Aκόμα ένα επιχείρημα περί της ανυπόστατης εικασίας των σκοπιανών για το όνομα της γλώσσας των.



Το επιχείρημα το οποίο καταρρίπτει παταγωδώς την εικασία των σκοπιανών για την ύπαρξη της ψευδούς και ανυπόστατης «μακεδονικής» τους γλώσσας έρχεται μέσα από το παρακάτω κείμενο (Βίος Κωνσταντίνου,γερμ,μετ,Jo Bujnoch,Γκράτσ-Βιέννη Κολωνία 1958,71-72).Αναφέρονται τα εξής:
«Όταν ο Κωνσταντίνος ήταν στη Βενετία μαζεύθηκαν οι λατίνοι επίσκοποι ιερείς και μοναχοί και στράφηκαν εναντίον του. Όπως οι κουρούνες ενάντια στο γεράκι διατύπωσαν την αίρεση των τριών γλωσσών λέγοντας «Πώς συμβαίνει και έχεις επινοήσει για τους σλάβους μία γραφή και να τους διδάσκεις κείμενα γραμμένα σε αυτή μία γραφή την οποία ποτέ κανείς μέχρι σήμερα δεν έχει βρεί ούτε απόστολος ούτε ο πάπας ούτε αυτός ο Γρηγόριος ο Θεολόγος ούτε και ο Ιερώνυμος. Εμείς ξέρουμε μόνον τρείς γλώσσες στις οποίες επιτρέπεται να δοξολογείται γραπτώς ο θεός την εβραϊκή και τη λατινική και την ελληνική. Ο φιλόσοφος απάντησε : «Μήπως η βροχή δεν έρχεται από το θεό και δεν πέφτει σε όλους τους ανθρώπους; Μήπως ο ήλιος δεν λάμπει για όλους τους ανθρώπους και μήπως όλοι δεν αναπνέουμε τον ίδιο αέρα; Πολλοί λαοί έχουν τη δική τους γραφή και κάθε λαός τιμά το θεό στη δική του γλώσσα».
Το κείμενο αναφέρεται στον εκχριστιανισμό των σλάβων όταν ο ηγεμόνας τους ο Ρατισλάβος ζήτησε από το βυζάντιο ιεραποστόλους για να διδάξουν στο λαό του το χριστιανισμό. Σε κάθε περίπτωση δεν αναφέρονται παρά η ελληνική και η λατινική και η εβραϊκή γλώσσα, και καμμία άλλη. Για αυτό ο Κύριλλος και ο Μεθόδιος αναγκάσθηκαν επειδή δεν υπήρχε κανένας δίαυλος γλωσσικής επικοινωνίας και κατανόησης των Ελληνικών γραμμάτων και της  βίβλου από τους σλάβους (οι οποίοι πάντα ομιλούν και μόνο τη σλαβική γλώσσα,μη κατανοώντας την Ελληνικοτάτη γλώσσα όλων των μερών της Ελλάδος, αυτή που ωμίλησε ο Μακεδών Αριστοτέλης,ο  Αθηναίος Πλάτων,όντες όλοι αυτοί Έλληνες) να δημιουργήσουν ένα σλαβικό αλφάβητο που απέδιδε μάλιστα όλες τις φωνητικές ιδιαιτερότητες της σλαβικής,στην οποία τελικά μετεφράσθη η θεία λειτουργία και τα ιερά βιβλία.Ώστε η Μακεδονική είναι και μόνον Ελληνική γλώσσα παλαιόθεν έως τη σήμερον και τίποτε άλλο.
Βασίλειος Μακρυπούλιας,δρ.φιλοσοφίας.

Πας μη Έλλην βάρβαρος -αλλά ποιος το είπε;

Tο σημερινό άρθρο είναι επανάληψη ενός πολύ καλού άρθρου του ιστολογίου, που είχε δημοσιευτεί κατακαλόκαιρο πριν από πέντε χρόνια κι έτσι δεν θα το ξέρουν πολλοί από τους σημερινούς αναγνώστες. Το παλιό εκείνο άρθρο είναι ένα από τα αγαπημένα μου, όχι για όσα έγραψα εγώ αλλά για όσα βρέθηκαν χάρη στη συλλογική σοφία του ιστολογίου (δείτε τα πρώτα σχόλια και θα καταλάβετε) -ουσιαστικά, αυτό που θα διαβάσετε σήμερα είναι ένα πολύ διαφορετικό άρθρο. Ενδιάμεσα έχει δημοσιευτεί στο βιβλίο μου «Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία«, αλλά στο Διαδίκτυο και στο ιστολόγιο δεν υπήρχε και ήταν αδικία, αφού χάρη στο Διαδίκτυο και στο ιστολόγιο συμπληρώθηκε. Οπότε, επανορθώνω.
Η ιστορία της λέξης ‘βάρβαρος’ είναι εκτενέστατη και φορτισμένη· βιβλίο ολόκληρο θα μπορούσε να γραφτεί γι’ αυτήν, οπότε με όσα θα γράψω απλώς θα ξύσω την επιφάνεια. Στον Όμηρο δεν απαντά η ίδια η λέξη, βρίσκουμε όμως το επίθετο βαρβαρόφωνος (Καρών ηγήσατο βαρβαροφώνων, Β867). Στον Αγαμέμνονα του Αισχύλου, η Κασσάνδρα αρχικά παρουσιάζεται βουβή, επειδή μιλάει βάρβαρη γλώσσα (βάρβαρον φωνήν κεκτημένη, στίχος 1051), που μάλιστα ακούγεται σαν του χελιδονιού (χελιδόνος δίκην) κι έτσι χρειάζεται διερμηνέα (ερμηνέως … δείσθαι, στ. 1062-3). Αρχικά λοιπόν, η λέξη ‘βάρβαρος’ σήμαινε τον ξένο, τον αλλόγλωσσο, αυτόν που δεν μιλάει τη δική μας γλώσσα, που μιλάει μιαν αλλόκοτη γλώσσα που ακούγεται σαν «μπαρ-μπαρ-μπαρ». Βέβαια, και μόνο η τέτοια επισήμανση της διαφορετικότητας έχει μιαν υπόρρητη υποτιμητική απόχρωση. Στις εξιστορήσεις των μηδικών πολέμων, η λ. ‘βάρβαρος’ χρησιμοποιείται για να δηλώσει τους Πέρσες (μάλιστα ο Αισχύλος στους Πέρσες, στ. 255, εμφανίζει τον Πέρση αγγελιοφόρο να αναγγέλλει: «στρατός γαρ πας όλωλε βαρβάρων»).

H διαλεκτική κίνηση της πολιτικής.



