Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

H Aριστοτελική ουσία ως προάγγελος της χριστιανικής ουσίας.


Η συζήτηση γύρω από την ουσία όπως εξελίσσεται στα Μετά τα Φυσικά του Αριστοτέλους θέτει έναν πολύ συγκεκριμένο προβληματισμό. Είναι σαφές ότι ο Σταγειρίτης φιλόσοφος προέβη σε μία αποφασιστική και οντολογικά αφαιρετική κίνηση η οποία μάλλον σε πολλά επηρέασε τη χριστιανική διανόηση. Διαχώρισε το πνεύμα από την ύλη, το φαινόμενο από την εσωτερική δύναμη που το φέρνει στην ύπαρξη, το κινεί και το ωθεί προς το σκοπό του. Αναφέρεται στο μνημονευθέν έργο του Σταγειρίτου: «(980a) : Όλοι οι άνθρωποι εκ φύσεως επιθυμούν τη γνώση. Μία ένδειξη αυτού του γεγονότος είναι ο φωτισμός που λαμβάνουμε μέσα από τις αισθήσεις. Αυτές πέρα από τη χρησιμότητά τους αγαπώνται γι αυτό που είναι.Υπεράνω όλων επιθυμούμε την αίσθηση της  έμπνευσης….ο Λόγος είναι ότι αυτή περισσότερο από όλες τις άλλες  αισθήσεις  μας γνωστοποιεί και φέρει στο φώς πολλές διαφορές μεταξύ των πραγμάτων». Σε κάθε περίπτωση ο Σταγειρίτης κινείται  ανάμεσα στα διάφορα στοιχεία που απαρτίζουν την ανθρώπινη προσωπικότητα και στη χρησιμοποίησή τους αλλά και στη χρησιμότητά τους. Κινείται ανάμεσα στο πνεύμα και στην αίσθηση,στο μέσα και στο έξω, στο άπειρο που ποθεί να το καταστήσει κόσμο, κίνηση, εξήγηση και ενδελέχεια του πεπερασμένου. Η γνώση αναπαριστά τη γένεση μέσα μας  όλων  εκείνων των δυνάμεων και ενεργειών οι οποίες και θα μεταλλαχθούν σε ιδέες, αιτίες και παραστάσεις. Οι αισθήσεις δεν θα πρέπει να αφήνονται μόνο σε μία στείρα παρατήρηση αλλά επιτρέπεται τα δεδομένα να αλέθονται στον ανθρώπινο νού προκειμένου  να ερχόμαστε στις ποικίλες διαφορές των πραγμάτων. Άρα όλα είναι δυνάμεις σε καμμία περίπτωση τίποτε γύρω μας δεν είναι ό,τι φαίνεται. Σε κάθε περίπτωση το σωματικό μάτι φέρει στο πνευματικό μάτι το ερώτημα γιατί αυτό και πώς το άλλο; Μέσα από αυτή την ερωτηματοθεσία όχι μόνο ταξιθετούμε τον κόσμο αλλά θέτουμε και μία υπερβατική σειρά. Αυτή η σειρά αρχίζει από εμάς, οι αισθήσεις είναι η τροφή  του πνεύματος, ο κόσμος μπορεί να ηρεμήσει και να ξεφύγει από τον  εναγκαλιασμό του χάους, επίσης μπορούμε σε αυτούς τους διαχωρισμούς (αίσθηση-πνεύμα κ.λ.π) να ανακαλύψουμε και άλλους. Ο Αριστοτέλης με όπλο τη διαίρεση τέμνει το άπειρο σε μικρότερα κομμάτια,του χρειάζεται το κοντινότερο στον κόσμο μας άπειρο, ο κόσμος μας και ο άνθρωπος. Σε αυτή την τριάδα θα προσπαθήσει να δημιουργήσει το κορυφαίο πράγματι σύστημά του.

Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

Αιέν αριστεύειν και υπείροχον έμμεναι άλλων.




Δεν γνωρίζω καμμία καλλίτερη σύνδεση της έννοιας και της ιδέας με τα πράγματα από αυτή που επιτυγχάνεται στη Σωκρατική Απολογία.Εκεί ο μέγας Αθηναίος σοφός  αναφέρει ότι όλες οι έννοιες υπάρχουν επειδή αντιστοιχούν σε πρόσωπα και πράγματα,σε κοινωνικές καταστάσεις.Το ίδιο βέβαια συμβαίνει και με την έννοια της αριστείας-η οποία αποδεικνύει(όχι μόνο αυτή βέβαια)πόσο έχουμε απομακρυνθεί και λησμονήσει τα ιερά και τα ιδεώδη της πηγής μας ,του Αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού.Αναφέρεται λοιπόν ρητά στον Όμηρο: «αιέν αριστεύειν και υπείροχον έμμεναι άλλων,μηδέ  γένος πατέρων αισχυνέμεν»(Ιλιάδα,Ζ,208).Σε ελεύθερη μετάφραση θα σημειώναμε: «Πάντα να αριστεύεις ,να ξεπερνάς τους άλλους,να τιμάς το πατρικό γένος που  ανήκεις».Η αθάνατος αυτή Ομηρική κληρονομιά καθοδήγησε γενεές Ελλήνων σε  έργα θαυμαστά και αξιοπρόσεκτα,μέχρι τις ημέρες μας,όσο και αν η δήθεν προλεταριακή ισότητα,αναπόδεικτη και αυθαίρετη επιδιώκει την μετριότητα και την άλογη εξισορρόπηση προσώπων και καταστάσεων.
Γιατί όμως ο Όμηρος ο Ποιητής(γενικά ο Ελληνικός πολιτισμός) δημιούργησε την έννοια της αριστείας,πώς τελικά η αριστεία ερμηνεύεται;Πρίν να προχωρήσουμε θα ήθελα να παραπέμψω σε ανακοίνωση του  1ου Γυμνασίου Κιλκίς όπου επαινείται μαθητής του σχολείου ο οποίος αρίστευσε σε μαθητικό μαθηματικό διαγωνισμό.Η υπερηφάνεια και η ικανοποίηση διακατέχουν και τους γονείς αλλά και τους καθηγητές.Η αριστεία ξεχωρίζει προς τα πάνω το πρόσωπο ,αλλά κυρίως συμπαρασύρει μιμητικά και τους υπολοίπους συνανθρώπους και αυτοί με τη σειρά τους να δημιουργήσουν και να διακριθούν.Η Σωκρατική «μύγα»της αριστείας αποτελεί κίνητρο προόδου και εξέλιξης,μέσα στον Ηρακλείτειο κόσμο εξάλλου η έννοια της άλογης ισότητας και ομοιότητος  είναι παντελώς άγνωστη τη στιγμή που όλα γίγνονται και προοδεύουν προς το Τέλειο.Τέλος πάντων ας  υπενθυμίσουμε εδώ ολόκληρο το Ομηρικό χωρίο προκειμένου να θυμηθούμε τον ξεχασμένο δυστυχώς κόσμο των Ομηρικώνηρώων και το διηνεκές όνειρο του Ολύμπου: «Ο Ιππόλοχος εγέννησεν εμέ ,και αυτός στην Τροίαν μ΄έστειλε και πολύ θερμά μου είχε παραγγείλει πάντοτε μέγας να  φανώ και των ανδρείων πρώτος,και ως πρέπει των πατέρων μας το γένος μας να τιμήσω,που έλαμψαν στην Έφυραν και στην πλατιά Λυκίαν».

Πέμπτη, 2 Μαρτίου 2017

Ο μεταμοντερνισμός ως η πύλη που οδηγεί στο ον.



