Η συνθήκη του Βουκουρεστίου ως κατοχύρωση της Ελληνικότητας της Μακεδονίας.


Η συνθήκη του Βουκουρεστίου  σταθεροποίησε την πλήρη Ελληνικότητα της Μακεδονίας. Στο περίφημο έργο  «ο γλωσσικός χάρτης της Κεντρικής και Βόρειας Ελλάδος κατά  την Αρχαιότητα»  ο επιφανής καθηγητής Dosuna  του πανεπιστημίου της Salamanca ρητά αναφέρει ότι «η αρχική κοιτίδα και πατρίδα των Μακεδόνων ήταν η παράκτια περιοχή γύρω από το Θερμαϊκό κόλπο η οποία υδροδοτούνταν από τον Αξιό και τον Αλιάκμονα και περιέκλειε την Πιερία και τη Βοττιαία μεταξύ Θεσσαλίας στο νότο και Παιονίας στο Βορρά». Αυτές ακριβώς οι περιοχές με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου αποδόθηκαν ως Μακεδονία στην Ελλάδα. Οι περιοχές οι οποίες κατακτήθηκαν από το Φίλιππο και τους λοιπούς Μακεδόνες Βασιλείς (χώρες Ιλλυριών και Παιόνων κ.λ.π) αποδόθηκαν με την ίδια συνθήκη ως Σερβία και Βουλγαρία στη Σερβία και τη Βουλγαρία. Οι οποίες επιδόθηκαν σε εκσερβισμό και εκβουλγαρισμό των πληθυσμών χωρίς να έχουν καμμία σχέση (ιστορική ή άλλη) με την Ελληνική και μόνη Μακεδονία.Αυτό το οποίο σιωπάται προσεκτικά είναι το ότι μέσα από τη συνθήκη του Βουκουρεστίου η Βουλγαρία ως Βουλγαρία συμφώνησε για τα ΕλληνοΒουλγαρικά σύνορα να γκρεμισθούν όλα τα φρούρια και να μη χτισθούν καινούργια, ασφαλίζοντας ειρηνικά Ελληνοβουλγαρικά σύνορα.Δεν γίνεται πουθενά κουβέντα για περιοχές οι οποίες αφήνουν ιστορικές αμφισβητήσεις. Σαφώς οι Anderson και Hersey αναφέρουν  ότι η Βουλγαρία απέτυχε να λάβει τη Μακεδονία, αυτή που οδηγεί στο Αιγαίο,έλαβε μέρη μιάς Μακεδονίας η οποία ανέκαθεν αποτελούσε απλά τομέα κατάκτησης των Μακεδόνων βασιλέων και τίποτε άλλο.Τα περίφημα τρία κομμάτια δήθεν εις τα οποία χωρίσθηκε η Μακεδονία με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου δεν είναι τίποτε άλλο παρά ότι η μία και μόνη Ελληνική Μακεδονία( αυτή η οποία ιδρύθηκε από   Έλληνες Τημενίδες Βασιλείς)  απεδόθη ορθά στη μητέρα Ελλάδα και οι κατακτηθείσες περιοχές ( οι οποίες απλά ιστορικά απετέλεσαν προϊόντα νίκης και κατάκτησης των Μακεδόνων Βασιλέων) δόθηκαν στη Σερβία και τη Βουλγαρία, οι οποίες όχι απλά ΔΕΝ τις είδαν ως Μακεδονία αλλά αμέσως επιδόθηκαν σε εκσερβισμό και εκβουλγαρισμό. Διότι μέσα από τη συνθήκη του Βουκουρεστίου η πανάρχαια μία και μόνη Ελληνική Μακεδονία η οποία ιδρύθηκε και ανδρώθηκε πολιτιστικά και άλλως από τους Έλληνες Μακεδόνες Βασιλείς δόθηκε ολοκληρωτικά στην Ελλάδα.
Βασίλειος  Μακρυπούλιας δρ φιλοσοφίας.