Είναι γνωστό τοις πάσι ότι ο Ηράκλειτος είναι ο Πατήρ της διαλεκτικής.Της θετικής μάλιστα διαλεκτικής κίνησης, η οποία εκκινεί από το άπειρο σύμπαν και φθάνει έως την ανθρώπινη πολιτεία, την ανθρώπινη πολιτική ζωή. Η θέση οδηγεί σε μία αντίθεση και από εκεί οδηγούμαστε στην πολυπόθητη σύνθεση.Η οποία μπορεί να είναι είτε νοητική είτε ηθική. Ο κόσμος ως θέση έχει ως αντίθεση την ανθρώπινη κοινωνία, ο κόσμος ως γνώση η ανθρώπινη κοινωνία ως φαινόμενο.η σύνθεση είναι το πύρ το οποίο ως αείζωον προχωρεί και συνεχώς δημιουργεί οντότητες και καταστάσεις.
Όλη αυτή η διαλεκτική όμως καταδεικνύει κάτι το οποίο ελάχιστα έχει αναλυθεί. Η θέση και η αντίθεση καταργεί κάθε τι άλλο και εγκλωβίζει τους πάντες και τα πάντα(όσους και όσα τουλάχιστον εμπλέκονται στο πεδίο δράσης της διαλεκτικής) στον διαφαινόμενο και σχηματιζόμενο κύκλο.Ας δώσουμε ένα παράδειγμα. Ο Ηράκλειτος μέσα από τη διαλεκτική του ασχολήθηκε με τον άνθρωπο,το πύρ και το Λόγο.Ο άνθρωπος εγκλωβίσθηκε σε αυτά τα μεγέθη και  πλέον διαμόρφωσε την προσωπικότητα με βάση το πύρ της βούλησης και το Λόγο της σκέψης.Ακόμα και αν  υπάρχουν άλλα μεγέθη ο άνθρωπος δεν ενδιαφέρθηκε γι αυτά και ασχολήθηκε με τα μεταβλητά μεγέθη της διαλεκτικής.

Γολοντομόρ, ο μεγάλος λιμός της Ουκρανίας.




Ο Μεγάλος Λιμός της Ουκρανίας (1932-1933) ή Γολoντομόρ (ουκρανικά: Голодомор) υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες εθνικές καταστροφές στη σύγχρονη ιστορία της Ουκρανίας που συνοδεύτηκε από το θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων. Ο λιμός επηρέασε και άλλες περιοχές της Σοβιετικής Ένωσης, ωστόσο εκδηλώθηκε με μεγαλύτερη ένταση και περισσότερα θύματα στην Ουκρανία, και σε γειτονικές περιοχές της.
Οι περισσότεροι αναλυτές θεωρούν πως ο λιμός της Ουκρανίας ήταν συνέπεια της οικονομικής πολιτικής που ακολούθησε η Σοβιετική Ένωση υπό την ηγεσία του Στάλιν και ειδικότερα του προγράμματος κολεκτιβοποίησης που εφαρμόστηκε. Χωρίς να έχει επίσημα αναγνωριστεί, συχνά σε κρατικά έγγραφα των ΗΠΑ αναφέρεται ως γενοκτονία και υποστηρίζεται πως ήταν απόρροια πολιτικού σχεδίου. Στις 28 Νοεμβρίου 2006, αναγνωρίστηκε επίσημα από το ουκρανικό κοινοβούλιο ως γενοκτονία και ορίστηκε ως ημέρα μνήμης η 25η Νοεμβρίου Αρκετές ακόμα χώρες έχουν επισήμως αναγνωρίσει το λιμό της Ουκρανίας ως γενοκτονία.
Αντίθετα υπάρχουν ορισμένοι ακαδημαϊκοί που θεωρούν ότι δεν ήταν υποκινούμενη γενοκτονία.ενώ υπάρχει αναφορά στις σκοπιμότητες και στην έντονη πολιτικοποίηση του θέματος που εκπορεύεται από τη σύγχρονη αντιπαλότητα της Δύσης με τη Ρωσία.
Iστορικό.

Αποκάλυψη του Αντίβαρου: ολόκληρη η απογραφή του 1921 στην Γιουγκοσλαβία – Δεν βρέθηκε ούτε ένας «Μακεδόνας». (χωρίς θαυμαστικό)


πηγή: antibaro.
Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης.
Καταθέτουμε στους αναγνώστες μας τις 475 σελίδες της απογραφής του 1921 στο «Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων», όπως ήταν τότε η επίσημη ονομασία του κράτους και τους σχετικούς πίνακες.
Την απογραφή την βρήκαμε ολόκληρη εδώ και την έχουμε διαθέσιμη και σε δικό μας λογαριασμό στο google drive εδώ
Δείτε το εξώφυλλο
ΠληθυσμόςΠοσοστό
Σύνολο         11,984,911
Ορθόδοξοι           5,593,03746.67%
Καθολικοί           4,708,65739.29%
Ελληνοκαθολικοί                 40,338

«Με υπογραφή Χέμινγουεϊ» 1920 – 1922 Ιταλία, Βαλκάνια, Μικρασιατική καταστροφή.

witterΤους πρόδωσε…

Η αποχώρηση του ελληνικού στρατού το 1922 από τη Θράκη και ο ρόλος του βασιλιά Κωνσταντίνου όπως τα κατέγραψε στις ανταποκρίσεις του ο Ερνεστ Χεμινγουέι

Οι ανταποκρίσεις του νομπελίστα Ερνεστ Χέμινγουεϊ το χρονικό διάστημα 1920 – 1922 περιλαμβάνει συγκλονιστικές περιγραφές της αποχώρησης του ελληνικού στρατού από τη Θράκη. Εγιναν βιβλίο με τίτλο «Με υπογραφή Χέμινγουεϊ» και υπότιτλο «1920 – 1922 Ιταλία, Βαλκάνια, Μικρασιατική καταστροφή» (Εκδόσεις Καστανιώτη).

Απόσπασμα
Μουρατλί, Ανατολική Θράκη. Καθώς γράφω, ο ελληνικός στρατός ξεκινάει την εκκένωση της ανατολικής Θράκης. Με τις αμερικανικές στολές τους, που δεν τους μπαίνουν και πολύ καλά, βαδίζουν κατά μήκος της υπαίθρου, το ιππικό περιπολεί μπροστά, οι στρατιώτες παρελαύνουν σκυθρωπά, αλλά ενίοτε μας χαμογελούν, καθώς περνάμε μπροστά από τις παρατεταγμένες φάλαγγες. Εχουν κόψει όλα τα σύρματα του τηλεγράφου πίσω τους, τα βλέπεις να κρέμονται από τους στύλους σαν γαϊτανάκια. Εγκατέλειψαν τις καμουφλαρισμένες θέσεις των πολυβόλων, τις αχυροσκεπασμένες καλύβες, τις οχυρωμένες και γεμάτες συρματόπλεγμα κορυφογραμμές όπου είχαν σχεδιάσει να δώσουν την τελική μάχη έναντι των Τούρκων…

Πώς , πότε και γιατί συνέβη η κορύφωση του λεγομένου «Μακεδονικού ζητήματος;».