Ο μεγάλος αντίπαλος της παρούσης διάστασης που αποτελείται από τις παραμέτρους της Ιδέας,της Φύσης και του ανθρώπου είναι το κυκλικό σχήμα μέσα στο οποίο έχει κλείσει τον εαυτό της.Ως εαυτό βέβαια εννοούμε το σύνολο της πεπερασμένης κουλτούρας με την οποία έχει αυτοασφαλιστεί η παρούσα διάσταση,προσπαθώντας να αποφύγει την οντική –μοιραία-θα λέγαμε αυτοαναίρεσή της.
Μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές μόνον το φρέσκο κίνημα του μεταμοντερνισμού ως ταχυδρόμος προαναγγέλλει την ώρα της οντικής υπέρβασης της παρούσης διάστασης από την αμέσως ανώτερη οντική διάσταση που έχει σειρά οντικής εφαρμογής.Αναφέρεται ρητά λοιπόν για το κίνημα του μεταμοντερνσιμού: «Οι νέες εξελίξεις λοιπόν στις θετικές επιστήμες,οι υπαρξιστικές ιδέες καθώς και οι μεγάλες αναταράξεις και απογοητεύσεις που προέκυψαν από τους απανωτούς παγκοσμίους πολέμους,κλόνισαν τη μέχρι τούδε απεριόριστη εμπιστοσύνη στη λογική ικανότητα του ανθρώπου.Τώρα σηματοδοτείται ο μεταμοντερνισμός ο οποίος εισάγει το λόγο και τη λογική σε πιο χαλαρά πλαίσια εξαρτώντας τα από ποικίλους παράγοντες που τα διαμορφώνουν.Τέτοια είναι ο τόπος και ο χρόνος και οι εκάστοτε κοινωνικές αλλαγές».
Πριν προχωρήσουμε παραπέρα ας απομονώσουμε κάποια σημαντικά στοιχεία του παραπάνω αποσπάσματος τα οποία ας τα αντιμετωπίσουμε κριτικά και συνδυαστικά με όσα εμείς πιστεύουμε.για τις σχέσεις αυτής της διάστασης και του όντος.Τι σημαίνουν οι φράσεις του αποσπάσματος «νέες εξελίξεις στις θετικές επιστήμες;».Αν παρατηρήσουμε την παρούσα διάσταση θα διαπιστώσουμε ότι στηρίχθηκε σε μία μονοδιάστατη-από κάποιους –θέσπιση και ανάπτυξη κάποιων πολύ συγκεκριμένων ιδεών-όπως του θεού και των χαρακτηριστικών του και των τρόπων του όπως της δημιουργίας του κόσμου-οι οποίες αυτές ιδέες γρήγορα παγιώθηκαν και απετέλεσαν τη φύση του παρόντος κόσμου.Πολύ γρήγορα οι πολιτισμένοι άνθρωποι προσαρμόσθηκαν και αναπτύχθηκαν με βάση αυτή τη φύση του παρόντος κόσμου.Οι επιστήμες και οι τέχνες αλλά και η ηθική καθιέρωσαν και επέβαλαν αυτή τη φύση.Όλα αυτά βέβαια εξελίχθηκαν ενάντια στην οντική απειρία και απροσδιοριστία του επομένου.
Οι θετικές επιστήμες λοιπόν-οι οποίες δεν είναι τίποτε άλλο παρά παιδί από τα σπλάχνα της παρούσης διάστασης –καταλαβαίνουν ότι δεν μπορεί οι οντικές ιδέες από τις οποίες προέρχεται ο παρών κόσμος ,αλλά και ο κόσμος ο οποίος ως τέκνο του απείρου όντος είναι απροσδιόριστος ,να είναι ένα κλειστό σύστημα,τόσο κλειστό όπως καταφαίνεται στα καταχωνιασμένα βιβλία σε παλαιές βιβλιοθήκες.Σπάζουν λοιπόν τους καθεστηκότες νόμους και εμβαθύνοντας μέσα στα φαινόμενα ανακαλύπτοντας κρυμμένες ιδιότητες και δυνατότητες λησμονημένες από καιρό-καλύτερα από τον καιρό που οι θρησκείες και τα πολιτεύματα βύθισαν τον άνθρωπο στην αφέλεια και στην ευήθεια.
Ο τελευταίος κρίκος της παρούσης διάστασης ο άνθρωπος έγινε το μεγαλύτερο θύμα των επιτηδείων.Θεωρήθηκε  ότι με βάση συγκεκριμένες θρησκείες και πολιτικά συστήματα και θεωρίες υπάρχει μία πολύ συγκεκριμένη ανθρώπινη φύση την οποία όλοι θα πρέπει να ακολουθήσουν.Αυτή η αποθέωση του ανθρώπου είναι το μεγαλύτερο διαστασιακό έγκλημα διότι οντικά  ο άνθρωπος είναι απλά ένα τίποτε που γίνεται οντικά κάτι έως ξαναγίνει ένα οντικό χάωδες τίποτε.

Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2017

H φιλοσοφική πορεία του Ερωτικού λόγου από τον Πλατωνικό Φαίδρο έως το «Λόγο περί Ψυχής και Αναστάσεως» του Γρηγορίου Νύσσης.


Η Πίστη αλλά και η Γνώση ότι ένας υπερβατικός –θεϊκός- εάν θέλουμε να ομιλήσουμε περισσότερο θεολογικά, Νούς έχει τη δύναμη και τα μέσα να ενώνει τα διεσπασμένα και διεσπαρμένα κομμάτια του Όλου Είναι διαπερνά το έργο του Πλάτωνος και φθάνει έως τις πίστεις του Γρηγορίου Νύσσης. Στο Φαίδρο ο Πλάτωνας φιλοσοφεί επάνω στον Έρωτα και το Λόγο.Συζητούμε δηλαδή για μία οντολογία του Έρωτα υπό  την έννοια ότι αυτή η οντότητα αποτελεί ένα από τα όπλα του Νοός προκειμένου ο άνθρωπος να μετέχει στη διαδικασία προσέγγισης και επανένωσης με τις αρχέγονες μορφές του Αγαθού  τις οποίες δυστυχώς έχει λησμονήσει.Στην πεζή θεώρηση του έρωτος εκ μέρους του Λυσία ο Πλάτων προτάσσει εκείνη την ανωτέρα μορφή του έρωτος η οποία σε κάθε περίπτωση αποτελεί μανία για το κάλλος-ως  λογική κίνηση της ψυχής- ή μεταφυσική ανάμνηση του Αγαθού-ως συνειδητή κίνηση του νοός. Αυτόματα δηλαδήο Φαίδρος καθιστά τον Έρωτα οντολογικό εργαλείο νοητικό, το οποίο βοηθεί τον άνθρωπο να επανενωθεί με το αρχέγονο κάλλος του Αγαθού.
Ο Γρηγόριος Νύσσης μεταφέρει αυτή τη λογικότητα του Έρωτα όταν διακηρύσσει ότι διά της Αναστάσεως ο άνθρωπος θα επιστρέψει επίσης στην προτέρα αρχέτυπο κατάσταση του αρχεγόνου κάλλους. Ο χριστιανός Πατήρ θεωρεί την διά του Θείου Έρωτος μετάβαση του ανθρώπου στην αρχέγονο τελεία κατάσταση του Αγαθού Θεού ως Ανάσταση, άρα συμπληρώνεται ο Πλατωνικός Έρωτας θεωρούμενος πλέον ως Ανάσταση. Η Χριστιανική Ανάσταση είναι πλέον η ερωτική ενωτική αποκατάσταση της μίας και ενιαίας θεανθρώπινης φύσης. Πράγματι ο Έρωτας του  Θείου ως γνωστικό και αξιολογικό μέγεθος ανιστά τον άνθρωπο, τον ανορθώνει μέσα στην ροή του Είναι και τον οδηγεί στη γνώση του Ωραίου, στη βίωση του Καλού και στη μετοχή της λησμονημένης κατάστασης του κόσμου του Αγαθού όπου όλα Είναι. Ο χριστιανός Πατήρ αναφέρει σχετικά: «Η ζωή εκεί δεν ρυθμίζεται πλέον από τις ιδιότητες της φύσης αλλά έχει εισέλθει σε κάποια πνευματική και απαθή κατάσταση».

Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017

Η έννοια του χάους εις τον Αριστοτέλη και η θεωρία της αιωνίου ανακυκλήσεως του Νίτσε.


  
   Εάν ασπασθούμε την πίστη ότι πρώτα υπήρξε το ον και μετά η φιλοσοφία φθάνουμε αβίαστα στο συμπέρασμα ότι όλες οι θεωρείες της φιλοσοφίας οδηγούν στο ον, και βέβαια μεταξύ τους επικοινωνούν πλησιάζοντας όλο και πιο πολύ την οντολογική αλήθεια και πραγματικότητα.Από αυτή την άποψη όλες οι προσωπικές εκτιμήσεις των φιλοσόφων στα συστήματά τους αποτελούν κλίμακες που πορεύονται προς το ον.Όταν λοιπόν ο Αριστοτέλης στο έργο του «Περί ψυχής»μας αναφέρει «ίσως είναι αναγκαίο να διερευνήσωμε πρώτα μέσα σε ποιο από τα γένη βρίσκεται η ψυχή και τι είναι,εννοώ αν είναι ουσιώδης μορφή και ουσία,ή ποιόν ή ποσόν,ή και κάποια άλλη από τις κατηγορίες που ξεχωρίσαμε,και ακόμη αν είναι κάτι από τα πράγματα που βρίσκονται στην κατάσταση του δυνάμει ή μάλλον κάποια ενδελέχεια.»(Αριστοτέλης,Περί ψυχής,εις.μτφ.σχόλια.Β.Τατάκης,Δαίδαλος,εκδ.Ι  .Ζαxαρόπουλος,402b.)θέτει τα θεμέλια μιάς έρευνας γύρω από την οντολογική θεμελίωση των μερών της φιλοσοφίας και του σκοπού αυτών. Σε αυτό λοιπόν το απόσπασμα διακρίνεται η απουσία της άμεσης γνώσης και η προσπάθεια νοητικής θεμελίωσης του οντολογικού ρόλου της ψυχής.Μήπως όμως αυτό σημαίνει ότι ο Αριστοτέλης –και όχι μόνον-κτίζει ένα σύστημα οντολογικά ανύπαρκτο,γνωσιολογικά υπαρκτό,προκειμένου να ωθήσει τους συνανθρώπους του προς την πορεία του όντος(στην οποία πορεία η ψυχή είναι το πρώτο στάδιο);Μήπως δηλαδή ο άνθρωπος στην προσπάθειά του να «ξεγελάσει»το χάος ,το μόνον αληθινά υπάρχον,προσπαθεί να δημιουργεί με τα πνευματικά του εργαλεία πράγματα που ο χρόνος(ο μεγάλος φρουρός του χάους)γρήγορα καταστρέφει;Ο Νίτσε ίσως κάτι τέτοιο υπενόησε όταν έγραψε «Θλίψη είναι η γνώση :όσοι πιότερο γνωρίζουν πιο βαθιά κλαιν για την μοιραία αλήθεια.Το δένδρο της ζωής δεν είναι το δένδρο της γνώσης»(Ντάνιελ Λέβυ,Φρ.Νίτσε,Μτφ:Άρης Δικαίου,εκδ.Λογοτεχνική,σελ.30).
   Αν λοιπόν κατ’ αρχήν συμμαζέψουμε τα παραπάνω δύο αποσπάσματα θα διαπιστώσουμε ότι διαθέτουν ένα κοινό γνωσιολογικό υπόβαθρο:και οι δύο φιλόσοφοι δεν θεωρούν ότι είναι θεωρητικά και πρακτικά κατοχυρωμένη η αρετή της γνώσης.Διαισθάνονται ότι πρέπει να αποδείξουν αυτό που θέλουν,διότι ίσως βρεθούν κάποιοι άνθρωποι οι οποίοι μπορεί να υποστηρίξουν κάτι το αντίθετο.Κατ’ αυτόν τον τρόπο ο Αριστοτέλης θα μας δώσει επιχειρήματα για το είναι και τον τρόπο της ψυχής,ενώ ο Νίτσε θα ομιλήσει για τα όρια της γνώσεως και της βούλησης του ανθρώπου;Μήπως όμως και οι δύο στηρίζονται σαν και σαν τέλος σε μία κοινή οντολογική κατάσταση πέρα από κάθε νοητική πρόσκαιρη ίσως εφεύρεση;

