Αναρτήσεις

Aπολλώνειος ο Τυανεύς: ο ξεχασμένος μύστης.

OΑπολλώνειος ο Τυανεύς συνδέει τη γέννησή του με το φαινόμενο του Ευαγγελισμού. Λέγεται ότι πρίν από τη γέννησή  του  άγγελος ανήγγειλε τον έρχομό του στη μητέρα του. Γεννήθηκε σχεδόν στην ίδια χρονική στιγμή με τον Ιησού Χριστό, όπως και ο  Θεάνθρωπος παρόμοια και αυτός παρουσίασε εξαιρετική και πρόωρη ωρίμανση συνοδευομένη από γνώσεις και αρετές. Αμέσως μετά τη γέννησή του παραδίδεται ότι προετοιμάσθηκε πνευματικώς και ηθικώς προκειμένου να αρχίσει το  πνευματικώς και πρακτικώς ωφέλιμο έργο του.Η σειρά των γεγονότων  της ζωής του σε πολλά μας θυμίζει τον Ιησού: ο  Απολλώνειος παραδίδεται ότι δημόσια δίδαξε,  έπαθε, αναστήθηκε και ανελήφθη στους  ουρανούς. Aναφέρεται ότι  και ο Απολλώνειος είχε μαθητές (οπαδούς), λόγω επίσης των εχθρών του μεταφερόταν αρκετά συχνά από μέρος σε μέρος. Συχνά οι μαθητές του απογοητεύονταν, επίσης παρουσιάσθηκαν και φαινόμενα προδοσίας. Όταν έφθασε ή ώρα του τελικού κινδύνου  ταξίδευσε στη Ρώμη όπου αυτοκράτωρ ήταν ο σκληρός Δομιτιανός. Ο Απολλώνειος κατη…

Γιατί καταδικάστηκε ο Ιησούς;

Αναμφίβολα έχουν γραφεί πολλά για την πλέον σημαντική δίκη ίσως όλων των  εποχών, αυτή του ιδίου του Υιού του Θεού. Θα ξεκινήσουμε αυτή την μικρή  έρευνα επικεντρώνοντας την προσοχή μας σε ένα ερώτημα (σημαντικό κατά την άποψή μας). Γιατί ο Ιησούς υπέστη τη βάσανο μιας δίκης,γιατί «υποτάχθηκε» στη νομική εξουσία και στην ανάλογη διαδικασία του ρωμαϊκού κράτους; Τα ευαγγέλια μας δίδουν μία πρώτη απάντηση: Συγκεκριμένα στο Ματθαίον,ΚΣτ, αναφέρεται ότι κοντά στην εορτή του Πάσχα μαζεύθηκαν οι αρχιερείς και οι γραμματείς και οι πρεσβύτεροι του λαού στην αυλή του αρχιερέως του λεγομένου Καϊάφα και ραδιουργούσαν προκειμένου να εύρουν δόλιο τρόπο σύλληψης και θανάτωσης του Ιησού. Φοβούνταν όμως την κατακραυγή του λαού διότι ίσως θεωρούνταν δολοφόνοι ενός αγαπητού ανθρώπου που τόσο θαυμασμό είχε προκαλέσει στα πλήθη. Ίσως λοιπόν ο Ιησούς υπέστη  τη δίκη υπό του ρωμαϊκού δικαίου προκειμένου οι γραμματείς και οι φαρισαίοι να νομιμοποιήσουν τα δόλια σχέδιά τους και κανείς να μην τολμήσει  να το…

Το σύστημα του Πλήθωνος, ως προάγγελος κάθε διαφωτισμού.

Toσύστημα του Γεωργίου Γεμιστού Πλήθωνος, αναλύεται στο περισπούδαστο βιβλίο του «Νόμων Συγγραφή». Εκεί ο μεγάλος Έλληνας φιλόσοφος δεν απαρνείταιουσιαστικάτο χριστιανισμό, αλλά αντιθέτωςπροσπαθείνα συνταιριάξει τις φιλοσοφικές του αντιλήψεις με την ορθόδοξη χριστιανική διδασκαλία. Oύτως ή άλλως ο Ελληνισμός για τον Έλληνα σοφό είναι ένα διαχρονικά ιδεατό και αξιακό μέγεθος, τοοποίο προσφέρει τις φιλοσοφικές του κατηγορίες και συλλήψεις σε ένακ κορυφαίο θεολογικό σύστημα όπως αυτό του χριστιανισμού.Σε κάθε περίπτωσηη εποχή του Πλήθωνος αποτελεί μία μεταβατική εποχή από τα μεσαιωνικά στα νεώτερα χρόνια. Αυτό αναλύεται φιλοσοφικά( έχοντας και στο νού μας τη στροφή της Δύσης προς την ΑρχαιοΕλληνικής έμπνευσης Αναγέννηση) μέσα από τη συνεχή της ανθρωπιστικής ανάδυσης του Πλατωνικού και Αριστοτελικού Λόγου. Ο χριστιανισμός σε κάθε περίπτωση μέσα από την ενανθρώπιση του Θείου Λόγου εσωτερικοποίησε την παράσταση του Θεού εντός του ανθρώπου μετουσιώνοντάς την σε ηθική αξία πράξης και μίμησης.…

H απομάκρυνση του Θεού και ο κατακερματισμός του προσωπικού Υποκειμένου εις τη Δύση.