Στις 28 Ιουνίου 1948 η δεύτερη διάσκεψη των κομμουνιστικών κομμάτων της Κομινφόρμ αποφασίζει την αποπομπή του γιουγκοσλαβικού ΚΚ με την κατηγορία του εθνικισμού. Η ρήξη αυτή είχε ως  άμεση συνέπεια την προσπάθεια του Τίτο να επιβιώσει πολιτικά και κομματικά, άρα το «Μακεδονικό» αποτελούσε μία καλή πρόφαση την οποία εάν σωστά χρησιμοποιούσε-στη γιουγκοσλαβική ομοσπονδία τύπου σοβιετικής ένωσης το να άνοιγε το δρόμο προς τη Μακεδονία-όπως αυτός την εννοούσε- έως τους δρόμους του Αιγαίου ήταν ανάσα ζωής μετά το διαζύγιο με το Στάλιν-θα επβίωνε στο πέρασμα του χρόνου. Άρα ιστορικά η κορύφωση του λεγομένου Μακεδονικού ζητήματος στενά συνδέεται με την ανεξαρτητοποίηση του Τίτο από τον πατερούλη Στάλιν και την προσπάθεια του Γιουγκοσλάβου να επιβιώσει ιστορικά.
Στα τέλη του Μαΐου του 1945 ο Τίτο εκφώνησε έναν λόγο ο οποίος αναφέρεται σε κάποια του σημεία σε πράγματα τα οποία και μας ενδιαφέρουν.Αναφέρει χαρακτηριστικά: «Λεγόταν ότι αυτός ο πόλεμος ήταν ένας δίκαιος πόλεμος και εμείς τον αντιμετωπίσαμε ως τέτοιο. Αλλά εμείς ζητάμε ένα δίκαιο τέλος, εμείς ζητάμε ο καθένας να είναι κύριος του εαυτού του και του τόπου του. Εμείς δεν επιθυμούμε να πληρώσουμε τους λογαριασμούς άλλων, εμείς δεν θέλουμε να γίνουμε νόμισμα σε παζάρια,εμείς δεν θέλουμε να μας ανακατεύουν σε καμμία πολιτική σφαιρών επιρροής». Είναι σαφής η προσπάθεια του γιουγκοσλάβου να προασπίσει όσο καλύτερα μπορεί την ανεξαρτησία της περιοχής  του,μιας και δεν φαίνεται να πολυπιστεύει ότι ο παγκόσμιος κομμουνισμός αποτελεί αληθινή ιστορία. Η διαπίστωση αυτή είναι σημαντική διότι αποδεικνύει ότι πιεζόμενος ο Τίτο από τις πολιτικές εξελίξεις και αποκομμένος από τη μητέρα Σοβιετία προσπάθησε να  εκμεταλλευθεί κάθε σπιθαμή γής της περιοχής του,μη σεβόμενος σύνορα,ξένα κράτη και ιστορίες.Έπρεπε με κάθε τρόπο να σκεφθεί τρόπους επέκτασης και ενδυνάμωσης του κράτους του, η δήθεν μακεδονία που σκέφθηκε προς το Αιγαίο ήταν πολλαπλή γεωπολιτική αλλά και οικονομική λύση.

Το «Σλαβομακεδονικό» και το ΚΚΕ


Αναδημοσίευση από τον Οικονομικό Ταχυδρόμο, 28 Ιανουαρίου 1993.
Το άρθρο το βρήκαμε εδώ και περιλαμβάνει 9 αποδείξεις από την ιστορία του ΚΚΕ, το οποίο από το ξεκίνημα της ως μια από τις πρωταρχικές μέριμνες του είχε τη δημιουργία Σλάβικου Ανεξάρτητου Κράτους της Μακεδονίας στο οποίο θα εντάσσονταν και η ελληνική Μακεδονία, αποσπώμενη φυσικά από τα ελληνικά εδάφη.

Του ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΡΙΝΟΥ
ΘΑ ΘΕΛΑΜΕ να δείξουν κατανόηση οι αναγνώστες μας εκείνοι, οι οποίοι θεωρούν περιττό να αχολείται η στήλη αυτή με την ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, και τις σκοτεινές σελίδες της, αφού ήδη – όπως πιστεύουν – ο μαρξισμός – λενινισμός κατέρρευσε ως ιδεολογία και ως σύστημα διακυβέρνησης και συνεπώς είναι περιττό και σκληρό να πλήττεις ένα πτώμα. Εν πρώτοις εμείς διαφωνώντας με την άποψη αυτή υποστηρίζουμε ασταμάτητα ότι δεν θεωρούμε καθόλου νεκρή την άρχουσα ιδεολογία, που καταδυνάστευσε την ανθρωπότητα κατά τον 20ον αιώνα. Αφού το 1/3 περίπου του πληθυσμού της γης εξακολουθεί να τελεί υπό το σύστημα αυτό υποχρεωτικά. Εξάλλου πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα σε ορισμένες χώρες (λ.χ. Λιθουανία, Σερβία κ. ά.) δείχνουν αναβίωση των κομμουνιστικών δυνά¬μεων, έστω και με δημοκρατικό προσωπείο. Μη μας διαφεύγει ότι οι φανατικότεροι οπαδοί της ιδεολογίας αυτής εξακολουθούν να είναι αιχμάλωτοι της και εξαιρετικά οργισμένοι για την ήττα τους. Απλώς λουφάζουν υπό διάφορες μεταμφιέσεις και αναμένουν τις ευκαιρίες δριμύτερης επανόδου (όπως ακριβώς συνέβη και με τον ναζισμό φασισμό που όλοι νομίζαμε νεκρό καταδικαστέο από την ιστορια και στις ανθρώπινες συνειδήσεις, κι όμως νατος πετιέται και ξαναρχίζει να απειλεί την Ευρώπη με την αποτρόπαιη ρεβάνς του).
Επισημαίνουμε επίσης ότι η αριστερή συνθηματολογία και η ξύλινη γλώσσα εξακολουθούν να κυριαρχούν στην ελληνική τουλάχιστον κοινωνία, θεωρούνται κεκτημένο δημοκρατικό δικαίωμα οι κατακτήσεις του μαρξισμού – λενινισμού σ’ όλους τους χώρους (και ιδιαίτερα στην εκπαίδευση και το συνδικαλισμό), ενώ οι κομμουνιστές πάντα αναγνωρίζονται και πάντα αποκαλούνται δημοκρατικές δυνάμεις.

To νόημα της φράσεως : ούκ εά με καθεύδειν το του Μιλτιάδου τρόπαιον.