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

ΜΙΑ ΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΕΧΕΣ ΚΑΙ ΑΔΙΑΣΠΑΣΤΟ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΡΟΕΡΧΟΜΕΝΟΥ ΕΞ΄ΑΥΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ.





‘Όταν συζητούμε  για οποιοδήποτε πολιτισμό ξεχωρίζουμε τα παρακάτω διακριτικά στοιχεία:
    Α)Τις πνευματικές (και όχι μόνο)καταβολές του, τη στιγμή βέβαια κατά την οποία δεχόμασθε ότι στην ιστορία των πολιτισμών αποκλείεται η παρθενογένεση.
    Β)Το βαθμό ανάπτυξης(πνευματικό, πολιτιστικό, ιστορικό κ.λ.π)καθώς και το πόσο αυτός ο βαθμός ανάπτυξης διασφάλισε την ενικότητα του εξεταζομένου πολιτισμού.
    Γ)Τις αναμφισβήτητες κληρονομικές παρακαταθήκες που άφησε στους  «επιγιγνομένους»  ο οποιοσδήποτε πολιτισμός.
   Ας προσπαθήσουμε να εφαρμόσουμε τα παραπάνω κεντρικά σημεία στον περίφημο Αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό. Θα πρέπει αναμφίβολα να δεχθούμε την ύπαρξη σπουδαίων πολιτισμών πριν την ανάπτυξη του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού. Ας ξεκινήσουμε από τον πολιτισμό εκείνο ο οποίος πρώτος αναφέρεται από τον «πατέρα»της ελληνικής ποίησης τον Όμηρο. Αναφερόμασθε βέβαια στον πολιτισμό των Τρώων.
Μας αναφέρει ο Κ.Παπαρηγόπουλος (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους,εκδ.
Φάρος,σελ.145) «Οι μεγάλες αυτές μεταβολές στην Άνω Ασία, που έφεραν σε άμεση επαφή τον Ελληνικό κόσμο με την ισχυρή, κάτω από μια παγκόσμια εξουσία συνταγμένη Ασία,ενέπνευσαν, όπως φαίνεται,
Στους Έλληνες την ιδέα της μεγάλης αντίθεσης και σύγκρουσης μεταξύ των δύο κόσμων, στην οποία ιδέα έδωσαν ,θα λέγαμε, αναδρομική ισχύ μετά τους μεγάλους Μηδικούς πολέμους».
    Οι αλλαγές που υπαινίσσεται εδώ ο ιστορικός είναι όσες ακολούθησαν έπειτα από τον Τρωικό Πόλεμο έως τη διαμόρφωση του Λυδικού, Μηδικού, Περσικού κράτους. Είναι βεβαία λοιπόν η συγκρητιστική τάση που κυριάρχησε ανάμεσα στον ανερχόμενο Αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό, και στους Πολιτισμούς της Ανατολής. Αυτή η τάση όμως κυριαρχήθηκε από τους Έλληνες οι οποίοι γρήγορα, διαμορφώνοντας δική τους στάση ζωής, λειτούργησαν κριτικά προς τις επιρροές τους. Οι επιρροές όμως υπήρξαν. Πράγματι αν εξετάσουμε καθαρά κριτικά και αφαιρετικά την πορεία από τον Φυσικό Νόμο των Ανατολιτών, έως τον Ιαχβικό Θεό των Εβραίων έως το Δωδεκάθεο των Ελλήνων, θα διαπιστώσουμε ότι το αέναο πνεύμα(αυτό που τόσο υμνήθηκε από τον Έγελο ο οποίος  κατάφερε και έδειξε όλη τη μεγαλόπρεπη πορεία του μέσα στους αιώνες)κατάφερε και ωλοκλήρωσε μια τελεολογική πορεία ολοκλήρωσης.
    Ο άνθρωπος στα πρώτα βήματά του αναμφίβολα ηρεμεί όταν δέχεται τη συμπαντική σειρά ενός Φυσικού Νόμου(Ανατολική Φιλοσοφία).Ωριμάζει όταν αντιπαραβάλλει στη χαότητα του Σύμπαντος έναν υπερβατικό καθρέπτη του εαυτού του(Εβραϊκός Θεός). Ελλογοποιεί τα πάντα όταν αυτός ο Θεός διά της Φύσεως αναλύεται στις 12 ιδιότητές του, οι οποίες αποκτούν ονόματα(Δίας ,Αθηνά,κ.λ.π).Η Αποκατάσταση έρχεται όταν παράγεται το τέλειο Υποκείμενο (Ιησούς Χριστός),ο οποίος εσωτερικοποιώντας όλα τα παραπάνω προχωρεί στο υπερβατικό βίωμα ολοκλήρωσης του παρόντος όλου χάριν μιας άλλης ανώτερης κατάστασης.

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Τα Ομηρικά μεγέθη του χρόνου και του χώρου.


 Μέσα στην ιστορία του ανθρωπίνου πνεύματος και των ερευνητικών αγώνων αυτού η έρευνα των μεγεθών του χώρου και του χρόνου κατέχει σαφώς εξέχουσα θέση.Η εξήγηση αυτού του συμπεράσματος φαίνεται εύλογη και λογική.Εάν σκεφθούμε ότι ζούμε στην διάσταση Αγαθός Θεός –Φύση(κόσμος)-Άνθρωπος(πρόσωπο),στην οποία αυτή διάσταση η Δημιουργική και πρωταρχική ιδέα του Ωραίου και του Καλού μεταβιβάζει τις ενέργειές της στον δυνάμει τέλειο άνθρωπο μέσω της φύσης,η γνώση της κοσμικής φύσης διά των μεγεθών του χώρου και του χρόνου-μέσα στα οποία αυτή εκτείνεται-καθίσταται θεμελιώδης.Βεβαιότατα ο χώρος και ο χρόνος προσδιορίζουν την οντολογική σειρά μεταβολής του πρώτου πνεύματος σε εξωτερική εικόνα συγκεκριμένων παραστάσεων και έπειτα σε εσωτερική γνώση βιωματικής πορείας χάριν των οντολογικών υπερβάσεων.
   Άρα συζητάμε για την τριπλή φύση των μεγεθών του χώρου και του χρόνου.Ο χώρος και ο χρόνος ως μεγέθη έχοντα οντολογική αποστολή είναι το μεγάλο ενδιάμεσο της θεωρητικής καθόδου της Ιδέας και των εκπροσώπων αυτής στον ενυπόστατο άνθρωπο,καθώς και της βιωματικής ανόδου του προσωπικού ανθρώπου προς το Αγαθό προκειμένου η οντολογική πορεία να γνωρίσει την αποκατάστασή της.
   Επίσης ο χώρος και ο χρόνος  είναι η πρώτη ορατή εξωτερίκευση της μυστικής οντολογικής ιδέας σε συγκεκριμένες παραστάσεις οι οποίες όμως καθαρά φαινομενολογικά υπενθυμίζουν στον έλλογο άνθρωπο ότι αποτελούν παραδείγματα επεξήγησης του νοητού κόσμου από όπου και προέρχονται.
   Αναλογικά συζητάμε βέβαια για την εσωτερική φύση του χώρου και του χρόνου ή οποία βιώνεται από τον φωτισμένο νοητικά άνθρωπο ως οδός η οποία διαθέτει τα κατάλληλα σήματα επιστροφής στο Αγαθό.Αυτή ακριβώς η οδός μας υπενθυμίζει ότι το ον μέσα από τις συνεχείς μεταμορφώσεις του χρησιμοποιεί συνεχώς νέα μεγέθη τα οποία προχωρούν προς το τέλος την υπόθεση της οντολογικής αποκατάστασης.Άρα ο χώρος και ο χρόνος είναι ο δρόμος πορείας του όντος και των παραμέτρων αυτού.Ο Γ.Τζαβάρας σε μία καθαρά συγκρητική παρατήρησή του σχετική με το θέμα μας παρατηρεί:(Γ.Τζαβάρα,Ο Καντιανός χρόνος κατά τον Χάιντεγγερ,εκδ.Δωδώνη,σελ18) «Όπως ήδη ο Αριστοτέλης είχε συλλάβει το χρόνο ως φυσικό φαινόμενο,δηλαδή ενταγμένο μέσα στο ευρύ πλαίσιο μιάς κοσμικής και ψυχικής φύσης,έτσι και ο Κάντ εντάσσει το χρόνο σε αυτό το πλαίσιο.Αλλά έτσι τον περιορίζει ευθύς εξ’ αρχής απαράδεκτα κατά τον Χάιντεγγερ και δεν είναι εφεξής δυνατόν να ιδωθούν οι βαθύτερες σχέσεις του προς την ανθρώπινη ύπαρξη.Ήδη από αυτή την κρίση γίνεται σαφής η προσπάθεια του Χάιντεγγερ να υπερασπιστεί την εξαιρετική ευρύτητα και-προσθέτω ερμηνευτικά-οντολογική προτεραιότητα του χρόνου:ο χρόνος δεν πρέπει κατά τον Χάιντεγγερ να ενταχθεί μέσα στο ευρύ πλαίσιο της φύσης γιατί ίσα –ίσα αποτελεί την πρωταρχική συνθήκη για τη δυνατότητά της».

