεανός αποτελεί την πρωταρχική πηγή των θεών αλλά και όλων των πραγμάτων, κάτι το οποίο εκφράζει ποιητικά την αρχή μιάς κοσμογονίας και μαζί την κοσμολογική αρχή της καθολικής ροής. Είναι σαφές ότι σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο ωρίμανσης του ανθρώπου μέσα στο σύμπαν δεν χρειάζεται τέτοια έννοια και  υπόσταση όπως το Εγώ, περιοριστική και πεπερασμένη, ανάχωμα στα οντολογικά ανοίγματα του ανθρώπου. Δεν υπάρχει θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε καν  η έννοια του Εγώ, ο άνθρωπος νοιώθει τη  συμπαντική  ροή και προσπαθώντας σε αυτή να εισέλθει προσδιορίζει τον κόσμο και προσδιορίζεται μέσα από αυτόν.
Η Ησιόδεια Θεογονία  όχι τυχαία τοποθετεί  το χάος στην αρχή κάθε δημιουργίας. Θέλει να δηλώσει με αυτόν τον τρόπο ότι κανένα Εγώ (ταξιθετημένο και σειροθετημένο υποκείμενο) δεν θα μπορούσε να μεταφέρει όλες τις δυνάμεις του Είναι,όσες αναδιανέμουν τις δυνάμεις του Όντος. Υπήρχε λοιπόν εποχή κατά την οποία ούτε  ανθρώπινο Εγώ ούτε θείο υπήρχε, διότι όλα εννοούνταν ως δυνάμεις και τίποτε άλλο.Η έννοια  του Ησιοδείου Χάους ίσως δηλώνει κατά τον καλύτερο τρόπο την απουσία του Εγώ ακόμα και από το Είναι.

Η προσφορά του Ιωάννου Καποδίστρια.

Διογένης ο Λαέρτιος, Θαλής ο Μιλήσιος.

Περί του μονοθεϊσμού...


Το Είναι του ανθρώπου πλέον ταυτίζεται με το Έχειν και το Πιστεύειν. Ο άνθρωπος αρκεί να επιλέξει στρατόπεδο θρησκευτικό και αμέσως Είναι χωρίς να χρειάζεται να αποδείξει τίποτε άλλο πέραν όλων αυτών τα οποία επιτάσσονται από τη θρησκεία. Αν ιδούμε βαθύτερα το όλο θέμα θα παρατηρήσουμε ότι ο άνθρωπος πρώτα Είναι και μετά αποδεικνύει ότι Είναι. Κάτι που αποτελεί αντίφαση. Αρκεί να δηλώσεις χριστιανός ή  μωαμεθανός και  όλοι πιστεύουν ότι είσαι. Απλά πιστεύουν ότι  είσαι καλός ή κακός χριστιανός, μωαμεθανός ή ό,τι άλλο.Κατ΄ευθείαν μάλιστα όλο αυτό συνδέεται με το Έχειν. Ο καλός χριστιανός έχει  τον παράδεισο όπως και ο καλός μωαμεθανός. Όλη αυτή βέβαια η κατάσταση οδήγησε στη σημερινή ταύτιση του Είναι με το Έχειν σε καθαρά όμως υλική βάση.
Απεκόπη το Είναι από το Όν. Χάθηκε οριστικά η απειρία του Είναι,πλέον  κάποιος είναι είτε χριστιανός, είτε μωαμεθανός, είτε ό,τι άλλο. Και όμως. Υπήρξε εποχή όπου ο άνθρωπος παρατηρώντας το άπειρο  Είναι, Ήταν μέσα στην άπειρο οντολογική σειρά χωρίς τίποτε να πιστεύει ή χωρίς καμμία θρησκευτική  ή άλλη ταυτότητα. Ως κυριοτέρα συνέπεια λοιπόν του μονοθεϊσμού θα δώσουμε την αποοντικοποίηση του ανθρώπου, την μερικοποίησή του και τον εύκολο τρόπο κυβέρνησής του από  τους απεσταλμένους του «θεού» επί της γης.(Απόσπασμα από το υπό έκδοσιν βιβλίον μου "Η οντολογική  ιστορία της φιλοσοφίας").

Περί του εαυτού....