Η φράση αυτή , η περίφημη αυτή φράση , ανήκει στο μέγα Θεμιστοκλή, ο οποίος μετά το θρίαμβο του Μιλτιάδου εις τον Μαραθώνα, ήθελε να πράξει και αυτός κάτι το αντάξιο στα πεδία των μαχών. Δεν με αφήνει να ησυχάσω η δόξα του Μιλτιάδου.
Ο Θεμιστοκλής είχε όλα εκείνα τα στοιχεία τα οποία είχε και ο Μιλτιάδης. Ήταν Αθηναίος,με παιδεία, αρετή, τάξη και αξιώματα. Αξιωσύνη κα ανδρεία.Όμως αυτή η φράση προλογίζει συλλήβδην την Πλατωνική –Σωκρατική αλλά και την Αριστοτελική φιλοσοφία ειδικά στο κομμάτι εκείνο της ενσυνείδητης ηθικής ζωής και απόφασης των Ηθικών Νικομαχείων.
Η φράση αυτή είναι η γενεσιουργός φράση του προσώπου.Πλέον οι Αθηναίοι μέσα από την υψηλή κουλτούρα είχαν φθάσει σε τέτοιο σημείο ωριμότητος ώστε να συνδυάζουν τον πολιτικό με τον προσωπικό εαυτό τους. Ο Θεμιστοκλής δεν αποτελεί πειθήνια πολιτική μαζική μονάδα ή οποία δεν έχει δικό της λόγο και σκοπό αλλά υπακούει τυφλά στο δυνάστη.Ο Θεμιστοκλής σηματοδοτεί τη γένεση του Ελληνικού προσώπου(από το ρήμα ορώ-οπωπα) το οποίο βλέπει,οράται και ενοράται και προσδιορίζεται σε σχέση με τις ιδέες του ωραίου και του καλού.Θεωρητικά και πρακτικά.
Πλέον συζητούμε για προσωπικότητες οι οποίες ενώ είναι πολίτες συγχρόνως είναι και ξεχωριστά πρόσωπα σε σχέση με ανώτερες ιδέες και αξίες τις οποίες μπορούν να πραγματοποιήσουν.Ουσιαστικά έχουμε τη συνειδητή γένεση της αριστείας , της συνειδητής αριστείας, ο  άνθρωπος αυτογιγνώσκεται και αυτοπροσδιορίζεται σε τέτοιο βαθμό ώστε διανοίγει δικούς του δρόμους οδηγούς για την Πόλη.

Oι διώξεις των χριστιανών της Μέσης Ανατολής.



Οι χριστιανοί  από τη Μέση Ανατολή υφίστανται γενοκτονία και πρέπει να προστατευτούν.Από το μαχαίρι των τρομοκρατών του ισλαμικού κράτους.
Οι βίαιες διώξεις για πάνω από μία δεκαετία των χριστιανών στο Ιράκ έχουν ουσιαστικά αφανίσει τις χριστιανικές μειονότητες.Μετά το 2003 και την εισβολή των Αμερικανών ο χριστιανικός πληθυσμός στην περιοχή μειώθηκε από 1,5 εκ.σε 250.000 χιλιάδες μόλις. Η μείωση ανέρχεται στην τάξη του  85%.Μέσα σε αυτά τα 15 χρόνια οι χριστιανοί πληθυσμοί του Ιράκ έχουν πέσει θύματα απαγωγής βιασμών και σφαγών,.Πληροφορίες αναφέρουν ότι κάθε 40 μέρες καταστρέφεται μία εκκλησία και ένα μοναστήρι κατά μέσο όρο.
Σύμφωνα με έκθεση της «World watch list 2018” οι χριστιανοί του Ιράκ βιώνουν ακραίες διώξεις και όχι μόνον από τους εξτρεμιστές μουσουλμάνους. Η επικρατούσα άποψη ότι οι αντάρτες του ISIS είναι οι αποκλειστικοί  υπέυθυνοι των διώξεων αποδείχθηκε λανθασμένη διότι και μετά την αποχώρησή τους από το Ιράκ συνεχίζεται η ίδια κατάσταση η οποία σε τίποτε δεν έχει βελτιωθεί. Όπως αναφέρει και ο Χαλδαίος  Αρχιεπίσκοπος Habib Nafali της Βασόρας, συνεχίζεται η συστηματική βία εναντίον των εναπομεινάντων χριστιανών με σκοπό να χαθεί η Αραμαϊκή γλώσσα , να χωρισθούν οι χριστιανικές  οικογένειες και να εκδιωχθούν από τις προγονικές εστίες τους.
«Αυτό το οποίο συμβαίνει στο Ιράκ είναι παράξενο αλλά είναι φυσιολογικό για τους μουσουλμάνους γιατί ποτέ δεν έχουν φερθεί καλά στους χριστιανούς και πάντα είχαν προσβλητική και συκοφαντική στάση απέναντι στους χριστιανούς. Κάποτε ζούσαμε και συνυπήρχαμε με τους μουσουλμάνους αλλά έπειτα έδειξαν τα δόντια τους. Δεν έχουν κανένα δικαίωμα να μπαίνουν σε σπίτια να κλέβουν και να επιτίθενται στην τιμή των χριστιανών. Οι περισσότεροι μουσουλμάνοι το κάνουν οι οθωμανοί μας σκότωσαν και μετά από αυτό τα κυρίαρχα κράτη κατανόησαν τις συνθήκες αλλά πάντα έδιναν το πλεονέκτημα στους μουσουλμάνους. Το ισλάμ δεν έχει αλλάξει ποτέ» δήλωσε ο Σύρος Ορθόδοξος επίσκοπος George Saliba.

Σωκράτης, Πλάτων και Αριστοτέλης για την θρησκεία και τους θεούς.


Το παρόν κείμενο αποτελεί συνέχεια του προηγούμενου, περί των Κοσμολογικών και Οντολογικών θεωριών των αρχαίων Ελλήνων, όπου εξετάστηκαν με τρόπο συνοπτικό οι ιδέες πολλών και σημαντικών φιλοσόφων, εκτός του Σωκράτη, του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη. Και αυτό, επειδή αυτοί οι τρεις σημαντικότατοι φιλόσοφοι θα εξεταστούν εδώ χωριστά, λόγω και της σχέσης δασκάλου και μαθητή που είχαν μεταξύ τους.
του Γεράσιμου Γ. Γερολυμάτου
Η δράση του Σωκράτη τον 5ο αι, του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη στον 4ο αι, έβαλε τη φιλοσοφία στην πρώτη γραμμή υπεράσπισης των ηθικών αξιών του αρχαίου κόσμου, που κλονίζονταν κάτω από τη φθοροποιό δράση των υλιστών φιλοσόφων και κυρίως του ατομισμού των Σοφιστών με τους οποίους, η φιλοσοφική αντιπαράθεση των τριών μεγάλων φιλοσόφων ήταν κοινός τόπος. Ο Σωκράτης δεν ανήκε, φυσικά, ποτέ στη σχολή των σοφιστών, το αντίθετο μάλιστα ήταν σφοδρόςεπικριτής τους. Αλλά ούτε ήταν άθεος και ασεβής, ούτε υπεύθυνος για τη θρησκευτική κρίση της εποχής του, όπως μαρτυρεί ο μαθητής του Ξενοφώντας. Στις κατηγορίες των εχθρών του αναγνωρίζει κανείς το αχαλίνωτο μίσος των φανατικών οπαδών της παραδόσεως εναντίον του ορθολογιστή, που προσπάθησε να συμβιβάσει τις δυνάμεις της φύσεως με τον καθιερωμένο κόσμο των θεών.