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

Τίτλος:Η έννοια της υπέρσελήνιας και υποσελήνιας κίνησης στον Αριστοτέλη.





                                                  ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ.

1.Πώς φθάσαμε στην Αριστοτελική κίνηση.Ο κόσμος του Ομήρου και του Ησιόδου,και το πρόβλημα της μεταβολής.

2.Η υπερσελήνια και υποσελήνια περιοχή στη φιλοσοφία του Αριστοτέλη.Η έννοια της κίνησης και η αιτία της σε αυτές τις περιοχές.

3.Αναφορά στους σχολιαστές του Αριστοτέλη σε θέματα κίνησης στην υπερσελήνια και υποσελήνια περιοχή.

4.Συμπεράσματα.
1.Πώς φθάσαμε στην Αριστοτελική κίνηση.Ο κόσμος του Ομήρου και του Ησιόδου,και το πρόβλημα της μεταβολής.

Πίσω από την σύνοψη των θέσεων του Αριστοτέλη σε θέματα κίνησης κρύβεται η  αρχέγονη προσπάθεια του ανθρώπου να ταξινομήσει τα δεδομένα του γύρω του κόσμου προκειμένου να οδηγηθεί στην εξαγωγή νόμων και ασφαλών συμπερασμάτων.Σύμφωνα εξάλλου με τον Bertrand Russell «η επιστήμη είναι ένας προνομιούχος τρόπος γνώσης και θεμελίωσης αυτής της γνώσης».Ειδικά στο θέμα της κίνησης,η επιστήμη όταν ασχολείται με ένα τόσο σοβαρό θέμα αλλά και με ένα τόσο σοβαρό φιλόσοφο-όπως είναι ο Αριστοτέλης-προσπαθεί να είναι κανονιστική και όχι περιγραφική.Επιδιώκει δηλαδή τα συμπεράσματά της να έχουν άμεση εφαρμογή στη ζωή και στον πολιτισμό των ανθρώπων.
Σαφέστατα όταν συζητάμε για κίνηση αναφερόμαστε σε μία ιδιότητα που χαρακτηρίζει όχι μεμονωμένα μεγέθη αλλά την ίδια τη σχέση του ανθρώπου με το φυσικό περιβάλλον μέσα στο οποίοπ ζει και κινείται.Ο άνθρωπος λειτουργεί και διά της αυτογνωσίας αλλά και διά της γνώσης του φυσικού περιβάλλοντος,βασική ιδιότητα του οποίου είναι η κίνηση.Η κίνηση απασχόλησε τον άνθρωπο διότι έχει άμεση σχέση με την όλη του εξέλιξη και πολιτιστική πρόοδο.
Νωρίς οι άνθρωποι-και πάντα μέσα από τις κοσμογονικές  θεωρίες τους-διατύπωσαν πρώτα δομικές θεωρίες και έπειτα «έδεσαν» τα δομικά μεγέθη με έννοιες όπως η κίνηση.Σε αυτό το πνεύμα το σύμπαν,σύμφωνα πάντα με τις περισσότερες προφορικές παραδόσεις,αποτελείται από τον ουρανό και τη γη.Συχνά υπάρχει επίσης και ο κάτω κόσμος.Καταλαβαίνουμε ότι για ένα φιλόσοφο της ποιότητας του Αριστοτέλη τα ερωτήματα που επιβάλλεται να απαντηθούν είναι τα εξής δύο:1.Με ποιο τρόπο επικοινωνούν όλα αυτά τα δομικά επίπεδα μεταξύ τους;2.Ο άνθρωπος επηρεάζεται από όλη αυτή τη διαδικασία,από αυτόν τον τρόπο;(που βέβαια δεν είναι άλλος από την κίνηση,και για αυτό ακριβώς φθάνουμε να συζητάμε τόσο σοβαρά για ένα μέγεθος όπως είναι η κίνηση).

Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2017

Η διαστασιακή οντολογία των Τριών Ιεραρχών(απάντηση στο ερώτημα:Γιατί είναι καινοτόμοι και σημαντικοί οι τρείς Ιεράρχες;)


 Θα πρέπει από την αρχή να ξεκαθαρίσουμε ότι η παιδεία στους τρείς Ιεράρχες είναι μέσο για συγκεκριμένο σκοπό.Άρα σε καμμία περίπτωση δεν είναι σημαντικοί για τις απόψεις τους γύρω από την παιδεία.Παρόμοιες εξάλλου απόψεις είχαν συλλήβδην άνθρωποι του αρχαίου κόσμου.Φθάνει να θυμηθούμε τις απόψεις του Σωκράτους για την εκπαιδευτική διαδικασία.Συγκεκριμένα νωρίς ,νωρίτερα πάντως από τους τρείς Ιεράρχες υπεστήριξε ότι «η παιδεία είναι πανηγύρι της ψυχής,γιατί σε αυτή υπάρχουν πολλά θεάματα και ακούσματα της ψυχής…η παιδεία σαν την πλούσια χώρα παράγει όλα τα αγαθά».
Η παιδεία-σύμφωνα κυρίως και με την έννοια και τον τρόπο που αναλύεται στον Πλατωνικό Πρωταγόρα αλλά και στο Θεαίτητο-είναι ο αγωγός διά του οποίου οι ιδέες και οι αξίες διέρχονται ώστε να οικοδομήσουν τη νέα οντική συνέχεια και την οικοδόμηση μιάς νέας κοσμικής σειράς.Αυτό έμεινε αναλλοίωτο από τον αρχαίο κόσμο προς το βυζαντινό κόσμο των τριών Ιεραρχών.Πράγματι ο Μέγας Βασίλειος διακηρύσσει για την παιδεία ότι «είναι βασικό έργο να ακούμε τις θεολογικές φωνές τη στιγμή κατά την οποία ο νούς πρέπει σε κάθε λέξη και συλλαβή να ανιχνεύει το σκοπό της κλήσης μας που είναι η ομοίωσις προς το Θεό».Aπό τον Πλατωνικό Πρωταγόρα έως τους τρείς Ιεράρχες η παιδεία σαφώς και θεωρήθηκε ως το κυριότερο και πιο εύλογο μέσο μεταφοράς των οντολογικών,γνωσιολογικών και αξιολογικών αποκτηθεισών γνώσεων.
Επαναλαμβάνουμε  λοιπόν ότι οι τρείς Ιεράρχες δεν είναι διαχρονικοί και κλασσικοί για την ανάδειξη του μέσου της παιδειας αλλά είναι πάντα επίκαιροι και άξιοι λόγου για το καινόν περιεχόμενον με το οποίο εμπλούτισαν το μέσο και τον αγωγό της παιδείας.
Η δομή του Θεολογικού  Λόγου των Ιεραρχών είναι τριττή αλλά και ποιοτικώς εξελικτική σε σχέση με το Λόγο της εποχής τον οποίο διδάχθηκαν και κληρονόμησαν.Οι τρείς Ιεράρχες οικοδόμησαν οντολογικό λόγο στηριγμένο σε συγκεκριμένη γνωσιολογική προσέγγιση σκέψεων και συλλήψεων ,θεμελιωμένο τελικά σε πολύ συγκεκριμένο παραγωγικό αξιολογικό(ηθικό)λόγο.

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

Το Ευαγγέλιο του Μάρκου και το γνωστικό του υπόβαθρο.


