Ποιος είναι διαχρονικά ο όφις;



Στο λεξικό ετυμολογίας  του Ευαγγέλου Μαντουλίδη ο όφις ετυμολογείται εκ του ρήματος οράω-ώ, με παλαιά ρίζα οπ ( όπωπα). Τι βλέπει όμως ο όφις και οι Έλληνες  του έδωσαν την ονομασία του ορώντος – βλέποντος ερπετού;Aν εκκινήσουμε αυτή την έρευνα από τη μορφή του όφεως θα παρατηρήσουμε ότι –όπως ακριβώς αναφέρεται και στη βίβλο- η μορφή  του είναι εμφανώς διαφοροποιημένη από την αντίστοιχη των άλλων ζώων. Ο όφις έρπει, σύρεται, δεν πατάει γερά στη γή ώστε να απολαμβάνει τις χαρές της ζωής όπως τα άλλα ζώα-την υπερήφανη στάση, την αγέρωχη ματιά, το βάδισμα, την επιβλητικότητα μέσα από όλα αυτά. Λές και ως συρόμενο  ζώον αντιπροσωπεύει τη διαδοχή όλων των κόσμων οι οποίοι έρπονται από την μία μεταμόρφωση του όντος προς την άλλη.Λές και βλέπει όλη την πορεία του Είναι και την ακολουθεί σιωπηρά και συρόμενος και  έρποντας. Είναι-όπως αναφέρει ο Έγελος – το μοναδικό ζώο το οποίο μπορεί να απορροφήσει τον εαυτό του, είναι η ζωντανή απόδειξη και αναλογία ότι όλα στο Είναι αυτοκαταβροχθίζονται και επιστρέφουν στον εαυτό τους. Ίσως για αυτό ο όφις λατρεύθηκε διαχρονικά και θεωρήθηκε ιερό ζώο, από την επιστήμη της ιατρικής έως φύλακας σπιτιού. Υπενθυμίζει μάλλον στον άνθρωπο ότι έρπει επί του όντος, η γή είναι ένα πρόσκαιρο διάλειμμα, ο άνθρωπος θα πρέπει να αυτοφαγωθεί(να αυτογνωσθεί) ενώνοντας την αρχή του με το τέλος του(ο όφις είναι το μοναδικό ζώον το οποίο μπορεί να αυτοενωθεί ως αρχή και τέλος , τρώγοντας τον εαυτό του, ουσιαστικά υπενθυμίζει στον άνθρωπο ότι όταν ενώσει την αρχή με το τέλος αυτή η αυτοαναίρεση γνώσης θα τον επαναφέρει στο Είναι.

Ο «σουλτάνος» παίρνει τον χρυσό της Βενεζουέλας δίνοντας ζυμαρικά.



Αν και ανεπιθύμητος στις περισσότερες χώρες, ο πρόεδρος της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο, έχει επισκεφθεί επανειλημμένως την Τουρκία το τελευταίο έτος. Στη φωτογραφία, με τον Ταγίπ Ερντογάν από επίσκεψή του τον Ιούλιο. Στην τελευταία επίσκεψή του, τον Σεπτέμβριο, προκάλεσε θύελλα οργής στη Βενεζουέλα, καθώς εθεάθη να απολαμβάνει μεγάλες μερίδες κρέατος και ακριβά πούρα σε εστιατόριο πολυτελείας στην Κωνσταντινούπολη, την ώρα που οι πολίτες της χώρας του λιμοκτονούν.
ΕΤΙΚΕΤΕΣ:
Χρυσός έναντι τροφίμων φαίνεται πως είναι η συμφωνία που έχει συνάψει η Τουρκία με τη Βενεζουέλα και προκαλεί εκνευρισμό στην Ουάσιγκτον, υπονομεύοντας τις σχέσεις της με την κυβέρνηση Ερντογάν. Η Ουάσιγκτον υποψιάζεται πως η Αγκυρα μεταφέρει στο Ιράν τον χρυσό που παίρνει από τη Βενεζουέλα και τον χρησιμοποιεί για εμπορικές συναλλαγές με τη χώρα, παραβιάζοντας το εμπάργκο κατά της Τεχεράνης.

NEWSIT / ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ / Παγωμένοι οι ξένοι απέναντι στην ελληνική οικονομία – Δυσοίωνες προβλέψεις για την επόμενη ημέρα



ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 19.10.2018 | 06:46
NEWSIT NEWSROOM
FacebookTwitterMessengerGoogle+
Αύριο συμπληρώνονται δύο μήνες από την έξοδο της Ελλάδος από το Μνημόνιο και δυστυχώς, κανένα δείγμα δεν υπάρχει ότι η χώρα επιστρέφει στην κανονικότητα ε ότι αφορά την οικονομία.
Οι ξένοι επενδυτές παραμένουν άκρως επιφυλακτικοί απέναντι στην ελληνική οικονομία διακρίνοντας ότι πλέον έχουμε εισέλθει σε μια παρατεταμένη εκλογική περίοδο και οι κίνδυνοι που εγκυμονούν είναι πάρα πολλοί, ικανοί να εκτροχιάσουν την οικονομία.
Σύμφωνα με πληροφορίες ο Μάριο Ντράγκι στην συνάντηση που είχε χθες με τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα εξέφρασε τον προβληματισμό του και ζήτησε στο μέτρο του δυνατού, να μην υπάρξει αναστροφή του μεταρρυθμιστικού κλίματος και να εστιαστεί η προσοχή της κυβέρνησης στην ταχύτερη δυνατή επιστροφή στις αγορές.
Την ώρα της συνάντησης, οι αποδόσεις των ελληνικών ομολόγων, σημείωναν νέα άνοδο και άγγιζαν εκ νέου το 4,5%. Είναι χαρακτηριστικό ότι η απόδοση του 10ετούς ομολόγου έχει εισέλθει σε ένα σπιράλ μεταξύ 4,2% και 4,6%, επίπεδα τα οποία καθιστούν απαγορευτική ακόμη και την σκέψη για έξοδο στις αγορές.

«Μακεδονικό» Μια διεθνής πλεκτάνη από το 1878, του Νικόλαου Παπανικολόπουλου, Υποναυάρχου (χάρτες)/ "Macedone" Una maglieria internazionale del 1878, di Nikolaos Papanikolopoulos, il vicecapo (mappe)




«Μακεδονικό» Μια διεθνής πλεκτάνη από το 1878, του Νικόλαου Παπανικολόπουλου, Υποναυάρχου (χάρτες)/  "Macedone" Una maglieria internazionale del 1878, di Nikolaos Papanikolopoulos, il vicecapo (mappe)

Χάρτης του Κλαύδου Πτολεμαίου (100 - 160 μ.Χ.) - Ξεχωρίζει η Μακεδονία, από τις δυο περιοχές που απαρτίζουν σήμερα το κράτος των Σκοπίων, τη Δαρδανία και την Άνω Μοισία
Όπως όλα δείχνουν, ειδικά μετά το πέρας της σύσκεψης υπό τον Πρωθυπουργό, Α. Τσίπρα στις 4 Ιανουαρίου 2018 και τις δηλώσεις του Υπουργού Εξωτερικών, Ν. Κοτζιά, το ζήτημα της ονομασίας της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας , θα βρει τη λύση του μέσα στο 2018.
Άλλωστε, στην επίσημη ιστοσελίδα του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών, στα ειδικά θέματα της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, κορωνίδα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής αποτελούν, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις (1973), το Κυπριακό (1974) και το ζήτημα της ονομασίας της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας (1991).

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΜΠΕΔΟΚΛΗ, ΦΡΙΝΤΡΙΧ ΧΕΝΤΕΡΛΙΝ / ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΜΗΝΥΜΑ ΘΕΑΤΡΟΥ, ΣΕΛΙΔΕΣ ΘΕΑΤΡΟΥ


Posted by Γιώργος Τσακιράκης | Posted in  | Posted on 8:27 μ.μ.