Η μη αναστρέψιμη καταστροφή του πλανήτη




Ο πλανήτης πεθαίνει με ταχύτατους ρυθμούς και δυστυχώς αποκλειστικός υπεύθυνος γι' αυτή την καταστροφή είναι ο άνθρωπος. 
Οι σχετικές ειδήσεις που έρχονται από παντού μόνο αισιόδοξες δεν είναι. Αντίθετα, όπως όλα δείχνουν, έχουμε περάσει το σημείο της επιστροφής, και αυτό που έρχεται δεν θα το έχουμε καν φανταστεί.
Στην τελευταία ετήσια έκθεση της WWF που δημοσιεύτηκε πριν από λίγες ημέρες αναφέρεται ότι «είμαστε η πρώτη γενιά που γνωρίζει ότι καταστρέφουμε τον πλανήτη μας και η τελευταία που μπορεί να κάνει κάτι για αυτό».
Δυστυχώς είναι πλέον πολύ αργά για να κάνουμε οτιδήποτε. Η καταστροφή που έχουμε επιφέρει στη φύση είναι μη αναστρέψιμη. Αρκεί κανείς να αναλογιστεί ότι τα τελευταία 40 χρόνια ο πληθυσμός των αγρίων ζώων μειώθηκε κατά 60%. Συγκεκριμένα ο πληθυσμός των θηλαστικών, των πτηνών, των ερπετών, των αμφίβιων και των ψαριών μειώθηκε κατά 60% από το 1970 ως το 2014.

H απ- άνθρωπη κληρονομιά του διαφωτισμού.



Επιβάλλεται μετά τη λατρεία , θα λέγαμε μάλλον τη λογική λατρεία , η οποία έχει απεριόριστα εκφρασθεί προς το πνευματικό και πολιτικό κίνημα του διαφωτισμού (Ευρωπαϊκού διαφωτισμού) να σημειώσουμε και κάποιες ενστάσεις απομυθοποίησης του λατρευτικού μανδύα ο οποίος περιβάλλει το πνευματικό και  όχι μόνο αυτό κίνημα των προσφάτων αλλά περασμένων αιώνων.Θεωρούμε σε κάθε περίπτωση ότι ο διαφωτισμός δεν αποτελεί συγκεκριμένο (ή τουλάχιστον μόνον τέτοιο) πνευματικό ή πολιτιστικό κίνημα αλλά μία συγκεκριμένη χρονολογική εξέλιξη η οποία ως τέτοια αποτελεί μία αστική επανάσταση.Ως επανάσταση των αστών  δημιούργησε σε πολλά επίπεδα  ένα κόσμο ο οποίος θα έπρεπε να προσκυνήσει σταδιακά και κυριολεκτικά τα ιερά και όσια του αστισμού.Δηλαδή το χρήμα, την ύλη, την τεχνολογία και την επιστήμη-τον τραγικό επίλογο αυτής της κατάστασης βιώνουμε σήμερα.
Πράγματι και όχι τυχαία την εποχή κατά την οποία εκδηλώθηκε ο διαφωτισμός   έχουμε θεαματική αύξηση του πληθυσμού στην ευρώπη, υπάρχει η περίφημη αγροτική επανάσταση (συγκεκριμένη κρατική πολιτική με προσεγμένα κονδύλια και καλλιέργειες και οργάνωση προκειμένου η γή να αποδώσει τα μέγιστα)επίσης έχουμε το τριγωνικό εμπόριο ανάμεσα στην αφρική και στην ευρώπη και στην αμερική. Ο πλούτος ο οποίος εισέρχεται πλέον στην ευρώπη καταργεί τους βασιλείς και μαζί τους μία ολόκληρη αυτοκρατορική εποχή ιδεών και αξιών (οι παγκόσμιοι πόλεμοι έγιναν για αυτόν ακριβώς το σκοπό , οι αστοί ως νέοι οικονομικοί βασιλείς  του κόσμου να ξαναμοιράσουν την υφήλιο υπό την κάλυψη των κρατών). Οι αστοί πλέον αναπτύσσουν τη βιομηχανική τεχνολογία και ζωή, συσσωρεύουν τον πλούτο και οδηγούν τους ανθρώπους στην πόλη και στα εργοστάσια.Πλέον οι βασιλείς καταργούνται, οι αυτοκρατορίες έπειτα από τους μεγάλους πολέμους θα καταπέσουν, η ιδέα του θεού αχρηστεύεται διότι ο άνθρωπος θέλει με την επιστήμη και την τεχνολογία να λάβει τη θέση του επί της γής. Επίσης είναι απεχθής η έννοια του   Έθνους και της Πατρίδος διότι αυτές στηρίζονται στη φυλετική διακριτότητα των ανθρώπων, στην αριστεία, και στην ιδεολογική και ηθική ξεχωριστότητα των εκλεκτών ανθρώπων.Η νέα αστική τάξη η οποία θα οδηγήσει στη φιλοσοφική κατοχύρωση των διαφωτιστών επιθυμεί τη μαζοποίηση, την ισοπέδωση των ανθρώπων,διότι δεν επιθυμεί πνευματικά και ηθικά ξεχωριστούς ανθρώπους αλλά ανθρώπους όχι του Είναι αλλά του Έχειν,καταναλωτικά όντα,εξισωμένα ενώπιον των βιομηχανικών προϊόντων και αγορών.

«Κολούειν τους υπερέχοντας»,περιστατικά του Ηροδότου.


Δρ Ιωάννης Παρίσης
Ο παραγκωνισμός των αξίων και ικανών και οι επιθέσεις εναντίον τους είναι κάτι που συνέβαινε πάντοτε και συμβαίνει καθημερινά. Οι άξιοι και ικανοί δέχονται έναν συνεχή πόλεμο εκ μέρους των ανεπαρκών, από φθόνο ή ανασφάλεια. Δεν προέκυψαν τυχαία κάποιες φράσεις, όπως ότι «πετροβολούν τα δένδρα που έχουν καρπό» ή «κόβουν τα κεφάλια που ξεχωρίζουν» ή «κονταίνουν όσους ψηλώνουν». Μια τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση αφηγείται ο Ηρόδοτος στο Βιβλίο Ε’ (92ζ.2).
Σταχυα
Ο Περίανδρος, ένας από τους Επτά Σοφούς της αρχαίας Ελλάδας, ήταν επίσης και τύραννος της Κορίνθου, διαδεχθείς τον πατέρα του Κύψελο, ο οποίος, μετά από τριάντα χρόνια τυραννίας, είχε αφήσει φήμη σκληρού και αιμοβόρου, ή όπως ακριβώς αναφέρει ο Ηρόδοτος «πολλοὺς μὲν Κορινθίων ἐδίωξε, πολλοὺς δὲ χρημάτων ἀπεστέρησε, πολλῷ δέ τι πλείστους τῆς ψυχῆς».
Ο Περίανδρος ήταν περιώνυμος για τη μεγαλοπραγμοσύνη και σοφία του αλλά επίσης και για την κακουργία του. Αρχικά κυβέρνησε με σύνεση και ηπιότητα («κατ᾽ ἀρχὰς μὲν ἦν ἠπιώτερος τοῦ πατρός»). Συνήθιζε μάλιστα να λέει ότι «όποιοι θέλουν να κυβερνούν με ασφάλεια, πρέπει να φρουρούνται από την αγάπη του λαού, όχι από όπλα», ενώ θεωρούσε τη δημοκρατία καλύτερη από την τυραννία. Ωστόσο, σε όσους τον ρωτούσαν γιατί λοιπόν κυβερνά ως τύραννος και όχι δημοκρατικά, απαντούσε με αφοπλιστικά κυνικό τρόπο: «Επειδή, είτε θεληματικά αφήσω την εξουσία, είτε με τη βία, είναι επικίνδυνο».