To  θάψιμο και η εξαφάνιση του πραγματικού εαυτού αποτελεί μία  από τις βασικότερες συνέπειες της εμφάνισης και επικράτησης των ποικίλων θεολογικών και πολιτικών συστημάτων. Ο άνθρωπος του παγανισμού, ο άνθρωπος της φύσεως, δεν πίστευε πουθενά, ήταν μέρος του όλου, το οποίο παρατηρούσε, ακολουθούσε, ζούσε μαζί του. Ήταν ο εαυτός του διότι έπραττε αυτό το οποίο βίωνε χωρίς θρησκευτική ή πολιτική καθοδήγηση. Δεν ήθελε τίποτε να αλλάξει, υπήκουε στις  φυσικές πορείες. Η εμφάνιση του νοός, των θρησκειών και των πολιτικών συστημάτων,επειδή ακριβώς επενέβησαν στη χαραξη αυτής της διάστασης,  αντικατέστησαν τον άπειρο και μη συγκεκριμένο και χωρίς ταυτότητα εαυτό με  το συγκεκριμένο άνθρωπο ο οποίος κάπου πιστεύει και κάτι ακολουθεί. Πλέον ο άνθρωπος δεν Είναι αλλά φαίνεται, δεν Υπάρχει αλλά μιμείται. Αρκεί να πείς ότι είσαι της τάδε θρησκείας ή του δείνα πολιτικού συστήματος και η άμεση αγιοποίηση όπως και εχθροποίηση αμέσως ενεργοποιείται, χωρίς κανείς να σε γνωρίζει μπορεί να σε μισήσει όσο και να σε αγαπήσει. Και ας μην ξέρει ποιος πραγματικά είναι ο συνοδοιπόρος στα θρησκευτικά και πολιτικά συστήματα. Η απώλεια του πραγματικού εαυτού οδήγησε στον αποπολιτισμό της εποχής μας. Οι άνθρωποι δηλώνουν αυτό που Είναι και δεν το αποδεικνύουν ποτέ. Προσποιούνται, και τον πραγματικό τους εαυτό ούτε οι ίδιοι δεν τον γνωρίζουν. Διότι δεν είναι ελεύθεροι έναντι του απείρου ώστε να αυτοαναπτυχθούν αλλά ακολουθούν κανόνες κάποιου κυρίου  θεού και πολιτικού και αυτό από μόνο του κρύβει το πραγματικό Εγώ και αποκαλύπτει το αναγκαίο Εγώ. Ως εκ τούτου η επιστροφή της κοσμικής αφύπνισης του ανθρώπου, η επανασύνδεσή του με τη φύση, η απόδειξη ότι Είναι κάτι το οποίο πράγματι τον προσδιορίζει έναντι του Αληθινού κοσμικού προτσές, είναι ακόμα  μία λύση στο σημερινό ιδεολογικό και ηθικό αδιέξοδο.

H εξίσωση πλουσίων και πτωχών ενώπιον της Πόλεως και του Εθνικού καλού. Επιτάφιος κεφ.42.