To  Ευαγγέλιο του Μάρκου κατά την επικρατέστερη άποψη πιθανόν να γράφηκε στη Ρώμη μετά το μαρτύριο των Αποστόλων Παύλου και  Πέτρου μάλλον πρίν το 70 μ.Χ. Σύμφωνα με τους μελετητές είναι το αρχαιότερο από τα τέσσαρα ευαγγέλια. Είναι το ευαγγέλιο εκείνο το οποίο δεν προϋποθέτει αναγνώστες που να είναι εξοικειωμένοι με την παλαιά διαθήκη και κυρίως απευθύνεται σε χριστιανούς που ζούσαν έξω από την Παλαιστίνη και μάλλον ήσαν πρώην εθνικοί. Πράγματι υπάρχουν σημεία στα οποία φαίνεται ότι ο Μάρκος προσπαθεί να προσεγγίσει πρώην εθνικούς οι οποίοι μεταστράφηκαν ή επρόκειτο να μεταστραφούν στο χριστιανισμό. Διαβάζοντας το ευαγγέλιο του Μάρκου συνειδητοποιούμε ότι επειδή ακριβώς απευθύνεται σε ανθρώπους εκτός Παλαιστίνης οι οποίοι γι αυτό ακριβώς το λόγο( στην Παλαιστίνη δίδαξε ο Ιησούς) δεν άκουσαν το λόγο του θεανθρώπου ο ευαγγελιστής δίδει μεγάλη βαρύτητα στην προσωπικότητα του Ιησού και όχι τόσο στη διδασκαλία του. Τα ρωμαϊκά στρατεύματα προκεμένου να μην προκαλούν το ντόπιο ιουδαϊκό στοιχείο έκανε πολύ διακριτική την παρουσία του στην Παλαιστίνη και μάλλον αυτός ήταν ένας από τους λόγους που άνθισε εκεί το μήνυμα του Ιησού.
Εάν σκεφθούμε ότι ο γνωστικισμός ως κίνημα καλύπτει χρονολογικά την ύπαρξη και εθνικών και χριστιανών, τούτ΄έστιν πολλές δοξασίες των γνωστικών είναι προχριστιανικές, άρα είναι φυσικό να επηρέασαν μετά τους εθνικούς και τους χριστιανούς, ο Μάρκος προσπαθεί με το ευαγγέλιό του να συζητήσει κυρίως τη  θαυματουργική εξουσία του Υιού του Θεού, δηλαδή του Μεσσία,ο οποίος διώχνει το σατανά και ελευθερώνει τους ανθρώπους από τη δουλεία τους σε αυτόν. Η νοηματοδότηση της εννοίας «σατανάς» είναι αρκετά συγκεκριμένη στο κατά Μάρκον Ευαγγέλιον : (Κεφ,1,6-8)«Και ήταν ο Ιωάννης ντυμένος με ρούχο από τρίχες καμήλας και με ζώνη δερμάτινη γύρω από τη μέση του και και έτρωγε ακρίδες και μέλι από αγριομέλισσες/και κήρυττε λέγοντας : έρχεται ο ισχυρότερος από εμένα ύστερα, του οποίου δεν είμαι ικανός να σκύψω και να λύσω το λουρί των υποδημάτων του/εγώ σας βάφτισα σε νερό αυτός όμως θα σας βαφτίσει μέσα σε Πνεύμα Άγιο». Η νοηματοδότηση είναι σαφής, το καλό είναι το πνεύμα, το οποίο οδηγεί σε θεϊκά επίπεδα τον άνθρωπο, σατανάς είναι η εμμένεια στην ύλη, στο Εδώ σε σχέση με το Εκεί. Ούτως ή άλλως στο κεφ.9 η ύλη αποσυμβολοποιείται τελείως ως κάτι το περιττό ή τουλάχιστον κακό ως αντίθετο του πνεύματος που είναι το καλό, ως συνέπεια  αυτού το πνεύμα απόλυτα θεωρείται ως ο τέλειος κόσμος του θεού τον οποίο εννοιακά έχουμε στο νού μας.

Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

Το άρθρο 28 του Ελληνικού Συντάγματος.


Το άρθρο του Ελληνικού Συντάγματος το οποίο έχει σειρά 28 μας λέει τα εξής σημαντικά πράγματα: «για να εξυπηρετηθεί σπουδαίο εθνικό συμφέρον και να προαχθεί η συνεργασία με άλλα κράτη μπορεί να αναγνωρισθούν με συνθήκη ή συμφωνία ,σε όργανα διεθνών οργανισμών ,αρμοδιότητες που προβλέπονται από το Σύνταγμα.Για την ψήφιση νόμου που κυρώνει αυτή τη συνθήκη απαιτείται πλειοψηφία των τριών πέμπτων του όλου αριθμού των βουλευτών».
Ας είναι καλά ο Έλλην νομοθέτης που μας δίνει τόσα πολλά φώτα σε σημαντικά θέματα μέσα από μία απλή παράγραφο.Διότι η παραπάνω παράγραφος του Ελληνικού Συντάγματος εξηγεί –και με επιστημονικό τρόπο που θα ενδιέφερε τον εκάστοτε ιστορικό επαΐοντα-σημαντικά γεγονότα και συμβάντα που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια-πριν,κατά και μετά-της ψήφισης του εθνικά επαίσχυντου μνημονίου-το οποίο μνημόνιο μέσα από τη μέθοδο της ιστορικής αναλογίας αντιστοιχεί με τις συνθήκες υποδούλωσης που υπογράφει το νικημένο κράτος με το νικητή του.
Συμφωνούμε όλοι ότι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι  ένας διεθνής οργανισμός.Εάν τώρα κάποιος διστακτικός διατυπώσει επιφυλάξεις ,ας πάμε στην ελεύθερη διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια να διαβάσουμε τα εξής «το διεθνές νομισματικό ταμείο είναι ένας διεθνής οργανισμός ο οποίος επιβλέπει το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα….το ΔΝΤ ιδρύθηκε στις 27 Δεκεμβρίου του 1945 στην Ουάσιγκτον κατόπιν συνομολόγησης 39 χωρών…».Το συμπέρασμα έως εδώ είναι ότι το ΔΝΤ είναι εξ ορισμού και σύστασης διεθνής οργανισμός.
Η Ελληνική Κυβέρνηση λοιπόν έκρινε ότι βάσει του Συντάγματος και επειδή πρέπει να εξυπηρετηθεί κορυφαίο εθνικό συμφέρον πρέπει να αναγνωρίσει σε ένα τέτοιο διεθνή οργανισμό –όπως είναι το ΔΝΤ-σημαντικές εθνικές αρμοδιότητες-κάτι που τελικά έγιεν-Έπρεπε όμως να γίνει μετά από τη θετική ψήφο των τριών πέμπτων της Βουλής (180 Βουλευτές).Και αυτό δεν έγινε ποτέ.Υπέρ του μνημονίου –με το έωλα αστείο  επιχείρημα ότι δεν θα έχουμε λεφτά για μισθούς και συντάξεις –εψήφισαν 172 βουλευτές.Άρα η εκχώρηση εθνικών μας αρμοδιοτήτων στο ΔΝΤ είναι παράνομη και αντισυνταγματική και μας προκαλεί βέβαια μεγάλη εντύπωση για το ότι κανείς δεν ασχολήθηκε ποτέ με αυτό.

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2016

Τα όρια της γνώσης στο Μάρτιν Χάϊντεγγερ.


Ποιο άραγε είναι το πλέον θεμελιώδες ερώτημα στη φιλοσοφία του στοχαστού του Μέλανος Δρυμού; Η απάντηση είναι απλή διά του στόματος του ιδίου του φιλοσόφου: «Γιατί να είναι (να υπάρχει) το ον και όχι το τίποτα;». Αυτό υπήρξε πάντοτε διά τον Χάϊντεγγερ το θεμελιώδες, το πρωταρχικότερο όλων των ερωτημάτων. Από τα μέρη και μόνο αυτού του ερωτήματος καταλαβαίνουμε το οντολογικό βάθος της Χαϊντεγγεριανής σκέψης. Ο φιλόσοφος δεν ερωτά για τίποτε άλλο παρά για τις δύο πλέον αφαιρετικές μεταβλητές που χαρακτηρίζουν τον άνθρωπο και τον ευρύτερο κόσμο του, το νού του και τον πιο βαθύ  νοητικό προβληματισμό. Ο φιλόσοφος του Μέλανος  Δρυμού συζητεί για το απόλυτο καθ΄εαυτό πράγμα, για ό,τι υπάρχει πρίν και μετά τον άνθρωπο αλλά και το Θεό. Δηλαδή το Όν. Ομοιάζει σαν να λέει : «υπάρχει το Όν διότι ο άνθρωπος συνεχώς και κατά πλήρως εσωτερικό τρόπο δέχεται όλες εκείνες τις δυνάμεις και τις ενέργειες οι οποίες τον συνδέουν με την ουσία, το Είναι, την αλήθεια, τη γνώση, τη μέριμνα, το όνειρο ενός κόσμου όπου το Είναι και η ανθρώπινη βούληση θα ταυτίζονται». Η ενασχόληση του φιλοσόφου με το Όν καταδεικνύει ότι θέλει να ανακαλύψει το μοναδικό αιώνιο και αναλλοίωτο Είναι αλλά και τον τρόπο της ανθρώπινης πορείας προς αυτό.
Βέβαια σε κάθε περίπτωση ο Χάϊντεγγερ δεν αγνοεί το μεγάλο οντολογικό πρόβλημα των ημερών μας το οποίο ο ίδιος ονομάζει « έκπτωση στα όντα». Αυτό το πρόβλημα αναλύεται ως ακολούθως: Το Είναι είναι η σταθερή παρουσία, το αυθυπόστατο, αυτό που από μόνο του προσφέρεται ως φαίνεσθαι, η δαμάζουσα, απαστράπτουσα, απόλυτα με ειρήνη ή βία πράττουσα δύναμη, η οποία εκφράζει την ισχύ των όντων.  Το είναι λοιπόν των όντων δεν ταυτίζεται με τα όντα, ειδικά όπως αυτά εικονικά και παραστασιακά εμφανίζονται ως φαινόμενα στο ανθρώπινο βασίλειο.Του νοός και των αισθήσεων. Σύμφωνα λοιπόν με το Χάϊντεγγερ υφίσταται η λεγομένη «οντολογική διαφορά»δηλαδή η γνωσιολογική και αξιολογική διαφορά ανάμεσα στα όντα και στο είναι τους.