O αγώνας τού Αδαμάντιου Κοραή (1748 -1833) για την καθιέρωση τής Κοινής,



Ο αγώνας τού Αδαμάντιου Κοραή (1748 -1833) για την καθιέρωση τής Κοινής, τής απλούστερης προφορικής γλώσσας,ως επίσημης γλώσσας και για τον γραπτό λόγο υπήρξε καθοριστικός για την τελική έκβαση τού γλωσσικού ζητήματος. Αυτό που ξεκίνησε να συζητείται σποραδικά δύο σχεδόν αιώνες πριν, με τον Κοραή παίρνει τις διαστάσεις ενός καίριου πνευματικού, παιδευτικού, κοινωνικού και, εν τέλει, εθνικού ζητήματος, το οποίο τίθεται πλέον επισήμως από την πιο έγκυρη γραφίδα των αρχών τού 19ου αιώνα, από τον αρχηγέτη τού Νεοελληνικού Διαφωτισμού, ο οποίος -κατά τον Κ.Θ. Δημαρά που δανείζεται μια φράση τού Π. Αργυρόπουλου- εξέδιδε «παραινέσεις ως διαταγάς σχεδόν ακουομένας εις τόπους κατά τριακοσίας λεύγας απέχοντας».Ο Κοραής τάσσεται υπέρ τής καθιερώσεως τής απλούστερης προφορικής γλώσσας, υπέρ τής Κοινής, απορρίπτοντας τα άκρα, δηλ. τόσο την ακαλλιέργητη λαϊκή (τη «χυδαία») και την ιδιωματική (τη «γλωσσηματική») όσο και την αρχαΐζουσαλογιοτατίστικη μορφή γλώσσας (την «Ελληνική»). Έτσι έγινε ο θεωρητικός και πρακτικός υποστηρικτής τής λεγόμενης «μέσης οδού» στο γλωσσικό : «και όταν πιάση τον κάλαμον, δεν γράφει ούτε διά τους σοφούς, ούτε διά τους απαίδευτους τού έθνους, αλλά δι’ όλον αυτού το έθνος. Διά να φύγη τα δύο ταύτα, μηδέ να μακρύνει από τα γραφόμενα μήτε τους πρώτους διά την αηδίαν, μήτε τους δευτέρους διά το δυσνόητον, ή και το ακατανόητον, πρέπει να μεταχειρισθή την γλώσσαν των Κλασσικών […] Εις ημάς, μη έχοντας ακόμη Κλασσικούς, αν θέλωμεν να ταχύνωμεν την γένεσιν αυτών, πάλιν την μέσηνοδόν τής γλώσσης πρέπει να πατήσωμεν, διά να μεταδώσωμεν εις τους απαιδεύτους, αν έχωμέν τι καλόν, και να δώσωμεν εις τους σοφούς αφορμήν να μεταδώσωσικαλήτερα. Αλλά την μέσηνοδόν εκείνος μόνος είναι καλός να πατήση, όστις εξέτασεν ακριβώς την κατάστασιν τής γλώσσης. Ας αρχίσωμεν, λοιπόν, από την έρευναν αυτής».(Από την «Εισαγωγή» (σελ. 27-28) τού Γ. Μπαμπινιώτη στο συλλογικό έργο «Το γλωσσικό ζήτημα. Σύγχρονες προσεγγίσεις» [Εκδ. Ιδρύματος της Βουλής των Ελλήνων : Αθήνα 2011, 619 σελ.] με την επιστημονική επιμέλεια τού Γ. Μπαμπινιώτη)

Mάρξ και Φρόϋντ: Οι δύο άξονες του μαζικού υλισμού.



Ίσως ο πλέον άχαρος ρόλος της φιλοσοφίας είναι το ανακαλύπτει τις υπόγειες κοινές καταβολές θεωριών,φιλοσόφων και συστημάτων. Αποδεικνύοντας ότι όλοι ο σκεπτόμενοι άνθρωποι μέσα από τη σκέψη τους –ίσως πολλές φορές χωρίς να το καταλαβαίνουν- υπηρετούν την προϋπάρχουσα ενότητα όλων των προσώπων και πραγμάτων επί της γης. Ο Κάρολος Μάρξ μέσα από τη θεωρία του περί διαλεκτικού υλισμού-θεμέλιο του επιστημονικού σοσιαλισμού- προσπάθησε να ασχοληθεί αφυπνιστικά (σύμφωνα με την άποψή του) με ένα ανθρώπινο σύνολο το οποίο μέχρι τις ημέρες του πάντα υπήρχε ιστορικά αλλά μέσα σε ένα άλλο πλαίσιο. Συγκεκριμένα με το εργασιακό - πτωχό υλικά κομμάτι της κοινωνίας το οποίο στο δικό του λεξιλόγιο έλαβε την προσωνυμία «προλετάριοι». Ας αναφέρουμε ότι πάντα υπήρχαν εργάτες,πτωχοί άνθρωποι του μεροκάματου, όμως τώρα άλλαζε το όλο πλαίσιο της ζωής των. Το κομμάτι αυτό έφυγε από το φεουδαρχικό (δουλοπάροικο) σύστημα και εισήλθε στη βιομηχανική εποχή όπου άλλαξε και ο τρόπος παραγωγής αλλά και τα μέσα παραγωγής. Υπήρχε δηλαδή περίπτωση μία οικογένεια αγροτών οι οποίοι ζούσαν πτωχικά αλλά ευτυχισμένα στο κτήμα τους στην αγροτική-φεουδαρχική εποχή, τώρα να αναγκάζονταν να μετακινηθούν σε ένα διαμέρισμα στη βιομηχανική πόλη κοντά στο εργοστάσιο, όπου πλέον παραφύλαγε η εξαθλίωση και η αλλοίωση. Άλλες οι συνθήκες της πόλεως και  της αστικής ζωής, άλλες τελείως της φύσης και του αγροτικού τρόπου παραγωγής. Ο Μάρξ όμως δεν ασχολήθηκε στο έργο του με το συνδυασμό του φυσικού ανθρώπου( ο οποίος διαθέτει όλο το νού ώστε να διαχειρισθεί το πέρασμα στη νέα του ζωή ) με τον προλετάριο ο οποίος πλέον διαμένει στην αστική ζωή. Κατά περίεργο τρόπο ο Γερμανός φιλόσοφος ακολούθησε μέσα από την κομμουνιστική οδό το νέο καπιταλιστικό τρόπο ζωής. Απέκοψε τελείως τον φυσικό άνθρωπο του ανοικτού νοός (όπως η Ελληνική φιλοσοφία το σηματοδότησε) από τον αστικό τρόπο ζωής. Ως «υπαρξιακή» λύση στο φιλοσοφικό του σύστημα –όσον αφορά τις μάζες των προλεταρίων- προκρίνει την επανάσταση και την κατάληψη της εξουσίας των μέσων και τρόπων παραγωγής.