0



Friedrich  Holderlin, Φρίντριχ Χέλντερλιν ( Λάουφεν Δυτικής Γερμανίας, 1770- Τυβίγγη 1843)

 ***

 Ο φίλος του Χέλντερλιν,  ποιητής Gustab Schwab, όταν πληροφορήθηκε τον θάνατό του , είπε:

"Ist von uns ein Dichter ubergegangen,
ών ο κόσμος ουκ έστιν άξιος".

(Έφυγε ανάμεσά μας ένας Ποιητής
για τον οποίο δεν ήταν άξιος αυτός ο κόσμος)

...και ο ετεροθαλής αδελφός του, ενταφιάζοντας τη σορό στο κοιμητήριο της Τυβίγγης, χάραξε πάνω στην πλάκα ένα απόσπασμα από τη λυρική σύνθεση του Χέλντερλιν "Ειμαρμένη":

 "Η ιερή καταιγίδα ας σωριάσει τον τοίχο της φυλακής μου
και το πνεύμα, ελεύθερο και μεγαλοπρεπές,
ας συναντήσει τη χώρα του Αγνώστου".

Ο λαός μας απαιτεί σεβασμό στην εθνική ταυτότητα.


Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας – Πολιτικός Επιστήμων
Η αντίδραση της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων κατά της Συμφωνίας Κοτζιά – Ντιμιτρόφ αποδεικνύει ότι ο λαός μας διατηρεί έντονη ευαισθησία σε θέματα που αναφέρονται στο Έθνος και στην εθνική ταυτότητα.
Κάποιοι ίσως πίστεψαν ότι οι Έλληνες έχουμε ψυχικά καταβληθεί από την οικονομική κρίση και αδιαφορούμε για τα εθνικά θέματα. Κι όμως για το όνομα και την ιστορία της Μακεδονίας κατέβηκε στον δρόμο ένας εντυπωσιακός αριθμός ανθρώπων. Ήδη πριν από την υπογραφή της Συμφωνίας στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα και σε πολλές άλλες πόλεις οι Έλληνες πολίτες, με πρωτεργάτες τους Ορθοδόξους κληρικούς, είπαμε ΟΧΙ στις εθνικές υποχωρήσεις. Άλλά και οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις καταδεικνύουν την αντίθεση των Ελλήνων στη Συμφωνία των Πρεσπών.

Oι Νεοέλληνες διαφωτιστές, ο συνειδητός δρόμος προς την απελευθέρωση του 1821.



Το φαινόμενο του Νεοελληνικού Διαφωτισμού αναπτύχθηκε στις απανταχού παροικίες των Ελλήνων στην Ευρώπη αλλά και μέσα στην μητροπολιτική Ελλάδα. Αντανακλά ένα σύνθετο πλέγμα, μία παιδευτική σύνθεση ιδεών και αξιών οι οποίες εκκινούν από την Αρχαία Ελλάδα έως την ανάπτυξη και άνθιση της κλασσικής  φιλοσοφίας στη σύγχρονη Ευρώπη της εποχής. Η κοινή βάση όλων ήταν η Ελληνική γλώσσα η οποία ως όχημα προσέφερε όλους τους τύπους και  όλες τις φόρμες στον Κοραή,Ρήγα,Καταρτζή και λοιπούς νεοέλληνας διαφωτιστές προκειμένου να διατυπώσουν γνώμες, απόψεις και έργα τα οποία προσέδωσαν εθνικό και ιστορικό προσδιορισμό στους Νεοέλληνες. Η Eλληνική γλώσσα λειτούργησε ως lingua franca (κοινή διάλεκτος) μιάς και μέσα από το εμπόριο ταξίδευε σε κάθε χώρα,λιμάνι, προορισμό. Από τις παραδουνάβιες χώρες έως τις χώρες της Βορείου Ευρώπης. Ο Νεοελληνικός Διαφωτισμός ξεπέρασε τα Ελληνικά όρια, προσέλαβε Βαλκανικό χαρακτήρα ακόμα και Ευρωπαϊκό θα μπορούσαμε να ισχυρισθούμε. Ίσως αποτελεί την πρώτη Ευρωπαϊκή πνευματική κοινότητα.Πνευματικοί άνθρωποι προσεταιρίσθηκαν προκειμένου να αναδείξουν τις αιώνιες ανθρωπιστικές αξίες του δικαίου, του Λόγου και της  ανθρωποκεντρικής ανάπτυξης, διακηρύσσοντας την πίστη τους ότι η κοιτίδα του πολιτισμού, η Ελλάδα, θα πρέπει επιτέλους να απελευθερωθεί.

Ποια ήταν η Καλυψώ;



H Kαλυψώ, η περίφημη Νύμφη-Θεά της Ελληνικής συμπαντικής σειράς, κατοικούσε στο  νησί της Ωγυγίας, εκεί μάλίστα κράτησε και τον Οδυσσέα για επτά χρόνια. Ως γνωστόν η ομηρική Οδύσσεια αποτελεί ισχυρότατο συμβολισμό για την πορεία του ανθρώπου προς το Είναι.Γιατί λοιπόν ο Όμηρος έθεσε την Καλυψώ στο έπος του όπου παραδίδεται η οντολογική πορεία  του ανθρώπου προς το Επέκεινα;
Η Καλυψώ ετυμολογείται ως η Θεά η οποία  καλύπτει και παραπλανά, αποκρύπτει. Στην περίπτωση του Οδυσσέα προσπάθησε να αποκρύψει την οδό προς το μεγάλο σκοπό, να παραπλανήσει τον Ήρωα, τον Άνθρωπο ο οποίος οδεύει προς την μεγάλη επιστροφή, προκειμένου να αλλάξει την πορεία  του και να συμβιβασθεί με άλλο μέρος το οποίο απλά του προσφέρει επιβίωση και όχι την ανωτέρα ευδαίμονα ζωή της Ιθάκης.
Η Καλυψώ είναι η κόρη του τιτάνα Άτλαντος ο οποίος κατά τον πόλεμο των Τιτανιδών ήταν αρχηγός των Τιτάνων.Μετά την ήττα αυτών από το Δία καταδικάσθηκε από τον Πατέρα  του Ολύμπου να κρατεί στα χέρια του τον  Ουράνιο Θόλο.

Μαρτυρίες αρχαίων συγγραφέων για τη Μακεδονία (από Florina-History).


B. Μαρτυρίες αρχαίων συγγραφέων

Η ελληνική ταυτότητα της Μακεδονίας αναδύεται ανάγλυφα μέσα από τα κείμενα όλων σχεδόν των αρχαίων συγγραφέων. Ενδεικτικά:

1. Ηρόδοτος
Ο πατέρας της ιστορίας Ηρόδοτος (485-427 π.Χ.) αναφέρει, ότι οι Λακεδαιμόνιοι, οι Κορίνθιοι, οι Συκυώνιοι, οι Επίδαυροι και οι Τροιζήνιοι, που συμμετείχαν με τα πλοία τους στη ναυμαχία της Σαλαμίνος, ήταν έθνος δωρικό και μακεδονικό(1). Μας πληροφορεί, δηλαδή, ότι και οι αρχαίοι κάτοικοι των παραπάνω πόλεων (Σπάρτη, Κόρινθος, Επίδαυρος κ.λπ.) προέρχονταν από τους Μακεδόνες. Οι αρνούμενοι την ελληνικότητα της Μακεδονίας, αν θέλουν να είναι συνεπείς, πρέπει λοιπόν να αρνηθούν την ελληνικότητα και αυτών των πόλεων.
Ο Ηρόδοτος γράφει ακόμη: «Όπως τυχαίνει να το ξέρω προσωπικά και εγώ, οι ηγεμόνες της Μακεδονίας, που κατάγονται από το Περδίκα, είναι Έλληνες»(2). Ο μεγάλος ιστορικός βεβαιώνει λοιπόν και με βάση την προσωπική του αντίληψη την ελληνική καταγωγή των βασιλέων της Μακεδονίας. Ο ισχυρισμός των Σκοπιανών, ότι μόνο οι Τημενίδες βασιλείς της Μακεδονίας ήταν Έλληνες, καταγόμενοι από το Άργος της Πελοποννήσου, είναι συνεπώς εσφαλμένος. Τούτο προκύπτει άλλωστε και από τους σωζόμενους καταλόγους των πολιτών Μακεδόνων που κέρδισαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ενόψει του γεγονότος, ότι μόνο Έλληνες επιτρεπόταν να συμμετέχουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες, γίνεται φανερό ότι και οι Μακεδόνες ήταν Έλληνες.
Ο Ηρόδοτος μας διηγείται, παραπέρα, για τη ζωή των βασιλέων της Μακεδονίας και το έμβλημα αυτών τα εξής(3): «Ήταν φυγάδες από το Άργος (Οριστικό) τρία αδέλφια. Ο Γαυάνης, ο Αέροπος και ο Περδίκας, απόγονοι του Βασιλέα Τιμένου που κατάγονταν από τον Ηρακλή». Έγιναν υπηρέτες του βασιλέα της πόλης Λεβαίας στην περιοχή Πτολεμαΐδας της Μακεδονίας. Τούτος όμως, αντί να τους πληρώσει στο τέλος τους μισθούς τους, τους έδειξε στο δάπεδο ένα λαμπερό κύκλο με ακτίνες σχηματιζόμενες από το φως του ηλίου που έμπαινε από τη καπνοδόχο και τους είπε: «Μισθόν αποδίδωμι υμίν τον ήλιον». Ο Περδίκας του απάντησε τότε: «δεχόμεθα ω βασιλεύ τα προσφερόμενα», και με το μαχαίρι του χάραξε στο πάτωμα το σχήμα του κύκλου του φωτός του ήλιου με τις ακτίνες και προσποιήθηκε ότι τον πήρε ως μισθό και τον έβαλε στο κόρφο του. Αυτή είναι η ιστορία γέννησης του εμβλήματος των Μακεδόνων, του ήλιου με τις δεκαέξι ακτίνες, που βρέθηκε πάνω στη χρυσή λάρνακα της οστεοθήκης στο τάφο του βασιλέα της Μακεδονίας Φιλίππου Β΄ στη Βεργίνα. Το έμβλημα αυτό είναι γνήσια ελληνικό και χρονολογείται ήδη από τη τις αρχές της πρώτης χιλιετηρίδας π.Χ. Η προσπάθεια των Σκοπιανών να σφετεριστούν αυτό το σύμβολο, τοποθετώντας το στη σημαία τους, μόνο αγανάκτηση και οργή μπορεί να προκαλεί.
Η χρυσή λάρνακα με το δεκαεξάκτινο έμβλημα των Μακεδόνων από το τάφο του βασιλέα Φιλίππου Β 

Κωνσταντίνος Μ. Κούμας, «Παιδαγωγία. Περί παιδείας και σχολείων»


Ο άνθρωπος, το τιμιότατον των του Θεού δημιουργημάτων διά το εξαίρετον δώρον του λογικού, με το οποίον ετιμήθη υπέρ πάντα, δεν δύναται να επιτύχει τον σκοπόν της φύσεώς του κατ’ άλλον τρόπον, ει μη διά της ανατροφής και παιδείας· διότι, εάν σκοπός του ανθρώπου είναι να συζήσει ειρηνικώς και αδελφικώς με τους ομοίους του την πρόσκαιρον ταύτην ζωήν, και να προπαρασκευάσει εις τον εαυτόν του τα αγαθά της ατελευτήτου· δεν είναι καμία αμφιβολία, ότι και τα δύο κατορθώνονται διά της αποκτήσεως των γνώσεων, όσαι τον αποδεικνύουν χρήσιμον εις την πολιτικήν κοινωνίαν, και όσαι τον οδηγούν εις εκπλήρωσιν των προς τον υπέρτατον δημιουργόν καθηκόντων του. Αλλά χωρίς την παιδείαν καμίαν γνώσιν δεν δύναται ν’ αποκτήσει ο άνθρωπος· διά τούτο ο θείος απόστολος παραγγέλλει τους γονείς να εκτρέφωσι και να παιδεύωσι τα τέκνα των, και να τα διδάσκωσι το θείον θέλημα· […]
Τα μέσα τής του σώματος αυξήσεως λέγονται ανατροφή· τα δε της αναπτύξεως των ψυχικών δυνάμεων, παιδεία· γενικότερον δε και τα δύο ομού ονομάζονται αγωγή· η δε επιστήμη, ήτις διδάσκει πώς πρέπει να ανατρέφεται και να παιδεύεται ο άνθρωπος, ονομάζεται Παιδαγωγία. […] Όσον είναι πλέον άμοιρος παιδείας ο άνθρωπος, τόσον πλέον μετέχει παιδείας ορθής, τόσον γίνεται χρησιμότερος εις αυτόν, και αποκαθιστάνεται, καθώς λέγει περί αυτού ο Πλάτων, θειότατον και ιερότατον των όσα φύει η γη.

H γλώσσα των Στωϊκών.

ΠΟΣΕΙΔΩΝΙΟΣ Ο ΑΠΑΜΕΥΣ




 
 
 
Η μεγαλύτερη μετά τον Παναίτιο μορφή της «Μέσης Στοάς», θεωρείται ο Ποσειδώνιος ο Απαμεύς (από την Απάμεια της Συρίας, περ.135 – 51 ή 40), ένας στωϊκός φιλόσοφος του 2ου και  1ου αιώνος π.α.χ.χ., διακριθείς ιδιαιτέρως για την παρατηρητικότητά του, την ερευνητική επιμονή του (απεκλήθη και «Αθλητής»), την ειρωνική πνευματικότητά του και την πολυμάθειά του. Υπήρξε μαθητής του Παναιτίου που ίδρυσε αργότερα στη Ρόδο την δική του Στωϊκή Σχολή και μάλιστα, έχοντας πλήρη πολιτικά δικαιώματα, ανέλαβε ακόμη και το αξίωμα του Πρυτάνεως. Αργότερα, ίσως από το έτος 105 ή 100, επεχείρησε μεγάλα ταξίδια σε ολόκληρο σχεδόν τον χώρο της Μεσογείου (Γαλατία, Ισπανία και Β. Αφρική). Τη Ρώμη επεσκέφθη αργότερα, το έτος 86 ή 85, ως μέλος διπλωματικής αποστολής των Ροδίων. Θεωρείται ο πιο μορφωμένος άνδρας της εποχής του, αλλά και ολοκλήρου της Ιστορίας της Στοάς. Στη Σχολή του, στη νήσο Ρόδο, την οποία διηύθυνε μέχρι τον θάνατό του, υπήρχε πάντοτε μεγάλη συρροή μαθητών, εδέχθη δε την επίσκεψη σημαντικών προσωπικοτήτων της εποχής όπως λ.χ. του Κικέρωνος, του Πομπηϊου -2 φορές-, του Ορντησίου, κ.ά. 

Περί των σοφιστών...