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2016

Aπό τα αποπνημονεύματα του Μακρυγιάννη.


Το κυριότερο ίσως χαρακτηριστικό των απομνημονευμάτων του στρατηγού Μακρυγιάννη είναι η ηθική  γνησιότητά τους. Δεν εγράφησαν ούτε προκειμένου να επιφυλάξουν ακαδημαϊκή καριέρα στο γράφοντα, ούτε να προκαλέσουν ακαδημαϊκή εντύπωση και εκδοτικά κέρδη. Το σκοπό τους μας τον δίδει ο ίδιος ο γράφων στην αρχή του έργου του: «σημειώνω τα λάθη ολωνών και φθάνω ως την σήμερον όπου δεν θυσιάζομεν ποτές αρετή και πατριωτισμόν». Τι μας λέει δηλαδή ο άνθρωπος ο οποίος έχει τεράστια συμβολή στο να ζούμε εμείς σήμερα Ελεύθεροι σε μία ελεύθερη χώρα; Ότι γράφει τις θύμησές  του προκειμένου να μην κάνουμε λάθη και να υπερασπισθούμε την αρετή και την αγάπη για την Ελλάδα. Ως λάθη βέβαια εννοεί τον εγωϊσμό, την  κακή αγάπη για την εξουσία, το να βάζει κανείς το Εγώ του πάνω από το Εμείς. Σημαντικό είναι η ηθική τοποθέτηση του αγωνιστή του 1821. Η αγάπη για την Πατρίδα και  η υπεράσπιση της Ελευθερίας της από πάσης φύσεως εχθρούς είναι αρετή. Εάν θυμηθούμε και τον Αριστοτελικό ορισμό της αρετής τότε η αγάπη για την Πατρίδα- σύμφωνα με τον Μακρυγιάννη- είναι έξη, ψυχική όρεξη, πνευματική καλλιέργεια και συγκεκριμένη πρακτική.
Ο αγωνιστής στρατηγός θίγει και την αιώνια πληγή του Ελληνικού Έθνους, η οποία δεν είναι άλλη από τον οπορτουνισμό των κυβερνώντων ο οποίος τους οδηγεί στο να θέτουν την προσωπική τους καριέρα και εξέλιξη υπεράνω του καλού της Πατρίδος. Τα λόγια του είναι ενδεικτικά : «Οι άρχοντές μας οι αρχηγοί  έγιναν εκλαμπρότατοι και τίποτε δεν αναπαύει τους φτωχούς και τους κατατρεγμένους. Ήταν ο Κιαμίλμπεγης εδώ εις την Πελοπόννησον και οι άλλοι οι Τούρκοι πλουσιώτατοι έγιναν…εις την Ρούμελην ο Γκούρας και ο Μαμούρης, οι Γριβαίοι».

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2016

Όταν ο Μάρξ μισούσε όλες τις θρησκείες.


Ως γνωστόν η  διδακτορική διατριβή του Καρόλου Μάρξ έφερε τον τίτλο : «Διαφορά της Δημοκρίτειας και Επικούρειας Φυσικής Φιλοσοφίας»  και  στην προμετωπίδα της ανέγραφε:   «με λίγα λόγια μισώ όλους  τους θεούς», φράση δανεισμένη βέβαια από τον Προμηθέα Δεσμώτη. Η ομολογία του Μάρξ  συμφωνεί ( και αυτό μάλλον εκκινεί και από την αθεΐα του Επικούρου) με όλους εκείνους ( οι οποίοι αρχίζουν να υπάρχουν μαζί με τον Τιτάνα Προμηθέα ο οποίος αποθέωσε τις ανθρώπινες δυνατότητες τεχνικής και πνευματικής ανάπτυξης) οι οποίοι πιστεύουν ότι οι θεοί –και επουράνιοι και επίγειοι, και ο θεός των χριστιανών αλλά και των μουσουλμάνων-δεν αναγνωρίζουν την ανθρώπινη συνείδηση ως την ανώτατη θεότητα. Σε μία πραγματικά αποθεωτική στιγμή του διαφωτιστικού λόγου ο οποίος έθεσε τον άνθρωπο και το λόγο ως ρυθμιστή του προσώπου, του κόσμου,και της εξέλιξης, ο ιδρυτής του επιστημονικού σοσιαλισμού προσπαθεί να διαφυλάξει αυτήν ακριβώς την πορεία του λόγου. Η θρησκεία είναι δυνάστης του ανθρωπίνου λόγου, ο άνθρωπος θα πρέπει να εσωτερικοποιήσει σε τέτοιο βαθμό το λόγο και τις εφηρμοσμένες δυνατότητες του ώστε να αντικαταστήσει την έννοια του θεού με το νέο έλλογο υποκείμενο.  Σε κάθε περίπτωση δηλαδή  δεν έχουμε μία απλά θεωρητική άρνηση,  η οποία απλά θα μας θύμιζε τις τόσες αθεϊστικές κορώνες που κατά καιρούς έχουν υπάρξει.
Ο Μάρξ μισεί την έννοια του θεού διότι αγαπά την υλική δυνατότητα ύπαρξης του ανθρώπου. Η αντιστροφική κίνηση του Μάρξ είναι δεδομένη- εκκινεί όπως είναι γνωστόν από την Εγελιανή φιλοσοφία. Ο Θεός πρέπει να πεθάνει διότι μόνον με αυτόν τον τρόπο ο άνθρωπος ως άλλος Προμηθέας θα μπορέσει να αλώσει το βασίλειο του ουρανού και να λάβει όλες εκείνες τις δυνάμεις και ενέργειες που θα τον βοηθήσουν να οικοδομήσει το  δικό του βασίλειο επί της γής.  Κατ΄αρχήν το πνεύμα γίνεται ύλη αλλά με τις δυνατότητες του πνεύματος (άπειρη, σωστική, ζωοποιός, ιδανική για την ανθρώπινη ευδαιμονία). Η σωτηρία της ψυχής γίνεται σωτηρία της επίγειας ζωής  μέσα από την ιδιοποίηση των μέσων παραγωγής και των παραγομένων υλικών αγαθών. Ο αφέντης Θεός γίνεται κοινωνικός άνθρωπος ο οποίος δεν υπολογίζει τίποτε στην προσπάθειά του να μετατρέψει τα πάντα σε ύλη,  ευθυγραμμίζοντας τη συνείδηση του νοήμονος όντος με την  υλική πραγματικότητα  και όχι το αντίθετο. Ο μισητός Θεός φεύγει από τη μέση και η εποχή της ανθρώπινης κομμουνιστικής εποχής και υλικής ευδαιμονίας αρχίζει ως  εποχή επαγγελίας και τρανταχτών υποσχέσεων. Ακόμα ηχούν στα αυτιά μας οι απίστευτες διακηρύξεις του «κομμουνιστικού μανιφέστου», του «κεφαλαίου» και αλλού.
Αλλά και το λοιπό της Προμηθεϊκής σκέψης μάλλον εκφράζει το Μάρξ .

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2016

Όταν η αχαριστία ακολουθεί την άγνοια.



Η καθιερωμένη καύση της Ελληνικής σημαίας μας, παρήλασε και πάλι μέσα από το γυαλί των αποχαυνωμένων καναπεδιστών.Μεταξύ τυρού και πίτας και αχλαδιού όλοι απαθείς είδαμε τα οργισμένα παιδιά της Εκάλης,του Διονύσου και των λοιπών κολονακίστικών προαστίων να καίνε το ιερό εκείνο ύφασμα που σκέπασε τα όνειρα και τα σώματα αγωνιστών και πολεμιστών του Ελληνικού έθνους.Είδαμε όμως  και κάτι άλλο απίστευτο.Αυτοί που έλεγαν –ως αναρχικοί-ότι η Ελληνική σημαία είναι «πανί»έφτιαξαν-παρά ταύτα-ένα δικό τους πανί  και το ανήρτησαν στα ιστορικά Προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Δέχονται λοιπόν οι «αναρχικοί»ότι ένα «πανί»μπορεί να αποκτήσει ανώτερες ιδιότητες.Υιοθετούν την καθαρά Εθνική θέση περί ιερότητας του «πανιού»που λέγεται σημαία.Σε καθαρά θεωρητικό επίπεδο αυτό είναι μία νίκη της ιδεολογίας της Πατρίδας πάνω στην ιδεολογία του «αναρχισμού».
Το ότι καίνε την Ελληνική σημαία τα οργισμένα νιάτα της Εκάλης και των άλλων συμπαθών προαστίων φανερώνει ότι απορρίπτουν την ιδέα του Ελληνισμού και δεν υιοθετούν τα ιδανικά του Ελληνισμού.Νομίζω ότι μέχρι εδώ δεν υφίσταται κανένα πρόβλημα.Αρχίζει όμως να φανερώνεται ένα πρόβλημα Καντιανής αντίφασης από τη στιγμή κατά την οποία υιοθετούν απόψεις,θέσεις και αξίες του Ελληνισμού.Πρώτα-πρώτα φιλοξενούνται κάτω από την βαρύγδουπη και καθαρά Ελληνική λέξη αναρχία,η οποία πλέον χρησιμοποιείται σε καθαρά παγκόσμιο επίπεδο με την Ελληνική προφορά της.Οι συμπαθείς Sex Pistols τραγουδούσαν “anarchy in the U.K”.Υιοθετούν την καθαρά Ελληνική λέξη αναρχία όπως παρουσιάζεται στο έργο του Σοφοκλέους «επτά επί Θήβας».Υιοθετούν την Ελληνική στάση της Αντιγόνης η οποία αρνούμενη να αφήσει άταφο τον αδελφό της Πολυνείκη φωνάζει «έχουσα απίστων την αναρχία πόλει».
Το απίστευτο όμως είναι ότι οι σύγχρονοι αναρχικοί υιοθετούν μία λέξη καθαρά Ελληνική που ανδρώθηκε μέσα από τα γραπτά Στωϊκών(Ζήνων)ίσως και Επικουρείων.Οι Έλληνες Στωϊκοί,που έδρασαν μέσα στα όρια της εκπληκτικής αφύπνισης του Ελληνικού λόγου πρώτοι διατράνωσαν την άποψη ότι οι άνθρωποι διαβιούν με μόνη την αγάπη και τις εσωτερικές οντικές και φυσικές δυνάμεις χωρίς κράτος και λοιπές εξουσίες.Γιατί λοιπόν οι σύγχρονοι αναρχικοί καίνε το σύμβολο της χώρας που γέννησε την ιδεολογία τους;Γιατί επιδεικνύουν τέτοια αχαριστία.(Βέβαια για το ποια σχέση υπάρχει ανάμεσα στη δημιουργική αναρχία των Ελλήνων και στη σημερινή ας αφήσουμε κάθε σοβαρό μελετητή να απαντήσει.Δεν υπάρχει καμμία σχέση).