Το διδακτόν της αρετής.

Ίσως η πλέον σημαντική κληρονομιά του Ελληνικού πνεύματος στο παγκόσμιο πνευματικό γίγνεσθαι είναι η δυνατότητα της αρετής να διδαχθεί. Αυτό αποτέλεσε τότε αλλά και πάντα παγκόσμια πρωτοτυπία και πρωτοβουλία πραγματικά φωτισμένων συμπαντικά νόων όπως ο Σωκράτης και ο Πρωταγόρας. Ο άνθρωπος εις τον Ελληνικό πολιτισμό δεν αποτελεί πρόσωπο αλλά σύνολο δυνάμεων εν κινήσει, όχι πρόσωπο εν ακινησία σε σχέση προσδιοριστική με το θεό. Ο Έλλην άνθρωπος κινείται , δεν θέλει να κατασταλάξει είναι πολλές οι δυνάμεις που τον κινούν. Δεν θέλει να τις ακινητοποιήσει ώστε να φτιάξει ένα συγκεκριμένο χαρακτήρα προσώπου έναντι κάποιου θεού. Αυτό το αναπλήρωσαν οι Έλληνες με την εμμονή τους στα σταθερά αγάλματα(γι αυτό οι εβραίοι δεν έφτιαξαν ποτέ αγάλματα ούτε οι χριστιανοί διότι ακινητοποιήθηκαν ως πρόσωπα οι ίδιοι έναντι του θεού τους). Για τον Έλληνα όμως η γνώση της αρετής ήταν μέγεθος το οποίο απλωνόταν από το σύμπαν έως τον πολίτη. Για το χριστιανό η γνώση της αρετής ήταν από μόνη της αξία διότι προερχόταν μέσα από τη γνωριμία με το θεάνθρωπο. Η γνώση της αρετής στο χριστιανό είναι τόσο προσωποποιημένη λόγω του θεανθρώπου ώστε φαντάζει ως παράδοξο: Αρκεί να γνωρίζεις το θεό και ξέρεις τι πρέπει να κάνεις. Η γνώση ως τέτοια σώζει ή τουλάχιστον εάν συνοδευθή από πράξη ούτως ή άλλως σώζει. Όχι όμως για τους Έλληνες οι οποίες έζησαν μπόλικες γενεές σε σχέση με το Παρμενίδειο Άπειρο. Η γνώση της αρετής για τον Έλληνα είναι τόσο χαώδης ώστε μόνο η φυγή πρός το Είναι την αποδεικνύει. Ο Έλληνας γνωρίζει την αρετή μόνον εάν βυθισθή στο Αγαθό ως ανάμνηση και βούληση, χωρίς την παρρησία κανενός θεού. Αποτελεί την έσχατη αβέβαιη στιγμή του υποκειμένου το οποίο θεωρεί ότι η αρετολογική ισορροπία του Όλου μπορεί να διδαχθεί από το Δία-Νού και να φέρει τον άνθρωπο ενώπιον του απροσώπου Όντος.H διδαχή της αρετής καθαγίασε σε τέτοιο βαθμό τον ανθρώπινο Νού ώστε σχεδόν αμέσως είχαμε τον Μέγα Αλέξανδρο και το Θεάνθρωπο επί της γής (μέσα από το συγκρητισμό της Ελληνιστικής εποχής). (Από το υπό έκδοση βιβλίο μου "Η Οντολογική ιστορία της φιλοσοφίας").

H φιλοσοφία του Γερμανικού Ιδεαλισμού (από το Φίχτε έως τον Έγελο και το Σέλλινγκ) .



Φαίνεται ότι η  φιλοσοφία του Γερμανικού Ιδεαλισμού αποτελεί τη διαχρονική φιλοσοφική σύνθεση ανάμεσα στον προσωκρατικό λογισμό και στη χριστιανική θρησκεία, η οποία ως γνωστόν διαδόθηκε στη Δύση ως Αρειανισμός (ως ή αίρεση του Αρείου δεχόταν το Χριστό ως κτίσμα του Θεού, αποδιώχνοντας ουσιαστικά το Θεό στο σύμπαν,κρατώντας ανέπαφη την  άπειρο και αΐδιον φύση του). Το  Διά-Υποκείμενο του Φίχτε και του Σέλλινγκ, το καθολικό Υποκείμενο του Εγέλου συγκεντρώνει συνθετικά στοιχεία και του Αναξαγορείου και Ξενοφανείου Νοός αλλά και του Απείρου Θεού ο οποίος προσπελαύνεται από το  κτίσμα του Ανθρώπου σύμφωνα με τον τρόπο του Ιησού. Ο Ιησούς όπως παρουσιάζεται στην αίρεση του Αρείου είναι ο θείος άνθρωπος ο οποίος συναισθανόμενος τις άπειρες οντολογικές του δυνάμεις φωτίζεται και φωτίζει οντολογικά, προχωρώντας σε σκέψεις και πράξεις οι οποίες εξελίσσουν οντολογικά τον Άνθρωπο οδηγώντας τον στη συναίσθηση του Είναι.  Η αρχή είχε συμβεί με τον Αναξαγόρα και τον Ξενοφάνη οι οποίοι είχαν κατανοήσει  ότι μέσα στο σύμπαν (όχι προσωπικά όπως οι χριστιανοί αλλά καθαρά κοσμικά) οι άπειρες κοσμικές δυνάμεις του υπερκόσμου πλημμυρίζουν τον άνθρωπο και τον βοηθούν να κατανοήσει την πρώτη κοσμική αρχή που διέπει τα πάντα. Αυτή η  αρχή όταν γνωσθεί από τον άνθρωπο τον ωριμάζει τόσο πολύ οντολογικά ώστε του ανοίγει τους ορίζοντές του προς το Είναι. Αυτό συνέβη με το δια-υποκείμενο του Φίχτε και του Εγέλου και του Σέλλινγκ.(Aπόσπασμα από το υπό έκδοση βιβλίο μου :"η οντολογική φιλοσοφία της ιστορίας").