Σε σχέση με τα αμέσως παραπάνω ας δούμε και πάλι-κατά ένα  αιρετικό θα λέγαμε τρόπο- την κορυφαία αντίθεση του Ελληνικού Διαφωτισμού, την αντίθεση ανάμεσα στη φύση και στο νόμο. Σε αυτό το σημείο θα πρέπει  και πάλι να εστιάσουμε διότι καταδεικνύεται ο τρόπος εξέλιξης της Ελληνικής φιλοσοφίας. Εάν σκεφθούμε ότι όλα σχεδόν τα έργα των προσωκρατικών αφορούσαν τη φύση (ως βιολογική,υλική και πραγματική κίνηση των συμπαντικών δυνάμεων οι οποίες αναλυόμενες καθορίζουν και τον τρόπο ανέλιξης και ωρίμανσης και του ανθρώπου) η εμμονή των σωκρατικών και μετασωκρατικών φιλοσόφων στην Πόλη και στο Νόμο σηματοδοτεί τη μεταφορά των φυσικών δυνάμεων εντός της Πόλεως ώστε τώρα η σκέψη να εστιάσει στον Πολίτη και στην Πόλη, στην επιστήμη και την ηθική, το Νόμο και τη συγκεκριμένη εφαρμογή εντός της Πόλεως των απείρων φυσικών δυνάμεων. Οι σοφιστές δεν μπόρεσαν  να σώσουν και πολλά από την αντικειμενική σωκρατική λαίλαπα.Η φυσική απειρία, ο υποκειμενισμός του φυσικού χάους,  χάθηκε διότι στην Πόλη ο άνθρωπος θα πρέπει να είναι συγκεκριμένος, αντικειμενικός,  με σταθερή γνώση και ηθική.Η αντίθεση φύσεως και νόμου ολοκληρώνεται στην Πλατωνική φιλοσοφία, η οποία αναμφίβολα ολοκληρώνει τον Ελληνικό διαφωτισμό, με τη νίκη του νόμου και του διαστασιακού ανθρώπου.Η φύση γίνεται πόλη, οι συνεκτικές δυνάμεις  του σύμπαντος οι οποίες όλα τα κρατούν σε αρμονία μετουσιώνονται σε νόμο, οι πλανήτες γίνονται καλοί καγαθοί πολίται.
Στην επιστημολογική της έννοια πάντως η αντίθεσις φύσις – νόμος εμφανίζεται ως η αντίθεση ανάμεσα στο πραγματικό και το φαινομενικό ή του είναι και του φαίνεσθαι , της γνώσης και της πίστης ή τελικά της απόδειξης και της πειθούς. Για τους σοφιστές η απειρία της φύσεως αντιπροσωπεύει την πραγματικότητα και το Είναι,κάθε πέρασμα της φύσης σε πολιτική μετάλλαξη αποκλείεται να μην είναι ένα φαίνεσθαι και ένα φαινόμενο διότι αποκλείεται όλες οι δυνάμεις της φύσης ως αλήθεια να χωρέσουν στο νόμο της Πόλεως και στο μυαλό  και στην πράξη του πολίτη. Βέβαια ειδικά μετά το χριστιανισμό η φύση θεωρήθηκε ως το σύνολο των ιδιοτήτων που μεταβιβάζει ο θεός στους ανθρώπους, ο άνθρωπος απομακρύνθηκε παντελώς από τη φύση όπως οι προσωκρατικοί ως Είναι την εννοούσαν και πλέον η φύση κατέστη ο καλός και αγαθός χριστιανός και σήμερα ο καλός και αγαθός νομοταγής πολίτης ο υπακούως στο νόμο της Πόλης.
 (απόσπασμα από το υπό έκδοσιν βιβλίο μου ; "η οντολογική ιστορία της φιλοσοφίας").

Περί της θέσης της γυναίκας στην Αρχαία Ελλάδα.



διαχρονικός Ελληνικός πολιτισμός (κάποια στιγμή  θα πρέπει να σταματήσουμε να λέμε Αρχαίος Ελληνικός Πολιτισμός,είναι τόσο κλασσικός ώστε είναι πάντα επίκαιρος) είναι ολιστικός και καθολικός. Ομοιάζει με ένα καλοστημένο σύνολο εις το οποίο το κάθε μέρος έχει τη δική του θέση και ρόλο. Αποκομμένο το κάθε κομμάτι από το σύνολο καταστρέφεται και αυτό και το σύνολο. Τέτοιας σημασίας και εκτίμησης είναι και το πολυσυζητημένο θέμα της θέσης της γυναίκας στην Ελλάδα του μεγάλου πολιτισμού και της φιλοσοφίας, στην Ελλάδα των Ολυμπιακών αγώνων και των τραγωδιών.Oυσιαστικά ποτέ δεν ετέθη θέμα σχέσεων των δύο φύλων, οι Έλληνες ποτέ δεν ασχολήθηκαν με θέματα «ισότητας» των δύο φύλων διότι ποτέ δεν απέκοψαν τα δύο φύλα από τις  φυσικές τους καταβολές. Μέσα στη φύση δεν τίθεται θέμα ισότητας αλλά θέμα ρόλων. Ο Σωκράτης λοιπόν όταν αναφέρει (εις το Συμπόσιον του Ξενοφώντος) «ότι η φύση της γυναίκας δεν είναι κατώτερη από τη φύση του άνδρα, αν και η γυναίκα υστερεί στη σωματική δύναμη  καιι τη νοημοσύνη» δεν θέτει θέμα σχέσης των δύο φύλων αλλά συζητεί τα φυσικά προσόντα που φέρουν τα δύο φύλα ώστε με βάση την κατανομή των δυνάμεων της μητέρας φύσης να λάβει ο άνδρας και η γυναίκα τη θέση τους στην κοινωνία της  Πόλεως. Συζητούμε λοιπόν για την οντολογική και αξιολογική κατανομή των φυσικών δυνάμεων στον άνδρα και τη γυναίκα ώστε η φύση διά των δύο φύλων να εφαρμοσθεί στην Πόλη. Όταν ο Ησίοδος στη Θεογονία αναφέρει ότι οι απαρχές  του κόσμου μας ανάγονται στο χάος,τη Γή και τον Έρωτα δεν θέτει βέβαια θέμα ισότητας αυτών των φυσικών δυνάμεων –αστεία πράγματα- αλλά τον τρόπο εκπόρευσης και κατανομής της οντολογικής δύναμης η οποία από αυτά τα  μεγέθη απορρέει.

Αριστοτέλης, ο σύγχρονός µας(απόσπασμα από το βιβλίο του Βασίλη Κάλφα , ο Αριστοτέλης και η φιλοσοφία του).



Παρά την αναµφισβήτητη γοητεία τους, ο Σωκράτης και ο Πλάτων µάς είναι ουσιαστικά ξένοι. H απόσταση που χωρίζει τον σύγχρονο άνθρωπο από τα πολύπλοκα προβλήµατα της αθηναϊκής κοινωνίας του 5ου και του 4ου αιώνα π.X., από τα προβλήµατα που διαµόρφωσαν τη σωκρατική και την πλατωνική φιλοσοφία, είναι τεράστια και αγεφύρωτη. Εξακολουθούµε ακόµη και σήµερα να διαβάζουµε µε ενδιαφέρον τους πλατωνικούς διαλόγους, τους διαβάζουµε όµως περισσότερο σαν µια µορφή λογοτεχνίας, σαν ψηφίδες στο µωσαϊκό µιας εξωτικής εποχής που έχει οριστικά παρέλθει.
H φιλοσοφία έχει γίνει για µας µια ατοµική αναζήτηση, προϋποθέτει την αποµόνωσή µας από τα τρέχοντα ζητήµατα και τις µέριµνες της καθηµερινής ζωής, στηρίζεται στην επίπονη σχέση του µοναχικού αναγνώστη µε το τυπωµένο κείµενο ενός βιβλίου. H φιλοσοφία είναι πρωτίστως κατανόηση και γνώση – δεν είναι πλέον ούτε ζωντανός διάλογος ούτε τέχνη του βίου. Με τον Αριστοτέλη, αντιθέτως, ο σύγχρονος αναγνώστης αισθάνεται περισσότερο οικείος. Πρώτα απ’ όλα, ο Αριστοτέλης γράφει µε έναν τρόπο που θυµίζει τον σηµερινό τρόπο γραφής της φιλοσοφίας· για την ακρίβεια, είναι αυτός που πρώτος καθιερώνει την επιστηµονική πραγµατεία ως όχηµα µετάδοσης της φιλοσοφίας.
Στα αριστοτελικά κείµενα κυρίαρχος δεν είναι ο συγγραφέας ή τα λογοτεχνικά προσωπεία του, αλλά τα προβλήµατα που συζητούνται και οι θέσεις που εκτίθενται. Ένα συγκεκριµένο πρόβληµα αποτελεί την αφετηρία κάθε αριστοτελικής πραγµατείας. Πριν προχωρήσει στην έκθεση των δικών του θέσεων, ο Αριστοτέλης παραθέτει τις απόψεις των άλλων φιλοσόφων (πολλές φορές, και τις διαδεδοµένες αντιλήψεις των κοινών ανθρώπων), προχωρά στην ανάλυση και την κριτική τους, για να καταλήξει σε ορισµένες θεµελιώδεις απορίες – σε φιλοσοφικά και επιστηµονικά διλήµµατα. H δική του τώρα συµβολή παίρνει κατά κανόνα τη µορφή µιας αποδεικτικής διαδικασίας: προηγείται η διατύπωση των γενικών θέσεων, των «πρώτων αρχών»

Ο Αλκιβιάδης,ο πρόγονος του Μεγάλου Αλεξάνδρου.Αυτός που θα έκανε το μεγάλο άνοιγμα πρός τη Δύση,ετοιμάζοντας μία άλλη ιστορία.Ο φόβος των Αθηναίων άφησε τη σκυτάλη στον μεγάλο Έλληνα Αλέξανδρο.