42. Γι’ αυτόν μακρηγόρησα για όσα αφορούν την πόλη, αφ’ ενός γιατί ήθελα να σας δείξω, ότι εμείς δεν αγωνιζόμαστε για τον ίδιο σκοπό, που αγωνίζονται όσοι δεν έχουν κανένα από αυτά τα πλεονεκτήματα σε ίσο βαθμό με μας, και αφ’ ετέρου γιατί με αυτόν τον τρόπο ήθελα να κάνω φανερό με αποδείξεις το εγκώμιο των ανδρών, για τους οποίους μιλάω τώρα. Και έχουν ειπωθεί τα κυριότερα σημεία  αυτού του εγκωμίου. Γιατί οι αρετές αυτών και των ομοίων τους έκαναν στολίδια όσα ύμνησα για την πόλη, και άρα για λίγους από τους Έλληνες όπως ακριβώς γι’ αυτούς ο λόγος θα μπορούσε να φανεί ισάξιος με τα έργα τους. Έχω η γνώμη, ότι ο θάνατος αυτών εδώ των νεκρών παρέχει το μέτρο της αξίας ενός ανθρώπου, είτε είναι ο πρώτος που τη φανερώνει, είτε ο τελευταίος που την επισφραγίζει. Γιατί και εκείνοι ακόμη που υστερούν κατά τα άλλα, δικαιούνται να προβάλλουν την ανδραγαθία, που επέδειξαν κατά τους πολέμους, μαχόμενοι υπέρ της πατρίδας. Γιατί εξαφάνισαν το κακό με το καλό, και με τον κοινό αγώνα για το γενικό συμφέρον ωφέλησαν περισσότερο απ’ όσο έβλαψαν με τυχόν σφάλματά τους στην ιδιωτική τους ζωή. Από αυτούς εδώ κανείς δεν δείχθηκε δειλός μπροστά στον θάνατο εξ αιτίας του πλούτου του, δεν προτίμησε δηλαδή να συνεχίσει την απόλαυσή του, ούτε απέφυγε τον κίνδυνο εξ αιτίας της φτώχειας του, από την ελπίδα ότι μπορεί να την αποφύγει επί τέλους και να γίνει πλούσιος. Αντίθετα, πόθησαν την τιμωρία των εχθρών τους περισσότερο από όλα τα αγαθά, και συγχρόνως έκριναν αυτό τον κίνδυνο σαν τον πιο ωραίο από τους κινδύνους, και για αυτό αποφάσισαν να τον αντιμετωπίσουν, να εκδικηθούν τους εχθρούς τους, και για να επιδιώξουν την απόκτηση των αγαθών αυτών΄ την αβεβαιότητα δηλαδή της επιτυχίας την εμπιστεύθηκαν στην ελπίδα, ως προς τον κίνδυνο του θανάτου που βρισκόταν μπροστά τους κατά την μάχη ήταν αποφασισμένοι να στηριχθούν στον εαυτό τους και μόνο. Και μέσα στη μάχη θεώρησαν πάντα προτιμότερο να αντισταθούν και να βρουν τον θάνατο παρά να σωθούν υποχωρώντας, και γι’ αυτό απέφευγαν την αισχρή φήμη της δειλίας, και υπέβαλαν τα σώματά τους σε όλα τα δεινά της μάχης, σε μια κρίσιμη στιγμή, που ήταν στα χέρια της τύχης, στο ύψος της δόξας μάλλον παρά του τρόμου, βρήκαν τον θάνατο.

Ποιά Ελλάδα ονειρεύθηκε ο Καραμανλής και ποιά Ευρώπη;


Quo vadis mea Patria? Πατήσθε επάνω στον τίτλο.

περί του χριστιανικού Εγώ.


Ο  Απόστολος Παύλος δένει τον ανθρώπινο εαυτό με τη σύνολη ζωή του Ιησού και με αυτόν τον τρόπο γεννά τη νέα φύση του χριστιανικού Εγώ. Ο άνθρωπος πλέον προσδιορίζεται πέρα από τη φυλή και το έθνος, πέρα από τη σχέση του με τους άλλους και τον κόσμο. Η παγανιστική ένωση και προσδιοριστικότητα του ανθρώπου σε σχέση με τη φύση ξεπερνάται πλήρως. Τώρα ο άνθρωπος ως διαμορφούμενο Εγώ δένεται με τον Ιησού, πρέπει να θυμάται τα λόγια του και τις πράξεις του και αυτές μόνο να πράττει και να θυσιάζεται και να ανασταίνεται για όλες και όλα αυτά. Το χριστιανικό Εγώ επειδή ακριβώς ξεπέρασε τις έννοιες του Έθνους και της φυλής γρήγορα διαδόθηκε σε όλο τον κόσμο( σε ένα κόσμο ο οποίος σταδιακά αναγνώριζε την ύλη ως τη μόνη θεότητα), ήταν η κατάλληλη θρησκεία και για τη νέα ήπειρο της Αμερικής (από τη μία η φιλική εικόνα του θεανθρώπου και από την άλλη το υπερατομικό και υπερεθνικό Εγώ). Ο άνθρωπος με βάση το  χριστιανικό Εγώ μετέπλασε και το βιομηχανικό χαρακτήρα του όταν έδιωξε το Θεό στον ουρανό και έμεινε μόνος του στη γή. Θυσιάζεται για τη δουλειά, παθιάζεται με τη ζωή και την οικογένειά του, σταυρώνεται προκειμένου να τα βγάλει πέρα, ανασταίνεται όταν  εύρει χρήματα, θέσεις και δόξα. Όταν ο θεός έφυγε στον ουρανό και έμεινε ο χριστιανικός εαυτός μόνος στη γή, οικειοποιήθηκε από τους υλικούς εξουσιαστές του κόσμου και δημιούργησε έναν άνθρωπο ο οποίος εξαρτάται από το ψευτοθεό της ύλης και είναι ικανός τα πάντα να θυσιάσει , να πάθει και να κάνει για αυτή. Διότι έχει πεισθεί πώς μόνον με αυτόν τον τρόπο   υπάρχει ανάσταση. Καταλαβαίνουμε ότι η χριστιανική διανόηση και πράξη θα πρέπει άμεσα να επιστρέψει λόγοις και έργοις στους υγιείς αποστολικούς χρόνους, συνδεομένη και πάλι με τις βαθύτατες εθνικές και πνευματικές καταβολές των ανθρώπων.(Aπόσπασμα από το υπό έκδοση βιβλίο μου "η οντολογική ιστορία της φιλοσοφίας".).