Eξαιρετική φιλοσοφική ξενάγηση στην ιδεαλιστική φιλοσοφία των νέων χρόνων , από το Φίχτε, τον Έγελο κ.α. Εξαιρετική δουλειά από την κ.Σοφία Μακράκη.

http://www.ideotopos.gr/posts/philosophy/1153-%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%B5%CF%83-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%B5%CE%B3%CE%B3%CE%B9%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%83-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF-%CE%AE-%CE%B8%CE%B5%CF%89%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%BF-%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF.html

ΜΥΘΙΚΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ: Οι συν-δέοντες με τους θεούς δεν επιζητούν την επι...

ΜΥΘΙΚΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ: Οι συν-δέοντες με τους θεούς δεν επιζητούν την επι...: Όποιος θέλει να τιμήσει την   Ελληνική κληρονομιά,  αυτή της φιλοσοφίας, της επιστήμης,  των πατρώων θεών και θεσμών, θα πρέπει να μπει ...

H 29η Μαΐου 1453. Μία διαφορετική προσέγγιση.



Η Πόλη, η Βασιλεύουσα έπρεπε να κυριευθεί από τα στίφη των οθωμανών του Μωάμεθ. Η ιστορία έχει τους δικούς της  νόμους, οι οποίοι σε πολλά ταυτίζονται  με τους φυσικούς νόμους της ζωής. Ας θυμηθούμε τα γένη του Θωμά του Ακινάτη. Ό,τι γεννάται πεθαίνει, η Πόλη ως εξωτερικότητα έπεσε στους οθωμανούς, ως εσωτερικότητα κυβερνά και θα κυβερνά τον κόσμο και την εξέλιξή του.
Η 29η Μαΐου του 1453, σηματοδοτεί απλά την εξωτερική πορεία της Κωνσταντινούπολης από τους Έλληνας προς τους οθωμανούς. Μόνον εξωτερικά η Πόλη άλλαξε ανθρώπους στη διοίκηση, στο στρατό, στην οικονομία. Οι οθωμανοί ποτέ δεν  μπόρεσαν να κατακτήσουν το πνεύμα της Βασιλεύουσας (από τη φιλοσοφία έως την οικονομία) το οποίο διεσπάρη σε όλο τον κόσμο από την Ανατολή έως τη Δύση, διαγράφοντας την κουλτούρα  και τη μορφή του νέου κόσμου, από την Αναγέννηση έως το Διαφωτισμό έως την ανάπτυξη της Επιστήμης και της τεχνολογίας. Η Πόλη ομοίαζε με έναν ανομοιογενή και ανισόρροπο οργανισμό. Είχε συσσωρεύσει τόσες πνευματικές, πολιτικές και οικονομικές ανακαλύψεις , δεν μπορούσε πλέον να τις αντέξει, έπρεπε να σκλαβωθεί, να εκραγεί η ίδια της η ανεξαρτησία ώστε να απελευθερωθούν όλες οι νοητικές και κοινωνικές και πολιτικές και άλλες δυνάμεις ώστε να ανθίσει παντοειδώς το λουλούδι της κουλτούρας της και τα άνθη όλον τον κόσμο να  πλημμυρίσουν, σαν τον άνθρωπο ο οποίος όταν πεθαίνει χάνει τη μερικότητα του σώματος και κερδίζει την παντοδυναμία του πνευματικού ανοίγματος.Η Πόλις εάλω , η Πόλις ξέφυγε επιτέλους από τα τείχη της , έγινε πνεύμα το οποίο από την ευρώπη έως την Ανατολή, μέσα από τον Ελληνικό ανθρωπισμό της, τον Ελληνοκεντρικά προσωπικό χριστιανισμό της, την εννοιοποίηση του θείου, τη θεοποίηση του ανθρώπου αυτοκράτορος, την ανάδειξη της καλής και αγαθής πολιτείας, της δυναμικής και αρμονικής κυβέρνησης της γης με τους νόμους του ουρανού, έκτισε την οικουμενική παγκοσμιότητα της γης, η οποία για λόγους ασχέτους με αυτή την εργασία, αρνείται  να εμφανισθεί και να πραγματοποιηθεί.

O μύθος των σλαβομακεδόνων.