Μτφρ. Ε. Λαμπρίδη. 1962. Θουκυδίδου Ιστορία. Πρόλογος, μετάφραση, σχόλια. Εισαγωγή: Ι.Θ. Κακριδής. Ι–IV. Αθήνα: Γκοβόστης.
Αυτά απάνω–κάτω είπε λοιπόν ο Νικίας· από τους Αθηναίους όμως οι περισσότεροι που ανέβηκαν στο βήμα παρακινούσαν να γίνει η εκστρατεία και να μην ακυρωθούν οι αποφάσεις που είχαν ψηφιστεί. Υπήρχαν όμως και μερικοί που μίλησαν εναντίον. [6.15.2] Και με περισσότερο ζήλο απ' όλους προωθούσε την εκστρατεία ο Αλκιβιάδης ο γιος του Κλεινία, θέλοντας τόσο να πάει κόντρα στο Νικία, αφού διαφερότανε μαζί του σ' όλα τα πολιτικά ζητήματα, κ' επειδή τον είχε αναφέρει τόσο επιτιμητικά, αλλά το κυριότερο επειδή τον έκαιγε ο πόθος να γίνει στρατηγός και είχε την ελπίδα πως με την αρχηγία του θα κυρίευε τη Σικελία και την Καρχηδόνα και συγχρόνως αν πετύχαινε θ' αύξαινε και την δική του θέση με πλούτο και δόξα. [6.15.3] Έχοντας δηλαδή μεγάλη επιρροή στους συμπολίτες του, ακολουθούσε τις επιθυμίες του που ξεπερνούσε τα όρια της περιουσίας που είχε, τόσο ως για τους μεγάλους σταύλους όσο και για τ' άλλα του έξοδα· πράμα που αργότερα έγινε από τους κυριότερους παράγοντες που γκρέμισαν την ηγεμονία των Αθηναίων. [6.15.4] Γιατί φοβήθηκε ο κόσμος την έκταση της ασέλγειάς του σχετικά με τις σωματικές ηδονές και τον τρόπο της ζωής του, και τη μεγάλη φιλοδοξία που έδειχναν όλες του οι πράξεις σ' οποιονδήποτε τομέα ενεργούσε, και τον εχτρεύτηκαν με την εντύπωση πως ήθελε να γίνει τύραννος. Κ' ενώ είχε στη δημόσια εκδήλωσή του κανονίσει περίφημα τα ζητήματα του πολέμου, όμως όλοι, από την ιδιαίτερη αγανάχτηση που του είχαν για τα καμώματά του, δίνοντας σε άλλους την αρχηγία, έφεραν την πολιτεία σε λίγο χρονικό διάστημα στην καταστροφή της.

Hθικά Νικομάχεια, η νίκη του Λόγου και του Ήθους.



Επειδή, λοιπόν, η αρετή είναι δύο ειδών, διανοητική και ηθική, από τη μια η διανοητική χρωστάει κατά κύριο λόγο και τη γένεση και την ανάπτυξή της στη διδασκαλία, γι’ αυτό ακριβώς χρειάζεται πείρα και χρόνο, από την άλλη η ηθική είναι αποτέλεσμα εθισμού, απ’ όπου έχει πάρει και το όνομα, το οποίο παρουσιάζει μικρή διαφορά από τη λέξη έθος. Από αυτό ακριβώς γίνεται φανερό ότι καμία από τις ηθικές αρετές δεν υπάρχει μέσα μας εκ φύσεως˙ όντως, κανένα πράγμα που έχει από τη φύση μια ορισμένη ιδιότητα δεν μπορεί να αποκτήσει με εθισμό μια άλλη ιδιότητα, όπως για παράδειγμα η πέτρα, που από τη φύση της πηγαίνει προς τα κάτω, δεν είναι δυνατόν να συνηθίσει να πηγαίνει προς τα πάνω, ακόμα κι αν κάποιος προσπαθήσει να τη συνηθίσει (σ’ αυτό), ρίχνοντάς την προς τα πάνω χιλιάδες φορές, ούτε η φωτιά (είναι δυνατόν να συνηθίσει να πηγαίνει) προς τα κάτω, ούτε τίποτα άλλο από τα πράγματα που από τη φύση τους γεννιούνται με μια συγκεκριμένη ιδιότητα είναι δυνατόν να συνηθίσει σε κάτι διαφορετικό. Επομένως, ούτε εκ φύσεως, αλλά ούτε και αντίθετα προς τη φύση μας υπάρχουν οι αρετές μέσα μας, που όμως έχουμε από τη φύση την ιδιότητα να τις δεχτούμε, αλλά γινόμαστε τέλειοι με τον εθισμό.
Ακόμα, όσες ιδιότητες έχουμε από τη φύση, πρώτα αποκτούμε τις δυνατότητες αυτών και ύστερα προχωρούμε στις αντίστοιχες ενέργειες (πράγμα που φαίνεται στις αισθήσεις μας· γιατί δεν αποκτήσαμε τις αισθήσεις (της όρασης και της ακοής), επειδή είδαμε πολλές φορές ή ακούσαμε πολλές φορές, αλλά αντίθετα τις χρησιμοποιήσαμε, επειδή τις έχουμε ήδη, και δεν τις αποκτήσαμε έχοντας κάνει και ξανακάνει χρήση τους)· τις (ηθικές) αρετές όμως τις αποκτούμε, αφού πρώτα προβήκαμε σε ενέργειες άσκησης , όπως ακριβώς συμβαίνει και στις άλλες τέχνες· γιατί όσα πρέπει να κάνουμε, αφού τα μάθουμε, αυτά τα μαθαίνουμε κάνοντάς τα· για παράδειγμα, οικοδόμοι γίνονται με το να χτίζουν σπίτια και κιθαριστές με το να παίζουν κιθάρα· με τον ίδιο τρόπο λοιπόν γινόμαστε και δίκαιοι κάνοντας δίκαιες πράξεις, σώφρονες κάνοντας σώφρονες πράξεις, ανδρείοι κάνοντας ανδρείες πράξεις.

10 μύθοι και αλήθειες για το ζήτημα του ονόματος «Μακεδονία». (10+2=12 μύθοι).

rin
Μύθος 1ος. Πρώτο μέρος.
140 χώρες την αναγνωρίζουν ως «Μακεδονία», άρα πρέπει κι εμείς αφού χάσαμε το παιχνίδι.
Αλήθεια:
Οι διμερείς αναγνωρίσεις υστερούν των διεθνών. Δεν υπάρχει ούτε μία αναγνώριση διεθνούς οργανισμού ως «Μακεδονία». Παντού είναι ως πΓΔΜ. Όταν μία χώρα που τους έχει αναγνωρίσει ως «Μακεδονία» έχει επίσημο ρόλο ως εκπρόσωπος ή προεδρεύουσα χώρα ενός διεθνού οργανισμού, τότε χρησιμοποιεί το πΓΔΜ. Αυτό κάνει ήδη το πρώτο εξάμηνο του 2018 η Βουλγαρία ως προεδρεύουσα της ΕΕ, παρόλο που ήταν η πρώτη χώρα που την αναγνώρισε ως «Μακεδονία».
Μύθος 1ος. Δεύτερο μέρος.
140 χώρες την αναγνωρίζουν ως «Μακεδονία», άρα πρέπει κι εμείς αφού έτσι θα συνεχίσουν να την ονομάζουν.
Αλήθεια:
Οι αναγνωρίσεις ως «Μακεδονία» μέχρι σήμερα συμπεριλαμβάνουν τον όρο ότι οι αναγνωρίσεις αυτές ισχύουν έως ότου η Ελλάδα συμφωνήσει με τα Σκόπια σε νέο όνομα. Τότε, θα ισχύσει το νέο όνομα.
Μύθος 2ος.