Η σχολή της Μαγναύρας (Προχωρώντας πρός το Ελληνικό Μεσαιωνικό Βυζάντιο).

ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ ΤΩΝ ΜΕΣΩΝ ΧΡΟΝΩΝ
Κεφάλαιο Δ΄
Η ΣΧΟΛΗ ΤΗΣ ΜΑΓΝΑΥΡΑΣ
           Όπως η απαρχή της εικονομαχίας συμπίπτει με την εξαφάνιση της ανώτατης εκπαίδευσης στην Κωνσταντινούπολη, έτσι και το τέλος της σήμανε την επανεμφάνιση ενός ιδρύματος που παρείχε τέτοιου είδους γνώση. Η σχολή της Μαγναύρας (magna aula, αίθουσα τελετών του Μεγάλου Παλατίου), που την οργάνωσε ο καίσαρας Βάρδας, θεωρείται ομόφωνα από τους χρονογράφους, ότι σηματοδοτεί την αναγέννηση της γνώσης. Διαβάζουμε στον Συνεχιστή του Θεοφάνη Δ',26: «Τότε δε της έξω σοφίας επιμεληθείς ( σ.σ. ο Βάρδας) - και γαρ ην τω τοσούτω χρόνω παραρρυείσα και προς το μηδέν όλως κεχωρηκυία τη των κρατησάντων αγροικία και αμαθία- και διατριβάς των μαθηματικών κατά Μαγναύραν ποιήσας αύθις ακμάζειν και ανηβάν ταύτην εσπούδαζέ τε και πεφιλοτίμητο. Και τούτο των έργων αυτού κάλλιστόν τε και περιβόητον ον ουκ ίσχυσέ πως τας ενούσας άλλως κήρας αυτώ απονίψασθαι».
       Επίσης ο Ιωσήφ Γενέσιος, στο περί βασιλείων δ', έγραψε τον Ι' αι.: «Περί πολλού δε τω Καίσαρι Βάρδα η σοφία πεφιλοτιμήτο, καν των πολλών προς επίδειξιν εμεμέλητο. Συναθροίζει σοφούς κατά την Μαγναύραν, ως τους μεν φιλοσοφίας γεωμετρίας τους δε ετέρους αστρονομίας άλλους γραμματικής αντιποιούμενους εγκαταστήσας προίκα διδάσκειν τους προσιόντας. Και τοσούτον αυτώ τα της επιμελείας εν τούτω διείργαστο, ως Λέοντα τον πάνυ φιλόσοφον κατά την φιλοσοφίαν εντάξαι διδάσκαλον, και τον αυτού φοιτητήν εν γεωμετρία Θεόδωρον, και εν αστρονομία Θεοδήγιον, εν τε γραμματικοίς Κομητάν, και τούτους ταις βασιλικαίς δωρεαίς επαρκείν˙ εφ οις εκ φιλοπονίας επιχωριάζων συχνώς και των μαθητιώντων εκάστου το επιτήδιον εννοών χρησταίς ελπίσιν υπέτρεφεν, αυτών τε τους καθηγουμένους εμμελεστέρους προς τούτους ταις ευεργεσίαις πεποίητο, ώστε του λόγου τα σπέρματα έκτοτε και μέχρι της δεύρο διαυξηθέντα επί πλέον τελεσφορείν εις εκείνου μνήμην ανάγραπτον». Από το παραπάνω απόσπασμα του Γενέσιου μαθαίνουμε η σχολή της Μαγναύρας λειτουργούσε ακόμη την εποχή του Κωνσταντίνου Ζ' Πορφυρογέννητου, εφόσον με εντολή αυτού του αυτοκράτορα έγραψε την ιστορία των Βασιλειών, και κατά την εκτίμηση του H. Hunger, πριν από την Συνέχεια του Θεοφάνη37. Δεν λένε τίποτα τα δύο κείμενα για το έτος ίδρυσης αυτής της σχολής. Επομένως η επικρατέστερη εκτίμηση κινείται μεταξύ της 20ης Νοεμβρίου 855, ημερομηνία στην οποία ο Βάρδας ορίστηκε επικεφαλής των κρατικών υπηρεσιών, και Απριλίου 866, οπότε εκτελέστηκε από τον Βασίλειο Α'.
       Όπως ειπώθηκε παραπάνω, ο Καίσαρας Βάρδας επέδειξε προσωπικό ενδιαφέρον για τα της σχολής. Η τοποθέτηση του Λέοντα του Μαθηματικού ως σχολάρχη θεωρείται προσωπική του επιλογή. Στις άλλες έδρες τοποθετήθηκαν μαθητές του Λέοντα: «και νυν δε επεί μετά τρεις χρόνους (τοσούτος δε ο της του θρόνου αντιλήψεως χρόνος) εκ της καθαιρέσεως αύθις εσχόλαζεν, της κατά την Μαγναύραν μεν ούτος ήρχε φιλοσόφου σχολής, ο δε δη τούτου φοιτητής Θεόδωρος του της γεωμετρίας διαιτητηρίου προΐστατο, και Θεοδήγιος του της αστρονομίας, και Κομητάς της τας φωνάς εξελληνιζούσης γραμματικής». Στα πρόσωπα των καθηγητών συμφωνούν ο Συνεχιστής του Θεοφάνη και ο Γενέσιος. Ο Κεδρηνός-Σκυλίτζης38 εμφανίζει τον Σέργιο στην έδρα της γεωμετρίας, αντί του Θεόδωρου.