Η γένεσις του Σωκρατικού Εγώ.


Δεν είναι τυχαίο το πόσο κουράσθηκε πραγματικά ο Σωκράτης, θυσίασε τον ίδιο του τον εαυτό,προκειμένου να προσδιορίσει και να γεννήσει την έννοια  του Εγώ.Διότι λίγοι πραγματικά έχουν καταλάβει ότι η  θυσία του Σωκράτους έχει άμεση σχέση με την βαθυτέρα οντολογική δικαιολόγηση ότι υπάρχει τέτοιο μέγεθος όπως το Εγώ, το οποίο μπορεί και συγκεντρώνει δυνάμεις, τις μεταβάλλει σε ιδέες και αξίες, σε πράξεις και βούληση ώστε και από τα άλλα Εγώ να διαφέρει και από τα λοιπά έμβια όντα επίσης να μεταφέρει. Η θυσία του Σωκράτους  οριοθέτησε το Εγώ, τώρα ανθρώπινο Εγώ δεν  είναι η ελεύθερη συμπαντική δύναμη αλλά η περίκλειστη σε ιδέες και συγκεκριμένες αξίες και πράξεις και όνειρα, ύπαρξη.Αν  και σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να θυμόμαστε πάντα ότι αυτό το κλεινόν Εγώ μεγαλούργησε μέσα στη γή η οποία απαίτησε και απαιτεί συγκεκριμένα μεγέθη και αξίες.(απόσπασμα από το υπό έκδοσιν βιβλίο μου "Η οντολογική ιστορία της φιλοσοφίας").

Η έννοια της Ελληνικής Αθανασίας.


H υπερήφανη οντολογική στάση των Ελλήνων, αυτή η οποία τόσο έντονα αναφάνηκε στο Λεωνίδα και στο Μιλτιάδη αλλά και σε  πλείστους άλλους ήρωες της ιστορίας μας, αποδεικνύεται και από τον τρόπο σύμφωνα με τον οποία εννοούσαν την «αθανασία». Όχι σαν συνέχεια ζωής, ούτε ως λύτρωση λόγω κάποιου θεού. Ο Φαίδων και άλλοι Πλατωνικοί λόγοι συζήτησαν ότι η αθανασία  ταυτίζεται με την έννοια της «θεϊκότητας». Ο αθάνατος είναι αυτός ο οποίος αποκτά τον τρόπο των θεών. Συγκεκριμένα ταυτίζει βούληση και πίστη, λόγια και έργα, επιθυμίες και πραγματώσεις αυτών. Ίσως  γι αυτό ο Κάντ συνδύασε την αθανασία με το θεό και την ελευθερία της βουλήσεως. Σε κάθε περίπτωση συνεπάγεται ένα σπουδαιότατο συμπέρασμα. Ο άνθρωπος ο οποίος ομοιάζει τω θεώ είναι αθάνατος διότι βρήκε τον τρόπο η ουσία  του να επιβάλλεται της μορφής του. Περί Ελλήνων και Ελληνικού οντολογικού Πνεύματος ο λόγος.
Βασίλειος Μακρυπούλιας.

Eξαιρετική προσέγγιση.


Διαχρονικός λόγος. Πατήσθε επάνω στον τίτλο.

Η συνθήκη του Βουκουρεστίου ως κατοχύρωση της Ελληνικότητας της Μακεδονίας.