Νεοπλατωνισμός και αποκρυφισμός στη Βυζαντινή παράδοση

Η μελέτη μας αυτή επικεντρώνεται στον τρόπο με τον οποίο οι Βυζαντινοί διανοούμενοι του 14ουαιώνος αντιλαμβάνονταν το ρόλο των επιστημών. Θα καταδείξουμε ότι οι επιρροές που είχαν δεχθεί οι Βυζαντινοί από τη νεοπλατωνική φιλοσοφία, τους ωθούσαν σε παρεκκλίσεις από το Ορθόδοξο Χριστιανικό δόγμα. Με άλλα λόγια, η προχωρημένη κοσμική εκπαίδευση, κατά την περίοδο αυτή, ωθούσε ορισμένους διανοούμενους σε παρεκκλίσεις από τις καθιερωμένες Χριστιανικές αντιλήψεις που θα μπορούσαν να εκληφθούν ως τάσεις αποκρυφισμού.
neopl2
Η βυζαντινή σκέψη είχε υιοθετήσει τη νεοπλατωνική κοσμολογία, και το γεγονός αυτό καθόρισε τον τρόπο με τον οποίο οι διανοούμενοι αντιλαμβάνονταν τις επιστήμες[1]. Επρόκειτο για μία αντίληψη του σύμπαντος, την οποία υποστήριζε το φιλοσοφικό δόγμα της ενότητας του κόσμου και της αλληλεξάρτησης όλων των μερών του, το γνωστό ως «δόγμα της συμπάθειας». Σύμφωνα με τη νεοπλατωνική θεωρία, τα μέρη του σύμπαντος συνάπτονται με μία κοσμική συμπάθεια. Επ’ αυτής της συμπάθειας θεμελιωνόταν η ιδέα μίας παγκόσμιας αρμονίας, την οποία εθεωρείτο ότι ο άνθρωπος μπορούσε να συλλάβει μέσω του νου του, δηλαδή του θείου μέρους του. Το δόγμα της ενότητας του κόσμου και της συμπάθειας που ενώνει τα μέρη του ήταν δόγμα από την Ελληνιστική κιόλας εποχή, όμως ο νεοπλατωνισμός ήταν αυτός που επέβαλε την τελική του μορφή.
Σύμφωνα με τον Πλωτίνο, ο υλικός κόσμος αποτελεί την έκφραση του νοητού, και σχηματίζει ένα σύμπαν, του οποίου τα μέρη είναι αρμονικά συνδεδεμένα. «Όλη την ενότητα <του σύμπαντος> τη διέπει συμπάθεια. Αυτή είναι ενιαία όπως ένας ζωντανός οργανισμός, και αυτό που είναι απομακρυσμένο στην πραγματικότητα είναι κοντινό, όπως ακριβώς στα επιμέρους ζώα το νύχι, το κέρατο, το δάχτυλο και ό,τι άλλο, που δεν είναι συνεχόμενο».[2]

O Tρωϊκός Πόλεμος ως η απαρχή της κάθε φιλοσοφίας.



Η Ωραία Ελένη εκλάπη από τον Πάρη και οδηγήθηκε στην μακρινή Τροία. Η ψυχή του ανθρώπου εκλάπη επίσης από το Σύμπαν, από τον Κόσμο και οδηγουμένη μακριά προσπάθησενα γνωρίσει νέους τόπους,να παρατηρήσει νέες δυνάμεις, να εξηγήσει την πορεία αυτού που υπάρχει. Οι Έλληνες εκξεστράτευσαν ενάντια στους Τρώες προκειμένου να πάρουν και πάλι στο Βασιλικό Παλάτι την κλαπείσα  Ωραία Ελένη, η διαλεκτική αυτή κίνηση παρέσυρε και τους φιλοσόφους.Ό,τι και αν ειπωθεί από κάποιον κατ΄ευθείαν θα υπάρξει αντίλογος, δημιουργικός μάλιστα τις περισσότερες φορές.
Ο Στησίχορος –από κοντά και ο Ευριπίδης – θεώρησαν ότι στην Τροία δεν πήγε ποτέ η Ελένη αλλά μόνον κάποιο είδωλό της. Ο σκεπτικισμός ως ενδιάμεση φιλοσοφία ανάμεσα στην Πλατωνική και στην Αριστοτελική άνθισε, ο Πύρρων ο Ηλείος μάλιστα ήταν έξοχος αντιπρόσωπός της. Η διαφορά εξάλλου του φαίνεσθαι και του Είναι αιώνες τώρα βασανίζει το ανθρώπινο γένος.
Οι Θεοί συμμετείχαν και δεν συμμετείχαν. Είχαν τις προτιμήσεις τους και προσπαθούσαν μέσα από το θεϊκό τους τρόπο να βοηθήσουν τους  προτιμωμένους ανθρώπους – πολεμιστές. Ο Απόλλων ήταν με τους Τρώες ενώ η Αθηνά με τους Αχαιούς. Το φώς πηγαίνει στο σημείο έρευνας, φώς χρειάζεται ο κόσμος όταν τον ερεύνησαν οι προσωκρατικοί.Οι ερευνητές θέλουν σοφία, θέλουν νού και εξυπνάδα. Η Αθηνά μόνο με τους επιτιθέμενους θα μπορούσε να είναι, αυτός που ερευνά χρειάζεται τη αοφία.Ο Απόλλωνας ορθά συνυπάρχει με τους ερευνωμένους, το σύμπαν το οποίο δέχεται την επίθεση του φιλοσόφου πρέπει να φωτισθεί από το μυαλό του φιλοσόφου. Επίσης η Αφροδίτη ήταν μαζί με τους Τρώες.Φυσικότατο. Ο Έρωτας ο συμπαντικός,όπως ειδικά αναπτύχθηκε στην Πλατωνική Διοτίμα πρέπει  να ενώνει τα αντίθετα, οι  Τρώες ως το άγνωστο ταξίδι , ως ο άγνωστος προορισμός για τους Αχαιούς, θα πρέπει να ενωθεί ως άγνωστο με τον κόσμο του γνωστού, ο Σωκράτης αυτό κατάφερε, ένωσε τον κόσμο του Αγαθού διά του Έρωτος του συμπαντικού με τον παρόντα κόσμο.

Η πλατωνική Θεωρία των Ιδεών


Για τον Πλάτωνα υπάρχουν τα διάφορα αντικείμενα, οι διάφορες έννοιες όπως φαίνονται σε μας μέσα από τις αισθήσεις. Αυτό που αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις δεν είναι παρά το ατελές απεικόνισμα (το φαίνεσθαι) της αρχικής Ιδέας (το εἶναι) του συγκεκριμένου πράγματος, της συγκεκριμένης έννοιας στην αρχετυπική του διάσταση. 

Theory of Forms


Για τον Πλάτωνα ο κόσμος που ζούμε και τον νιώθουμε τόσο αληθινό, όσα βλέπουμε ή αντιλαμβανόμαστε γύρω μας δεν είναι παρά παροδικό ομοίωμα του αληθινού κόσμου που δεν είναι άλλος από τον κόσμο των Ιδεών, δεν είναι παρά θολά απεικάσματα, ατελείς απεικονίσεις, θολά αντίγραφα του νοητού κόσμου που τον κατοικούν αποκλειστικά θείες οντότητες και ιδέες. 
.
 