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Περικλής Γιαννόπουλος,ο Έλλην.



«Πεθαίνετε διότι εσκοτώσατε το πνεύμα,
ενόσω δεν αναστηθή και αναστηλωθή το πνεύμα,
αδύνατον να αρχίση η υπάρχουσα ζωντανή Ελλάς»
Περικλής Γιαννόπουλος,1870-1910.

«Διά να είναι η Φυλή εις το χάλι που είναι
φανερόν ότι οι τωρινοί Έλληνες είσθε οι χειρότεροι που υπήρξαν ποτέ.»
Περικλής Γιαννόπουλος,1870-1910.

Τι σημαίνει ο χαρακτηρισμός «Έλλην» για τον μέγα Περικλή Γιαννόπουλο;Σημαίνει ένα βαθύτατα εσωτερικό χαρακτηριστικό,το οποίο τίποτε δεν έχει να κάνει με εξωτερικότητες τύπου «ταυτότητας,ιθαγένειας,μόνιμης κατοικίας κ.λ.π».Σημαίνει ότι το πνεύμα και η καρδιά και η βούληση του ανθρώπου αυτού ήταν αφιερωμένα στον τρόπο σύλληψης του Ελληνικού Αγαθού και της πραγμάτωσης αυτού.
Ο Περικλής Γιαννόπουλος εγεννήθη στην Πάτρα το 1870.Ο πατέρας του ήταν γιατρός με καταγωγή από την ιερά πόλη του Μεσολογγίου.Η μητέρα του καταγόταν από την αρχοντική Βυζαντινή οικογένεια των Χαιρέτηδων.Ήταν μέλη αυτής της οικογένειας ,σαν τον παππού του Θεόφραστο ,που έδωσαν το όνομά τους στην Κρητική Επανάσταση του 1841(επανάσταση Χαιρέτη).Τα παιδικά του χρόνια στην Πάτρα πέρασαν πολύ ευτυχισμένα μέσα στην ομορφιά των χρόνων της παιδικότητας.Πράγματι από μικρό παιδί αναπτύχθηκε μέσα του μία συναισθηματική ρομαντική  ορμή απόλαυσης της φύσης,ενός υγιούς ευδαιμονισμού ο οποίος πάντα στοχεύει σε μεγάλες πράξεις που συνοδεύουν την ευτυχισμένη ζωή.Χαρακτηριστικά αναφέρει ο Άγγελος Σικελιανός «η νιότη του έπαιξε παράφορα τον αυλό για να χορέψουν μύριοι Σάτυροι που εξέβγαιναν μπροστά του μεθυσμένοι από τη ζέστα του ηλίου».

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

Λορέντζος Μαβίλης:Ο ρομαντικός Πατριώτης.(1860-1912).



Σε εποχές οι οποίες αποπνέουν τη δυσοσμία της παρακμής και της διαφθοράς ας ομιλήσουμε για έναν μεγάλο Πατριώτη,Ποιητή και Πολεμιστή.Ας ομιλήσουμε για τον Λορέντζο Μαβίλη ο οποίος επιζητούσε την απολύτρωση μέσα από το καθαρτικό δόσιμο και τη θυσία σε ένα τέτοιο ιδανικό όπως η Πατρίδα.Νικώντας κάθε τι το ατομικό και το εγωίστικό μέσα από έναν ενσυνείδητο αλτρουϊσμό απέδειξε ότι οι ουρανοί ανήκουν σε αυτούς που θυσιάζουν το Εγώ για ένα μεγάλο Εμείς.Όταν πεθαίνει κανείς για το ωραίο ζεί για το καλό και άρα ενώνει τα αντίθετα του θανάτου και της ζωής.
Σε μία εποχή όπου καλλιτέχνες θεωρούνται οι δήθεν «προοδευτικοί» ο Λορέντζος Μαβίλης μας δίδει το σωστό μέτρο και πρότυπο του σωστού καλλιτέχνη-λογοτέχνη.Σε μία εποχή όπου οι καλλιτέχνες έχουν αποσυνδέσει τα δύο συνθετικά της λέξης ο Λορέντζος Μαβίλης κρατεί ψηλά το λάβαρο της καλλιέπειας και καλλιτεχνίας.Μας έδειξε ότι ζούμε για να γινόμαστε ήρωες,μόνον ήρωες,σε μία εποχή όπου η μαζοποίηση και η ατομικότητα έχουν διαλύσει τα πάντα.Δεν είναι ντροπή να ξεχωρίζουν οι άξιοι και να παρασύρουν τους υπολοίπους με την βεβαιωμένη αξιωσύνη τους.
Ευτυχώς  ο Λορέντζος Μαβίλης εκπροσωπεί την πατριωτική λογοτεχνία αυτή που υπηρετεί τα υψηλα και αιώνια ιδανικά της Πατρίδας και της Παράδοσης.Εκπροσωπεί αυτή την καλλιτεχνική τάση η οποία ενάντια στην λούμπεν αισθητική των καιρών μας γεννά ήρωες,προσωπικότητες,ανώτερους ανθρώπους πνευματικά και ηθικά.Αν και πλέον υπάρχει συνειδητή τάση απεμπολισμού αυτής της τάσης-μία απλή ματιά στα μη πνευματικά  πεπραγμένα των καιρών μας  εύκολα το αποδεικνύει-γρήγορα οι συνειδητοποιημένοι πολίτες θα αναζητήσουν και πάλι μία τέχνη αξιών και όχι μία τέχνη απρόσωπη,μαζική που το μόνο που προβάλλει είναι αξίες χωρίς ιδανικά και ιδέες χωρίς καμμία ανώτερη θεωρητική σύλληψη.Η μόδα πλέον είναι ενάντια στους παρωχημένους κουλτουριάρηδες οι οποίοι άλλη ιδεολογία έχουν για την γαστέρα τους και άλλη για το μυαλό τους.
Κουλτούρα  πλέον θα πρέπει να είναι η επιστροφή στα ιδανικά του Ελληνισμού,σε έναν κόσμο αρμονίας,κλασσικού,σε έναν κόσμο που βασιλεύει η προσωπική και πολιτειακή ευδαιμονία φωτισμένων ανθρώπων.Ο Μαβίλης με την τέχνη του στρώνει το δρόμο σε αυτή την ιδανική Πολιτεία του μέλλοντος.Γεννημένος στην Οδυσσειακή Ιθάκη το 1860,

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

Κρυφό σχολειό.Ευτυχώς που υπήρξε.



Είναι πλέον έθιμο,την παραμονή των μεγάλων εθνικών και θρησκευτικών εορτών οι «αμόρφωτοι μορφωμένοι»να κάνουν την Ηροστράτειο παρουσία τους αισθητή.Όχι δημιουργικά-διότι αυτό θα απεδείκνυε την αμετανόητη ένδειά τους σε συλλογισμούς και επιχειρήματα-αλλά καταστροφικά,ως άλλοι Νέρωνες προσπαθούν να καύσουν αυτά που σεβάσθηκαν αιώνες.Μία εστία της απίστευτης ιστορικής παραχάραξης που επιχειρούν οι «μορφωμένοι αμόρφωτοι»είναι και η χρυσή για το έθνος εστία των κρυφών σχολείων,την οποία προσπαθούν να αποσβέσουν.Όμως ό,τι σύμφωνα με τον Ηράκλειτο είναι «αεί καιόμενον»δεν «αποσβέννυται»ποτέ.
Αλλά ας βάλουμε μία σειρά σε αυτά που θέλουμε να πούμε.Ασχολούμαστε λοιπόν με το «κρυφό σχολειό».Τι αντιπροσωπεύει αυτός ο όρος;Αντιπροσωπεύει μία ιδέα και μία πρακτική.Η ιδέα είναι ότι στα χρόνια που έδρασαν αυτά τα σχολεία η γνώση πέρασε μέσα από φωτισμένους δασκάλους σε νέους που ήθελαν τη γνώση και το φωτισμό για να βοηθήσουν την ιστορική συνέχεια του έθνους τους.Η πρακτική είναι ότι επειδή η Ελλάδα ήταν σε ζυγό τουρκικής κατοχής έπρεπε όλα να γίνονται κρυφά εξ΄αιτίας του μίσους και της άγνοιας του τούρκου δυνάστη.
Από αυτή την άποψη μπορούμε να πούμε ότι σε πολλές ιστορικές περιόδους υπήρξαν κρυφές προσπάθειες μετάδοσης παιδείας και άλλων μηνυμάτων διότι κάποιοι φοβόντουσαν την εξουσία κάποιων.Μαθαίνουμε ότι οι Πυθαγόρειοι ζούσαν σε καθεστώς κρυψίνοιας φοβούμενοι την ανθρώπινη άγνοια.Δεν υπήρχε διάταγμα εναντίον τους.Όμως η κρυφή ζωή τους τους προστάτευε από την άγνοια του κόσμου.Διαβάζουμε ότι οι μαθητές του Ιησού μετά το Πάθος κρυφά μαζεύονταν εξ αιτίας του «φόβου των Ιουδαίων».Επίσημα δεν υπήρχε κάτι εναντίον τους,αλλά ζώντας αυτοί την εποχή τους ήξεραν τους κινδύνους.Αλοίμονο εάν εμείς πούμε ότι δεν υπήρχε κάτι εναντίον τους άρα λένε ψέμματα.Αυτά που ξέρουν οι άνθρωποι για την εποχή τους δεν τα ξέρουν οι επόμενοι  κάτοικοι αυτού του πλανήτη.