Η συνθήκη του Βουκουρεστίου  σταθεροποίησε την πλήρη Ελληνικότητα της Μακεδονίας. Στο περίφημο έργο  «ο γλωσσικός χάρτης της Κεντρικής και Βόρειας Ελλάδος κατά  την Αρχαιότητα»  ο επιφανής καθηγητής Dosuna  του πανεπιστημίου της Salamanca ρητά αναφέρει ότι «η αρχική κοιτίδα και πατρίδα των Μακεδόνων ήταν η παράκτια περιοχή γύρω από το Θερμαϊκό κόλπο η οποία υδροδοτούνταν από τον Αξιό και τον Αλιάκμονα και περιέκλειε την Πιερία και τη Βοττιαία μεταξύ Θεσσαλίας στο νότο και Παιονίας στο Βορρά». Αυτές ακριβώς οι περιοχές με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου αποδόθηκαν ως Μακεδονία στην Ελλάδα. Οι περιοχές οι οποίες κατακτήθηκαν από το Φίλιππο και τους λοιπούς Μακεδόνες Βασιλείς (χώρες Ιλλυριών και Παιόνων κ.λ.π) αποδόθηκαν με την ίδια συνθήκη ως Σερβία και Βουλγαρία στη Σερβία και τη Βουλγαρία. Οι οποίες επιδόθηκαν σε εκσερβισμό και εκβουλγαρισμό των πληθυσμών χωρίς να έχουν καμμία σχέση (ιστορική ή άλλη) με την Ελληνική και μόνη Μακεδονία.Αυτό το οποίο σιωπάται προσεκτικά είναι το ότι μέσα από τη συνθήκη του Βουκουρεστίου η Βουλγαρία ως Βουλγαρία συμφώνησε για τα ΕλληνοΒουλγαρικά σύνορα να γκρεμισθούν όλα τα φρούρια και να μη χτισθούν καινούργια, ασφαλίζοντας ειρηνικά Ελληνοβουλγαρικά σύνορα.Δεν γίνεται πουθενά κουβέντα για περιοχές οι οποίες αφήνουν ιστορικές αμφισβητήσεις. Σαφώς οι Anderson και Hersey αναφέρουν  ότι η Βουλγαρία απέτυχε να λάβει τη Μακεδονία, αυτή που οδηγεί στο Αιγαίο,έλαβε μέρη μιάς Μακεδονίας η οποία ανέκαθεν αποτελούσε απλά τομέα κατάκτησης των Μακεδόνων βασιλέων και τίποτε άλλο.Τα περίφημα τρία κομμάτια δήθεν εις τα οποία χωρίσθηκε η Μακεδονία με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου δεν είναι τίποτε άλλο παρά ότι η μία και μόνη Ελληνική Μακεδονία( αυτή η οποία ιδρύθηκε από   Έλληνες Τημενίδες Βασιλείς)  απεδόθη ορθά στη μητέρα Ελλάδα και οι κατακτηθείσες περιοχές ( οι οποίες απλά ιστορικά απετέλεσαν προϊόντα νίκης και κατάκτησης των Μακεδόνων Βασιλέων) δόθηκαν στη Σερβία και τη Βουλγαρία, οι οποίες όχι απλά ΔΕΝ τις είδαν ως Μακεδονία αλλά αμέσως επιδόθηκαν σε εκσερβισμό και εκβουλγαρισμό. Διότι μέσα από τη συνθήκη του Βουκουρεστίου η πανάρχαια μία και μόνη Ελληνική Μακεδονία η οποία ιδρύθηκε και ανδρώθηκε πολιτιστικά και άλλως από τους Έλληνες Μακεδόνες Βασιλείς δόθηκε ολοκληρωτικά στην Ελλάδα.
Βασίλειος  Μακρυπούλιας δρ φιλοσοφίας.