    Οι ιδέες για τον Πλάτωνα δεν είναι νοήματα, αλλά πραγματικότητες (τά ὄντως ὄντα). Οι Ιδέες αποτελούν έναν αιώνιο και αμετάβλητο κόσμο, που υπάρχει για τον εαυτό του και που μόνο με τη νόηση γίνεται αντιληπτός. Υπάρχουν ιδέες για όλα όσα βάζει ο νους. Όχι μόνο για τα ευγενή και σημαντικά πράγματα, αλλά και για τα ευτελή, ακόμα και για αυτά που χαρακτηρίζουμε παρακατιανά. Για τον Πλάτωνα οι ιδέες ανήκουν σε ένα νοητό κόσμο. Αυτόν τον κόσμο με όλα όσα ανήκουν σ’ αυτόν, τα ὄντως ὄντα, θεϊκά και νοητά, υπερουράνια και υποχθόνια, ο Πλάτωνας τον θεωρείέναν υπαρκτό κόσμο και θεωρεί ότι καθετί έξω από αυτόν δεν είναι ὄντως ὄν και ότι απλά συμμετέχει σ’ ένα βαθμό ύπαρξης.

Μαγιακόφσκι, επίκαιρος όσο ποτέ....

Επίκαιροι Αμίλητοι
Την ώρα που αεροκοπανάνε οι άρχοντες περί δημοκρατικής τάξης,
ανάμεσά μας οι αμίλητοι ζούνε.
Κι όσο σαν δούλοι εμείς μένουμε σιωπηλοί,
οι ηγεμόνες δυναμώνουν,
ξεσκίζουν, βιάζουν, ληστεύουν,
των ανυπόταχτων τα μούτρα τσαλακώνουν.
Ετούτων των αμίλητων το πετσί,
περίεργα θα ’λεγες είναι φτιαγμένο.
Του φτύνουνε καταπρόσωπο
κι αυτοί σκουπίζουνε σιωπηλά το πρόσωπο το φτυμένο.
Να αγριέψουνε δεν το λέει η ψυχούλα τους,
και που το παράπονό τους να πούνε;
Απ’ του μισθού τα ψίχουλα,
πώς να αποχωριστούνε;
Μισή ώρα, κι αν, βαστάει το κόχλασμά τους,
μετά αρχινάνε το τρεμούλιασμά τους.
Ει! Ξυπνήστε κοιμισμένοι!
Από την κορυφή ως τα νύχια ξεσκεπάστε τους,
άλλο δε μας μένει

Ο Σταυρός ως κατ΄εξοχήν Ελληνικό σύμβολο.



Ο Σταυρός ως σχήμα αντιπροσωπεύει πράγματι πολλές ερμηνείες. Οντολογικές,φιλοσοφικές,θεολογικές, πολιτικές,πραγματικές. Μέσα στο σύστημα του Ηρακλείτου βλέπουμε ότι η παλίντονος αρμονία αγγίζει την επικοινωνία των  ανθρώπων με τον Κόσμο ως κάθετη επικοινωνία αλλά και με τους Άλλους ως οριζόντιο επικοινωνία. Επίσης τα τέσσαρα ριζώματα του Εμπεδοκλέους κατανέμονται κάθετα και οριζόντια. Στην κάθετο πλευρά ενυπάρχουν ο αήρ και η γή και στην οριζόντιο πλευρά το ύδωρ και το πύρ.Από εκεί και πέρα στη φιλοσοφία του Σωκράτους οι άνθρωποι οφείλουν κάθετα να επικοινωνήσουν με το φώς του Αγαθού(υπεράνω του σπηλαίου) αλλά και οριζόντια,ώστε οι φιλόσοφοι να φωτίζουν τους πολίτες προς την άνω οδό.
Έντονο το σχήμα του Σταυρού υπάρχει και καταδεικνύεται μέσα στον  Πλατωνικό  Τίμαιο,μάλιστα θα  μπορούσαμε να ισχυρισθούμε ότι οι Πλατωνικές εννοιακές ανακαλύψεις λαμβάνουν το σχήμα Σταυρού προκειμένου να καταδείξουν την κάθετη επαφή του νοήμονος Υποκειμένου με τον κόσμο του Φωτός και των ιδεών αλλά και την οριζόντια με τους Άλλους Πολιτικούς ανθρώπους. Κατά αυτόν τον τρόπο ο άνθρωπος ίσταται απέναντι και σε κάθετη σχέση με το αφ ων παρήκται (δημιουργικό αίτιο). Οριζόντια απλώνονται ων ένεκεν γέγονεν (τελικό αίτιο) και απέναντι το προς ο δεδημιούργηται (υποδειγματικό αίτιο).

O μαρτυρικός θάνατος του Χρυσοστόμου Σμύρνης (μηχανή του χρόνου).

 Ο μαρτυρικός θάνατος του Μητροπολίτη Σμύρνης, Χρυσοστόμου. Τον τύφλωσαν, τον έσυραν από τα γένια στον τουρκομαχαλά, τον πετσόκοβαν κι εκείνος… τους ευλογούσε! 
 Κορυφαία μορφή της Μικρασιατικής Καταστροφής υπήρξε ο τελευταίος Επίσκοπος Σμύρνης, της μιας από τις επτά Εκκλησίες της Αποκαλύψεως, Μητροπολίτης Χρυσόστομος Καλαφάτης. Ο μαρτυρικός του θάνατος από τον τουρκικό όχλο είναι άρρηκτα δεμένος με τις τελευταίες στιγμές της ελληνικής Σμύρνης και του Μικρασιατικού Ελληνισμού. Αν και του προσφέρθηκαν πολλές ευκαιρίες να εγκαταλείψει τη Σμύρνη αυτός προτίμησε να μείνει και να συμμεριστεί την τύχη του ποιμνίου. Το 1992 η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος προχώρησε στην αγιοκατάταξη του Χρυσοστόμου και των ιεραρχών Γρηγορίου Κυδωνιών, Αμβροσίου Μοσχονησίων, Προκοπίου Ικονίου, Ευθυμίου Ζήλων και των κληρικών και λαϊκών, που σφαγιάσθηκαν κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Επίσης, όρισε να τιμάται η μνήμη του Χρυσοστόμου Σμύρνης και των «συν αυτώ Ιεραρχών» την Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, η οποία φέτος συμπίπτει με τη σημερινή. Η Ιερά Σύνοδος προχώρησε στην αγιοκατάταξη του Χρυσοστόμου.

O καναπές ως Ελληνική Λέξη.

Σήμερα η λέξη που έχουμε είναι αρκετά περίεργη για να φανταστούμε ότι προέρχεται έστω κατα τι από τα ελληνικά… Κι όμως. Πρόκειται για την λέξη καναπές, όλοι μας τον απολαμβάνουμε καθημερινά ειδικά τώρα στις διακοπές μας… Όσο κι αν φαίνεται περίεργο προέρχεται από την ελληνική λέξη κώνωψ, ναι το κουνούπι στα αρχαία!!!!!!!!!!!! Πώς προέκυψε; Υπάρχει μια ιστορία πίσω από αυτήν την “τρελή” ετυμολογική εξήγηση…
Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν τους δικούς τους καναπέδες, που τους ονόμαζαν ανάκλιντρα, και έμοιαζαν αρκετά με τους σημερινούς. Τα καλοκαίρια όμως τους ταλαιπωρούσαν, όπως και σήμερα, τα κουνούπια. Γι αυτό τον λόγο σκεπάζανε τα ανάκλιντρα με ένα λεπτό ελαφρύ ύφασμα το “κωνωπείον” ή “κωνώπιον”, κουνουπιέρα το λέμε σήμερα. Την λέξη υιοθέτησαν οι συνήθεις ύποπτοι, οι φίλοι μας οι λατίνοι που το ονόμασαν conopeum ή conopium και από εκεί πέρασε στα μεσαιωνικά γαλλικά ως conope’ . Κάποια στιγμή, το conope’, έφτασε να σημαίνει όχι μόνο το σκέπασμα αλλά ολόκληρο το έπιπλο (οι γλωσσολόγοι ονομάζουν αυτό το φαινόμενο ως “σημασιολογική επέκταση” και το συναντάμε σε αρκετές περιπτώσεις)…Προσοχή λοιπόν στον καναπέ γιατί …”τσιμπάει”!!!

Συμπόσιον,Περί έρωτος σημαντικός,ο διάλογος με τη Διοτίμα.