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016

ΑΜΕΣΕΣ ΔΙΔΑΚΤΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ.



Αφορμή για τις γραμμές που θα ακολουθήσουν στάθηκε ένα δημοσίευμα σε θρησκευτικό περιοδικό στο οποίο είμαι συνδρομητής.Τελικά το πάζλ της αλήθειας εμφανίζεται αν κάποιος ερευνά τα κομμάτια της σε πολλά και διαφορετικά μέρη.Αναφέρει λοιπόν το δημοσίευμα « Ύστερα από τους μακρούς ηρωϊκούς και μαρτυρικούς αγώνες του,με διώξεις και εξορίες  ο αλύγιστος πρόμαχος της ελευθερίας ,συγγραφεύς του «Αρχιπελάγους Γκουλάγκ»,Αλεξάντερ Σολζενίτσιν,τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο «για την προσφορά του στον ανθρωπισμό».Η απονομή των βραβείων έγινε σε πανηγυρικό κλίμα ,με την ευκαιρία της εθνικής εορτής της 12ης Ιουνίου που συμβολίζει σήμερα την ανάδυση ενός ισχυρού ρωσικού κράτους από τα συντρίμμια της ΕΣΣΔ».
Πολλά και χρήσιμα τα συμπεράσματα που εξάγονται από το παραπάνω δημοσίευμα.Θα μπορούσαμε να τα ταξινομήσουμε ως ακολούθως:Κατ΄αρχήν είναι δείγμα μεγάλης αρετής η προσωπική αντίσταση του ξεχωριστού  προσώπου ενάντια σε ό,τι θεωρεί καταστρεπτικό για τα ιερά και τα  όσια  του ανθρωπίνου πολιτισμού και των ανθρωπίνων κατακτήσεων.Το παράδειγμα του Σολζενίτσιν φωτίζει την αιώνια ανάγκη αντίστασης στο πάσης φύσεως κακό.Πώς ορίζεται το κακό;Κακό είναι ό,τι αντιστρατεύεται την πορεία του ανθρώπου προς την πραγματική ευτυχία,προς ένα πολιτισμό λόγου ,πράξης και ελευθερίας.Η μαρξική συστημική εφαρμογή  υιοθετώντας τις πρακτικές του πιο σκληρού θεοκρατικού κράτους εμφανίσθηκε στα μάτια του βραβευμένου αγωνιστή ως η προσωποποίηση της  πνευματικής σκλαβιάς,η πραγμάτωση του βιασμού του δικαιώματος της ελευθερίας λόγου ,σκέψης και πράξης.Βέβαια το μήνυμα έχει διαχρονικό χαρακτήρα μέσα από την αδήριτη ανάγκη που κληρονομείται σε όλους μας και μας ωθεί σε μορφές  αντίστασης σε ό,τι περιορίζει το δικαίωμα της ελευθερίας σκέψης και έκφρασης.
Όμως η σκέψη μας θα μπορούσε να προχωρήσει ακόμη πιο μακριά και να διατυπώσει τη θέση ότι ο υλισμός-έκφραση του οποίου είναι ο επιστημονικός σοσιαλισμός –(μαρξικό σύστημα)-  και οι θεωρίες του, δεν αντιπροσωπεύουν κάποια θέση στον πολιτισμό του αύριο,σε ένα πολιτισμό που θα πρέπει μέσα από την πίστη του ανθρώπου σε πνευματικά ανώτερες καταστάσεις να μαζέψει τα σπασμένα κομμάτια της πνευματικής εικόνας του ανθρώπου και να τον οδηγήσει σε μία ανώτερη μορφή ζωής.

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2016

Ισοκράτους,Έλληνες εισίν….



Ο ρητορικός λόγος του Ισοκράτους «Πανηγυρικός»είναι αναπόσπαστο μέρος της Ελληνικής φιλοσοφικής  παράδοσης που άρχισε με την προσωκρατική φιλοσοφία , ειδικότερα με τον Παρμενίδη και τον Ηράκλειτο και αφορά τη Γιγαντομαχία ανάμεσα στο Είναι και στο Φαίνεσθαι.Ο λόγος αυτός του Ισοκράτους αναφέρεται μόνο σε  Έλληνες,είναι γελοίο να ισχυριζόμασθε κάτι άλλο,και μέσα από την περίφημη φράση  «τοσούτον δε απολέλοιπεν η πόλις ημών περί το φρονείν και λέγειν τους άλλους ανθρώπους , ώσθ΄οι ταύτης μαθηταί των άλλων διδάσκαλοι γεγόνασιν ,και το των Ελλήνων όνομα πεποίηκε μηκέτι του γένους αλλά της διανοίας δοκείν είναι ,και μάλλον Έλληνας καλείσθαι τους της παιδεύσεως της ημετέρας ή τους της κοινής φύσεως μετέχοντας»ο Έλλην ρήτωρ υπερηφανεύεται ότι οι Έλληνες κατέκτησαν το Είναι και ξέφυγαν από το απλό φαίνεσθαι.Κατέκτησαν την επαφή με την κοινή εσωτερικότητα του Αγαθού που διακήρυξαν μεγάλοι φιλόσοφοι και θεολόγοι,ξεπερνώντας εξωτερικούς και επιφανειακούς διαχωρισμούς –γένους,πόλεως,οικονομικής κατάστασης κ.λ.π.Η φράση αυτή του Ισοκράτη είναι μία διαφήμιση για τους Έλληνες του 4ου αι.της 85ης περίπου Ολυμπιάδος ,ότι ως έθνος Είναι και δεν υπόκεινται πλέον σε ένα καταστροφικό για αυτούς γίγνεσθαι.Μέσα από την Ελληνική παιδεία η Ελλάδα προσδιορίσθηκε σε σχέση με την εσωτερική οδό που οδηγεί στο Αγαθό άρα μπορεί ως ένα να οραματισθεί και να πράξει το Πανελλήνιο αγαθό.Το Πανελλήνιο αγαθό που εξάγεται από την μυητική αυτή φράση και από τον μυητικό αυτό λόγο του Ισοκράτους είναι ότι οι Έλληνες πλέον Είναι.Αν θυμηθούμε τον Παρμενίδη θα ορίσουμε αυτό το Είναι ως ταύτιση της Ελληνικής σκέψης όλων των Ελλήνων και των πράξεών τους.Πλέον σύμφωνα με τον Ισοκράτη όλοι οι Έλληνες μπορούν από κοινού να μετουσιώσουν σε πράξη όσα ιδανικά διά της παιδείας αιώνες κατασκεύαζαν και μετέφεραν από τους πατέρες προς τα τέκνα.
Είναι λοιπόν αστείο να υποστηρίξει κανείς ότι αυτό το Ελληνικό Είναι το χαρίζει ο Ισοκράτης στους βαρβάρους.Παρακάτω θα δούμε ότι όλος ο λόγος είναι μία διαλεκτική ανάμεσα στους Έλληνες και στους απεχθείς βαρβάρους.Ο σκοπός του Ισοκράτους είναι σαφής.Οι Έλληνες τώρα Είναι,δηλαδή ενώθηκαν με την κοινή αρχή του Αγαθού-αρετές,ενδελέχεια,ανώτερη προσωπικότητα-άρα έχοντας κοινή αρχή είναι δυνατόν να έχουν κοινό τέλος σκοπό.Οι εξωτερικές διαφορές τάξεων και φυλετικών ομάδων εξέλιπον πλέον.Δεν είναι μακριά η ώρα όπου ο Αριστοτέλης προχωρεί από τις κοινωνικές υποομάδες στη θέσπιση της ενδελεχούς κοινωνίας.Οι Έλληνες απέναντι στην κοινή εσωτερικότητα βρίσκουν την κοινή οδό και προχωρούν προς την Πλατωνική οδό ανάβασης προς το κοινό αγαθό.
Η έννοια της Ελληνικής παιδείας δικαιολογεί ότι ο Ισοκράτης είναι σίγουρος ότι όλα αυτά υπάρχουν στο μυαλό των Ελλήνων;