O μύθος των σλαβομακεδόνων θα πρέπει να διαγραφεί άμεσα, ό όρος Σλαβόφωνοι Έλληνες της Κεντρικής και Δυτικής  Μακεδονίας είναι σε κάθε περίπτωση ο  ιστορικός όρος ο  οποίος πλήρως ανταποκρίνεται στην διαχρονική αλήθεια των γεγονότων.  Οι Σλαβόφωνοι Έλληνες της Μακεδονίας είναι αυτοί οι οποίοι είτε ομιλούν είτε κατανοούν το τοπικό ιδίωμα το οποίο ανιχνεύεται στις περιοχές της Δυτικής Μακεδονίας, Καστοριάς και Φλώρινας, επαρχίας Εορδαίας και Κοζάνης, αλλά και σε περιοχές της  Κεντρικής Μακεδονίας (ειδικότερα στους νομούς Ημαθίας, Πέλλας, Κιλκίς και Θεσσαλονίκης). Το ιδίωμα αυτό (το οποίο χαρακτηρίζει μόνο γλωσσικά τους ανθρώπους που το ομιλούν και όχι εθνικά(συζητούμε για Έλληνες ομιλούντες το σχετικό ιδίωμα) προήλθε από μία δυτική Βουλγαρική διάλεκτο κατά τη διάρκεια του 18ου αι.  Σε αυτή τη διάλεκτο συνέβησαν σημαντικές  γραμματικές , συντακτικές και φωνητικές τροποποιήσεις και αλλαγές, υπήρξαν μάλιστα και ετερόγλωσσες συμπληρώσεις. Συγκεκριμένα εμπλουτίσθηκε αυτή η διάλεκτος με στοιχεία Ελληνικά, τουρκικά, βλαχικά, αρβανίτικα. Το αποτέλεσμα είναι  να  δημιουργηθεί μία καινή γλώσσα ονομαζομένη βοηθητική (πίτζιν) η οποία όπως ήδη τονίσαμε δεν χαρακτηρίζει παρά μόνο γλωσσικά τους Έλληνες που την ομιλούσαν και την κατανοούσαν. Τους Σλαβοφώνους Έλληνας της Μακεδονίας και σε καμμία των περιπτώσεων δήθεν σλαβομακεδόνες.

Γιατί ο μύθος ξεπερνά το Λόγο;



Είναι σαφές ότι η πρώτη κίνηση του ανθρωπίνου μυαλού μέσα στο άπειρο Όν ονομάσθηκε μυθολογία. Δεν χρειάζεται να θέσουμε τη μυθολογία ανάμεσα στις Συμπληγάδες πέτρες της αληθείας και του ψεύδους διότι όταν εγεννηθη η μυθολογία μέσα στην άπειρο οντολογική κίνηση δεν είχε  κάν  ανακαλυφθεί η  αλήθεια και το ψέμα. Διότι πολύ απλά ο Ηρακλής και οι λοιποί μυθολογικοί ήρωες (πιο πολύ υπαρκτοί από τα ιστορικά πρόσωπα τουλάχιστον αν υπολογίσουμε τις ιδέες και τις αξίες που  κληρονόμησαν στην ανθρωπότητα) θυμόντουσαν και έπρατταν τα πάντα διότι η μυθολογία και οι ήρωές της είναι πάντα βαθιά βυθισμένοι μέσα στην οντολογική πορεία και γίγνεσθαι.
Θα μπορούσαμε να ισχυρισθούμε ότι η μυθολογία εκτελεί την αντίστροφη πορεία σε σχέση με το λόγο. Η μυθολογία δεν εξωτερικεύει ποτέ την ανθρώπινη μορφή αλλά συνεχώς την κρατεί μέσα στην κίνηση των ιδεών. Δηλαδή υπάρχει η ιδέα ως  μορφή και ως περιεχόμενο κατέχει την εικόνα του ανθρώπου. Αυτό σήμερα γίνεται κατανοητό εάν  ασχοληθούμε με την έννοια του θεού. Ο θεός είναι εξωτερικά ιδέα η οποία εσωτερικά εμπεριέχει την εικόνα του ανθρώπου. Ενώ ο  ανθρώπινος λόγος εκτελεί ακριβώς την αντίστροφη πορεία – την οποία τόσο όμορφα διέκρινε ο Αριστοτέλης. Ο άνθρωπος  ως σώμα εμφανίζεται και η ιδέα πλέον είναι το εσωτερικό περιεχόμενο.

Οι θέσεις του Μάρξ και λοιπών εκπροσώπων του κομμουνισμού περί της ομοφυλοφιλίας.




Μεταφέρουμε την περίφημη επιστολή του Ένγκελς στο Μάρξ (22 Ιουνίου, 1869).
Μάντσεστερ,  22, Ιουνίου, 1869.
Αγαπητέ Μαυριτανέ.
Δεν ξέρω αν ο καιρός σε εσάς είναι τόσο καλός όσο εδώ, αλλά η ημέρα έχει μικρύνει τόσο που πρέπει να ανάβουμε το γκάζι από τις 4 το απόγευμα. Και είναι εκνευριστικό να γράφεις και να διαβάζεις όταν δεν ξέρεις εάν είναι νύχτα ή ημέρα.
Η Τάσι (Ελεανόρα Ένγκελς)  είναι πολύ ευδιάθετη. Σήμερα το πρωΐ όλη η οικογένεια πήγε για ψώνια και αύριο το απόγευμα θέλουν να πάνε στο θέατρο. Διάβασε το Χέρμαν και Δωροθέα (Γκαίτε) με κάποια δυσκολία εξ αιτίας της φλυαρίας αυτού του ειδυλιακού φιλισταίου. Τώρα τις έδωσα τη νεωτέρα Έλντα η οποία περιέχει μερικές καλές ιστορίες. Από την παλαιότερη μπορεί να διαβάσει τα τραγούδια του Σίγκουρντ και της Γκαντρούν. Επίσης παίζει πιάνο με ενεργητικότητα. Επίσης μαζί ξαναδιαβάσαμε αυτό το Δανό τον Kjampeviser.
Ώστε αυτή είναι η επιτυχία  του Γουλιέλμου. Η σερνικοθήλυκη  και η εντελώς θηλυκή πλευρά των Λασσαλιστών ενώθηκαν. Πραγματικά πέτυχε  κάτι το σημαντικό.  Ο Σβάϊτσερ φυσικά και θα επανεκλεγεί αν σκεφθεί κανείς τη βιασύνη με την οποία έγινε η δουλειά –και για μία ακόμη φορά θα γίνει ο εκλεκτός της γενικής προσπάθειας για απελευθέρωση. Ο Γουλιέλμος κρατάει μία έντονη σιωπή γι αυτό το γεγονός.