«Μυστήριον ξένον ορώ και παράδοξον»ακούγεται από καλλίφωνους ιεροψάλτες στις ορθόδοξες εκκλησίες τις Άγιες ημέρες των Χριστουγέννων.Πράγματι ο «άναρχος κατά τον Πατέρα»καταδέχεται να φορέσει ανθρώπινον σαρκίον,να ενανθρωπισθεί,να αποκτήσει ανθρώπινη υπόσταση,και όλο αυτό το οντικό συμβάν ετοιμάζεται θεολογικά να φιλοξενηθεί κάτω από τη σπουδαία ορολογία «ενανθρώπιση του Κυρίου». Από καθαρά φιλοσοφική άποψη προαλείφεται το αξιολογικό-ίσως και γνωσιολογικό- όριο και ορόσημο –γέφυρα θα μπορούσε κάποιος να πεί-ανάμεσα στον αρχαίο κόσμο και στο νέο κόσμο του χριστιανικού προσώπου-το οποίο πάντως ποτέ δεν έπαψε να υπάρχει μέσα στην ανθρώπινη γραμματειακή δημιουργία από την απίστευτη σύλληψη του Περσέα,μέχρι τη θαυματουργή έλευση του Όσιρι και των διαφόρων παράξενων οντοτήτων πολλών και διαφόρων μορφών ποικίλων κοσμοθεωριών-Βαβυλωνιακής,των Ατζέκων κ.ο.κ.
Θα μπορούσαμε να συζητήσουμε ότι το χριστιανικό πρόσωπο ,το οποίο λαμβάνει την αξιακή του έκφραση και σημασία μέσα από την ενανθρώπιση το…

Η ιστορική εξέλιξη-ή αντεξέλιξη-της εννοίας της τιμωρίας.

Ως γνωστόν ο σοφός Πλάτων στο διάλογό του Πρωταγόρας προχωρεί σε μία ολοκληρωμένη αλλά καινοφανή για τα δεδομένα της εποχής του θεωρία και άποψη γύρω από το θέμα της τιμωρίας.Ετυμολογικά το ρήμα τιμωρέω-ώ  σημαίνει βοηθώ και συνάδει απόλυτα με την Πλατωνική θεωρία της τιμωρίας.Διότι ο μέγας Αθηναίος φιλόσοφος αντιμετωπίζει το θέμα της τιμωρίας τελείως νοητικά.Θέλοντας να ξυπνήσει το βαθύτερο νού του κάθε ανθρώπου, αντιμετωπίζει την τιμωρία ως βοήθεια που αποσπά το Υποκείμενο από τη λήθη ,από το σπήλαιο που ευρίσκεται,και το προχωρεί σε καλύτερες και ανώτερες σε σχέση με το Αγαθό σκέψεις και πράξεις.Η φράση του Πλάτωνος στον Πρωταγόρα είναι σαφής: «Κανείς δεν τιμωρεί και δεν κολάζει τους ανθρώπους επειδή έκαναν αδικία και μόνο.Όποιος με αυτόν τον τρόπο τιμωρεί αντιμετωπίζει τους ανθρώπους σαν τα άγρια θηρία.Τιμωρεί κανείς με λόγο προκειμένου να μην επαναληφθεί η άδικη πράξη και ο άνθρωπος να πράξει επιτέλους λογικά».Το αξιολοογικό βήμα που επιχειρείται είναι τεράστιο.Ο άνθρωπος αντιμε…

Η Διαλεκτική πορεία του Όντος, Βασιλείου Μακρυπούλια, Δωδώνη 2002.

Το   Έργο πραγματεύεται την διαλεκτικότητα του  Όντος. Όλα στηρίζονται στην κίνηση η  οποία διαφυλάσσεται μέσα από τις πολλές μεταβλητές και παραμέτρους που διαθέτουν οι οντότητες που συναποτελούν τον κόσμο μας. Υπό αυτή την έννοια η γνώση της ανθρώπινης αυτοδιαλεκτικής που μας χαρακτηρίζει μας  οδηγεί στην τελική αυτογνωσία μας.

David Hume: Μία πραγματεία για την ανθρώπινη φύση, εισαγωγή-μετάφραση-σχόλια: Βασίλειος Μακρυπούλιας,εκδόσεις Ρώμη.

Παρουσίαση

Στη σημερινή εποχή αυτό το έργο του Χιουμ -το οποίο γιατί όχι έχει και πολιτικές προεκτάσεις- είναι επίκαιρο. Επιβάλλεται ο κόσμος μας να στηριχθεί στη συμπάθεια από άκρου εις άκρον της γης. Επιβάλλεται ο κόσμος μας να ακτινοβολεί την ευχαρίστηση μέσα από την ωραία επικοινωνία των ανθρώπων μεταξύ τους και με την ευνομούμενη κοινωνία. Η σχέση του ανθρώπου με το κράτος είναι ηθική σχέση και αυτό το άνοιγμα της ηθικής που καταφέρνει ο Βρετανός φιλόσοφος είναι σπουδαίο επίτευγμα. Το κράτος που πείθει τον πολίτη είναι ηθικό, ο πολίτης που προσφέρει στο κράτος είναι ηθικός. Ο πολίτης που ευχαριστείται μέσα από την συμπάθειά του για τον άλλο είναι ηθικός, ο άλλος που επιστρέφει όλα αυτά είναι ηθικός. Τελικά η ηθική είναι η εμπειρία του ωραίου και του ευχάριστου. Αυτός ο εμπειρισμός του Βρετανού φιλοσόφου ίσως αποτελεί θεραπεία για τις αρνητικές εμπειρίες που εκπέμπει ο κόσμος μας. Ίσως μπορεί να δημιουργήσει ένα νέο μοντέλο ανθρώπου και κράτους που θα εγγυηθούν την καλύτερη πορεία…