Τι έλεγε ο Πρόκλος ο Διάδοχος για τον Δία;

 

Απορίας άξιος είναι το γεγονός πώς ο Πρόκλος ο Διάδοχος, ο γνωστός αρχαιολάτρης νεοπλατωνικός φιλόσοφος, είπε τη φράση: «δεύτε Δία τον υμέτερον πατέρα, ίνα προσείπητε και υμνήσητε»; Προσέξτε: «τον υμέτερον» και όχι «τον ημέτερον πατέρα»!.. Τον δικό σας και όχι τον δικό μας πατέρα!.. Τι αντίστοιχο είχε πει ο Ιησούς Χριστός; Διαβάστε το κείμενο που ακολουθεί!..
ΕΙΝΑΙ γνωστό, ότι ο Πρόκλος ο Διάδοχος, θεωρείται ο πιο σημαντικός αντιπρόσωπος της νεότερης νεοπλατωνικής Σχολής, που γεννήθηκε το 412 μ.Χ. στο Βυζάντιο. Ο Πρόκλος ονομαζόταν ο Λύκιος, γιατί είχε ανατραφεί στη Λυκία, απ' όπου πήγε στην Αλεξάνδρεια για να συμπληρώσει την εκπαίδευσή του. Πριν ακόμη συμπληρώσει τα είκοσι, πήγε στην Αθήνα για να παρακολουθήσει τα μαθήματα των πιο διάσημων Πλατωνιστών της εποχής του, του Συριανού και του Πλούταρχου. Με τη σιδερένια του επιμέλεια, την πολυμάθειά του, τη λογική του δεξιοτεχνία, το συστηματικό του μυαλό, τη γόνιμη του δράση ως δάσκαλος και ως συγγραφέας, ο Πρόκλος δεν άργησε να διαπρέψει ανάμεσα στους Νεοπλατωνικούς, όπως ο Χρύσιππος ανάμεσα στους Στωικούς.

Καλεντερίδης: Η πατσαβούρα της Συμφωνίας των Πρεσπών και η εντολή Μέρκελ σε Τσίπρα: «Πάρε συντάξεις, δώσε…»


Είναι τραγικό να βλέπεις τους Σκοπιανούς να εξευτελίζουν τη χώρα σου. Όταν υπογραφόταν η επαίσχυντη και προδοτική συμφωνία των Σκοπίων, είχαμε προειδοποιήσει με κάθε δυνατό τρόπο – αναφέροντας μάλιστα και ως παραδείγματα προς αποφυγήν τη Συνθήκη της Λοζάνης και τις Συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου. Είπαμε τότε ότι στην πρώτη συμφωνία αφήσαμε «χαραμάδα» την οποία εκμεταλλεύτηκε η Τουρκία και οδήγησε τα πράγματα σε ντε φάκτο ανατροπή της Συνθήκης εις βάρος της Ελλάδας, εκδιώκοντας από την Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρο και την Τένεδο περίπου 150.000 Έλληνες. Αυτό οδήγησε στην ανατροπή των ισορροπιών που εξασφάλιζε η Συνθήκη, αφού οι μουσουλμάνοι της Δ. Θράκης που εξαιρέθηκαν της Ανταλλαγής σήμερα αριθμούν τις 120.000 πολίτες, ενώ οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου δεν ξεπερνούν τις 2.000 γηρασμένες ψυχές.
Γιατί έγινε αυτό; Μα γιατί δεν υπήρχε άρθρο στη Συνθήκη που θα καθιστούσε υποχρεωτική την αριθμητική ισορροπία.

Ποια είναι η Μέδουσα;



Ο μύθος εις τον οποίον αναφέρεται η οντότητα με το όνομα Μέδουσα είναι πασίγνωστος.Πρίν όμως αναφερθούμε σε αυτόν ας κάνουμε μία σημειολογική περισσότερο παρατήρηση περί της «οντολογίας του τέρατος». Ο κόσμος μας και η διάστασή μας παραμένει πιστός στη διάκριση ανάμεσα στο ωραίο και στο απεχθές. Ωραίο είναι και θεωρείται ότι μεταφέρει γνωστές ιδέες οι οποίες μπορούν να επιφυλάξουν ένα ωραίο μέλλον στον άνθρωπο (ως σώμα και πνεύμα) σε σχέση με τους άλλους, το θεό και τον κόσμο. Ως απεχθές θεωρείται αυτό το οποίο μπορεί πνευματικά να ωριμάσει τον άνθρωπο (περισσότερο από το ωραίο) όμως διαλύει το σώμα ή καταστρέφει την αρμονία ανάμεσα στο σώμα και το πνεύμα,  διαλύει την υφισταμένη ισορροπία του ανθρώπου με αυτόν τον κόσμο και μεταφέρει τον άνθρωπο σε άλλες καταστάσεις οι οποίες φοβίζουν διότι ο άνθρωπος πλέον επιθυμεί τη σιγουριά της γής. Από τη μυθολογία (Μέδουσα) έως τη βίβλο(όφις) ως τερατώδεις οντότητες θεωρήθηκαν αυτές οι οποίες απορρυθμίζουν τον άνθρωπο ως σώμα,πνεύμα, ως σωματικοπνευματική οντότητα σε σχέση με κάποια ιδέα(θεό) φύση ή κοινωνία και τον μεταφέρουν σε άγνωστες περιοχές, οι οποίες επειδή είναι άγνωστες και όχι όπως η γη γνωστές, φοβίζουν. Σε κάθε περίπτωση όμως το τέρας, οι τερατώδεις οντότητες δεν είναι κακές οντολογικά.Είναι κακές στο βαθμό που διαλύουν τη σχέση του ανθρώπου με τον γήϊνο εαυτό του και τη γή ως διαβίωση.Οι τερατώδεις οντότητες επειδή ακριβώς δεν δίνουν έμφαση στην εμφάνιση, στο φώς και στην εικόνα, ίσως αποτελούν πηγές αληθείας η οποία ευρίσκεται πέρα από αυτόν τον κόσμο του φαινομένου και της εξωτερικής ομορφιάς,  μιάς και ευρίσκεται σε έναν κόσμο όπου αρχέγονες άμορφες δυνάμεις προσφέρουν τη γνήσια δύναμη του Είναι.

Ελλήνων σοφία. Ισοκράτους «περί ειρήνης».



24-26.
Κείμενο.
Για όσα λοιπόν οι πρέσβεις υπόσχονται και αυτά είναι αρκετά και πολλά ίσως μπορεί όμως νομίζω κανείς να προσθέσει σε αυτά πολλά ακόμα. Θεωρώ όμως ότι εμείς πρέπει να αποχωρήσουμε από την εκκλησία του δήμου όχι μόνον αφού αποφασίσουμε για την ειρήνη αλλά και αφού σκεφθούμε πώς θα διατηρήσουμε αυτή. Ώστε να μην κάνουμε αυτό το οποίο συνηθίζουμε δηλαδή ύστερα από μικρό χρονικό διάστημα να περιπέσουμε σε ταραχές. Αλλά θα πρέπει να βρούμε   όχι κάποιο τρόπο αναβολής αλλά ένα τρόπο απαλλαγής από τις σημερινές δυσχέρειές μας. Τίποτε όμως από αυτά δεν μπορεί να γίνει προτού πεισθήτε ότι η ησυχία είναι πιο ωφέλιμη και επικερδής από την κακή πολυπραγμοσύνη και η δικαιοσύνη από την αδικία, και η φροντίδα για τα δικά μας από την επιθυμία των ξένων πραγμάτων.
Ανάλυση.
Τηρουμένων των αλλαγών οι οποίες έχουν επέλθει μέσα στο πέρασμα του χρόνου, ο Ισοκράτης παραμένει διαχρονικός, το δε κείμενο αυτό αποτελεί λύση για την Ελλάδα του 2018.Ο ρήτορας ομιλεί από θέση ισχύος όσον αφορά την πόλη του.Η Αθήνα ως ηγεμονεύουσα πόλη επιθυμεί τη διατήρηση και αύξηση της δύναμής της μέσα από τους πολέμους και την ανάλογη εξάπλωση και επιβολή της δύναμής της. Ο σοφός όμως ρήτορας έχοντας εμπιστοσύνη στους Αθηναίους, στην εργατικότητά τους, στη φύση η οποία πλούσια παρέχει τα πάντα στους Αθηναίους (ορυκτό πλούτο, γεωργικά και κτηνοτροφικά και αλιευτικά προϊόντα) τους ζητεί να αφήσουν τον πόλεμο και να ειρηνεύσουν. Ως ηγεμονεύουσα πόλη θα πρέπει να αφήσουν τις κακές επιλογές  του πολέμου ο οποίος μπορεί να  τους κάνει είτε αφέντες είτε δούλους. Με εμπιστοσύνη στην Πόλη οι Αθηναίοι μέσα σε ειρήνη και πνευματική και υλική ευδαιμονία θα πρέπει να επιβληθούν ειρηνικά μέσα από την ανάπτυξη του περιβάλλοντος το οποίο είναι ικανό να καταστήσει την Αθήνα την πλέον ευτυχισμένη και ευδαίμονα πόλη.
Βασίλειος Μακρυπούλιας, φιλόλογος.  