Γιατί το πάθος;

Καθώς λοιπόν η ανθρωπότητα οδεύει πρός την εικονική πραγματικότητα (την καθαρά ουδέτερη άποψη της Αποκάλυψης του περιφήμου 666) όλα σμιλεύονται στο βωμό και στα καλλίγραμμα εξαρτήματα αυτής της ελκυστικής νέας κατάστασης πραγμάτων.

Σαφέστατα η εικονική πραγματικότητα αποτελεί το τελευταίο στάδιο της ανθρωπότητας μετά το μύθο, τον κόσμο,το θεό, τον ανθρωπιστικό λόγο και τώρα την εικονική πραγματικότητα (η οποία θα παράξει τη δική της τεχνική νοημοσύνη).

Αγαπητέ Σταγειρίτη από εκεί ψηλά που ευρίσκεσαι βλέπεις την τελεία αντιστροφή του συστήματός σου. Πρόταξες το Λόγο υπέρ των παθών προκειμένου διά της μεσότητας , της αρετής και της ενδελέχειας ο άνθρωπος να θρώσκει ψηλά.Όμως είχες στο νού σου το Σωκράτη και τον Αλέξανδρο αλλά και την Αντιγόνη.

Σήμερα τα πάθη καθορίζουν το Λόγο και τη Λογική αυτού του κόσμου.
Χάριν της εικονικής πραγματικότητας. Σαν τη λευχαιμία όπου μηδενίζεται ο οργανισμός προκειμένου να μεταμοσχευθεί ο νωτιαίος μυελός,παρόμοια οι άνθρωποι μηδενίζονται και εξαφανίζονται διά των παθών ,μαζοποιούνται και χειραγωγούνται επί το γήϊνον,προκειμένου νωχελείς ράθυμοι και υπνώδεις να απορροφηθούν από την ενσωματωμένη εικονική πραγματικότητα.
Το πάθος ζεί από τη γή όπως και η εικονική πραγματικότητα. Σε λίγο οι μηδενισμένοι και άλογοι άνθρωποι έχοντας καταστή εικονικές μηχανές θα βιώσουν το μέγιστο πάθος:να εξαφανισθούν ως αλήθεια και να ζήσουν ως ψεύτικη ύπαρξη.

H απουσία ανεξάρτητης Ελλάδος διαχρονικά.


"Το Ελληνικόν Έθνος, δυνάμει της παρούσης πράξεως, θέτει εκουσίως την ιεράν παρακαταθήκην της αυτού Ελευθερίας, Εθνικής Ανεξαρτησίας και της πολιτικής αυτού υπάρξεως υπό την μοναδικήν υπεράσπισιν της Μεγάλης Βρεττανίας.".
Απόσπασμα από την act of submission (πράξη υποτέλειας) την οποία μετεβίβασε και ο Κολοκοτρώνης πρός τις Βρεττανικές αρχές το 1825. Τηρουμένων των αναλογιών 200 χρόνια μετά Ισπανός διαιτητής διαιτητεύει αγώνα Ελληνικών ομάδων.
Η τάση ξενοδουλείας και εξάρτησης είναι η μία και η αυτή. Η Ελλάδα ποτέ δεν υπήρξε ανεξάρτητο κράτος. Από τον Όμηρο όπου τα σκόρπια κρατίδια ενώθηκαν με το ομόγλωσσον και ομόθρησκον και ομόφυλον, έως τις συμφωνίες Αθηναίων και Σπαρτιατών με τους πέρσες. Από το κράτος του Αλεξάνδρου το οποίο διαβρώθηκε από τους επιγόνους έως το βυζάντιο όπου ο Ελληνισμός απλά έγινε η βακτηρία του χριστιανισμού. Έως την επανάσταση του 1821 (οι Φαναριώτες και οι έμποροι Έλληνες ήδη είχαν καταλάβει τους οθωμανούς) η οποία ποδηγετήθηκε τόσο από τους ευρωπαίους ώστε αντί για τον Καποδίστρια να έχουμε τον Όθωνα(ας θυμήσω και μόνο ότι το απαίσιο εξεταστοκεντρικό σύστημα του σχολείου μας είναι δική του κληρονομιά).
Από εκείκαι πέρα μόλις σταμάτησε το χρήμα των ευρωπαίων ο Τρικούπης και ο Μάξιμος σχεδόν κήρυξαν πτώχευση. Έως τους καιρούς του ευρώ. Απλά το χάπι χρυσώνεται με το Ρήγα και την Αρβελέρ οι οποίοι ομιλούν για την παγκόσμιο ιδέα του Ελληνισμού η οποία ενώνει όλους τους ανθρώπους , στηριζόμενοι αμφότεροι στο γνωστό χωρίο του Ισοκράτους.Απλά όποιος ίδει τηνιστορία ήρεμα θα συμφωνήσει ότι οι Έλληνες δημιούργησαν ανάδελφο οικουμενικό φωτισμένο πνεύμα το οποίο όμως είναι ικανό για όλα εκτός από τη δημιουργία ανεξαρτήτου Ελληνικού κράτους.
Γι αυτό οι ΈΛληνες έχουν σώσει με τον πολιτισμό τους και την αξιωσύνη τους όλους εκτός από τον εαυτό τους.Στον καιρό της τεχνολογίας, σήμερα, είναι πλέον έκδηλο. Βέβαια θεραπεία δεν υπάρχει. Καλή αντάμωση στον κόσμο των Ελληνικών ιδεών. Εκεί είναι ο μόνος ανεξάρτητος Ελληνικός χώρος.