O αγώνας τού Αδαμάντιου Κοραή (1748 -1833) για την καθιέρωση τής Κοινής,



Ο αγώνας τού Αδαμάντιου Κοραή (1748 -1833) για την καθιέρωση τής Κοινής, τής απλούστερης προφορικής γλώσσας,ως επίσημης γλώσσας και για τον γραπτό λόγο υπήρξε καθοριστικός για την τελική έκβαση τού γλωσσικού ζητήματος. Αυτό που ξεκίνησε να συζητείται σποραδικά δύο σχεδόν αιώνες πριν, με τον Κοραή παίρνει τις διαστάσεις ενός καίριου πνευματικού, παιδευτικού, κοινωνικού και, εν τέλει, εθνικού ζητήματος, το οποίο τίθεται πλέον επισήμως από την πιο έγκυρη γραφίδα των αρχών τού 19ου αιώνα, από τον αρχηγέτη τού Νεοελληνικού Διαφωτισμού, ο οποίος -κατά τον Κ.Θ. Δημαρά που δανείζεται μια φράση τού Π. Αργυρόπουλου- εξέδιδε «παραινέσεις ως διαταγάς σχεδόν ακουομένας εις τόπους κατά τριακοσίας λεύγας απέχοντας».Ο Κοραής τάσσεται υπέρ τής καθιερώσεως τής απλούστερης προφορικής γλώσσας, υπέρ τής Κοινής, απορρίπτοντας τα άκρα, δηλ. τόσο την ακαλλιέργητη λαϊκή (τη «χυδαία») και την ιδιωματική (τη «γλωσσηματική») όσο και την αρχαΐζουσαλογιοτατίστικη μορφή γλώσσας (την «Ελληνική»). Έτσι έγινε ο θεωρητικός και πρακτικός υποστηρικτής τής λεγόμενης «μέσης οδού» στο γλωσσικό : «και όταν πιάση τον κάλαμον, δεν γράφει ούτε διά τους σοφούς, ούτε διά τους απαίδευτους τού έθνους, αλλά δι’ όλον αυτού το έθνος. Διά να φύγη τα δύο ταύτα, μηδέ να μακρύνει από τα γραφόμενα μήτε τους πρώτους διά την αηδίαν, μήτε τους δευτέρους διά το δυσνόητον, ή και το ακατανόητον, πρέπει να μεταχειρισθή την γλώσσαν των Κλασσικών […] Εις ημάς, μη έχοντας ακόμη Κλασσικούς, αν θέλωμεν να ταχύνωμεν την γένεσιν αυτών, πάλιν την μέσηνοδόν τής γλώσσης πρέπει να πατήσωμεν, διά να μεταδώσωμεν εις τους απαιδεύτους, αν έχωμέν τι καλόν, και να δώσωμεν εις τους σοφούς αφορμήν να μεταδώσωσικαλήτερα. Αλλά την μέσηνοδόν εκείνος μόνος είναι καλός να πατήση, όστις εξέτασεν ακριβώς την κατάστασιν τής γλώσσης. Ας αρχίσωμεν, λοιπόν, από την έρευναν αυτής».(Από την «Εισαγωγή» (σελ. 27-28) τού Γ. Μπαμπινιώτη στο συλλογικό έργο «Το γλωσσικό ζήτημα. Σύγχρονες προσεγγίσεις» [Εκδ. Ιδρύματος της Βουλής των Ελλήνων : Αθήνα 2011, 619 σελ.] με την επιστημονική επιμέλεια τού Γ. Μπαμπινιώτη)

Mάρξ και Φρόϋντ: Οι δύο άξονες του μαζικού υλισμού.



Ίσως ο πλέον άχαρος ρόλος της φιλοσοφίας είναι το ανακαλύπτει τις υπόγειες κοινές καταβολές θεωριών,φιλοσόφων και συστημάτων. Αποδεικνύοντας ότι όλοι ο σκεπτόμενοι άνθρωποι μέσα από τη σκέψη τους –ίσως πολλές φορές χωρίς να το καταλαβαίνουν- υπηρετούν την προϋπάρχουσα ενότητα όλων των προσώπων και πραγμάτων επί της γης. Ο Κάρολος Μάρξ μέσα από τη θεωρία του περί διαλεκτικού υλισμού-θεμέλιο του επιστημονικού σοσιαλισμού- προσπάθησε να ασχοληθεί αφυπνιστικά (σύμφωνα με την άποψή του) με ένα ανθρώπινο σύνολο το οποίο μέχρι τις ημέρες του πάντα υπήρχε ιστορικά αλλά μέσα σε ένα άλλο πλαίσιο. Συγκεκριμένα με το εργασιακό - πτωχό υλικά κομμάτι της κοινωνίας το οποίο στο δικό του λεξιλόγιο έλαβε την προσωνυμία «προλετάριοι». Ας αναφέρουμε ότι πάντα υπήρχαν εργάτες,πτωχοί άνθρωποι του μεροκάματου, όμως τώρα άλλαζε το όλο πλαίσιο της ζωής των. Το κομμάτι αυτό έφυγε από το φεουδαρχικό (δουλοπάροικο) σύστημα και εισήλθε στη βιομηχανική εποχή όπου άλλαξε και ο τρόπος παραγωγής αλλά και τα μέσα παραγωγής. Υπήρχε δηλαδή περίπτωση μία οικογένεια αγροτών οι οποίοι ζούσαν πτωχικά αλλά ευτυχισμένα στο κτήμα τους στην αγροτική-φεουδαρχική εποχή, τώρα να αναγκάζονταν να μετακινηθούν σε ένα διαμέρισμα στη βιομηχανική πόλη κοντά στο εργοστάσιο, όπου πλέον παραφύλαγε η εξαθλίωση και η αλλοίωση. Άλλες οι συνθήκες της πόλεως και  της αστικής ζωής, άλλες τελείως της φύσης και του αγροτικού τρόπου παραγωγής. Ο Μάρξ όμως δεν ασχολήθηκε στο έργο του με το συνδυασμό του φυσικού ανθρώπου( ο οποίος διαθέτει όλο το νού ώστε να διαχειρισθεί το πέρασμα στη νέα του ζωή ) με τον προλετάριο ο οποίος πλέον διαμένει στην αστική ζωή. Κατά περίεργο τρόπο ο Γερμανός φιλόσοφος ακολούθησε μέσα από την κομμουνιστική οδό το νέο καπιταλιστικό τρόπο ζωής. Απέκοψε τελείως τον φυσικό άνθρωπο του ανοικτού νοός (όπως η Ελληνική φιλοσοφία το σηματοδότησε) από τον αστικό τρόπο ζωής. Ως «υπαρξιακή» λύση στο φιλοσοφικό του σύστημα –όσον αφορά τις μάζες των προλεταρίων- προκρίνει την επανάσταση και την κατάληψη της εξουσίας των μέσων και τρόπων παραγωγής.