H εκδίπλωσις του Ελληνισμού.

Γράφει ο Νίκος Λυγερός.
Στην Κύπρο επειδή έχουμε ακόμα κατεχόμενα, η στρατηγική αναδίπλωση του Ελληνισμού δεν μπορεί να βασιστεί μόνο και μόνο στα δεδομένα της κυπριακής ΑΟΖ, πρέπει να περάσει το μήνυμα της αλλαγής φάσης σε όλα τα επίπεδα.
Έτσι είναι σημαντικό να υπάρχουν πράξεις στα κατεχόμενα γιατί κανείς άλλος από εμάς δεν θα αναστηλώσει τα κοιμητήρια, δεν θα προστατέψει της εκκλησίες, δεν θα αναζητήσει τους αγνοούμενους, δεν θα βρεθεί μαζί με τους εγκλωβισμένους.
Όλες αυτές οι πράξεις και άλλες βέβαια είναι σημαντικές για να δούμε πως μπορούμε να αλλάξουμε τα δεδομένα εσωτερικά. Διότι η αναδίπλωση δεν χρειάζεται μόνο τις αλλαγές σε εθνικό επίπεδο αλλά και σε κοινοτικό επίπεδο. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να εγκαταλείψουμε την Κερύνεια χωρίς να την προστατεύουμε από πράξεις βαρβαρότητας οι οποίες εκ φύσης είναι μη αναστρέψιμες κινήσεις.
Δεν υπάρχει λόγος επίσης να αφήσουμε να μετατραπούν εκκλησίες σε τζαμιά. Το πρόβλημα είναι ότι όσοι μιλούν για κατεχόμενα ενώ δεν έχουν πάει ποτέ να δουν τους δικούς μας, την πραγματικότητα τους, και δεν έχουν εκτελέσει αποστολές, απλώς μας καθυστερούν στη διαδικασία απελευθέρωσης που έχει αρχίσει για γεωπολιτικούς λόγους.
Διότι ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε τη σημασία και την αξία της φυσικής παρουσίας σε μια περιοχή. Διότι αυτός που δεν είναι έτοιμος να παλέψει για τα δικαιώματα του, πρέπει να ξέρει ότι κανένα δεν θα του δοθεί.
Η Κερύνεια είναι ένα χειροπιαστό παράδειγμα διαχρονικής αντίστασης. Πρέπει όμως ν’ αποτελέσει και το παράδειγμα της έμπρακτης αναδίπλωσης του Ελληνισμού.

Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης. Προσοχή. Ανάρτηση για γερά στομάχια.Περί της αναθεώρησης των σκοπίων.

 
Πριν 3 ημέρες ανακοινώθηκαν οι αλλαγές στο Σύνταγμα των Σκοπίων που προτίθεται να φέρει στη Βουλή για ψήφιση ο Ζάεφ, κατά τη Συμφωνία των Πρεσπών. Η κοροϊδία πέφτει σύννεφο. Μας δουλεύει μπροστά στα μάτια μας.
 
ΠΡΩΤΟΝ.
 
Σύμφωνα με την πρώτη τροπολογία αλλάζει παντού το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας» σε «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας» εκτός από το άρθρο 36!
 
Θέλει να αφήσει ένα παραθυράκι ότι το κράτος θα μπορεί να ονομάζεται «μακεδονικό», έστω και σε ένα μόνο σημείο, σε ευθεία παράβαση του άρθρου 1(3) της Συμφωνίας των Πρεσπών που ρητά ορίζει ότι το κράτος και σε ό,τι το αφορά θα πρέπει να ονομάζεται με το επίθετο που ορίζει το όνομα, δηλαδή «βόρειο μακεδονικό». (εκτός της υπηκοότητας και της γλώσσας, άλλη πονεμένη ιστορία αυτό).
 
ΔΕΥΤΕΡΟΝ.

Η Εκκλησιαστική περιουσία και οι υποχρεώσεις του κράτους

Εκκλησιαστική περιουσία

  Η Εκκλησιαστική περιουσία και οι υποχρεώσεις του κράτους

Αναδημοσίευση από: http://www.oodegr.com/
oode/koinwnia/perius1.htm


Όλοι αυτοί οι εχθροί της Εκκλησίας που φωνασκούν, περί δήθεν εξόδων του κράτους χάριν της Εκκλησίας, και για την "μεγάλη" Εκκλησιαστική περιουσία που δήθεν δεν την εκμεταλλεύεται ο λαός, ΑΠΟΚΡΥΠΤΟΥΝ την αλήθεια, που είναι πολύ διαφορετική από τις απαιτήσεις τους.


Η φιλολογία περί της εκκλησιαστικής περιουσίας είναι παλιά, δίχως όμως να δικαιολογείται πολλές φορές από τα γεγονότα και την πραγματικότητα. Θα προσπαθήσουμε να ρίξουμε λίγο φως στο ταλαιπωρημένο αυτό ζήτημα. Παρακάτω, απαντάμε και στο αδαές επιχείρημα περί μισθοδοσίας των Ορθοδόξων κληρικών που έχει άμεση σχέση με την εκκλησιαστική περιουσία. Καταρρίπτεται ο βασικότερος μύθος γύρω από τον οποίο χτίστηκε η επαίσχυντη αντιεκκλησιαστική προπαγάνδα των ημερών μας.

H πρόσφατη ανάρτηση.

Aκόμα ένα επιχείρημα περί της ανυπόστατης εικασίας των σκοπιανών για το όνομα της γλώσσας των.

Το επιχείρημα το οποίο καταρρίπτει παταγωδώς την εικασία των σκοπιανών για την ύπαρξη της ψευδούς και ανυπόστατης «μακεδονικής» τους ...

Δημοφιλείς αναρτήσεις.