Απόσπασμα από το νέο μου βιβλίο "Η οντολογική ιστορία της φιλοσοφίας".H απομυθοποίηση του Ομήρου.


Όσο και αν φαίνεται παράξενο ο Όμηρος ξεκίνησε την απομυθοποίηση και την ελλογοποίηση αυτού του κόσμου. Όπως τα είπε ο Αριστοτέλης και στην Ποιητική του και αλλού.Η Ποίηση μεταφέρει όλα όσα γίνονται φιλοσοφία, ρητορεία και Πολιτεία. Αν προσέξουμε κανείς ήρωας του Ομήρου δεν ανεβαίνει στον Όλυμπο και δεν  αποθεώνεται όπως ο Ηρακλής στους καθ ΄εαυτούς χρόνους της μυθολογίας. Ο Αχιλλέας αν και αθάνατος εκ της μητρός εμφανίζεται στην Οδύσσεια στον Άδη μαζί με κοινούς θνητούς και θνητές. Πλέον ο άνθρωπος έχει λάβει την πλέον σκληρή απόφαση.
Το κέντρο δράσης μεταφέρεται από τον Όλυμπο στον Άδη, από τον Ουρανό στον υποΟυρανό. Ξέρουμε τι υπάρχει πρίν τη ζωή και μετά τη ζωή. Ο Όλυμπος σηματοδότησε επί των μυθολογικών αιώνων την διπολική σχέση  ηρώων και θεών, ζωής και μεταζωής. Θέτοντας ο Όμηρος και το τρίτο βασίλειο του Άδου ουσιαστικά διαλύει το διπολικό ηρωϊκό ζεύγος ηρώων και θεών και εισάγει το τρίτο μέγεθος, το βασίλειο του κάτω κόσμου. Δεν είναι απαραίτητο να  εννοούμε αυτά τα τρία βασίλεια κλιμακωτά, αλλά θα μπορούσαμε να τα εξηγήσουμε επάλληλα, την ίδια στιγμή κατά εσωτερικό τρόπο να επικοινωνούν.
Αυτό εξηγεί και το ότι ο Όμηρος πέρασε με τους ίδους ήρωες από το μύθο στο λόγο. Δεν θέλει να προσφύγει στις εύκολες λύσεις της αποθέωσης των  ηρώων. Πλέον ο Λόγος, αυξανόμενος στα Ιωνικά παράλια και στην αφυπνισμένη Ελληνική φιλοσοφία περνά στην μεταΌλυμπον εποχή. Η οποία σηματοδοτείται από την κάθοδο του Οδυσσέως στον Άδη. Ποιός είναι ο Οδυσσέας; Είναι το ένα από τα δύο τρομερά λογικά εφευρήματα του Ομήρου. Είναι ο άνθρωπος που για πρώτη φορά θέτει δικό του σκοπό. Ο οποίος μπορεί να μην είναι η πορεία πρός τον Όλυμπο. (η άλλη Ομηρική εφεύρεση είναι το ανθρώπινο Είναι το οποίο διά του ωραίου της Ελένης (συμπαντική τελειότητα) πολεμά να ενωθεί με το Είναι του ωραίου κόσμου).

Ο Θεοσοφικός Διαφωτιστής Θεόφιλος Καΐρης.