Το διδακτόν της αρετής.

Ίσως η πλέον σημαντική κληρονομιά του Ελληνικού πνεύματος στο παγκόσμιο πνευματικό γίγνεσθαι είναι η δυνατότητα της αρετής να διδαχθεί. Αυτό αποτέλεσε τότε αλλά και πάντα παγκόσμια πρωτοτυπία και πρωτοβουλία πραγματικά φωτισμένων συμπαντικά νόων όπως ο Σωκράτης και ο Πρωταγόρας. Ο άνθρωπος εις τον Ελληνικό πολιτισμό δεν αποτελεί πρόσωπο αλλά σύνολο δυνάμεων εν κινήσει, όχι πρόσωπο εν ακινησία σε σχέση προσδιοριστική με το θεό. Ο Έλλην άνθρωπος κινείται , δεν θέλει να κατασταλάξει είναι πολλές οι δυνάμεις που τον κινούν. Δεν θέλει να τις ακινητοποιήσει ώστε να φτιάξει ένα συγκεκριμένο χαρακτήρα προσώπου έναντι κάποιου θεού. Αυτό το αναπλήρωσαν οι Έλληνες με την εμμονή τους στα σταθερά αγάλματα(γι αυτό οι εβραίοι δεν έφτιαξαν ποτέ αγάλματα ούτε οι χριστιανοί διότι ακινητοποιήθηκαν ως πρόσωπα οι ίδιοι έναντι του θεού τους). Για τον Έλληνα όμως η γνώση της αρετής ήταν μέγεθος το οποίο απλωνόταν από το σύμπαν έως τον πολίτη. Για το χριστιανό η γνώση της αρετής ήταν από μόνη της αξία διότι προερχόταν μέσα από τη γνωριμία με το θεάνθρωπο. Η γνώση της αρετής στο χριστιανό είναι τόσο προσωποποιημένη λόγω του θεανθρώπου ώστε φαντάζει ως παράδοξο: Αρκεί να γνωρίζεις το θεό και ξέρεις τι πρέπει να κάνεις. Η γνώση ως τέτοια σώζει ή τουλάχιστον εάν συνοδευθή από πράξη ούτως ή άλλως σώζει. Όχι όμως για τους Έλληνες οι οποίες έζησαν μπόλικες γενεές σε σχέση με το Παρμενίδειο Άπειρο. Η γνώση της αρετής για τον Έλληνα είναι τόσο χαώδης ώστε μόνο η φυγή πρός το Είναι την αποδεικνύει. Ο Έλληνας γνωρίζει την αρετή μόνον εάν βυθισθή στο Αγαθό ως ανάμνηση και βούληση, χωρίς την παρρησία κανενός θεού. Αποτελεί την έσχατη αβέβαιη στιγμή του υποκειμένου το οποίο θεωρεί ότι η αρετολογική ισορροπία του Όλου μπορεί να διδαχθεί από το Δία-Νού και να φέρει τον άνθρωπο ενώπιον του απροσώπου Όντος.H διδαχή της αρετής καθαγίασε σε τέτοιο βαθμό τον ανθρώπινο Νού ώστε σχεδόν αμέσως είχαμε τον Μέγα Αλέξανδρο και το Θεάνθρωπο επί της γής (μέσα από το συγκρητισμό της Ελληνιστικής εποχής). (Από το υπό έκδοση βιβλίο μου "Η Οντολογική ιστορία της φιλοσοφίας").