Ο διάλογος με την Διοτίμα:
22. "Και τώρα εσένα μεν θα σ' αφήσω, την δε θεωρία περί του Έρωτος, που άκουσα κάποτε από μία γυναίκα της Μαντινείας, την Διοτίμα - ήταν και σ' αυτό το ζήτημα, όπως και σε άλλα πολλά, σοφή, και κάποτε προ της επιδημίας πέτυχε για τους Αθηναίους, με τις θυσίες που έκαμαν, δεκαετή αναβολή της νόσου. Αυτή χρημάτισε και για μένα διδάσκαλος στο κεφάλαιο του έρωτος - την θεωρία λοιπόν, που μου ανέπτυσσε κάποτε εκείνη, θα προσπαθήσω, πάνω στη βάση των όσων διαπιστώσαμε εγώ και ο Αγάθων, να σας εκθέσω, μόνος με τις δυνάμεις μου, με όποιον τρόπο μπορέσω. Φυσικά πρέπει, όπως και συ, Αγάθων, υπέδειξες, να καθορίσω, ο ίδιος πρώτα τι πράγμα είναι ο Έρως και ποία η φύση του, έπειτα την δράση του.
Το απλούστερο λοιπόν θα είναι, μου φαίνεται, να τα εκθέσω κατά τον τρόπο που μου τ' ανέπτυσσε τότε η ξένη, απευθύνοντας προς εμένα ερωτήσεις. Διότι και εγώ τότε ανάλογες σχεδόν απόψεις υποστήριζα απέναντι εκείνης, καθώς προ ολίγου απέναντί μου ο Αγάθων: ότι ο ΄Ερως είναι θεός μεγάλος και ότι ανήκει στα ωραία. Και εκείνη με αντέκρουσε με τα ίδια επιχειρήματα, με τα οποία και εγώ τούτον αντέκρουσα: ότι δηλαδή, σύμφωνα με τα λεγόμενά μου, ούτε ωραίος είναι ο Έρως, ούτε αγαθός. "Τι είν' αυτό που λέγεις, Διοτίμα;" απάντησα εγώ. "Άσχημος λοιπόν είν' ο Έρως και κακός;"
"Μη βλασφημείς" είπε εκείνη. "Ή μήπως νομίζεις, πως ό,τι δεν είναι ωραίο, είναι κατ' ανάγκην άσχημο;"
"Και βέβαια".

Γοργίας ο Λεοντίνος.


Ο μακρόβιος Γοργίας ο Λεοντίνος αντιπροσωπεύει  μία κάπως διαφορετική παράδοση ανάμεσα στους σοφιστές ,πιθανώς επηρεάσθηκε από τον Κόρακα και τον Τεισία,  τους ευρετές της ρητορικής  τέχνης στη Σικελία.  Έχουμε δύο σύντομα δείγματα της δουλειάς του, το Ελένης Εγκώμιον και το Υπέρ Παλαμήδους.  Και τα δύο απεικονίζουν τη λογική τεχνική της εξάντλησης των εναλλακτικών λύσεων όπως και το παράξενο ύφος του πεζού λόγου που έκανε αίσθηση όταν ο Γοργίας ήλθε στην Αθήνα συμμετέχοντας σε πρεσβεία το 427 από την κοινή χρονολόγηση. Ο Γοργίας με τον τρόπο του αποτελεί –όπως φαίνεται και στο Ελένης εγκώμιον- έναν ξεχωριστό σοφιστή μιας και προσπαθεί διά της γλώσσης να συνδέσει την άπειρο φύση με την πολιτική προσπάθεια (πεπερασμένη) του ανθρώπου να επιβιώσει, να δημιουργήσει,να παράξει ιστορία και φιλοσοφία. Ο Γοργίας αντιπροσωπεύει την ώριμη παραδοχή ότι ο Λόγος συνίσταται στο να μεταφερθεί το άπειρον Όλον στον πεπερασμένο ανθρώπινο οργανισμό της πόλης και της ιστορίας.Σε  καμμία περίπτωση όμως δεν είναι δυνατόν ο ανθρώπινος λόγος να γεφυρώσει πλήρως το χάσμα ανάμεσα στο  αέναο Είναι και στο ανθρώπινο Γίγνεσθαι.Τα όσα αναφέρει μάλιστα ο σοφιστής στο Ελένης Εγκώμιον αποδεικνύουν ότι δεν γνωρίζουμε το θείον, το άπειρον,την αλήθεια και το πραγματικά  ωραίο.Προσπαθούμε ως άνθρωποι να δημιουργήσουμε λογικά στηρίγματα προκειμένου επί της γης  να δομήσουμε ιστορία και φιλοσοφία, δώματα για τους επομένους, προκειμένου να διασκεδάσουμε το χρόνο μας εδώ. Ο Γοργίας λοιπόν αντιπροσωπεύει την πλήρως λογική παραδοχή του ανθρώπου για το ότι ο Λόγος μεταφέρει το μερίδιο εκείνο του όντος το οποίο αντιστοιχεί στα φαινόμενα μέτρα της γης και του ενσωμάτου ανθρώπου, ο άνθρωπος μόνον όταν επιστρέψει στο όν θα βυθισθεί στην υπόλοιπο άπειρο αλήθεια.

Το νόημα της φράσης «πάν μέτρον άριστον».



Ως γνωστόν η Ελληνική  Φιλοσοφία κινήθηκε από το μύθο προς την λεγομένη προσωκρατική φιλοσοφία.Ο επόμενος σταθμός, η εποχή του Σωκράτους σηματοδοτεί την πλήρη νοηματική εξέλιξή της η οποία φθάνει στο ύψιστο σημείο μέσα από τα γραπτά του Αριστοτέλους. Αποκωδικοποιώντας όλη την παραπάνω πορεία ας σημειώσουμε ότι ουσιαστικά η  Ελληνική φιλοσοφία  μετέβη από το στάδιο του αφηρημένου ενορατικού λόγου στο στάδιο του πλήρως δομημένου και πολιτικά ηλεγμένου ανθρωπίνου λόγου. Αυτός ο λόγος έδωσε και το περίφημο ρητό «πάν μέτρον άριστον», το οποίο αντιπροσωπεύει πλήρως τη μοναδική  δυνατότητα του Ελληνικού λόγου να μην είναι και να μην παραμένει μόνον θεωρητικός αλλά να εξελίσσει προτρέποντας και αξιακά-πρακτικά τον άνθρωπο σε πράξεις  προσωπικής ωρίμανσης και δόμησης ενός ελλόγου πολιτισμού. Ομοιάζει το όλο θέμα, σαν να ένοιωθαν οι  Έλληνες ότι ανακάλυψαν ένα σπουδαιότατο όπλο( το Λόγο) το οποίο εάν δεν το προσέξουν θα μπορούσε να προκαλέσει απρόβλεπτες καταστάσεις για τον πολίτη και την Πόλη. Εάν σκεφθούμε ότι ο λόγος εγέννησε την Πόλη, τον Πολίτη, το σύστημα αρετολογίας,μετέφερε το Μύθο και τις δυνάμεις της Φύσεως (διά των λογικών νοητικών κατηγοριών) προς την πολιτική οργάνωση  του ανθρώπου, χάραξε τη φιλοσοφική και ηθικολογική δόμηση του ανθρώππου, καταλαβαίνουμε ότι ο λόγος θα πρέπει να ελεγχθεί μέσα από την ποιοτική και ποσοτική του χρήση, η οποία θα υπακούει σε σειρά, αναλογία και μέτρο. Ίσως γι αυτό το λόγο ο άνθρωπος τελικά δημιούργησε το θεό, το απόλυτο μέτρο, προκειμένου να διασφαλίσει και την κατανομή των αγαθών του Λόγου.

H πρόσφατη ανάρτηση.

Ποιος είναι διαχρονικά ο όφις;

Στο λεξικό ετυμολογίας   του Ευαγγέλου Μαντουλίδη ο όφις ετυμολογείται εκ του ρήματος οράω-ώ, με παλαιά ρίζα οπ ( όπωπα). Τι βλέπει ό...

Δημοφιλείς αναρτήσεις.