Περίπου τον Οκτώβριο του 1839 , πενήντα πέντε ετών περίπου, ο διδάσκαλος του Γένους Θεόφιλος Καΐρης, γνωρίζει την καταδίκη από την εν Ελλάδι Ορθόδοξο εκκλησία  όσον αφορά το θέμα της «Θεοσέβειας». Ο Θεόφιλος Καϊρης πέρασε στην ιστορία ως αιρετικός κληρικός και φιλόσοφος.  Μάλιστα στη νήσο Άνδρο υπάρχει ένας ανδριάντας αφιερωμένος στη μνήμη του ο οποίος τοποθετήθηκε το 1896. Ο Καίρης ήταν ένας πολύ μορφωμένος κληρικός, απόγονος ισχυρής οικογένειας από την Άνδρο ,  ήταν  μάλιστα αυτός ο οποίος σήκωσε πρώτος το λάβαρο της Επανάστασης στο νησί , το 1821. Όταν ο πόλεμος τελείωσε και ιδρύθηκε το πρώτο Ελληνικό κράτος ο Καϊρης στη γενέτειρά του Άνδρο ίδρυσε ένα πρότυπο ορφανοτροφείο για τα ορφανά της Επανάστασης. Πρίν όμως ιδρύσει το ορφανοτροφείο ταξίδεψε στην Ευρώπη προκειμένου να διευρύνει τις γνώσεις του. Ο Καΐρης  καταδεικνύει έναν καθαρά μεταβυζαντινό Έλληνα άνθρωπο ο οποίος θέλει μέσα από το ανοιχτό Ηρακλείτειο μυαλό του να συλλάβει ένα Ελληνικό κράτος ελεύθερο από δυνάστες θεούς και ανθρώπους.
Είναι χαρακτηριστικό ότι στο Λονδίνο ίδρυσε ένα σύλλογο Θεοσοφίας. Είναι γνωστό ότι πέρα από την επίσημη θρησκεία του χριστιανισμού η Ευρώπη προσπάθησε να συγκεράσει τις πίστεις από τον Πλατωνισμό έως το Νεοπλατωνισμό, οδηγουμένη σε μία συμπαντική και ενική θέαση των πραγμάτων.  Ας σημειώσουμε και μόνο ότι ο Καΐρης είναι τόσο πρωτοπόρος ώστε ίδρυσε τη θεοσοφικη εταιρεία τριάντα χρόνια πρίν την επίσημη ιδρύτρια της Θεοσοφίας, την Μαντάμ Μπλαβάσκυ.Είχε τέτοιο πνευματικό υπόβαθρο και εκτόπισμα ώστε πάμπολλοι πλούσιοι φίλοι του ήταν έτοιμοι να χρηματοδοτήσουν κάθε του προσπάθεια είτε εκπαιδευτική είτε πολιτιστική. Το σχολείο το οποίο ίδρυσε μετέπειτα του ορφανοτροφείου είχε λαμπρή δράση και άψογο επίπεδο, φοιτούσαν μάλιστα σε αυτό άνθρωποι όλων  των Βαλκανίων.

Η επίδραση των «Οδηγιών του Φαράκου»:Μια περίπτωση αδιάκριτης γοητείας ή ένα υπερεκτιμημένο μέγεθος;(Πρέπει οπωσδήποτε να μελετηθεί συγκριτικά και κριτικά)!.



του Νίκου Παπαδογιάννη

ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΦΙΣΑ, 1977
Έχουμε  διανύσει σχεδόν τριάντα πέντε χρόνια από το καλοκαίρι του 1977, όταν κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Οδηγητής» το τευχίδιο που έφερε τον τίτλο Για την αγωνιστική ταξική πατριωτική διαπαιδαγώγηση της νεολαίας. Το τευχίδιο αυτό συχνά αναφέρεται στη δημόσια ιστορία και ως το «εγχειρίδιο του καλού Κνίτη» ή οι «Οδηγίες  του Φαράκου», του μέλους του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, το οποίο είχε συγγράψει μέρος του έργου αυτού. Για την ακρίβεια, περιλάμβανε τα υλικά της συνεδρίασης του Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ με θέμα τη διαπαιδαγώγηση των νέων, πλατιά περίληψη της εισήγησης, το πλήρες κείμενο της διακήρυξης του Κ.Σ. και ομιλία του Γρηγόρη Φαράκου.  Το συγκεκριμένο έργο αναφερόταν συστηματικά στην επιθυμητή συμπεριφορά του μέλους/στελέχους της ΚΝΕ στο χώρο της εκπαίδευσης, της εργασίας, αλλά και στο πεδίο της οικογένειας και της σεξουαλικότητας, υποστηρίζοντας τις σταθερές, ετεροφυλοφιλικές σχέσεις που οδηγούν σε γάμο. Αρκετοί θεωρούν ότι αποτέλεσε σημείο αναφοράς για τα μέλη/στελέχη της ΚΝΕ στα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια, καθώς και βασικό μέσο προσαρμογής στα προωθούμενα από την οργάνωση πρότυπα συμπεριφοράς. Πλήθος τέτοιων αναλύσεων, οι οποίες συνήθως εκφράζουν ευρύτερους προβληματισμούς σχετικά με την έννοια και τα όρια της «μεταπολίτευσης», μπορούν να εντοπιστούν σε άρθρα εφημερίδων ή ιστολόγια.[1]

***
Στο άρθρο αυτό θα επιχειρήσω να ανασκευάσω εν μέρει αυτήν την αναπαράσταση. Θα εστιαστώ στο σκέλος του τευχιδίου περί σεξουαλικών σχέσεων των νέων και θα επιχειρηματολογήσω ότι πράγματι αυτό αναπαρήγαγε ορισμένα κυρίαρχα μοντέλα στην ελληνική κοινωνία της δεκαετίας του ’70. Όμως, οι υποδείξεις αυτές αποτέλεσαν αντικείμενο διαπραγμάτευσης και μερικού επανακαθορισμού από τα μέλη/στελέχη της ΚΝΕ, διαδικασίες που αποκαλύπτονται, εάν εξετάσουμε συμπληρωματικά ένα πλήθος πηγών. Θα επικεντρωθώ στην πρώτη περίοδο της μεταπολίτευσης, δηλαδή από την πτώση της δικτατορίας το 1974 μέχρι την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 1981. Τα ερευνητικά δεδομένα προέρχονται από τη διδακτορική μου διατριβή που εξέτασε τις κομμουνιστικές οργανώσεις νεολαίας στην Ελλάδα και την πολιτικοποίηση της ψυχαγωγίας στην περίοδο 1974-1981.

H πρόσφατη ανάρτηση.

Eξαιρετική προσέγγιση.

Διαχρονικός λόγος.  Πατήσθε επάνω στον τίτλο.

Δημοφιλείς αναρτήσεις.