H φιλοσοφία του Γερμανικού Ιδεαλισμού (από το Φίχτε έως τον Έγελο και το Σέλλινγκ) .



Φαίνεται ότι η  φιλοσοφία του Γερμανικού Ιδεαλισμού αποτελεί τη διαχρονική φιλοσοφική σύνθεση ανάμεσα στον προσωκρατικό λογισμό και στη χριστιανική θρησκεία, η οποία ως γνωστόν διαδόθηκε στη Δύση ως Αρειανισμός (ως ή αίρεση του Αρείου δεχόταν το Χριστό ως κτίσμα του Θεού, αποδιώχνοντας ουσιαστικά το Θεό στο σύμπαν,κρατώντας ανέπαφη την  άπειρο και αΐδιον φύση του). Το  Διά-Υποκείμενο του Φίχτε και του Σέλλινγκ, το καθολικό Υποκείμενο του Εγέλου συγκεντρώνει συνθετικά στοιχεία και του Αναξαγορείου και Ξενοφανείου Νοός αλλά και του Απείρου Θεού ο οποίος προσπελαύνεται από το  κτίσμα του Ανθρώπου σύμφωνα με τον τρόπο του Ιησού. Ο Ιησούς όπως παρουσιάζεται στην αίρεση του Αρείου είναι ο θείος άνθρωπος ο οποίος συναισθανόμενος τις άπειρες οντολογικές του δυνάμεις φωτίζεται και φωτίζει οντολογικά, προχωρώντας σε σκέψεις και πράξεις οι οποίες εξελίσσουν οντολογικά τον Άνθρωπο οδηγώντας τον στη συναίσθηση του Είναι.  Η αρχή είχε συμβεί με τον Αναξαγόρα και τον Ξενοφάνη οι οποίοι είχαν κατανοήσει  ότι μέσα στο σύμπαν (όχι προσωπικά όπως οι χριστιανοί αλλά καθαρά κοσμικά) οι άπειρες κοσμικές δυνάμεις του υπερκόσμου πλημμυρίζουν τον άνθρωπο και τον βοηθούν να κατανοήσει την πρώτη κοσμική αρχή που διέπει τα πάντα. Αυτή η  αρχή όταν γνωσθεί από τον άνθρωπο τον ωριμάζει τόσο πολύ οντολογικά ώστε του ανοίγει τους ορίζοντές του προς το Είναι. Αυτό συνέβη με το δια-υποκείμενο του Φίχτε και του Εγέλου και του Σέλλινγκ.(Aπόσπασμα από το υπό έκδοση βιβλίο μου :"η οντολογική φιλοσοφία της ιστορίας").

Eξαιρετική φιλοσοφική ξενάγηση στην ιδεαλιστική φιλοσοφία των νέων χρόνων , από το Φίχτε, τον Έγελο κ.α. Εξαιρετική δουλειά από την κ.Σοφία Μακράκη.

http://www.ideotopos.gr/posts/philosophy/1153-%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%B5%CF%83-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%B5%CE%B3%CE%B3%CE%B9%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%83-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF-%CE%AE-%CE%B8%CE%B5%CF%89%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%BF-%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF.html

ΜΥΘΙΚΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ: Οι συν-δέοντες με τους θεούς δεν επιζητούν την επι...

ΜΥΘΙΚΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ: Οι συν-δέοντες με τους θεούς δεν επιζητούν την επι...: Όποιος θέλει να τιμήσει την   Ελληνική κληρονομιά,  αυτή της φιλοσοφίας, της επιστήμης,  των πατρώων θεών και θεσμών, θα πρέπει να μπει ...

H πρόσφατη ανάρτηση.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΜΑΚΡΥΠΟΥΛΙΑΣ (ΔΡ. ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ), "Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ", ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΝΟΗΜΑ, ΤΟΜΟΣ 3, ΣΕΛ. 70-74 (ΕΚΤΕΝΗ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ)

Στην ελληνική μυθολογία η πίστη ότι η  Ελένη είναι κόρη του Δία τοποθετεί την ηρωίδα ανάμεσα στις θεότητες. Το πανανθρώπινο σύμβολο της ...

Δημοφιλείς αναρτήσεις.